ในโลกยุคใหม่ที่หมุนไปเร็วมาก จากการใช้กลไกเครื่องจักรแทนคน กำลังเข้าสู่การใช้เอไอ...แทนคน โลกหมุนไปเร็วเสียจน ลืมถามใจคนด้วยกันความสุขแบบคนๆ จะอยู่ที่ตรงไหน?ความรู้ใหม่ที่ผมเพิ่งได้ จาก “มหากาพย์ชนชาติไท เต้าตามไต เต้าทางไท” (ชลธิรา สัตยาวัฒนา สำนักพิมพ์ทางอีศาน) ปริศนา ภาพเหล่าจื๊อขี่ควายออกนอกประตูด่าน หายไปจากสังคมเมือง เหล่าจื๊อไปไหน?นักวิชาการเยอรมัน นำร่อง ตามด้วยความเชื่อนักวิชาการไทย เหล่าจื๊อหนีกลับไปอยู่ในถิ่นฐานเผ่าพันธุ์เดิม...เผ่าลาวไล่เลียงตามอายุขัย ยุคหมอกขาวมาวหลวง ก็พี่น้องของผองเผ่าไท ไต สมัยที่ยังอยู่ใกล้ๆกับจีนแถวยูนนานคัมภีร์เต๋า...แท้จริงแล้ว เค้าลางมาจากวิถีแห่งการแสวงหา ความสงบวิเวกในป่าเขา กลมกลืนเข้ากับความสุขเกิดจากความว่างแบบที่ชาวไทยเชื่อฝังใจจากคำสอนพุทธศาสนาระหว่างที่ยังสับสน หาคำตอบให้คนด้วยกันไม่ลงตัว ผมเลือกอ่านเรื่องหนึ่งในหนังสือเก่าที่พบในหีบ หนังสือวังจิ่งหยวนกง พระราชวังโบราณกรุงปักกิ่งแม้ไม่ได้ลงวันเดือนปีที่เขียน แต่ก็ยังมีชื่อหงอิ้งหมิง ขุนนางเก่าสมัยราชวงศ์หมิง เขียนลองอ่านฟ้าสีครามสดใสสุดสายตา ฝูงห่านป่าบินผ่าน ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่น พวกมันเต็มไปด้วยอิสระเสรีดวงจันทร์สุกสกาวอยู่บนท้องฟ้า นกราตรีส่งเสียงร้องด้วยความสำราญ ท่ามกลางกระแสลมเย็นเหมือนสายฝน ดูสุขสราญใจเป็นอย่างยิ่งความเบิกบานประดามีเหล่านี้ มาจากแผ่นฟ้าผืนดินที่กว้างใหญ่ไพศาล มิได้พันธนาการสรรพสิ่งทั้งหลายเอาไว้แต่ทว่า! เหตุไฉน แมลงเม่าจึงคิดสั้น มุ่งแต่จะบินเข้าไปในเปลวไฟ ต้องสูญเสียชีวิตตัวเองเหมือนดังเช่นในป่าเขาลำเนาไพร น้ำใสหญ้าเขียวล้วนแต่มีรสโอชา แต่เหตุไฉน? นกเค้าแมวกลับเลือกกินซากหนูที่เน่าเปื่อยหรือจะเป็นเช่นคำคนโบราณชอบกล่าว ฟ้าทำเวรหลีกเลี่ยงได้ คนสร้างกรรมอยู่ไม่ได้เมื่อเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ คนเราสามารถหลบหลีกให้พ้น แต่หากคนเราไม่รู้จักรักถนอมตัวเอง เช่นนั้น...ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถจะช่วยไว้ได้ภาษิตโบราณ สอนลูกหลาน แมลงเม่าบินเข้ากองไฟ คือการปลิดชีวิตตัวเองนกเค้าแมวกินหนูเน่า ก็คือการประจานตัวเองลองมามองดูมนุษย์เรา ถ้าหากไม่สามารถจะทอดตาไปให้ไกล วุ่นวายแต่เรื่องเงินทอง ชื่อเสียง นั่นก็เท่ากับการหาความลำบากให้ตัวเองนั่นเพราะการวุ่นอยู่กับการหาประโยชน์ จะทำให้สูญเสียความเกษมสำราญแห่งชีวิตไปทั้งสิ้นแม้กระนั้นก็ตาม ในโลกนี้จะมีใครบ้างที่สามารถละวางชื่อเสียงเกียรติยศเฉพาะหน้า หันมาแสวงหาความสำราญจากธรรมชาติอย่างเต็มที่เรื่องเล่านี้อยู่ในชื่อเรื่องลำดับที่ 47 ทะเลทุกข์เวิ้งว้าง หันหลังกลับคืนฝั่ง และตามด้วยบทสรุปต่อไปนี้ใต้ฟ้าแจ่มเดือนกระจ่าง เหินหาวได้ไร้ขอบเขต แต่แมลงเม่ากลับบินเข้าหาเปลวเทียนลำธารใหญ่หญ้าเขียวขจี ดื่มกินได้ตามใจชอบ แต่นกเค้าแมวกลับชอบรสหนูเน่าเออหนอ? คนที่ไม่เป็นแมลงเม่า คนไม่เป็นนกเค้าแมว ในโลกนี้จะมีสักกี่คน?กิเลน ประลองเชิงคลิกอ่านคอลัมน์ “ชักธงรบ” เพิ่มเติม
