เรื่องที่ 21 ในหนังสือ ด้านมืดในสามก๊ก ชำแหละหัวใจ “โจโฉ” (แสงดาวพิมพ์ พ.ศ.2568) พันกร พันธุ์พินิจ ผู้เรียบเรียง ตั้งชื่อว่า “คนอยากใหญ่ใจต้องเหี้ยม”ผมอ่านคำนำ “ข้ายอมทรยศคนทั้งโลก แต่ไม่ยอมให้ใครทรยศข้า” ก่อน แล้วตั้งใจอ่านเพราะอยากรู้ คนอย่างโจโฉที่ก็รู้กันว่าเหี้ยม จะเหี้ยมสักแค่ไหน?พันกร พันธุ์พินิจ เริ่มต้นว่า...อย่าลืม กองทัพต้องเดินด้วยท้อง รบเก่งยังไงก็หิว เมื่อหิวก็ต้องกินกองทัพจะรบเก่งกาจแค่ไหนก็ตาม อาวุธร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม ถ้าฝ่ายพลาธิการไม่ได้เรื่อง มีเสบียงไม่เพียงพอก็พัง ยกเว้นกองทัพนั้นมีผู้นำที่ใจดำอำมหิต และร้อยเล่ห์พันเหลี่ยม อย่างสมุหนายกโจโฉในศึกยึดเมืองลำหยงนั้น โจโฉแก้ปัญหาด้วยการไปยืมซุนเซ็ก แต่ได้มาแล้วก็ไม่พออองเฮา หัวหน้านายทหารฝ่ายดูแลคลังเสบียง แจ้งท่านสมุหนายกโจโฉว่า เสบียงที่มีอยู่ไม่พอต่อการทำศึกระยะยาว เขาคำนวณปริมาณอาหารกับวันเวลาที่จะทำศึกแล้วยืนยันหากรบไปถึงเวลานั้นๆ เสบียงอาหารหมด ทหารจะหมดแรงรบ โจโฉสั่ง...ลดปริมาณอาหารให้น้อยลง เพื่อยืดเวลารบต่อ“ถ้าทหารท้องไม่อิ่ม ทหารจะเสียขวัญ รบต่อไม่ไหว!” อองเฮาย้ำแม่ทัพที่ผ่านศึกโชกโชน เรื่องพื้นๆแค่นี้ ทำไมจะไม่รู้ โจโฉรู้เขาแสร้งนั่ง นิ่ง สีหน้าเศร้า แต่ใจคิดอุบาย ครู่ใหญ่ก็บอกอองเฮา “ข้าคิดออกแล้ว การจะบุกยึดเมืองลำหยงเป้าหมาย ให้สำเร็จได้เร็วที่สุด ข้าทำได้ แต่ต้องขอยืมสิ่งหนึ่งที่สำคัญจากเอ็ง...จะได้หรือไม่?”หัวหน้าทหารดูแลคลังเสบียงพาซื่อ...ตอบ “ถ้ามีสิ่งใดที่จะช่วยให้ยึดเมืองได้ ข้าพเจ้าก็พร้อมจะมอบแก่ท่าน”โจโฉได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม สั่งทหารให้จับอองเฮา อองเฮา ตกใจถามเสียงสั่น “นี่เกิดเรื่องราวใดกัน ข้าผิดอะไรหรือ?”“เจ้าไม่ผิด ” โจโฉตอบ “แต่ข้าต้องการยืมหัวของท่านบำรุงขวัญทหารให้กล้าแข็ง มีกำลังใจการสู้รบต่อ”พูดแล้ว ท่านสมุหนายกก็คุกเข่าคารวะ หัวหน้าทหารดูแลคลังเสบียง สัญญาว่าจะเลี้ยงดูครอบครัวข้างหลังเป็นอย่างดีอองเฮา ยังตั้งสติไม่ทัน ทหารก็ลากตัวเขาไปเข้าหลักประหาร ตัดศีรษะเสียบประจานไว้หน้าค่ายโจโฉประกาศ “ข้าเพิ่งรู้ความจริง เสบียงในกองทัพเรามีมากมายเหลือเฟือ แต่อองเฮาหัวหน้ากองเสบียงยักยอกข้าว จึงเป็นเหตุให้ทหารทั้งหลายมีข้าวกินน้อยลง”เหล่าทหารฟังเจ้านายใหญ่พูดแล้วก็เชื่อว่าเป็นความจริง ทั้งยังยินดีที่รู้ว่านาย ห่วงใยปากท้องลูกน้อง แก้ไขปัญหาได้เด็ดขาดรวดเร็วและทันทีนั้นโจโฉก็สั่งให้เบิกอาหารให้ทหารกินให้อิ่มท้อง พร้อมเข้าโจมตีเมืองลำหยง หากใครท้อถอยหรือหนีก็จะประหารชีวิตทหารเจอแม่ไม้เด็ดจากนายใหญ่ ก็พร้อมรบถวายหัว บุกเข้ายึดเมืองลำหยงได้ในเวลารวดเร็ว“นี่คือหนึ่ง ในแม่ไม้ใจดำอำมหิตของโจโฉ ที่ใช้กับลูกน้องในการทำศึกครั้งนี้” พันกร พันธุ์พินิจ ทิ้งท้ายผมอ่านถึงตรงนี้พยายามคิด บทบาทโจโฉที่ว่า ขอให้เป็นหนึ่งในเจ็ดส่วนของความเท็จ...ที่หลอก้วนจงแต่งเติม...หากวิชาหาเสบียงเรื่องนี้จริง นายแบบโจโฉก็ไม่น่าจะเป็นคน แต่เป็นสัตว์เดรัจฉานแต่เมื่อผมอ่านถึงบทที่ 25 โจโฉในสุสาน...จับความได้ โจโฉสั่งทำสุสานไว้ลึกลับซับซ้อน หนีซ่อนคนตามล่าล้างแค้นได้เป็นพันปี...อือ! หรือเรื่องวิชาหาเสบียงเป็นเรื่องจริง หรือโจโฉจะเลวทรามต่ำช้าเหมือนที่บางคนว่าจริงๆแล้วผมก็ภาวนา หวังว่านายแบบโจโฉคงไม่มีในบ้านเมืองเรา.กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
