ในที่สุดก็สำเร็จลุล่วงสมดังใจปรารถนาสำหรับการวิ่งมาราธอนอันไกลลิบ จากอำเภอเบตง จังหวัดยะลา ถึงอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย ของ “ตูน บอดี้สแลม” นักร้องร็อกใจใหญ่ที่เป็นข่าวหน้า 1 มาเกือบ 2 เดือนเต็มๆจากใต้สุดของสยามถึงเหนือสุดแห่งสยาม ระยะทาง 2,215 กิโลเมตร บิ๊กตูนทำได้สำเร็จภายใน 55 วัน ถึงเส้นชัยในวันที่ 25 ธันวาคม 2560 ตามเป้าหมายที่ตั้งไว้รวบรวมเงินบริจาคขณะที่ผมเขียนต้นฉบับวันนี้ ซึ่งยังไม่นิ่งแต่ได้ไปแล้วตามหัวข่าวหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ 1,159 ล้านบาท เกินเป้า 700 ล้านบาทที่ตั้งไว้ไปเยอะมากยอดล่าสุดจะเป็นเท่าไรโปรดตรวจสอบกันอีกทีสามารถนำไปช่วยเหลือโรงพยาบาลทั้ง 11 แห่งได้ตามสมควร และเมื่อนำไปซื้อเครื่องมือทางแพทย์หรือหยูกยาต่างๆในภายหลังก็คงจะสามารถช่วยชีวิตผู้คนได้อีกหลายพันหลายหมื่นชีวิตต้องขอขอบคุณนักร้องหนุ่มเจ้าของโครงการ “ก้าวคนละก้าวเพื่อ 11 โรงพยาบาลทั่วประเทศ” ตูน บอดี้สแลม หรือนาย อาทิวราห์ คงมาลัย เลือดสุพรรณไว้ ณ ที่นี้ขอบคุณในฐานะบุคคลที่มีจิตอาสาอยู่ในดีเอ็นเออย่างเปี่ยมล้น ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อประโยชน์สาธารณะ และเพื่อเพื่อนร่วมชาติที่ด้อยโอกาสกว่า โดยไม่คำนึงถึงความเหนื่อยยากอันแสนสาหัสของตนเองจะไม่ให้คนไทยทั้งประเทศที่ติดตามข่าวนี้เกิดความรัก ความชื่นชม จนกลายเป็น “ปรากฏการณ์ ตูน บอดี้สแลม” ยึดพื้นที่ข่าวหนังสือพิมพ์ และข่าวโทรทัศน์มาตลอด 55 วันได้อย่างไรล่ะสำหรับตัวผมเองนั้นระหว่างที่ตูนออกวิ่งวันแรกจากใต้สุดถึงวันสุดท้ายเหนือสุด...ผมจะนึกถึงข้อความหนึ่งที่เคยท่องจำมาตั้งแต่เด็กสมัยเรียนวิชาหน้าที่พลเมืองและศีลธรรมเป็นข้อความที่คุณครูท่านคัดลอกมาจากมาตรา 1 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยยุคโน้นที่เขียนไว้ว่า “ประเทศไทยเป็นราชอาณาจักรอันหนึ่งอันเดียวจะแบ่งแยกมิได้”แม้ต่อมาเมื่อผมเติบโตขึ้นรัฐธรรมนูญไทยถูกฉีกไปหลายฉบับ แต่ไม่ว่าจะถูกฉีกกี่ฉบับ เมื่อมีการเขียนใหม่มาตรา 1 ก็ยังคงจะเป็นข้อความเดียวกันนี้ รวมทั้งฉบับปัจจุบันผมเชื่อมั่นในมาตรานี้ และภูมิใจในมาตรานี้มาตั้งแต่ผมเป็นหนุ่มแล้วครับว่าเราเป็นราชอาณาจักรที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวจริงๆมิใช่เป็นแค่คำพูด หรือเป็นแค่ตัวหนังสือเท่านั้น แต่เป็นในชีวิตจริงและความเป็นจริงอีกด้วยตอนผมมาเรียนที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาในห้องผมมีเด็กมาจากทุกภาคของประเทศ ทั้งเหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก และ กทม.แต่เราก็คุยกันรู้เรื่อง วิพากษ์วิจารณ์ร่วมกันได้ทุกเรื่อง แม้เราจะมาจากสถานที่ที่อยู่ห่างกันหลายพันกิโลเมตรเราชอบพระเอก ลือชัย นฤนาท เหมือนกัน เป็นแฟนเพลง สมยศ ทัศนพันธ์ และ ทูล ทองใจ เหมือนๆกันยุคนั้นมีหนังสือโป๊ หรือหนังสือใต้ดินปกขาว ที่ฮิตมากอยู่เรื่องหนึ่งชื่อว่า “แพะเจ้าเล่ห์” พวกเราไม่ว่ามาจากเหนือสุด ใต้สุด หรือกลางต่างก็รู้จักพระเอกที่ชื่อ “บันโช้ด” กันทุกคน และจำรายละเอียดได้เกือบทุกหน้าของหนังสือที่เราแอบอ่านสมัยเรียนที่บ้านเราเล่มนี้ทำให้ผมเชื่อตั้งแต่ยุคนั้นว่าราชอาณาจักรไทยของผม เป็นอันหนึ่งอันเดียวอย่างแท้จริง และก็เป็นหนึ่งในทุกๆเรื่อง แม้แต่หนังสือโป๊เด็กหนุ่มอย่างพวกเราก็อ่านเล่มเดียวกัน ไม่ว่าจะอยู่ในจุดไหนของประเทศ40-50 ปีผ่านไปจากเด็กมาเป็นคนแก่ ผมชักไม่แน่ใจว่า มาตรา 1 ของรัฐธรรมนูญจะยังเป็นความจริงอยู่หรือไม่ เพราะอ่านข่าวหนังสือพิมพ์แล้ว ก็เกิดความกังวลไปต่างๆนานาแต่จากการวิ่งของตูนคราวนี้ ทำให้ผมเชื่อทันทีว่า มาตรา 1 ของรัฐธรรมนูญยังเป็นความจริงอยู่รอยยิ้มและสายตาที่คนไทยมอบให้แก่ตูนนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนใต้สุด เหนือสุด ตลอดจนผู้คนที่ยืนอยู่ 2 ฟากทางของทุกจังหวัดที่วิ่งผ่าน หรือแม้แต่จังหวัดที่ไม่ได้ผ่าน แต่มีการวิ่งกันเอง เพื่อหาเงินมาสมทบ ฯลฯล้วนเป็นรอยยิ้ม และสายตาแห่งความรัก ความศรัทธา ความชื่นชม และความขอบคุณ ที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันตามมาตรา 1 ของรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกประการ!“ซูม”
