เมื่อสัปดาห์ที่แล้วหัวหน้าทีมซอกแซกเขียนถึงละครเวทีไทยเรื่อง “WATERFALL A new musical” ที่ได้รับแรงบันดาลใจมาจาก “ข้างหลังภาพ” นวนิยายรักหวานซาบซึ้งสะเทือนใจของ “ศรีบูรพา” ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นละครมิวสิคัลแบบไทยๆที่ฮิตมากขึ้นเวทีแสดงถึง 49 รอบ ด้วยฝีมืออำนวยการสร้างและกำกับการแสดงของ “คุณบอย” ถกลเกียรติ วีรวรรณ ดังที่ทราบกันดีอยู่แล้วความสำเร็จของ “ข้างหลังภาพ” เป็นแรงบันดาลใจให้คุณบอยเดินหน้าต่อหวัง “โกอินเตอร์” โดยเฉพาะการนำละครเวทีไทยไปแสดง ณ โรงละครใดโรงละครหนึ่ง ณ ย่านบรอดเวย์ มหานครนิวยอร์ก ให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิตเป็นที่มาของ “WATERFALL” ชุดที่ 1 ที่นำแสดงโดย “บี้” สุกฤษฎิ์ วิเศษแก้ว และนางเอกชาวอเมริกันไปขึ้นเวทีที่พาซาดีนา แคลิฟอร์เนีย กับซีแอตเติล แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าที่ควรจนเงียบหายไปพักใหญ่แต่ “คุณบอย” ก็ยังไม่ท้อถอยเดินหน้าสู้ต่อ ดัดแปลงพล็อตเรื่องอีกหน่อยหนึ่งแล้วก็นำนักแสดงตะวันตกที่มีประสบการณ์มาแสดงเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะพระเอกหันมาใช้เด็กหนุ่มเอเชียที่เติบโตในสหรัฐฯ และมีประสบการณ์ในการแสดงละครเวทีหลายเรื่องอย่าง จอช เดลาครูซ มาแสดงเป็น นพพร ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนนางเอกมาเป็นดานีล โฮบ นักแสดงสาวจากอังกฤษที่เคยแสดงหลายๆเรื่องที่ย่าน เวสต์เอนด์ หรืออีกนัยหนึ่ง “บรอดเวย์” ของอังกฤษมาแล้วคุณบอยยังคงมุ่งมั่นที่จะนำละครเรื่องนี้กลับสู่ตลาดบันเทิงระดับโลกอีกครั้ง และก็คงมีความมุ่งหวังที่จะไปบรอดเวย์ ในที่สุดจึงได้มาเปิดแสดงเป็นปฐมฤกษ์เอาฤกษ์เอาชัยที่ โรงละครรัชดาลัย ซึ่งเปรียบเสมือน “รัง” หรือป้อมค่ายอันอบอุ่นของตัวเขาเองหัวหน้าทีมซอกแซก ซึ่งติดตามให้กำลังใจตามประสาคน “เชียร์ไทย” เอาใจช่วยเอาใจเชียร์ผลิตภัณฑ์และผลิตผล ตลอดจนทรัพยากรบุคคลต่างๆจากประเทศไทยที่ไปโชว์ศักยภาพในโลกกว้างตามสาขาที่ตนถนัดมาโดยตลอดจึงเขียนเชิญชวนให้ท่านผู้อ่านแวะไปให้กำลังใจคุณบอยกันบ้าง ตามที่หลายๆท่านคงจะได้อ่านไปแล้วในคอลัมน์ซอกแซกสัปดาห์ที่แล้วเขียนเสร็จก็มีโอกาสได้ดูการแสดงรอบสื่อมวลชนเมื่อคืนวันที่ 10 กันยายนด้วยความสุข ด้วยความสนุก และชื่นชอบตั้งแต่ต้นจนจบแม้ตอนแรกจะรู้สึกเคอะเขินและแปลกหูแปลกตาอยู่บ้างสำหรับฉากสำคัญคือ ฉากอันเป็นต้นกำเนิดแห่งความรักของ นพพร เด็กหนุ่มวัย 22-23 ปี กับ “คุณหญิงกีรติ” ภริยาของ ท่านเจ้าคุณอายุรุ่นเดียวกับพ่อของนพพร และความจริงก็เป็นเพื่อนกับพ่อของนพพรนั่นเองเนื่องจากเขาเปลี่ยนตัวคุณหญิงกีรติมาเป็น แคทเธอรีน ภริยาชาวอเมริกันของท่านเจ้าคุณอธิการบดี เพื่อให้นางเอกเป็นคนอเมริกันเสียให้เหมาะสมกับตลาดเมืองนอกจึงรู้สึกไม่คุ้นหูคุ้นตาไปพักใหญ่ๆแต่เมื่อดูๆไป และนึกถึงคำพูดที่ว่าละครเรื่องนี้ไม่ใช่ “ข้างหลังภาพ” นะ เพียงแต่ได้รับแรงบันดาลใจมาจากข้างหลังภาพเท่านั้น ก็ค่อยๆสลัดความขัดเขินออกไปได้ประกอบกับบทบาทการแสดงทั้งการร้อง การเล่นเต้นระบำของตัวเอกทุกตัว ไม่ว่าจะเป็นพระเอก นางเอก หรือแม้แต่ตัวเจ้าคุณอธิการบดีที่แสดงโดย จอน จอน ไบรโอเนส นักแสดงสหรัฐฯ เชื้อสายฟิลิปปินส์ ที่เราเห็นโฉมหน้าทาง Netflix อยู่บ่อยๆ ก็แสดงและร้องได้ดีมากทำให้คนดู (รวมทั้งหัวหน้าทีมซอกแซกด้วย) ค่อยๆลืม “ข้างหลังภาพ” ไปโดยสนิทใจเมื่อลืมเสียได้เช่นนั้นก็เท่ากับได้ดูละครเรื่องใหม่อีกเรื่องหนึ่ง...ละครที่มีโปรดักชันอลังการมาก...บทร้องบทแสดงแม้แต่บทรำ (จากนางรำไทยประกอบเรื่อง) ทั้งไพเราะทั้งสวยงาม เร่งเร้าใจให้ตามติดไปโดยตลอดเพลงและดนตรีที่แสนไพเราะประกอบกับลีลาที่ 2 หนุ่มสาวร้องคู่กันไปกลางสายธารน้ำตก รวมทั้งตัวน้ำตก “มิตาเกะ” ที่ขึ้นไปตั้งตระหง่านกลางเวทีรัชดาลัยแบบมีน้ำกระเซ็นจริงๆด้วย ทำให้ลืมความเขินทั้งหมด จนต้องปรบมือให้เมื่อฉากนี้จบลงเนื่องจากต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องใหม่เพื่อให้มีนางเอกเป็นคนอเมริกัน จึงต้องเขียนบทใหม่ให้เกี่ยวโยงกับเหตุการณ์ก่อนและหลังสงครามโลก ครั้งที่ 2 ที่ทั้งญี่ปุ่นและสหรัฐฯเข้ามาเกี่ยวดองหนองยุ่งกับไทยเราค่อนข้างมากกลายเป็นเรื่องราวของประเทศไทยที่จะต้องเข้าสู่สงครามครั้งนั้นโดยการบีบบังคับของญี่ปุ่นแต่ก็มีคนไทยจำนวนมากเป็นเสรีไทยเข้าข้างอเมริกาทำให้เราไม่แพ้ราบคาบเมื่อสงครามยุติลงท่านเจ้าคุณอธิการบดีและภรรยาอเมริกันของท่านไปเจรจาสนธิสัญญาอะไรสักอย่างกับรัฐบาลญี่ปุ่น โดยมีข้าราชการหนุ่มสถานทูตอนาคตไกลอย่างนพพรตามไปด้วยตามไปเพื่อจะทำหน้าที่ดูแลภรรยาเจ้านายซึ่งยุ่งกับการเจรจาอย่างเดียว และเพื่อให้มีโอกาสพาภรรยาเจ้านายไปเที่ยวโน่นเที่ยวนี่และในที่สุด ก็พาไปน้ำตกมิตาเกะตามท้องเรื่องเดิมว่างั้นเถอะส่งผลให้นพพรกับภรรยาเจ้านายชาวอเมริกันได้โอกาสแสดงความรักและเปิดเผยหัวใจซึ่งกันและกันที่น้ำตกแห่งนี้ ก่อนที่แยกย้ายกันไปคนละทางพล็อตเรื่องใหม่ต่อจากนั้นเป็นอย่างไรต้องไปดูกันเอง เพราะเล่าแล้วจะหมดสนุก แต่บอกได้ว่าเขาก็สามารถโยงกลับมาให้พระเอกนางเอกได้มาพร่ำพรอดครั้งสุดท้ายบนเตียงพยาบาล ก่อนที่นางเอกจะจากไปชั่วนิรันดร์เหมือน “ข้างหลังภาพ” เดิมทุกประการกล่าวโดยสรุปผมดูอย่างไทยๆอย่างเอาใจช่วยคนไทยเต็มที่ ผมก็ว่าดีนะ ทุกๆอย่างได้มาตรฐานน่าจะประสบความสำเร็จเป็นที่ชื่นชอบของฝรั่งและน่าจะมีโอกาสเดินทางไปถึงบรอดเวย์ได้ในระดับของ “Miss Saigon” ที่หลายๆคนที่อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของละครเรื่องที่ว่าก็มาอยู่ข้างหลังคุณบอยเสียด้วยขอให้โชคดีนะครับคุณบอย––บอลไทยไปบอลโลกคงหวังยาก แต่ละครไทยไปบรอดเวย์เนี่ย...น่าจะมีหนทางมากพอสมควรล่ะครับหลังจากได้ดูเรื่องนี้จบลง.“ซูม”คลิกอ่านคอลัมน์ "ซูมซอกแซก" เพิ่มเติม
