เทศนางานศพเรื่อง “คอนเสิร์ตชีวิต” ใน “ชวนม่วนชื่น (1)” (โรงเรียนทอสี พิมพ์ พ.ศ.2549) ของพระอาจารย์พรหม คือผลผลิตของพระฝรั่งที่เอาวิชาฟิสิกส์เคมี จากเคมบริดจ์ อังกฤษ มาผสมกับวิชา หลวงปู่ชา วัดหนองป่าพง...ประเทศไทยได้ลงตัวมากน้อยแค่ไหน? ลองอ่านกันดูพระอาจารย์พรหมเริ่มต้นว่าแปดปีในวัดป่าพุทธศาสนา วัดที่เป็นป่าช้าของหลายๆหมู่บ้าน ท่านแปลกใจในร้อยพันงานศพนั้น ท่านไม่พบใครร้องไห้เลยแม้แต่คนเดียวอาตมาได้รู้ว่าภาคอีสานเวลานั้นเป็นดินแดนที่คำสอนพระพุทธเจ้าหยั่งรากลึกมานานหลายศตวรรษ ความตายเป็นสิ่งที่ทุกคนยอมรับ ในทางที่หักล้างกับทฤษฎีทางจิตศาสตร์ตะวันตก เกี่ยวกับความเศร้าโศกและการพลัดพรากพ่อเสียชีวิตตอนอาตมาอายุสิบหก ท่านเป็นชายผู้ยิ่งใหญ่ บอกคำรักของพ่อจากคำพูด “ลูกเอ๋ย ไม่ว่าลูกจะทำอะไร ประตูใจของพ่อเปิดรับลูกเสมอ”หลายปีเต็มทีกว่าอาตมาจะเข้าใจตัวเอง ทำไมตอนพ่อตายก่อนเวลาอันควร อาตมาจึงไม่ร้องไห้เลยเมื่อยังเป็นหนุ่ม พระอาจารย์เล่าว่าชอบฟังเพลงร็อก เพลงคลาสสิก จนถึงเพลงพื้นบ้าน ครั้งที่ไปฟังวงเลด เซปลินแสดงอย่างเขินๆเป็นครั้งแรกในคลับเล็กๆย่านโซโหอีกครั้งนั่งดูร็อด สจ๊วร์ต สมัยที่ยังไม่ดัง ที่ห้องชั้นบนผับเล็กๆ ทางเหนือลอนดอนเวลาคอนเสิร์ตจบ พวกเราจะตระโกน “เอาอีกๆ” ปกติวงดนตรีจะเล่นต่อไปอีกสักพักแต่ในที่สุด ก็ถึงเวลาเก็บข้าวของกลับบ้าน ค่ำคืนแบบนั้นเด็กหนุ่มๆก็เดินกลับท่ามกลางความมืด ขณะฝนตกปรอยๆ เติมความหนาวเย็นและความเศร้าซึมเรารู้แก่ใจจะไม่มีวันได้พบกับเขาอีก อารมณ์เศร้าแบบนั้น เราเดินบนพื้นชื้นแฉะ เสียงดนตรีอันเร้าใจยังก้องสะท้อนในใจ “เยี่ยมจริงๆ มันจริงๆ โชคดีชะมัดเลยที่เราได้ฟัง”อารมณ์ตอนพ่อตาย มันเป็นเช่นการแสดงคอนเสิร์ตอันยิ่งใหญ่ที่ต้องจบลง มันเป็นผลงานยอดเยี่ยมที่เด็กหนุ่มๆจะต้องร้องตะโกน “เอาอีกๆ”พ่อพระอาจารย์ต่อสู้มาอย่างหนัก เพื่อจะมีชีวิตต่อไปไม่นานนักเพื่อเราแต่ในที่สุดก็ถึงเวลาที่ท่านจะต้องเก็บข้าวของกลับบ้าน เมื่ออาตมาเดินออกจากงานฌาปนกิจท่าน ฝนตกปรอยๆ ท่านจำได้แจ่มชัด รู้แจ้งแก่ใจว่าจะไม่มีโอกาสพบพ่ออีกแล้ว“อาตมาไม่รู้สึกเศร้าหรือร้องไห้ สิ่งที่ก้องในใจ ท่านเป็นพ่อที่วิเศษเหลือเกิน ชีวิตท่านเป็นแรงบันดาลใจที่ทรงพลัง ขณะเดินจูงแม่ อาตมาคิดว่าช่างโชคดีที่เกิดมาเป็นลูกชายท่าน”เป็นอารมณ์เบิกบานอย่างยิ่ง เหมือนความรู้สึกยามเดินออกจากงานคอนเสิร์ตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต ชนิดจะเอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมขอบคุณครับ พ่อ!พระอาจารย์พรหม จบธรรมะบันเทิงหลายเรื่องเล่า เรื่องนี้ดังต่อไปนี้“ความเศร้าโศกเกิดจากการเพ่งมองเฉพาะความพลัดพราก ในขณะที่ความสำนึกในบุญคุณของผู้ที่จากไป และความรู้สึกกตัญญู นำไปสู่การฉลองชีวิตดีงามที่ปิดฉากลง”.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
