หนังสือชุดนิทานกริมม์ (ยาค็อบและวิลเฮล์ม กริมม์ เขียน อาษา ขอจิตต์เมตต์ แปล ต้นอ้อ 1999 จำกัด พิมพ์ครั้งที่ 5 พ.ศ.2542 มี 6 เล่ม) ผมไล่เลียงสารบัญ เจอเรื่องแมวๆหนูๆอยู่ 3 เรื่องเรื่องทำไม? แมวเกลียดหนู อารมณ์การเมืองที่ใครๆ ก็มะรุมมะตุ้มเอาแต่หนูตอนนี้ ผมอยากเอามาเล่าอีกหมาตัวหนึ่งรับใช้สิงโตเจ้าป่ามาด้วยความจงรักภักดีหลายปี ถึงวันที่สิงโตอยากจะยกย่องให้บริวารทั้งหลายรู้คุณค่าของความ จงรักภักดี ในวันประชุมสภา สารพัดสัตว์พร้อมหน้า ฯพณฯ สิงโต จึงประกาศหมามีคุณสมบัติพร้อม จึงขอแต่งตั้งให้เป็นขุนนางใหญ่พร้อมกันนั้น สิงโตก็มอบหนังแห้ง เขียนอักษรสีทองบรรจง มีข้อความพรรณนาถึงคุณงามความดีทั้งปวงในสภาสัตว์ป่า งานตั้งขุนนางเป็นเรื่องใหม่...หมาตื่นเต้นดีใจมาก แต่วันนั้น แมวเพื่อนรักที่สุดของมัน ไม่ได้มางานประชุม หมาจึงคาบหนังแห้งผืนนั้นไปหา“อ้ายเกลอแก้ว แกต้องดีใจไปกับข้า!” หมาว่า “พระราชาให้เกียรติสูงเป็นเกียรติยศให้ข้า แกช่วยดูแลรักษาแผ่นหนังนี้ให้ข้า อย่าให้ชำรุดเสียหาย”แมวให้สัญญา จะทำตามหมาสั่ง มันคาบแผ่นหนังตระเวนหาที่เก็บ...ไม่นาน ก็เจอโพรงต้นโอ๊กใหญ่ ทำเลที่มั่นคงแข็งแรงลับตา มันก็เอาแผ่นหนังซ่อนไว้ตอนแรก แมวก็เทียวไปเทียวมาดูแล แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานๆเข้า แมวก็ลืมจนถึงวันนั้น หนูเล็กตัวหนึ่งบังเอิญผ่านเข้าไปในโพรงต้นโอ๊กนั้น หนูเห็นว่า โพรงต้นโอ๊กเป็นรังหนูที่ดี จึงจับจองเป็นที่พำนักถาวร และเมื่อถึงเวลาที่มันหิว มันก็กัดกินแผ่นหนังแผ่นนั้นจนแหว่งเว้าวิ่นไปทั้งผืนแล้วก็ถึงวันที่สิงโตเจ้าป่าประกาศให้สารานุสัตว์ทั้งหลาย มาร่วมงานประลองฝีมือ งานนี้สัตว์ใดที่รับแต่งตั้งเป็นขุนนาง ต้องนำแผ่นหนังจารึกข้อความบอกตำแหน่งประดับตัวหมาก็รีบไปหาแมว เมื่อแมวพาหมาไปถึงโพรงต้นโอ๊ก...ขณะนั้น หมาแมวหนูยังมีไมตรีดีต่อกัน แต่เมื่อเจอสภาพแผ่นหนังถูกหนูกัดแทะแหว่งวิ่นจนไม่เห็นเค้าตัวอักษรสีทองอารมณ์นั้นหมาก็โกรธแมว แมวก็โกรธหนู กระโจนเข้าไปตะครุบหนู แต่หนูยังเคราะห์ดี วิ่งหนีทันนับแต่นั้น ไม่ว่าหมาเจอแมวที่ไหน ก็คำรามเข้าใส่ แมวเจอหนูที่ไหน ก็วิ่งไล่ตะครุบ กลายเป็นศัตรูถาวร ที่สารพัดสัตว์ทั้งหลายรู้กันดีจนถึงวันนี้นิทานกริมจบลงตรงนี้ ไม่มีคำสอนต่อท้าย แต่มีประเด็นให้คนอ่านอย่างผมมโนต่อสภาพของโพรงต้นโอ๊กนั้น เป็นทำเลสำคัญที่พวกหนู ใช้เป็นที่นอนที่กิน เมื่อมันกัดกินอะไร ก็ทิ้งเศษเอาไว้สกปรกรุงรัง...สภาพ “รังของหนู” ไม่ว่าแมวหรือหมา หรือสัตว์ตัวไหนๆ ไม่ควรเอาข้าวของเข้าไปซ่อนเพราะไม่แน่ว่าของนั้น อาจถูกกัดแทะให้เสียหายหรือสกปรกเปรอะเปื้อนต้นปีใหม่ เพื่อนๆนักข่าวทำเนียบตั้งฉายา...รัฐบาลว่า “รังของหนู” ผมมีข้อสังเกต...ฉายานี้สื่อความไม่เป็นมงคล แต่ด้วยบารมีของผู้นำ...ไม่สู้มีนักคิดนักเขียนหรือนักวิจารณ์ จับเอาไปเป็นประเด็น “เหยียดหยาม” ซ้ำเติมนักข่าวแก่รุ่นผม ชมจิตวิญญาณนักข่าวรุ่นน้อง...ยังซื่อตรงคงมั่น...กล้าหาญพอที่จะเปิดเผย “ความในใจ” ฉายานี้ถ้ารักกันก็ถือเป็นคำเตือน ถ้าชังกันก็ถือเป็นคำด่า...นี่คือบรรทัดฐานนักข่าวที่ดีที่ควรรักษาไว้ให้นานแสนนานบางคนที่ผมเจอ...เขาบอก นักข่าวควรตั้งฉายาไปตรงๆ รัฐบาลรังโจร...เฮ้อ! ก็เห็นๆกัน มองไปทางไหนเห็นแต่หน้าโจรมหาโจร จนเป็นห่วงกันว่า สักวันหนึ่ง คุณทรัมป์ อาจใช้เป็นข้อหาส่งทีมพิฆาตมาฉกตัวไปขึ้นศาล เหมือนที่เวเนซุเอลา เพิ่งโดน.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
