ทำไมละครไทย (ส่วนใหญ่) ถึงย่ำอยู่กับที่ หรือไม่ก็ถอยหลังเข้าคลอง...เข้าทำนองร้อยเรื่องเนื้อหาเดียว ก็เพราะเรายังก้าวข้ามจริตเก่าๆไม่พ้น“คุณพรไพลิน” ขุดรากมาตีแผ่ให้ เห็นกันจะจะ เนื่องจากยุค พ.ศ.2565 จะผ่านไปแล้ว เราก็ยังงมงานอยู่กับละครไร้สาระแทบไม่เปลี่ยนแปลง ลองมาอ่านกันดู...“ดิฉันเคยเป็นแฟนละครไทยมานาน นับแล้วก็ร่วมๆ 20 ปี แต่เชื่อหรือไม่ว่า ทุกวันนี้เราก็ยังเสพละครในรูปแบบเดิม จน เรียกได้ว่า “อิ่มตัว” สุดๆแล้วช่วง 2-3 ปีหลังมานี้ ดิฉันลองหัน ไปเสพละคร (ซีรีส์) ของต่างประเทศดูบ้าง โดยเฉพาะของเกาหลี จึงเข้าใจทะลุปุโปร่งเลยว่า ทำไมละครบ้านเค้าทิ้งละครไทยไม่ให้ฝุ่นไม่ได้ชิงรักหักสวาทเหนือมนุษย์ หรืออิจฉาริษยาจนเอาเป็นเอาตายกันไปข้างแต่ของเค้าทำออกมาให้ “ดูเป็นจริง” เป็นมนุษย์ธรรมดาๆนี่แหละยกตัวอย่างการถ่ายทอดบทบาทตัวเอกเป็นเจ้าของบริษัทระดับพันล้านได้เนียนสมจริงมาก แต่ละวันบิ๊กบอส ผู้บริหารบริษัทต้องใช้มันสมอง คิดค้นกลยุทธ์เอาชนะบริษัทคู่แข่งอย่างไร ทำให้ผู้ชม “อิน” ได้สาระและต่อยอดความคิดมากมายหันมาดูละครไทยในเนื้อหาคล้ายคลึงกัน ถ้าพระเอกฐานะร่ำรวยเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่ วันๆก็จะใส่สูท อยู่ในห้องทำงานโอ่อ่า นึกคิดแต่เรื่องคาวรักคาวสวาท ประกอบด้วยนางอิจฉาคอยตามตื้อวิวาทะด้วยถ้อยคำรุนแรงมันย่ำรอยอยู่แบบนี้ เหมือนสูตรสำเร็จที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงรสชาติ แต่ถูกกล่าวอ้างเกินจริงว่า “อร่อยเลิศ”ดิฉันไม่ได้จะมาดูถูกละครไทยนะคะ แต่อยากให้เปรียบเทียบกับของชาติอื่นดูบ้าง เค้าไปถึงจุดนั้นได้เพราะอะไร และทำไมเราถึงก้าวไม่พ้นจุดนี้เสียที”.‘‘แจ๋วริมจอ’’jaewrimjor@gmail.com
