ผมกำลังนึกถึง “ฮัมบาบา” ลิงใหญ่เท่าภูเขา...ในมหากาพย์กิลกาเมซ เรื่องเล่าห้าพันปี ที่เขียนด้วยอักษรรูปลิ่มบนแผ่นดินเหนียว ที่ให้บังเอิญ (มีคนเขียน) หน้าตาคล้ายหนุมาน ในรามเกียรติ์ของอินเดีย แล้วนึกต่อยังมีลิงในบ้านเมืองไหน? ยิ่งใหญ่ระดับสองลิงนี้อีกเหลือบตาไปดู หนังสือปึกใหญ่ คุณจรัญ หอมเทียนทอง สำนักพิมพ์แสงดาวส่งมาให้ เล่มหนึ่ง มีเล่ม “ไซอิ๋ว” (ยศไกร ส.ตันสกุล แปล พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ.2569) รีบดึงมาเปิดอ่านเรื่องไซอิ๋ว แต่งขึ้นเมื่อราว พ.ศ.1590 สมัยราชวงศ์หมิงเราคุ้นเคยกันพอๆกับสามก๊ก รวมซ้องกั๋ง ความฝันในหอแดง เข้าไป เป็นหนึ่งในสี่หนังสืออมตะจีนมีคนเอาไซอิ๋วไปแต่งเติมเป็นหนังเป็นการ์ตูน ฯลฯ มากจนเรื่องทำท่าจะเปะปะ รัฐบาลจีนรำคาญสั่งให้รวบรัดสะบัดพลแต่งขึ้นใหม่ เป็นภาษาอังกฤษ ก็ไซอิ๋วฉบับที่ผมกำลังอ่านเพลินจนหยุดไม่ได้เล่มนี้นี่แหละหากดูแต่เรื่องที่เคยดู คุ้นตา...จอมลิงเห้งเจีย ภาษาทางการ ซุนหงอคง สู้กับสารพัดปีศาจ พลาดท่าถูกปีศาจเสกให้ “ท้อง” พร้อมกับตือโป๊ยก่าย ถูกอ๋องเมืองสตรีกักตัวจะเอาเป็นผัว ฯลฯก็สนุกแบบหน่อมแน้มกันไปได้เมื่อย้อนไปอ่าน...ฤทธิ์เดช เห้งเจีย ตอนต้นๆเริ่มที่เจออาจารย์สอนวิชา...อยู่ยงคงกระพัน...ใครฆ่าไม่ตาย บุกเมืองบาดาล ได้ท่อนเหล็กค้ำสมุทร เสกให้เล็กเท่าไม้จิ้มฟันเก็บไว้ในหู ...เจอศัตรู ก็ดึงออกมา ตีกระเจิดกระเจิงแล้วคุณเห้งเจียได้ใจ วันหนึ่งกินเหล้าเมาหลับ ยมบาลถือหมายชื่อ ซุนหงอคง มาประกาศ แล้วเอาเชือกคล้องวิญญาณไปยมโลก ต่อหน้าพระยายมทั้งสิบ เห้งเจียโกรธ ดึงกระบองออกมาไล่ตียมบาลหนีสิบพระยายมตั้งหลักได้ ก็ใช้ไม้อ่อน...เจรจา “บางทีเราอาจจะจดชื่อท่านไว้ผิด...” แล้วเชิญเห้งเจียเปิดดูบัญชีชื่อที่ยมบาลจด“ซุนหงอคง” พระยาวานรหินอายุขัย 342 ปีเห้งเจียไม่พูดจา เอาพู่กันจุ่มน้ำหมึก กาชื่อตัวเอง (แถมลูกน้องอีกโขยง) ออก แล้วประกาศต่อไปนี้ “ชื่อข้าจะไม่อยู่ในบัญชีของใครผู้ใดอีก...”เป็นไง! จอมลิงที่ใหญ่ขนาดพระยายมบาล...หงอ นี่คือจอมลิงไร้เทียมทานตัวจริงชื่อเห้งเจียระบือไปถึงสวรรค์ องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ยังผวา ตำแหน่งสำคัญบนสวรรค์เต็ม ท่านออก “มุก” ให้ตำแหน่งนายกองผู้ดูแลม้า...เห่อพักใหญ่ แต่พอรู้ว่าเป็นตำแหน่งจิ๊บจ๊อย เห้งเจียก็ดึงกระบองจากหูออกมาแกว่งอีกตามเรื่องที่เราดูๆกัน กองทัพสวรรค์ยังกระเจิดกระเจิง เง็กเซียนฮ่องเต้ต้องเปลี่ยนมุกใหม่ เพิ่มตำแหน่งให้เป็นฉีเทียนต้าเซิ่ง ชื่อตำแหน่งใหญ่ฟังดูดี ดีแต่ไม่มีอะไรทำ ไม่นาน ท่านก็ให้ไปดูแลสวนท้องานนี้เพิ่มฤทธิ์เดชให้อีก เห้งเจียเผลอกินลูกท้อสวรรค์ไปเกือบหมดสวน ที่อาละวาดบนสรรค์เราอ่านกันบ่อยแล้ว มาจบที่สวรรค์ต้องไป นิมนต์พระยูไล (พระศรีศากยมุนี พระพุทธเจ้ามหายาน) มากำราบ...สารพัดฤทธิ์จอมลิงไร้เทียนทาน...แพ้พระพุทธเจ้า เรื่องนี้จึงเข้าทางเชิดชูพระพุทธศาสนา ใครที่อ่านไซอิ๋วว่าล้วนแต่เรื่องโกหกไร้สาระ...ก็เถียงไม่ออกผมอ่านไซอิ๋วฉบับรัฐบาลจีนเพลินมาก แต่ยังไม่จบ ใจร้อนพลิกดูสารบัญ บทที่ 19 การอัญเชิญพระไตรปิฎกลุล่วง ทั้งห้าคน ลองไล่เลียงชื่อ พระถังซำจั๋ง ซุนหงอคง ตือโป้ยก่าย ซัวเจ๋ง ม้ามังกร (เจ้าชายมังกร) บรรลุมรรคผลตอนจบไซอิ๋วเป็นไปตามกฎขนบพุทธศาสนามหายาน...พระยูไล ท่านแต่งตั้งให้พระถังซำจั๋งเป็นพระโพธิสัตว์ ส่วนซุนหงอคง ตือโป้ยก่าย ซัวเจ๋ง เจ้าชายมังกร...ได้เป็นอะไร ผมขอขยักเอาไว้ให้ไปหาซื้อหนังสืออ่านกันเอง.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
