นางฟ้ากับมาเฟีย
ตอนที่ 12
ท้องฟ้าเริ่มสว่างตอนที่รามขับรถมาจอดหน้าบ้าน เด็กกำพร้า เขาหยิบแว่นดำสื่อสารขึ้นมาสวมแล้วกดหาพิกัดมือถือของเมขลา ตัวเลขพิกัดของที่นี่ใกล้เคียงกับจุดที่ยุทธบอก รามมั่นใจเมขลาต้องอยู่ที่นี่ ลงมากดกริ่งหน้าประตูรั้ว เสียงกริ่งทำให้เทวัญชะเง้อออกมามองถึงกับอึ้ง เมขลาเห็นรามมาคนเดียว จะไปเปิดประตูให้ อ้างว่าอยากให้เขาได้ฟังจากปากแม่ของเขาเองว่า อาฤทธิ์ทำอะไรแม่ของรามไว้บ้าง เทวัญจับมือเมขลาไว้
“คุณไม่กลัวเขาจะไม่เชื่อแล้วหาว่าคุณแม่เลอะเทอะหรือ”
“เราต้องเสี่ยงค่ะ ฉันสงสารคุณแม่ ไม่อยากให้คุณแม่ต้องคอยหนีไปตลอดแบบนี้อีกแล้ว และตอนนี้ไม่มีพวกนั้นอยู่ด้วย คงไม่เป็นไรหรอกค่ะ” เมขลาว่าแล้วเดินไปที่ประตูรั้ว แต่ยังไม่ทันจะเปิดให้รามเข้ามา เหลือบเห็นรถของเรืองฤทธิ์แล่นมาจอด ถึงกับถอยกรูด เปลี่ยนใจไม่เปิดประตูให้ เรืองฤทธิ์แสร้งพูดดีกับเมขลา
“เปิดประตูเถอะหนูเม แล้วหนูอยากได้เงินเท่าไหร่ก็เอาไป อาขออย่างเดียวให้หนูคืนพี่วาดให้พวกเรา”
“คิดจะรวมหัวกันขู่เมหรือ เมขอบอกอีกครั้งว่าเมไม่รู้”
“ถ้าหนูไม่คืนพี่วาดให้เรา หนูได้ติดคุกฐานลักพาตัว กักขังหน่วงเหนี่ยวแน่”
ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้น “ถ้าอย่างนั้น คุณก็เข้ามาดูเองแล้วกันว่าคุณทรงวาดอยู่ที่นี่หรือเปล่า”
ทุกคนมองตามเสียง เห็นละมุนเข้ามายืนข้างๆเมขลาพลางจับมือไว้ เมขลามองละมุนสีหน้าแปลกใจ...
ครู่ต่อมา ราม เรืองฤทธิ์ และจักรเดินตามละมุนไปยังห้องต่างๆ ภายในบ้านเด็กกำพร้า แต่ไม่เจอทรงวาด มีเพียงเด็กกำพร้ากำลังนอนหลับ เมขลาเดินปิดท้ายสีหน้าเครียดไม่รู้ว่าทรงวาดอยู่ไหนเหมือนกัน ทั้งหมดเดินมาถึงห้องเก็บของซึ่งคล้องกุญแจไว้ รามขอให้ละมุนเปิดห้องให้ตรวจ ละมุนอึกๆอักๆ
“ถ้าป้าไม่เปิดให้เราดูวันนี้ เดี๋ยวป้าก็ต้องเปิดให้ตำรวจดูอยู่ดีแหละ”
“นี่นายขู่น้ามุนหรือ” เมขลามองหน้าจักรสีหน้าเอาเรื่อง ละมุนจับมือเมขลาเป็นทำนองปรามๆ ถ้าพวกนี้อยากดูเธอก็จะเปิดให้ดู แล้วหยิบกุญแจออกมาไขประตูเปิดออก เผยให้เห็นด้านในห้องมีเพียงหุ่นมาสคอตตัวใหญ่เท่าคนอยู่ 3-4 ตัว ตั้งอยู่ เมขลาถึงกับถอนใจโล่ง รามสงสัยหุ่นพวกนี้มีไว้ทำอะไร
“เอาไว้จัดวันเกิดให้เด็กๆคุณสงสัยอะไร”
รามไม่ตอบคำถามเมขลา ด้วยสัญชาตญาณตำรวจจะเดินเข้าตรวจดู แต่ธิดาโทร.มาจิกรามให้กลับไปหาภายในครึ่งชั่วโมง ถ้ามาไม่ทันก็ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีก ตัดสายปิดเครื่องทันที รามพยายามโทร.กลับก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ หน้าเครียด เกรงจะชวดทำงานให้พ่อเลี้ยงปองธรรม เมขลาเห็นท่าทางของรามแล้วยิ่งเจ็บใจ
“ยายทะเลทรายโทร.มาตามสิท่า ถ้าไม่รีบกลับไปเดี๋ยวเธอตัดคุณออกจากกองมรดกนะ” เมขลาแดกดัน
“คุณไม่รู้อะไรอย่ามาพูดดีกว่า แล้วจำไว้นะว่าถ้า แม่ผมเป็นอะไรไป ผมฆ่าคุณแน่” รามขู่เสร็จ ผลุนผลันกลับไป เมขลาถือโอกาสไล่เรืองฤทธิ์กับจักรกลับไปด้วย เรืองฤทธิ์แอบขู่เมขลาก่อนจะไปว่า ถ้าเขาได้ทรงวาดคืนเมื่อไหร่
เธอตายแน่ ทันทีที่พวกเรืองฤทธิ์กลับไป ละมุนตื่นเต้นมากไปทำท่าจะเป็นลม เมขลาต้องรีบเข้าไปพยุงละมุนไม่เป็นอะไรมาก อยากให้เมขลาช่วยทรงวาดออกจากหุ่นมาสคอตดีกว่า...
ทรงวาดท่าทางเปลี้ยมากหลังออกมาจากตัวมาสคอต ฝืนบอกเมขลาว่าตนเองไม่เป็นอะไร อยากให้เมขลากับเทวัญรีบไปจากที่นี่ เผื่อเรืองฤทธิ์ย้อนกลับมาอีก เทวัญเห็นด้วย เราจะต้องไปซื้อยาให้คุณแม่ด้วยเมื่อคืนเขารีบมาก ลืมหยิบยาของท่านมา เมขลาอดเป็นห่วงทรงวาดไม่ได้ ฝากละมุนช่วยดูแลท่านแทนเธอด้วย ละมุนรับปากจะไม่ยอมให้คนเลวๆอย่างเรืองฤทธิ์เจอทรงวาดเด็ดขาด...
ฝ่ายเรืองฤทธิ์กลับออฟฟิศด้วยความหงุดหงิด ตัดสินใจเปลี่ยนแผนใหม่ล้มเลิกการตามหาทรงวาด แล้วหันไปเล่นงานเมขลาแทน ถ้าเธอตายไปทรงวาดก็คงไม่รอด เหมือนต้นไม้ไม่มีท่อน้ำเลี้ยงจะอยู่ได้อย่างไร จักรท้วงขืนจัดการเมขลาตอนนี้ รามต้องสงสัยเราสองคนแน่ๆ เรืองฤทธิ์ไม่ได้ ให้จักรลงมือเอง แต่จะใช้วิธียืมมือฆ่าคน แล้วสั่งให้จักรโทร.ติดต่อแสง แต่ยังไม่ได้บอกรายละเอียดอะไร สายวันนี้จักรถึงจะแวะเอาข้อมูลของเป้าหมายไปให้...
หลังวางสายจากจักร แสงนำเรื่องไปแจ้งพ่อเลี้ยงปองธรรมทราบ
“ก็ลองดู ถ้าช่วยกันได้ก็ช่วยกันไป” พ่อเลี้ยงปองธรรมพูดยังไม่ทันขาดคำ มีรถตำรวจแล่นมาจอดหน้าบ้านเห็นภาคภูมิเดินเข้ามากับตำรวจอีกนายหนึ่ง
ooooooo
ขณะที่ภาคภูมิกำลังเดินออกจากบ้านปองธรรม รามขับรถมาถึงพอดี ภาคภูมิอยากลากคอรามไปเข้าคุกในข้อหาค้ายาเสพติด แต่ไม่มีหลักฐานพอ จำต้องกลับไปมือเปล่า แต่ไม่วายหมายหัวรามไว้ รามมองตามภาคภูมิหน้าเครียดเกรงเขาจะมาแหวกหญ้าให้งูตื่น รีบเข้าไปสอบถามพ่อเลี้ยงปองธรรมว่าภาคภูมิมาที่นี่ทำไม
“ไอ้ผู้กองนั่นมันเอาหมายมาเรียกตัวไปสอบสวนเกี่ยวกับคดีเสี่ยชิดมาให้ฉัน แต่ฉันไม่ใช่ขี้ไก่จะได้ยอมให้มันขยี้เอาง่ายๆ แสง...แกไปหาทนายมือดีที่สุดมาช่วยฉันสู้คดีนี้ ส่วนราม...แกไปสืบประวัติไอ้ผู้กองนั่น หาจุดอ่อนของมันให้ได้ ฉันจะสั่งสอนมันสักดอกสองดอกจะได้หยุดจุ้นจ้านเสียที”
รามรับคำไม่ค่อยสบายใจนัก อดเป็นห่วงภาคภูมิไม่ได้ รีบหามุมลับตาผู้คน ติดต่อท่านก้องภพผ่านทางแว่นดำสื่อสาร ฝากไปเตือนภาคภูมิให้ระวังตัว รามยังไม่ทันบอกรายละเอียดอะไร เสียงธิดาร้องเรียกเขาดังขัดจังหวะเสียก่อน รามรีบตัดการติดต่อ เก็บแว่นดำใส่กระเป๋าสูท รีบเดินไปหาธิดาซึ่งยืนหน้าหงิกรอเขาอยู่
“ฉันไม่ได้บอกนายหรือว่าถ้ากลับมาแล้วให้รีบมาหาฉัน”
“พอดีพ่อเลี้ยงเรียกผมไปพบเรื่องนายตำรวจคนนั้น”
“พอเถอะ...ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันไม่อยากฟัง มาดูนี่กับฉันดีกว่า” ธิดาจูงมือรามไปยังเฉลียงหน้าบ้านที่ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สวยงาม บนโต๊ะมีกล่องใส่แหวนเพชรหลายวงวางอยู่ มีทั้งแหวนของผู้หญิงและผู้ชาย ธิดาสั่งให้รามเลือกแหวนให้หนึ่งวง วันนี้เป็นวันหมั้นของเราสองคน รามถูกรวบหัวรวบหางถึงกับมึนตึบ
“หรือนายไม่อยากแต่งงานกับฉันแล้ว”
รามแก้ตัวที่อึ้งไปเพราะดีใจมากต่างหาก ธิดาขี้เกียจฟัง จะเชื่อก็ต่อเมื่อเขาทำอย่างที่ปากพูดแล้วยื่นมือให้ รามจำใจสวมแหวนให้ธิดา แต่กลับหวนคิดถึงวันที่เขาสวมแหวนแต่งงานให้เมขลา ธิดายิ้มปลื้ม สวมแหวนให้เขาบ้าง แล้วประกาศลั่น จากนี้ไปเขาจะเป็นของเธอ และห้ามทิ้งเธอไปกับใครทั้งนั้น...
เทวัญตัดสินใจกลับไปบ้านปองธรรมเพื่อจะพารามไปพบกับทรงวาดโดยไม่ให้เรืองฤทธิ์ตามมาวุ่นวาย แต่เขายังไม่ทันจะลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้าง เห็นจักรขับรถเข้าไปในบ้านเสียก่อน เทวัญสอบถามจากเย็นได้ความว่าจักรเป็นหุ้นส่วนคนใหม่ของพ่อเลี้ยงปองธรรมที่มาเสียบแทนพวกของเสี่ยชิด เย็นชักสงสัยเทวัญรู้จักจักรด้วยหรือ เทวัญไม่ตอบเดินไปซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับไป
“อ้าวคุณเทวัญจะไปไหนครับ...คุณเทวัญ” เย็นวิ่งตามแต่ไม่ทัน
ไม่นานนัก เทวัญกลับมายังห้องเช่าของตัวเอง เล่าเรื่องที่เจอจักรให้เมขลาฟัง เมขลามั่นใจเรืองฤทธิ์ต้องมีเอี่ยวกับเรื่องนี้แน่ๆ ส่วนรามจะเกี่ยวด้วยหรือไม่เธอไม่แน่ใจ รู้แต่ตอนนี้พวกเราเชื่อใจใครไม่ได้อีกแล้วแม้แต่ราม ดังนั้นแผนที่จะพารามมาเจอกับทรงวาดคงต้องพับไปก่อน เธอไม่กล้าเอาชีวิตท่านไปเสี่ยง และยังไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดี เทวัญแนะเมขลาต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าเรืองฤทธิ์ไม่ใช่คนดี หลักฐานเท่านั้นที่จะทำให้รามเชื่อ
“แล้วฉันจะไปหาหลักฐานที่ไหนล่ะคะ เขาทำธุรกิจกับพ่อคุณ มันไกลเกินฉันเข้าถึง”
เทวัญพอจะมีทางออกสำหรับเรื่องนี้ ถ้าเมขลายอมตกลงแต่งงานกับเขาหลอกๆ เธอก็สามารถเข้าไปอยู่ในบ้านปองธรรมและหาหลักฐานพิสูจน์ให้รามเห็นว่าเรืองฤทธิ์เป็นคนเลว
ooooooo
เมขลายอมทำตามแผนของเทวัญหอบเสื้อผ้าตามเขาเข้ามาในบ้านปองธรรม พ่อเลี้ยงปองธรรมไม่ชอบใจอย่างแรง เรียกเทวัญเข้าไปคุยกันในห้องทำงาน ไม่อนุญาตให้ลูกแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด เพราะเธอเคยเป็นเมียรามมาก่อน และที่สำคัญธิดากำลังจะแต่งงานกับราม เรื่องราวมันจะมั่วกันไปใหญ่
“แล้วถ้าผมยอมสืบทอดงานของพ่ออย่างที่พ่อต้องการล่ะครับ พ่อจะยอมให้เราแต่งงานกันมั้ย”
พ่อเลี้ยงปองธรรมชักสนใจ แต่ธิดาโผล่พรวดเข้ามาคัดค้านเสียงเขียว บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที...
อีกมุมหนึ่งของบ้านปองธรรม รามดึงเมขลาออกมาถามคิดจะทำอะไร เมขลาต้องการกวนประสาทราม อ้างว่าที่จะมาเป็นสะใภ้บ้านนี้เพราะอยู่ๆแม่ของรามหายตัวไป ถ้าเธอไม่รีบเกาะเทวัญไว้ก่อนมีหวังอดตาย รามกำมือแน่นด้วยความโกรธ ข่มขู่ให้เมขลาคืนแม่ของเขามา เทวัญปราดเข้ามาดึงเมขลาออกจากมือราม
“คุณพ่ออนุญาตให้เราแต่งงานกันแล้ว ไม่ต้องห่วงว่าใครจะทำอะไรคุณได้...นายราม นายควรรู้ฐานะของนายด้วย” เทวัญว่าแล้วจูงมือเมขลาไปต่อหน้าต่อตา รามมองตามทั้งแค้นใจทั้งปวดร้าวใจปนกัน...
ฝ่ายพ่อเลี้ยงปองธรรมต้องเกลี้ยกล่อมธิดาอยู่นาน สองนานกว่าจะยอมให้เมขลามาเป็นพี่สะใภ้ และเขารับปากเธอว่าถ้าเมขลาคิดจะหลอกเอาเงินจากเทวัญจริงอย่างที่ธิดาเป็นกังวล เขาจะฆ่าเมขลาด้วยมือเขาเอง...
แม้ว่าธิดาจะยอมอ่อนข้อให้เมขลาได้แต่งงานกับพี่ชายของเธอ แต่เธอยังตามมาระรานไม่เลิก แกล้งให้เด็กคนงานจัดให้เมขลากับเทวัญนอนห้องเดียวกัน เทวัญไม่พอใจที่ธิดาไม่ให้เกียรติเมขลา ในเมื่อเราสองคนยังไม่ได้เข้าพิธีกันอย่างถูกต้องแล้วจะให้นอนห้องเดียวกันได้อย่างไร
“พี่เทพนี่หัวโบราณจัง ขนาดน้องกับรามเราสองคนยังอยู่ด้วยกันแล้วเลย ไม่เห็นจะต้องดัดจริตทำเป็นรักนวลสงวนตัว” ธิดากอดแขนรามแกล้งพูดเย้ยเมขลา
“ฉันไม่ถือหรอกค่ะ อยู่ก่อนแต่งมันเป็นเรื่องธรรมดา เข้าห้องเถอะค่ะที่รัก ฉันเหนื่อยจะแย่แล้วอยากจะนอนแช่น้ำอุ่นให้สบายเนื้อสบายตัว” เมขลาเข้าไปกอดแขนเทวัญประชดรามบ้าง แล้วดึงเขาเข้าห้อง รามหึงอยากจะเข้าไปกระชากเมขลาออกจากห้องใจแทบขาดแต่ไม่กล้าแสดงให้ธิดาเห็นเกรงจะเสียงาน...
ดึกวันเดียวกัน รามนึกถึงคำพูดของเมขลาตอนที่เจอกันที่หน้าห้องเทวัญแล้วยังปวดใจไม่หาย กระชากลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้งออกหยิบแหวนแต่งงานโยนทิ้งถังขยะ จากนั้น เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดดำรัดกุมมีผ้าคาดหน้า ค่อยๆย่องไปยืนใต้หน้าต่างห้องนอนพ่อเลี้ยงปองธรรม หยิบแว่นดำสื่อสารขึ้นมาสวม ติดต่อกับยุทธ
“วันนี้พ่อเสือออกจากถ้ำไปงานเลี้ยง ผมจะลองปีนเข้ารังนอนมัน เผื่อจะได้หลักฐานอะไรเพิ่มเติม ดาบช่วยดูตำแหน่งพิกัด จีพีเอส พ่อเสือให้ที ถ้ามันใกล้กลับถึงปากถ้ำ ช่วยเตือนผมด้วย” รามพูดจบหยิบเชือกออกมาแต่ยังไม่ทันได้เหวี่ยงขึ้นไป มีแสงไฟจากไฟฉายแว่บเข้ามา
รามหันขวับเห็นเย็นกับสมุนเดินตรงมาทางที่ตัวเองอยู่ รีบเผ่นหนีไปทางห้องนอนเมขลา เงยหน้ามองเห็นหน้าต่างห้องของเธอเปิดอยู่เพียงห้องเดียว ตัดสินใจเหวี่ยงเชือกที่ปลายเป็นตะขอขึ้นไปเกี่ยวขอบหน้าต่าง เมขลาได้ยินเสียงแปลกๆเดินมาดู ตะขอเกี่ยวตรงจุดที่ผ้าม่านบังพอดี เธอเลยไม่เห็นอะไร
กว่าเย็นกับสมุนจะตามมาถึงใต้หน้าต่างห้องเมขลา รามก็ปีนขึ้นไปแอบอยู่ขอบระเบียงเรียบร้อยแล้ว จังหวะนั้น มีเสียงหมาหอนดังระงมมาแต่ไกล รามรู้ว่าเย็นกลัวผีแกล้งหยิบก้อนหินแถวนั้นโยนใส่พุ่มไม้ เย็นกับสมุนตาเหลือกคิดว่าโดนผีหลอก เผ่นแน่บไม่คิดชีวิต รามค่อยๆมองผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปดู เห็นเมขลานอนอยู่บนเตียงคนเดียวกวาดมองรอบๆห้องไม่เห็นแม้แต่เงาของเทวัญ
“ไหนบอกว่าจะนอนด้วยกัน ยัยตัวแสบลูกเล่นเยอะนักนะ คงเล่นตัวโก่งราคาสิท่า”
ขณะกำลังมองเมขลาเพลิน เสียงยุทธติดต่อผ่านทางแว่นดำมาว่าพ่อเสือเดินทางกลับถ้ำแล้ว รามได้สติรีบปีนหน้าต่างกลับห้องตัวเอง เปลี่ยนชุดดำออก เผอิญเตะถังขยะ ล้มแหวนแต่งงานกลิ้งออกมา รามเปลี่ยนใจไม่ทิ้งก้มเก็บแหวนโยนไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง บอกกับตัวเองที่ต้องเก็บแหวนไว้เพราะเห็นว่ามีราคาค่างวด
ooooooo
จักรแวะไปที่บ้านปองธรรมแต่เช้า เจอเมขลากำลังเดินอยู่หลังบ้าน คว้าปืนเก็บเสียงขึ้นมาจะลอบยิง แต่แสงเข้ามาจับปืนไว้ห้ามจักรฆ่าเมขลา เพราะตอนนี้เธอกำลังจะกลายเป็นสะใภ้ของบ้านปองธรรม ที่พ่อเลี้ยงรับปากจะจัดการเธอให้คงต้องยกเลิก จักรรีบกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้เรือง-ฤทธิ์ทราบ เรืองฤทธิ์ถึงกับอารมณ์บูด...
ที่ห้องทำงานของเทวัญภายในบ้านปองธรรม เมขลาไม่สบายใจที่เห็นเทวัญต้องกลับมาทำงานสกปรกอีกครั้ง รับปากจะรีบหาหลักฐานแฉเรืองฤทธิ์ให้รามเห็นให้เร็วที่สุด เทวัญเตือนเมขลาด้วยความเป็นห่วง อย่าทำอะไรที่เสี่ยงเกินไป ถ้าคิดจะทำต้องมาปรึกษาเขาก่อน เมขลามองเทวัญอย่างซาบซึ้ง แล้วขอตัวไปสำรวจรอบๆบ้านต่อ
ขณะเมขลาเดินออกจากห้องทำงานเทวัญไม่ทันระวังตัว รามโผล่พรวดมาจากไหนไม่รู้ แกล้งเอากุญแจจิ้มเอวขู่จะทำร้ายถ้าเธอไม่พาเขาไปพบแม่ เมขลายังไม่ทันขยับจะเดิน เสียงแสงดังขึ้นจากด้านหลังราม
“ราม...ไปกับฉัน พ่อเลี้ยงเรียกประชุมด่วน”
รามรีบปล่อยเมขลา ทำตัวปกติก่อนจะเดินตามแสง เมขลามองตามสงสัย แอบย่องตาม...
พ่อเลี้ยงปองธรรมไม่พอใจที่ทางตำรวจคอยตามกลิ่นเขาตลอด ตั้งแต่เสี่ยชิดให้การซัดทอดมาถึงเขา แสงตรวจประวัติของภาคภูมิแล้ว ไม่พบมีญาติที่ไหน และยังไม่มีแฟนให้ทางเราข่มขู่ได้ นอกจากต้องเล่นงานที่เจ้าตัวอย่างเดียว พ่อเลี้ยงปองธรรมสั่งการให้แสงกับเย็นไปเก็บภาคภูมิอย่าให้เหลือซาก รามเป็นห่วงภาคภูมิรีบอาสา
“ให้ผมไปแทนพี่แสงเถอะครับ ไอ้ผู้กองคนนี้มันทำให้ผมเกือบตายคราวก่อน ผมอยากเป็นคนฆ่ามันกับมือ”
พ่อเลี้ยงปองธรรมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอนุญาตให้รามทำหน้าที่นี้ แสงมองรามอย่างไม่พอใจ ขณะที่เมขลาแอบฟังอยู่ห้องข้างๆได้ยินทุกคำพูดถึงกับช็อกที่รามจะฆ่าคน
ครู่ต่อมา รามแกล้งเดินช้าๆให้เย็นเดินไปถึงรถก่อน แล้วแอบติดต่อท่านก้องภพผ่านทางแว่นดำสื่อสาร ว่าเกิดเรื่องร้ายแรงระดับสูงสุด ท่านต้องเตือนภาคภูมิด้วยว่าภัยกำลังจะถึงตัว เย็นหันมาเร่งรามเดินเร็วๆ รามรีบตัดการติดต่อ เดินไปขึ้นรถโดยไม่รู้เลยว่า ท่านก้องภพไม่สามารถติดต่อภาคภูมิได้ เมขลาแอบซุ่มอยู่ริมรั้ว พอรถของเย็นกับรามแล่นออกไป รีบขึ้นรถแท็กซี่ตาม...
ไม่นานนัก รามจัดการติดระเบิดแสวงเครื่องไว้ใต้ท้องรถของภาคภูมิ ซึ่งจอดไว้ที่ลานจอดรถของคอนโดฯ ที่พักของภาคภูมิเอง จากนั้นทั้งคู่รีบไปหลบมุมตึก พักใหญ่ๆผู้กองหนุ่มปรากฏตัวขึ้น เดินตรงไปที่รถเหมือนไม่รับคำเตือนว่ากำลังตกอยู่ในอันตราย รามรีบแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า คว้าที่กดระเบิดจากมือเย็นมาถือไว้เอง
“ผมจัดการเอง พี่เย็นหมอบลง ระวังสะเก็ดระเบิดไว้ก่อน”
เย็นหลงเชื่อรีบหันหลังอุดหูแล้วหมอบลงไปกับพื้น เมขลาเดินอยู่อีกมุมหนึ่งเห็นที่กดระเบิดในมือราม แล้วหันมองภาคภูมิที่กำลังเดินไปที่รถ เดาได้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น ตะโกนเตือนลั่น พร้อมๆกับที่รามกดระเบิดพอดี
“ระวัง...ผู้กอง...หลบไป”
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวกลบเสียงเตือนของเมขลา รถของภาคภูมิไฟลุกท่วม รามตั้งใจกดระเบิดก่อนภาคภูมิจะเดินถึงรถ ผู้กองหนุ่มถึงได้หลบนอนราบไปกับพื้นอย่างปลอดภัย พอเขาเงยหน้าเห็นเมขลาอยู่แถวนั้นเพียงคนเดียวเลยคิดว่าเธอเป็นคนลอบทำร้ายเขา ชี้หน้าจะเอาเรื่อง
“ปะเปล่านะ ฉันไม่รู้เรื่องฉันไม่ได้เป็นคนทำ ฉันจะมาช่วยผู้กองต่างหาก” เมขลาเห็นท่าไม่ดีวิ่งหนี ภาคภูมิไล่ตาม รามเห็นทั้งคู่ แต่เย็นเพิ่งเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นภาคภูมิวิ่งผ่านไปคนเดียวไม่เห็นเมขลา
“เฮ้ย...มันยังไม่เละอีกหรือ ตายแน่ พ่อเลี้ยงเอาข้าตายแน่” เย็นหน้าซีด เสียงสั่น
“พี่กลับไปก่อน เรื่องนี้ผมรับผิดชอบเอง” รามว่าแล้วรีบวิ่งตามภาคภูมิ เย็นจะตามไปด้วย แต่เห็น รปภ.ของคอนโดฯวิ่งเข้ามาเสียก่อน เลยชิ่งหนีไปอีกทางหนึ่ง...
ด้านเมขลาวิ่งหนีขึ้นไปทางบันไดหนีไฟของคอนโดฯ โดยมีภาคภูมิไล่ตามไปติดๆ รามตัดสินใจวิ่งเข้าไปในตัวตึกกดลิฟต์ไปดักหน้าเมขลา แล้วพาเธอวิ่งหนีไปตามทางช่องทางเดินในตึก แต่ถูกตำรวจล้อมไว้
จังหวะนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตูห้องพักออกมาพอดี รามรีบผลักหญิงคนนั้นพ้นทาง แล้วดึงเมขลาเข้าไปในห้องพุ่งไปที่ระเบียง เห็นมีรถบรรทุกมาส่งที่นอนขนาดใหญ่จอดอยู่ด้านล่าง รามผลักเมขลาลงไปก่อน แล้วตัวเองโดดตาม ทั้งคู่ตกลงบนที่นอนอย่างปลอดภัย รามรีบโดดลงจากท้ายรถ ขึ้นไปขับรถออกไปอย่างรวดเร็วทิ้งเมขลาล้มกลิ้งล้มหงายอยู่บนที่นอน เขารีบติดต่อท่านก้องภพผ่านทางแว่นดำสื่อสาร
“ท่านครับ ผู้กองภาคภูมิปลอดภัยแล้ว แต่กำลังจะมีปัญหาตามมา ท่านคงต้องออกแรงอีกครั้ง”
ท่านก้องภพไม่รอช้า ทันทีที่ภาคภูมิกลับมาถึงกองบัญชาการฯ ออกคำสั่งห้ามแตะต้องรามกับเมขลา อ้างทั้งคู่ เกี่ยวข้องกับคดีใหญ่คดีหนึ่ง ซึ่งทางเบื้องบนกำลังให้ความสำคัญอย่างมาก ถ้าภาคภูมิไปจับพวกปลาซิวปลาสร้อยจะทำให้เราเสียปลาตัวใหญ่ไป ภาคภูมิถึงกับพูดไม่ออก
ooooooo
การที่รามแกล้งทำงานพลาดเพื่อช่วยชีวิตภาคภูมิ ทำให้ถูกพ่อเลี้ยงปองธรรมลงโทษ โชคดีที่ พ่อเลี้ยงเห็นแก่ลูกสาวตัวเองจึงไม่ยิงรามทิ้ง รามรีบหามุมลับตาคน รายงานท่านก้องภพผ่านทางแว่นดำสื่อสารว่า
“ผมโดนพ่อเสือสั่งพักงานชั่วคราว คราวนี้คงจะเข้าถึงข้อมูลสำคัญยากขึ้น” พลันรามรู้สึกเหมือนมีคนยืนอยู่ด้านหลัง หันขวับไปเห็นเมขลาจ้องมองเขาสงสัย รีบดึงแว่นดำออก
“คุณพูดอะไรคนเดียว ฉันได้ยินอะไรแว่วๆว่าพ่อเสือ” เมขลาจุ้นได้อีก
“ไม่ใช่เรื่องของคุณ เพราะคุณทำให้ผมถูกพักงานคุณรู้มั้ยกว่าผมจะได้เป็นที่ไว้ใจของพ่อเลี้ยงมันยากแค่ไหน” รามว่าพลางเดินเข้าหาเมขลาที่ค่อยๆเขยิบถอยหลัง แต่ยังทำใจสู้ ท้าให้รามไปฟ้องพ่อเลี้ยงได้เลยว่าเธอเป็นคนช่วยภาคภูมิ รามเป็นห่วงเมขลา แต่ยกเหตุผลอื่นมาอ้าง
“ผมจะเก็บเรื่องนี้ไว้ขู่คุณ ถ้าคุณไม่พาคุณแม่มาหาผม ผมจะฟ้องพ่อเลี้ยงว่าคุณเป็นไส้ศึก”
“ฉันไม่รู้ว่าแม่คุณอยู่ไหน อยากจะทำอะไรก็เชิญ คนอย่างคุณมันเลวอยู่แล้วนี่ อยากฆ่าใครก็ฆ่า ทำไมไม่ฆ่าฉันอีกสักคนล่ะ” เมขลาเชิดหน้าท้าทาย รามอยากจะบีบคอยัยตัวแสบให้รู้แล้วรู้รอด แต่ต้องข่มอารมณ์ไว้
ooooooo
ละมุนโทร.ตามเมขลาแต่เช้าให้มาดูทรงวาด เมขลารีบตามหาเทวัญจะชวนไปบ้านเด็กกำพร้าด้วยกัน แต่เขาติดคุยธุระกับพ่อเลี้ยงปองธรรม เมขลาไม่อยากรบกวน เลยออกมาเรียกแท็กซี่ไปเอง รามกำลังจะออกไปตามหาทรงวาด เห็นเมขลาขึ้นรถแท็กซี่ท่าทางรีบร้อน ตัดสินใจขับรถตาม โดยไม่เห็นสมุนของแสงสองคนจอดมอเตอร์ไซค์รอที่จะเลี้ยวเข้าบ้าน
ครู่ต่อมา สมุนของแสงคาบข่าวนี้ไปรายงานลูกพี่ว่า เห็นรามขับรถตามเมขลาออกไป เขาเลยให้เพื่อนสมุนขี่มอเตอร์ไซค์ตามไปเผื่อมีอะไรจะช่วยแสงเล่นงานรามได้ แสงยิ้มพอใจตบรางวัลให้สมุนอย่างงาม...
ขณะเดียวกัน เย็นไม่กล้ากลับไปหาพ่อเลี้ยงปองธรรม เพราะกลัวโดนลงโทษที่ฆ่าภาคภูมิไม่สำเร็จ ไม่รู้จะหนีไปไหนดี นึกถึงโรสขึ้นมาได้ แวะไปหาที่ร้านขายของ เจอพวกนักเลงกำลังฉุดกระชากลากถูชุลีแม่ของโรสไปเป็นตัวประกัน เย็นไม่กล้าลุยเพราะพวกนักเลงมากันหลายคน รีบหลบหลังเสาไฟฟ้าดูสถานการณ์ หัวหน้านักเลงข่มขู่โรสถ้าอยากได้ชุลีคืนให้เอาเงินที่ชุลีกู้ไปจากพวกตนมาใช้คืนให้ครบห้า–หมื่นห้าพันบาท โรสถึงกับตาโต
“ห้าหมื่นห้าหรือ...งั้นแกเอาแม่ฉันไปได้เลย”
“นังลูกอกตัญญู นี่แม่แกนะใจคอจะปล่อยให้แม่ตายหรือไง” ชุลีโวยลั่น โรสโวยกลับจะไปหาเงินมากขนาดนั้นได้ ที่ไหน แล้วนึกถึงทรงวาดขึ้นมาได้ ต่อรองให้พวกนักเลงปล่อยแม่ของเธอก่อน แล้วจะพาไปเอาเงิน...
ด้านแสงเห็นช่องทางแก้แค้นราม จึงเอาเรื่องที่สมุนมาบอกไปเป่าหูธิดาว่า รามกับเมขลาแอบนัดไปเจอกันข้างนอก ตอนนี้เขาให้สมุนขี่รถตามไปดู ธิดาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ คว้าปืนจากเอวแสงจะตามไปฆ่าทั้งคู่ เทวัญรู้เข้ารีบห้ามปราม แต่ธิดาสติแตกไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ผลักอกพี่ชายแล้ววิ่งไปที่รถ เทวัญรีบวิ่งตาม...
ในเวลาต่อมา โรสพาพวกนักเลงมาถึงบ้านเด็กกำพร้า เพื่อมาขอเงินทรงวาดใช้หนี้ให้แม่ของเธอ ทรงวาดไม่มีเงินติดตัว สัญญาจะไปเบิกเงินให้แต่ขอรอเมขลามาก่อน หัวหน้านักเลงไม่ยอม ต้องการเงินเดี๋ยวนี้ แล้วสั่งให้สมุนลากทรงวาดออกไป ทรงวาดไม่ค่อยสบายเป็นลม โรสวิ่งเข้ามาประคอง ขอพาทรงวาดไปหาหมอก่อน
“ไม่ได้ เอาตัวนังคุณนายนี่ไป รอมันจนกว่าจะฟื้น” หัวหน้านักเลงสั่งการ ทันใดนั้น มีเสียงตะโกนขู่
“อย่านะโว้ย...ใครก็ห้ามพาผู้หญิงของข้าไป ไม่งั้นตาย” เย็นว่าแล้ววิ่งใส่พวกนักเลง พร้อมไม้หน้าสามในมือหวังจะตีหัวหน้านักเลงให้อยู่หมัด แต่ด้วยความโก๊ะ สะดุดรากไม้หน้าทิ่ม ไม้พลาดเป้าฟาดใส่หัวโรสแทนจนสลบเหมือด เย็นตาเหลือกทิ้งไม้ รีบเข้าไปประคองโรสที่คออ่อนคอพับ...
เมขลามาถึงบ้านเด็กกำพร้า เจอละมุนถูกมัดมือไพล่หลังขังไว้ในห้องเก็บของ รีบแก้มัดให้ และสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น ละมุนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง เมขลาตกใจรีบวิ่งตามไปดูหลังอาคาร รามโผล่มาขวางไว้ ทั้งคู่มีปากเสียงกันอย่างรุนแรง เมขลาโกรธที่รามพูดจาดูถูก ตบหน้าเขาฉาดใหญ่
รามปล้ำจูบเมขลาเอาคืน ธิดากับเทวัญตามมาเห็นพอดี ธิดาแทบคลั่งชักปืนจะยิงเมขลา รามว่องไวมาก ปราด เข้าไปบิดข้อมือธิดาแย่งปืนไปได้ ธิดาฉุนขาด คิดว่ารามปกป้องเมขลา ถลาจะเข้าไปตบเมขลาให้ได้ เด็กๆกำพร้าในบ้านเข้ามาช่วยกันเอาก้อนกรวดขว้างใส่ธิดาไม่ให้ทำร้ายเมขลาจนต้องหนีกระเจิง...
ทันทีที่พ่อเลี้ยงปองธรรมรู้ว่าธิดากับเมขลามีปัญหากันอีกครั้ง เรียกเทวัญ เมขลา ธิดา และรามมาชำระความ ธิดายังไม่หายแค้นใจคว้าที่เขี่ยบุหรี่ปาใส่เมขลา เทวัญรีบเอาตัวปกป้องเมขลาเลยโดนที่เขี่ยบุหรี่เต็มหน้าผากเลือดอาบ เมขลารีบเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วง ธิดายิ่งบ้าหนัก ปราดเข้าไปกระชากแขนเมขลา
“แกเป็นต้นเหตุเรื่องทั้งหมด...ไป...ออกไปจากบ้านฉัน”
“พอแล้ว หยุดบ้ากันเสียที ถ้ามันวุ่นวายกันนัก ก็รีบๆ แต่งพร้อมกันไปเลยจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว” พ่อเลี้ยงปองธรรมตัดรำคาญ รามกับเมขลาตกใจ มองหน้ากันเพราะต่างไม่อยากแต่งงาน...
ขณะที่ทุกคนเก็บกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางไปไร่ชา รามแอบออกมาติดต่อยุทธขอให้ช่วยตามหาทรงวาดให้ ใช้แว่นดำสื่อสารถ่ายภาพทรงวาดที่เขาเอาติดตัวมาด้วยส่งไปให้ยุทธ ท่านก้องภพเข้ามาเห็นรูปทรงวาด ชะงักจำได้ว่าเป็นแม่เลี้ยงของราม ยุทธเกรงจะถูกเจ้านายตำหนิ รีบออกตัวไม่รู้ว่าใคร แต่รามขอร้องให้ช่วยตามหา
“สิ่งที่สายลับทำได้ยากที่สุดไม่ใช่การลงมือฆ่าตัวเองเพื่อปกป้องความลับขององค์กร แต่มันคือการต้องตัดขาดคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตไปให้หมด” ท่านก้องภพว่าแล้วเดินจากไป ยุทธมองตามงงๆ
ooooooo
