ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

พายุเทวดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เช้าวันรุ่งขึ้น ก้องกับสิงห์จะไปเอาเรื่องฤทธิ์หลังจากแน่ใจว่าเขาคือผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ลอบยิงกลางทะเลเมื่อคืน

แต่เทวากับเดชไม่เห็นด้วย ขอให้ทั้งคู่ใจเย็น ขอให้ผ่านการเลือกตั้งไปก่อน บางทีตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านอาจทำให้เกาะมุกดีขึ้น อย่าเพิ่งเอาความแค้นส่วนตัวมาเหนือกว่าส่วนรวม

ฝ่ายหยาดฟ้ากับหวานใจที่เมื่อคืนค้างที่บ้านกำนันฤทธิ์ เช้านี้ทั้งคู่รีบกลับไปบ้านคงคา แล้วโดนคงคาซักฟอกต่อหน้าคำรณอย่างไม่ไว้วางใจ

“หายไปไหนมาทั้งคืน”

“เสี่ยถามเหมือนไม่ไว้ใจหยาด”

หวานใจมองท่าทีทั้งสองฝ่าย เห็นท่าไม่ดีรีบปลีกตัวไปอย่างเนียนๆ แต่ยังได้ยินเสียงคงคาไล่บี้หยาดฟ้าดังแว่วมา

“เธอทำตัวให้ฉันไว้ใจหรือเปล่าล่ะ”

“เสี่ยรู้ไหมว่าหยาดไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนนี้คะแนนเสียงของไอ้เทวามันเหนือกว่าคุณคำรณหลายเท่าตัว หยาดกับนังหวานตระเวนไปทั่วเกาะ อุตส่าห์เข้าไปรำวงกับพวกชาวบ้านหวังหาคะแนนเสียง เดินตลาดสดเหม็นไปทั้งตัว ยังจะหมู่บ้านชาวประมงอีก...หยาดทำขนาดนี้เสี่ยยังไม่ไว้ใจหยาดอีกเหรอคะ”

“เป็นไปได้ไง เม็ดเงินทุ่มไปตั้งมาก หรือว่าหัวคะแนนมันเอาไปหมด”

“ผมไม่ยอมนะพ่อ ผมแพ้มันไม่ได้ ไอ้ฤทธิ์นั่นแหละมันไม่ช่วยเรา พ่อต้องจัดการทั้งมันและไอ้เทวา”

คงคาพยักหน้า รับปากลูกชายว่าตนจะเรียกฤทธิ์มาคุยก่อน

ooooooo

ขณะที่ฤทธิ์เดินทางมาบ้านคงคา เป็นเวลาที่เทวากำลังจะกลับเกาะมุกหลังจากมาเยี่ยมปลาดุกที่บาดเจ็บรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล

เทวาเห็นฤทธิ์ที่ท่าเรือจึงแอบสะกดรอยตามไปห่างๆ แล้วเฝ้าซุ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวของคนในบ้านอยู่นอกรั้ว หยาดฟ้ารีบมาดักฤทธิ์กำชับว่าอย่าเผลอพูดเรื่องของเรา หวานใจเห็นท่าทีของทั้งคู่ก็ยิ่งสงสัยในความสัมพันธ์ เช่นเดียวกับกานดาและพร้อมที่มองมาอย่างจับสังเกต

เมื่อฤทธิ์ผละไปพบคงคาข้างใน หยาดฟ้าเหลือบเห็นกานดากับพร้อมเลยแว้ดใส่อย่างวัวสันหลังหวะ

“นังพร้อม...กล้าดียังไงมาแอบฟังฉัน”

“ไม่มีใครแอบฟังหล่อนหรอก ฉันสองคนยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว จะทำอะไรที่อุบาทว์บัดสีก็ดูตาม้าตาเรือดีๆหน่อย” กานดาตอบโต้ หยาดฟ้าถึงกับหน้าเสีย ถามเสียงแข็งว่า

“หมายความว่าไง”

“หล่อนควรจะตอบตัวเองได้นะ เพราะมีหล่อนคนเดียวที่รู้คำตอบ”

หยาดฟ้าเจ็บใจแต่ไม่สามารถทำอะไรกานดาได้ นอกจากทิ้งสายตาอาฆาตแล้วผละไปพร้อมๆ กับหวานใจที่เกรงกลัวกานดาเช่นกัน

ภายในห้องโถง ฤทธิ์เจรจากับคงคาและคำรณที่เร่งรัดให้จัดการเทวาเหมือนอย่างมนต์ เพื่อที่คำรณจะได้เป็นผู้ใหญ่บ้านเกาะมุกสมใจ แต่ฤทธิ์ไม่มั่นใจจึงผัดผ่อนขอเวลาอีกระยะ

“ทำไมต้องรอ ขนาดไอ้มนต์นายยังฆ่าได้ แล้วทำไมไอ้เทวาถึงทำไม่ได้”

“เสี่ยกับคุณคำรณคงไม่ทราบว่าในจำนวนลูกศิษย์ของหลวงปู่ มีมันคนเดียวแหละครับที่ได้วิชาไปหมด มันคนเดียวเอาชนะพี่น้องทุกคนได้”

“แม้แต่นายงั้นหรือ”

“ครับเสี่ย...คะแนนเสียงของคุณคำรณดีมาตลอด แต่ตั้งแต่ปราศรัยวันนั้นมันหักหน้าคุณคำรณบนเวที ชาวบ้านก็เลยเทคะแนนไปให้มันหมด”

“ไม่ต้องอธิบาย...ถ้าไอ้เทวาชนะก็เป็นเหตุผลเพียงพอที่จะให้มันไปอยู่กับไอ้มนต์ในนรก แล้วถ้างานนี้นายทำไม่สำเร็จ ฉันก็มีเหตุผลพอว่าทำไมต้องกำจัดนาย”

ฤทธิ์หน้าเจื่อน...ส่วนหยาดฟ้าที่แอบฟังอยู่หน้าห้อง ครุ่นคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่ชอบเทวา เพราะเทวาเก่งกว่าบรรดาพี่น้องทุกคนในกลุ่มเทวดา อนาคตข้างหน้าเธอต้องพึ่งพาเขากำจัดเสี่ยคงคาได้แน่

คิดได้ดังนั้นแล้ว หยาดฟ้าเร่งหาทางกำจัดดารินให้พ้นทาง เพราะแน่ใจว่าเทวาชอบผู้หญิงทำงานกลางคืนคนนั้น....ดารินเกือบโดนหยาดฟ้ายิงตายที่ชายหาด โชคดีที่เทวาและชาวบ้านมาช่วยเหลือ เธอจึงรอดพ้นความตายอย่างฉิวเฉียด

หลังจากหยาดฟ้าซิ่งรถจากไปแล้ว เทวากับดารินออกจากที่ซ่อนตัว

“คราวนี้เชื่อหรือยังล่ะว่ามันไม่ได้ตั้งใจเก็บผม แต่คุณต่างหากคือเป้าหมายของมัน”

ดารินจำได้ว่ามือปืนคือคนที่ยิงปลาดุกในร้านเฮียเม้งเมื่อวันก่อน เทวาขยายความว่าเธอชื่อหยาดฟ้า ใครๆก็รู้ว่าเป็นเมียเสี่ยคงคา แต่เที่ยวบอกใครๆว่าเป็นน้องสาว

“เขาจะฆ่าฉันเพราะนายก็ได้”

“เกี่ยวอะไรกับผม”

“เขาอาจจะชอบนาย ก็เลยหึงหวง”

“คิดแบบนี้เป็นกับเขาด้วยเหรอ”

“ทำไมล่ะ...ฉันก็มีสมอง...ไม่ฝ่อ ไม่บวม ไม่เน่า ไม่เสีย”

“งั้นก็ชัดเลย เราคิดอะไรตรงกัน อย่างน้อยก็สองข้อ...ข้อหนึ่ง เรามีศัตรูร่วมกัน คุณอยากเห็นความยุติธรรมบนเกาะมุก ไม่อยากให้คนนอกเกาะมาหาผลประโยชน์ ข้อสอง คุณกับผม...”

เทวาสบตาเธอ อยากบอกรักแต่ไม่กล้า ดารินรู้ทันรีบผลักไสเขาออกห่างแล้วขอตัวไปดูปลาดุกที่ถูกทิ้งไว้คนเดียวนานแล้ว

“แล้วจะทิ้งผมไว้อย่างนี้เหรอ”

“คงไม่ตายหรอกน่า นายจะกลับเกาะมุกเลยหรือเปล่า”

“ไล่ผมอีกแล้ว”

“ก่อนหน้านี้นายก็ไล่ให้ฉันกลับบ้าน”

“โอเค งั้นหายกัน” เทวาชูนิ้วก้อย ดารินลังเลนิดหน่อยก่อนยอมเกี่ยวนิ้วก้อยด้วย...สองคนสบตากันอย่างมีความหมาย

ooooooo

กลับมาที่โรงพยาบาล ดารินถูกปลาดุกซักถามถึงเหตุการณ์ยิงกันที่ชายหาดซึ่งตนได้ยินพยาบาลพูดกัน...ดารินไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วงจึงทำไก๋กลบเกลื่อน

“อ้าวเหรอ ไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลย ห่วงฉันเหรอ ห่วงตัวเองดีกว่า”

“ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกริน...ฉันรู้ว่าแกมีจุดมุ่งหมายบางอย่างบนเกาะมุก ถึงแกไม่เล่า ฉันก็เดาได้ ฉันเจ็บครั้งนี้ฉันไม่ต้องการอะไรเลย นอกจากเห็นแกทำงานของแกให้สำเร็จ อย่าท้อนะริน”

“แกก็ต้องช่วยฉันด้วยนะปลาดุก แกไม่น่าต้องเจ็บตัวเพราะฉันเลย”

“นรกยังไม่ต้องการฉันหรอกว่ะ”

“ขอให้นรกคิดกับฉันเหมือนคิดกับแก ฉันจะได้ทำงานเสร็จก่อนตาย”

สองเพื่อนรักยิ้มให้กำลังใจกันและกัน...ฝ่าย

เทวาหลังแยกจากดารินแล้วแทนที่เขาจะกลับไปเกาะมุก เขากลับย้อนมาที่บ้านเสี่ยคงคาอีกครั้ง คราวนี้เห็นกับตาว่าเปียถูกขังอยู่ที่นี่

เปียวิ่งกรีดร้องออกมานอกบ้านโดยมีหวานใจตามติดมากระชากลากถูแล้วเงื้อง่าจะตบตี แต่กานดาส่งเสียงปรามขึ้นเสียก่อน

“อย่าเอานิสัยป่าเถื่อนมาใช้ในบ้านฉันนะ”

หวานใจหยุดชะงัก เป็นจังหวะเดียวกับที่คำรณ หยาดฟ้า คงคา และสมุนอีกสามคนเดินออกมา

“นังหวานใจ แค่ทำให้นังบ้านี่เงียบ แกยังทำไม่ได้เลย...อย่างนี้ฉันจะไว้ใจอะไรแกได้” หยาดฟ้าตำหนิคนของตนเสียงเขียว

“หวานให้มันอาบน้ำมันดันพ่นน้ำลายใส่หวาน แถมยังวิ่งออกมาข้างนอก นี่ถ้าจับไว้ไม่ทันมันคงเตลิดหนีไปแล้วล่ะค่ะ”

“ถ้าเป็นอย่างที่แกพูด แกตายแน่นังหวานใจ”

หวานใจกลัวหัวหด กานดาหันไปที่คงคา ถามว่าเมื่อไหร่จะปล่อยเด็กคนนี้ไปเสียที แกร้องไห้โหยหวนจนคนแถวนี้คงคิดว่าบ้านเรามีผีสิง

“คงไม่ผิดหรอกค่ะ ผีแก่ด้วย” หยาดฟ้าลอยหน้าเถียง

“แต่ก็เป็นเจ้าของสุสาน ไม่ใช่ผีไม่มีญาติเที่ยวสิงสู่อยู่สุสานคนอื่น ไม่ต่างจากสัมภเวสีเร่ร่อน”

โดนกานดาด่าคืน หยาดฟ้าโกรธจัดทำท่าจะโต้ตอบแต่คงคาห้ามทัพเสียก่อน

“พอ...เดี๋ยวก็ไม่ทันได้ไปทำงานกันหรอก”

“แม่ออกมาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ทำไมกัน...เข้าไป นังพร้อมก็สาระแนดีนัก ถ้าแกไม่ทำให้แม่ฉันอยู่ในเรือนเล็กละก็ไสหัวไปเลย” คำรณตวาดใส่พร้อม พันในฐานะลูกชายไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ก้มหน้านิ่งไม่กล้ามีปากมีเสียง

“เพราะแกคนเดียวนังเปีย ทำให้เขาวุ่นวายกันหมด นังหวานเอามันไปขังไว้เหมือนเดิม ถ้ามันไม่อยากอาบน้ำก็ให้มันเน่าตายไปเถอะ”

เปียถูกหยาดฟ้าตบหน้าก่อนที่หวานใจจะกระชากตัวเธอพาเข้าบ้าน แต่ไม่คาดคิดขณะเดินผ่านคำรณ เปียจะกล้าพ่นน้ำลายใส่หน้าเขา คำรณโกรธจัดเงื้อหมัดจะทำร้ายเปีย กานดาร้องห้ามเสียงหลง แต่ไม่เป็นผล...คำรณตบหน้าเปียอย่างแรง พร้อมสงสารรีบเข้ามาประคอง แต่กลายเป็นว่าเกือบถูกคำรณตบหน้าอีกคน

“อย่าครับคุณคำรณ อย่าทำแม่ผม” พันขอร้อง

คำรณหงุดหงิดผลักพร้อมเซไป กานดาเข้าประคองบ่าวคนสนิทแล้วตักเตือนลูกชายว่า

“สักวันลูกจะรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกทำมันผิด แล้วมันก็ไม่เป็นผลดีต่อลูกเลย”

คำรณไม่สะทกสะท้าน หยาดฟ้ายิ้มเยาะกานดาแล้วหันมาพูดกับคงคาว่า

“อีกสามวันก็จะเลือกตั้งแล้ว ขืนให้คุณคำรณอยู่บ้านมีหวังใจอ่อนตามคุณผู้หญิง งานของเราจะล้มเหลวนะคะเสี่ย”

“อืม...คำรณต้องเดินหาเสียงด้วยตัวเอง ดูซิว่าถ้ามีฉันไป มีหยาดฟ้าไป มีเจ้าหนี้พวกมันสองคนเดินไปด้วยกัน มันจะกล้าหือไหม...เมื่อพวกชาวบ้านมันเลี้ยงไม่เชื่อง เราก็ต้องทำให้มันเชื่อง”

ที่นอกรั้วบ้าน...เทวาจับตามองอยู่ตลอด ค่อยๆ เลี่ยงไปโดยไม่มีใครรู้เห็น...

เทวาตัดสินใจมาเตือนดารินที่เฝ้าปลาดุกอยู่โรงพยาบาลว่าอย่ากลับไปที่เกาะมุกในช่วงเลือกตั้ง แต่ไม่ยอมบอกรายละเอียดว่าเพราะอะไร

ดารินรับฟังแต่ไม่รับปาก ขณะที่ปลาดุกก็มั่นใจว่าอะไรก็ห้ามดารินไม่ได้ ยิ่งเทวาบอกว่าอย่า ดารินยิ่งอยากทำ จึงบอกกับเธอหลังจากเทวากลับไปแล้วว่า

“แกไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน”

“ฉันไปแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ยังไม่อยากเปิดศึกกับนายเทวา”

“ศึกหัวใจ...ใหญ่หลวงด้วยนะแก” ปลาดุกกระเซ้ายิ้มๆ ดารินค้อนขวับอย่างเขินๆ

ooooooo

เทวาเจอสิงห์กับก้องที่ท่าเรือเกาะมุก รีบบอกข่าวดีว่าตนเจอเปียแล้ว เธอถูกขังอยู่ที่บ้านเสี่ยคงคาสิงห์ดีใจนักหนา แต่อยากรู้ว่าทำไมเทวาถึงไม่ช่วยเมียของตนมา

“ยังไม่ถึงเวลา ข้าสัญญากับเอ็งแล้ว ข้าไม่ลืมหรอก ข้านี่แหละจะเอาตัวมันเข้าคุกให้ได้” เทวารับปากแข็งขัน สิงห์เลยเบาใจ...

วันถัดมา พวกคงคาเดินตลาดเกาะมุกหาเสียงกับพ่อค้าแม่ขายโดยมีฤทธิ์นำทีม แต่ทุกรายล้วนไม่ต้อนรับแถมบางคนยังด่าอย่างไม่กลัวเกรง หยาดฟ้าโกรธมากบอกคงคาว่าแบบนี้ต้องให้บทเรียน ขณะที่คำรณ ก็ฉุนเฉียวพูดข่มขู่ฤทธิ์ว่าถ้าตนไม่ได้เป็นผู้ใหญ่บ้าน เขาต้องรับผิดชอบ

“ยังไงเราก็ต้องเร่งทำงานกันอย่างถึงที่สุด อีกสองวันเองนะคะเสี่ย”

“ใช่...อีกสองวันชี้ชะตาทุกอย่าง” พูดแล้วคงคาปรายตามองฤทธิ์

ฤทธิ์นั่งนิ่ง สองมือกำแน่นด้วยความเคียดแค้นสองพ่อลูกที่ชอบข่มขู่กดดัน...

วันเดียวกันที่ลานวัดเกาะมุกใต้ พวกเทวาประชุมกับกลุ่มครูประสิทธิ์อย่างร้อนใจ เพราะใกล้ถึงวันเลือกตั้งเข้าทุกที แน่ใจว่าอีกฝ่ายต้องมีแผนชั่ว ต่างแสดงความเห็นกันต่างๆนานาเพื่อป้องกัน

“ผมว่ามันมาแน่ กลัวว่ามันจะข่มขู่จนชาวบ้านต้องทำตามมัน”

“มันทำแน่...คราวเลือกกำนันฤทธิ์มันก็ใช้วิธีข่มขู่”

“ชาวบ้านไม่ได้กลัวอย่างเดียว แต่เงินที่พวกมันสัญญาว่าจะจ่ายถ้าเลือกคนของมันก็ล่อตาล่อใจชาวบ้าน”

“ผมว่าเรามาช่วยกันวางแผนแล้วรีบกระจายกันออกปฏิบัติการให้เร็วที่สุด”

“ใช่ อย่างน้อยก็ช่วงชิงกลุ่มชาวบ้านมาจากพวกมันก่อน...ขอบใจทุกคนมากนะครับ ผมจะไม่มีวันลืมบุญคุณของทุกคนเลย” เทวากล่าวอย่างจริงจังจริงใจ

“พวกเอ็งน่าจะนั่งสมาธิถึงหลวงปู่กับมนต์บ้าง เขาอาจช่วยคุ้มครองพวกเราได้”

เทวาเห็นด้วยกับน้าบุญกู้ เกณฑ์ชาวบ้านมานั่ง สมาธิ เมื่อพวกคงคาออกเดินตลาดอีกครั้งจึงพบแต่

ความว่างเปล่า ร้านรวงปิดเงียบไร้ผู้คน จึงพากันไปหาข้อมูลจากเฮียเม้ง

“ก็ไอ้พวกหัวคะแนนของมันแหละครับเสี่ย

มันซุบซิบกับพวกชาวบ้าน อึดใจเดียวปิดร้านพร้อมๆกันหมดเลย”

จังหวะนี้ฤทธิ์นั่งรถมาจอดหน้าร้าน เขาลงมาถามเสี่ยคงคาว่าเกิดอะไรขึ้น

“วันนี้พิสูจน์แล้วว่านายฤทธิ์ไม่มีคุณสมบัติที่จะคุมคนได้ นายน่าจะลองพิจารณาตัวเองบ้างว่าเหมาะสมกับตำแหน่งกำนันของเกาะมุกหรือเปล่า อำนาจเงินและอิทธิพลของฉันก็ทำให้นายตกสวรรค์ได้ไม่ยาก”
คงคาใช้อำนาจบาตรใหญ่อีกตามเคย ฤทธิ์สะกดอารมณ์ ถามเสียงเรียบว่า

“เสี่ยจะให้ผมทำอะไรก็บัญชามาเลยครับ”

“แกไม่น่าถามนะนายฤทธิ์”

ฤทธิ์มองหน้าคำรณ ไม่ได้ยำเกรงเหมือนที่มีต่อคงคา คำรณไม่พอใจตวาดลั่น

“ไปตามคนมารวมตัวกันให้มากที่สุด”

ฤทธิ์จำใจรับปาก แล้วเร่งจัดการโดยเร็ว แต่ไม่ว่าจะพูดจาโน้มน้าวหรือเอาอะไรมาหลอกล่อ ชาวบ้านก็ไม่ให้ความร่วมมือ...คงคาถึงกับหัวเสียสุดๆ

“ขนาดเอาโต๊ะจีนมาล่อมัน...มันยังไม่มากันอีก เป็นไปได้ไง”

“ก็เป็นไปแล้ว ผมว่าพ่อคงต้องจัดการไอ้ฤทธิ์แล้วล่ะ”

“เรื่องอะไรคะคุณคำรณ” หยาดฟ้าสงสัย

“ผมว่ามันต้องพูดจาอะไรให้พวกชาวบ้านเกลียดพ่อกับผมก็ได้”

“ก็น่าจะจริง เฮียเม้งว่าไง” คงคาขอความเห็น

“อย่าลืมนะครับเสี่ย...ไอ้เทวาก็เป็นน้องมันระหว่างน้องกับคนอื่น มันจะเลือกใครล่ะครับ”

“นั่นไงพ่อ เฮียเม้งยังคิดเหมือนผม”

คงคาหน้าเครียด หยาดฟ้าเริ่มเห็นความยุ่งยาก ได้แต่ระบายลมหายใจ...รถของฤทธิ์แล่นมาจอดพอดี ฤทธิ์กับลูกน้องเดินตรงมาที่กลุ่มของคงคา

“เดี๋ยวก็คงมากันแหละครับ” ฤทธิ์พูดไม่เต็มปาก

“ถามจริงเถอะ นายฤทธิ์เป็นกำนันเกาะมุกไม่รู้จริงๆเหรอว่าผู้คนมันหายหัวไปไหนกันหมด”

“ศาลาวัดเกาะมุกใต้ครับเสี่ย”

“มันใช้วัดเป็นเวทีปราศรัยเหรอ”

“ผมไม่ทราบครับ”

“ถ้างั้น ฉันจะไปดูให้เห็นกับตา”

คงคานำขบวนพลพรรคของตนไปที่วัดเกาะมุกใต้ ปรากฏว่ามีชาวบ้านจำนวนมากนั่งสมาธิเรียงรายเต็มศาลาไปหมด บุญกู้ออกมาทักทายด้วยดี ชวนทุกคนนั่งสมาธิด้วยกัน

“ทำไมต้องมานั่งรวมกันวันนี้ด้วย” คงคาถามเสียงแข็ง

“พวกชาวบ้านนัดกันมาอธิษฐานจิตที่วัดหลวงปู่หาญ ขอให้เทวดาคุ้มครองเกาะมุกให้รอดพ้นจากคนชั่วที่คิดหาประโยชน์จากทรัพย์แผ่นดิน”

คำตอบของบุญกู้ทำให้คำรณไม่พอใจปราดจะเข้าไปทำร้าย แต่เดชกับก้องเดินมากางกั้น

“ถ้าจะทำอะไรล่ะก็...เชิญข้างล่าง เสียงดังรบกวนคนนั่งสมาธิบาปหนานะครับ พี่ฤทธิ์ก็เป็นเด็กวัดมาก่อนน่าจะพูดให้เสี่ยกับคุณคำรณเข้าใจเรื่องนี้”

ฤทธิ์มองเดชอย่างแค้นเคือง ก้องเร่งพวกคงคาให้ลงจากศาลา แต่คำรณสวนทันควันว่าไม่ไป

“คุณคำรณไม่กลัวว่าพวกชาวบ้านจะเห็นพฤติกรรมที่ไม่งามของคุณเหรอครับ”

ฟังก้องแล้วคำรณชะงัก คงคาปรามลูกชายทางสายตาแล้วเดินนำไปก่อน คำรณเหลียวหาไม่เห็นเทวา ถามก้องกับเดชที่เดินตามหลังมาว่า

“ไอ้เทวาอยู่ไหน”

“ไม่เห็นเลยครับ” ก้องตอบนิ่งๆ คงคารู้ว่าถามไปก็ไม่มีประโยชน์ ออกคำสั่งให้ทุกคนกลับเดี๋ยวนี้

หยาดฟ้ารั้งท้ายเห็นสิงห์เดินผ่านไป เธอก้าวตามเขาไปติดๆ ส่วนฤทธิ์บอกคงคาว่าเทวาน่าจะอยู่ในวัด ตนจะไปลากคอมันมาพบเสี่ย

“อยากได้ลูกน้องไปช่วยไหม”

“ไม่ต้องครับ”

“ถ้านายทำได้จริง นายแน่มาก...ถือว่าความผิดที่นายทำพลาดมาตลอดเป็นอันหายกัน” คงคาสำทับแล้วผละไปพร้อมลูกชายและสมุน

ส่วนหยาดฟ้าตามไปคุยกับสิงห์ตามลำพัง เธอพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพื่อหวังผล

“ฉันมีข้อเสนอที่นายต้องสนใจ ถ้าแกเลิกสนับสนุนนายเทวาแล้วหันมาเป็นพวกของฉัน ฉันจะคืนเมียแกให้... ได้ข่าวว่าหาตัวมันอยู่ไม่ใช่เหรอ”

“เทวารับปากผมแล้วว่าจะเอาเปียคืนมาให้ได้...ผมไม่สนใจข้อเสนอของคุณ” ตอบเสร็จสิงห์เดินหนีโดยไม่สนเสียงเรียกของหยาดฟ้า...

ฤทธิ์ตั้งใจมาเล่นงานเทวาที่นั่งสมาธิอยู่ในโบสถ์เพื่ออวดศักดาให้พวกคงคาเห็นว่าตนเหนือกว่า แต่กลายเป็นว่าฤทธิ์ต้องเสียหน้าโดนเทวารับมือด้วยพลังลมสลาตันจนต้องเผ่นกลับออกไปแทบไม่ทัน

นอกจากคงคากับคำรณจะดูถูกฤทธิ์แล้ว เดชกับก้องก็พากันทับถมฤทธิ์ว่าทำกรรมไว้กับหลวงปู่ พลังเทวดาของเขาถึงไม่ศักดิ์สิทธิ์

“อำนาจอะไรจะมาสู้อาวุธทันสมัยได้ เฮ้ย ไปหยิบปืนมาทีซิ ข้าก็อยากลองเหมือนกันว่าไอ้พลังเทวดาเหนือฟ้าเหนือแผ่นดินนี่จะสกัดลูกปืนของข้าได้มั้ย”พันรีบวิ่งไปที่รถหยิบปืนมาส่งให้คงคาตามคำสั่ง

“ถ้าหลวงปู่ของพวกแกมีอำนาจจริงศักดิ์สิทธิ์

สมคำร่ำลือก็ต้องทำให้ปืนกระบอกนี้ยิงไม่ได้”

“อย่าเลยพ่อ ผมว่ายิงเจดีย์เลยดีกว่า เผื่อเจดีย์แตกอาจมีกรุสมบัติอยู่ในนั้นก็ได้”

ชาวบ้านเริ่มกรูออกมาที่ลานวัด คงคาได้ทีประกาศกร้าว

“พ่อแม่พี่น้องทั้งหลาย วันนี้ผมจะทำให้ทุกท่านได้เห็นว่าบารมีของผมกับลูกชายมีมากแค่ไหน สามารถสะกดพลังศักดิ์สิทธิ์ของหลวงปู่หาญที่ทุกท่านนับถือได้ หากศักดิ์สิทธิ์จริงต้องทำให้ปืนกระบอกนี้ยิงไม่ได้”
“อย่าเลยเสี่ย มันจะเป็นบาปติดตัวไปถึงชาติหน้า”

“เงียบไปเลย ไอ้ค่อม”

บุญกู้โดนคงคาตวาดจนหน้าเสีย ก้องไม่พอใจจะเข้าไปเอาเรื่อง แต่เดชกับสิงห์ดึงตัวไว้

“ปล่อยข้าสิวะ เอ็งไม่ได้ยินเหรอว่ามันท้าทายหลวงปู่”

“ไอ้ก้อง ข้าเชื่อว่าหลวงปู่ไม่ปล่อยให้มันดูถูกท่านหรอก”

“ไอ้สิงห์พูดถูก เมื่อเสี่ยคงคากล้าท้าทายอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่คนเกาะมุกนับถือ เท่ากับว่าเสี่ยคงคาและพวกไม่นับถือเรา ไม่ให้เกียรติเรา ผมก็อยากจะถามเสี่ยบ้างว่าหลวงปู่แสดงความศักดิ์สิทธิ์ออกมา เสี่ยจะยอมให้พวกเรารุมประชาทัณฑ์เสี่ยมั้ย”

ชาวบ้านพากันฮือฮาขานรับคำพูดเทวา เสี่ยคงคาไม่ตอบแต่ยิงปืนขึ้นฟ้า ทันใดเงาร่างของหลวงปู่หาญกับมนต์ปรากฏขึ้น ต่างชี้มือมาที่สองพ่อลูก ทำให้ปืนในมือคงคายิงไม่ออก เช่นเดียวกับของคำรณพยายามยิงอีกหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ ทั้งคู่ถึงกับหน้าเสียไปด้วยกัน

ชาวบ้านได้ทีวิ่งกรูจะรุมกระทืบสองพ่อลูก แต่พวกมันว่องไววิ่งขึ้นรถขับหนีไปอย่างรวดเร็ว...บุญกู้แน่ใจว่าเป็นปาฏิหาริย์ของหลวงปู่หาญ สนเองก็คิดอย่างเดียวกัน พูดกับชาวบ้านทุกคนว่า

“เห็นหรือยังพวกเรา แม้กระทั่งความศักดิ์สิทธิ์ที่พวกเรานับถือมันยังดูถูกดูแคลนได้ พ่อแม่พี่น้องจะเชื่อพวกมันได้เหรอ เลือกตั้งวันพรุ่งนี้ พ่อแม่พี่น้องคิดกันเอาเองก็แล้วกันว่าจะเลือกใคร”

ชาวบ้านพากันพยักหน้า ต่างคุยกันเสียงเซ็งแซ่ เทวาเดินมาที่เจดีย์ นั่งลงพนมมือ

“หลวงปู่ครับ ผมขอบคุณหลวงปู่ เป็นกำลังให้ผมด้วย...พี่มนต์...พี่ก็อย่าทิ้งผมนะ”

พูดจบเทวากราบลง เงาร่างของหลวงปู่กับมนต์ค่อยๆเลือนหายไป...

ด้านฤทธิ์ที่แทบจะหมดน้ำยา พลังเทวดาทำอะไรใครไม่ได้เลย แถมยังมาโดนคงคากับคำรณกดดันให้ฆ่าเทวาทิ้งในคืนนี้...เขาไม่รู้จะทำยังไงจึงออกไปที่ชายหาดเรียกหาอาจารย์คล้ามขอความช่วยเหลือ แล้วตนสัญญาว่าจะไม่ขัดใจอะไรเขาอีกคล้ามปรากฏตัวแต่ไม่ใจอ่อน คำรามใส่หน้าฤทธิ์ว่ายังไม่ถึงเวลาของตน!

ooooooo

คืนเดียวกัน ดารินได้รับการติดต่อจากเนตรทรายว่าสารวัตรอยากคุยด้วย เธอแน่ใจว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆ นิ่งฟังอย่างตั้งใจ

“ฟังให้ดีนะดาริน สายของเราสืบมาว่าจะมีการขนยาเสพติดลอตใหญ่ทางทะเลคืนนี้ อยากให้รินช่วยหาข้อมูลให้หน่อย”

“ถ้าทราบเบาะแสแล้วจะให้ทำยังไงต่อไปคะ”

“รายงานให้ผมทราบก่อน อย่าทำอะไร ไม่งั้นละก็เหยื่อไหวตัวแน่”

ดารินลดโทรศัพท์ลง แล้วมองออกไปข้างนอก ครุ่นคิดหาทางสกัดความชั่วร้ายของพวกเสี่ยคงคาให้จงได้!

เมื่อเธอเกริ่นกับปลาดุกว่าคืนนี้นอนคนเดียวได้ไหม ปลาดุกเปิดไฟเขียวเพราะแน่ใจว่าเพื่อนต้องมีธุระสำคัญและไม่ว่าธุระนั้นจะเป็นเรื่องใดเธอก็อวยพรให้เพื่อนทำสำเร็จ

เทวาออกไปนั่งสมาธิที่ชายหาดอันแสนสงบในยามค่ำคืน แต่ไม่คาดคิดว่าหยาดฟ้าจะปรากฏตัว ทั้งที่ตนมีเรื่องกับพวกคงคาเมื่อตอนหัวค่ำ

“คุณเทวา...ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอก”

“เรื่องอะไร”

“เขาสั่งเก็บคุณ”

“บอกผมทำไมกัน เดี๋ยวสามีคุณรู้เข้าก็จะโกรธคุณแย่ เรื่องนี้ไม่ต้องบอกผมหรอกครับ ผมรู้ว่ามันต้องเกิดขึ้นแน่ เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะสันดานของพวกคุณน่ะไม่ต่างจากสุนัขที่ลอบกัดทีเผลอ”

“รีบกลับเถอะ ฉันเตือนคุณได้แค่นี้”

พลันเสียงโทรศัพท์มือถือหยาดฟ้าดังขึ้น เจ้าตัวรีบรับ พูดสั้นๆว่าจะไปเดี๋ยวนี้แล้วตัดสาย
“สามีโทร.ตามเหรอ...เชิญ”

“เขาไม่ใช่คนที่ฉันรัก แต่คนที่ฉันรักคือคุณ”

เทวาชะงัก ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกใดๆเลยสักนิดกับสิ่งที่ได้ยิน

“พูดง่าย สงสัยว่าพูดบ่อยๆกับผู้ชาย ขอโทษนะ ผมมีคนที่ผมรักแล้ว กรุณาเข้าใจตามนี้ด้วย”

“ฉันจะทำให้คุณรักฉันให้ได้” หยาดฟ้าเค้นเสียงจริงจัง

เทวาไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย แถมยังพูดให้เธอน้อยใจยิ่งขึ้นไปอีกว่า “คำพูดแบบนี้มันน่าจะอยู่ในหนังเมื่อสามสิบปีก่อนนะครับ”

เทวาเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี พลันเสียงปืนดังขึ้นชุดใหญ่ เทวาวิ่งหลบกระสุนแทบไม่ทัน

ชายฉกรรจ์หลายคนใส่หน้ากากพรางใบหน้าใช้ปืนวิ่งไล่ยิงเทวา หยาดฟ้าตกใจถอยหลังกรูดล้มลงไปที่พื้นทราย เทวาไม่มีอาวุธแต่ก็สู้ยิบตา คว้าทรายขึ้นมาขว้างกลับไปกลายเป็นพายุทรายพัดถล่มใส่กลุ่มเหล่าร้ายกระจัดกระจายตกทะเล

ooooooo

ขณะเดียวกันนั้นที่ท่าเรือฝั่งตรงข้าม ดารินมาติดต่อคนงานเพื่อเช่าเรือไปเกาะมุก แต่ถูกเขาปฏิเสธจนเธอหน้าเสีย

“ไม่มีเรือให้เช่าเลยเหรอ เอาเท่าไหร่ก็บอกมา ฉันมีจ่าย”

“ไม่มี คนเรือกลับบ้านหมดแล้ว”

“ฉันขับเป็น”

“มีคนเหมาหมดแล้ว บอกว่าคืนนี้ห้ามวิ่งเรือ ผมรับเงินเขามาแล้วด้วย”

“ใคร? ใครจะบ้าเช่าเรือแต่ไม่เอาเรือออกจากท่า”

“ผมบอกไม่ได้”

ดารินสุดเซ็ง เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย...

ต่างจากคงคากับคำรณที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ วาดหวังว่าถ้าขนยาเสพติดสำเร็จในคืนนี้เราจะเป็นเศรษฐีไปทั้งชาติ แต่แล้วมีเหตุให้ขุ่นมัว เมื่อหยาดฟ้าโทร.มารายงานว่าพวกเราตายหมด ตัวเธอเองก็เกือบไม่รอด พลังเทวดาของเทวาทำให้พายุทรายพัดใส่พวกเรา แล้วคลื่นก็ซัดศพลงน้ำไปหมด คืนนี้ตนคงต้องอยู่เกาะมุกก่อน

“หวังว่าเธอจะเป็นเมียที่ซื่อสัตย์ของฉันนะ หยาด–ฟ้า” คงคาทิ้งท้ายแล้วตัดสาย บอกให้คำรณรู้ว่าพวกเราตายหมด

“แล้วถ้าเกิด...”

“ไม่ต้องห่วง โชคช่วยเรา คลื่นซัดศพพวกมันหายไปในทะเลหมดแล้ว”

คำรณโล่งอกไปที...แต่ในขณะเดียวกัน ดารินยังพะวักพะวนอยู่ที่ชายหาด ยืนมองออกไปยังท้องทะเลดำทะมึน

“ไอ้เสี่ยคงคามันสั่งห้ามเรือทุกลำแล่นในทะเลคืนนี้ แสดงว่าถ้ามีเรือลอยอยู่กลางทะเลก็ต้องเป็นเรือของพวกมัน...แกอย่าคิดเลยว่าแกจะขนยาเสพติดได้”

ดารินตัดสินใจนั่งลงกับผืนทราย หลับตาทำสมาธิอย่างแน่แน่ว

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"โหน" อ้อนก่อนบวช ฝากละคร "ตะกรุดโทน"

"โหน" อ้อนก่อนบวช ฝากละคร "ตะกรุดโทน"
14 พ.ย. 2562
07:01 น.