เพื่อนฝากหนังสือสำหรับเด็กเล็ก ที่กำลังขายดีมาให้ลองอ่าน กระซิบซ้ำ เหตุที่ขายดี เพราะเป็นหนังสือเล่มที่รัฐมนตรีท่านสั่งห้าม...ยั่วให้อยากกันอย่างนี้มีหรือผมจะพลาด สองชุดนี้มีแปดเล่ม ผมเลือกอ่านเล่มที่เชลล์ชวนชิม เอ๊ย!เขาบอก “ตัวไหนไม่มีหัว” (เรื่อง สองขา ภาพ พรพิมล วงศ์ศิริทรัพย์ มูลนิธิแฟมิลี่คลับ พิมพ์-จำหน่าย)หนังสือสำหรับเด็กเล่มใหญ่ มีไม่กี่หน้า คนแก่รุ่นผม ไม่เหนื่อยตา มีภาพการ์ตูนสวยๆ เป็นฉากใหญ่ ตัวหนังสือให้อ่าน ก็ไม่กี่ตัววันหนึ่งในสวนอักษรอันร่มรื่น พยัญชนะไทยกำลังคุยกัน “มีตัวไหนบ้างนะ ที่ไม่มีหัว” ด เด็ก ที่เพิ่งหัดเขียนถามขึ้นอย่างสงสัย “ฉันมีหัวจ้ะ” ผ ผึ้ง ส่งเสียงวี้วี้ “ผึ้งมีหัวที่แข็งแรง”“ฉันมีหัวจ้ะ” แล้ว ต เต่า ก็บอกอย่างภูมิใจว่า “หัวของเต่าผลุบเข้าโผล่ออกได้”ช ช้าง จึงอวดบ้าง “ช้างมีหัวใหญ่ที่สุด” “ฉันก็มีหัว และมีตั้งสิบหัวแน่ะ” ย. ยักษ์โอ่ “ฉันมีหัวเดียว ที่อยู่ใต้หมวก และต้องคอยรับฟังคำสั่งอยู่เสมอ” ท. ทหารพูดเบาๆ“พวกเรามีหัวทั้งนั้น” ล ลิงที่ห้อยโหนอยู่บนต้นไม้ ส่งเสียงเจี๊ยกๆ พร้อมกับอวดหัวอันว่องไวของตัวเอง“เฮ้! แต่ดูนั่นสิ สองตัวนั่นไม่มีหัว ล ลิง ชี้ไปที่ ก ไก่ กับ ธ ธง ก่อนที่จะย้ำว่า “ไม่มีหัว ไม่มีหัว”“ฮี้ ฮี้ ฮี้ ตลกที่สุดเลย ไม่มีหัว ไม่มีหัว” ม ม้า หัวเราะเสียงดังจนเห็นฟันซี่โตๆ “นั่นสิ ตลกจัง ขนาดฉันตัวเล็กๆ ฉันยังมีหัวเลย” น หนู ร่วมผสมโรงหัวเราะใส่ ธ ธง กับ ก ไก่ ผู้ไร้หัว“ถึงฉันไม่มีหัวแต่ฉันก็เป็นพยัญชนะตัวแรกนะ” ก ไก่แย้ง ธ ธง โบกสะบัดในสายลม ก่อนยืนยันว่า “ถึงฉันไม่มีหัว แต่ทุกคนก็เคารพฉัน ธ ธง อยู่ในที่สูง มองเห็นเด่นเป็นสง่า”ถึงอย่างนั้น ล ลิง ก็ยังไม่หยุดล้อ แถมยังชวนเพื่อนๆตัวอื่น ร้องเพลงไม่มีหัว เสียงดังลั่นสวน“ธ ธง ไม่มีหัว ก ไก่ ก็ไม่มีหัว ตัวอะไรมีแต่ตัว แต่ไม่มีหัว... ฮ่ะ ฮ่า ฮ่า ดูตลกจริงหนา”ตัวอักษรทั้งหลายต่างรู้สึกสนุกสนานที่ได้ช่วยกันผสมโรง ทุกตัวส่งเสียงร้องเต็มที่ ร้องเสียงดัง จนปลุก ฮ นกฮูก ที่ชอบนอนในตอนกลางวันให้ตื่นขึ้นนกฮูกที่ดูเหมือนผู้รู้ที่ใส่แว่นตา พูดขึ้นช้าๆ “จะมีหัวหรือไม่มีหัว ก็ไม่สำคัญ”“แล้วอะไรล่ะ ที่สำคัญ” ญ หญิงถามขึ้น ตัวอักษรอื่นๆ ก็อยากรู้เหมือนกัน“สิ่งสำคัญคือคุณค่า ที่แต่ละตัวมีอยู่” แล้วนกฮูกก็สำทับด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เราทุกตัวล้วนมีคุณค่าเท่ากัน”ฮ นกฮูก จึงยกตัวอย่างให้เห็นกันชัดๆว่า “ถ้า ก ไก่ มีหัว ก็จะไม่เป็น ก ไก่ อีกต่อไป” “ก ไก่จะกลายเป็น ถ ถุง หรือ ภ สำเภา” และถ้าเราทุกตัว มีหัวเหมือนกัน อยู่ที่เดียวกัน หันหัวหรือหันหน้าไปทางเดียวกันหมด เราก็ไม่รู้ว่าใคร เป็นใคร ตัวไหน เป็น ด เด็ก ตัวไหน เป็น ค ควายพยัญชนะทั้งหลายพยักหน้าเห็นพ้อง และต่างก็แปลกใจที่ตัวเองไม่เคยคิดเรื่องหัวในมุมนี้มาก่อน“เราทุกคนต่างมีความพิเศษในตัวเองกันอยู่แล้ว ทุกตัว “ฮ นกฮูก ประกาศก้อง” ความพิเศษ อยู่ที่ตัวเราได้เป็นตัวของตัวเอง และเป็นตัวหนึ่งของพยัญชนะไทย 44 ตัวพยัญชนะทุกตัวเห็นด้วย และตั้งแต่นั้นมาจึงไม่มีใครร้องเพลง ล้อเลียน ธ ธง กับ ก ไก่ ผู้ไร้หัวอีกนิทานเรื่อง ตัวไหนไม่มีหัว จบลง ด้วยทุกตัวหันมาร้องเพลงพยัญชนะไทยอย่างสนุกสุขใจ...ตั้งแต่ ก เอ๋ย ก ไก่ ไป จบลงที่ ฮ นกฮูก ตาโต๊ ตาโตผมเพลิดเพลินกับเรื่องนี้มาก ทั้งภาพทั้งเนื้อเรื่อง ประสานกลมกลืนชวนอ่านจนอยากใช้คำว่า “บรรเจิด” แล้วก็สงสัย หนังสือดีๆ หนังสือที่มีคุณค่าเหมาะสำหรับเด็กมากๆขนาดนี้ ทำไม? คนระดับรัฐมนตรีไม่เอารัฐมนตรีหลายๆคนมีหัว ผมสงสัย หรือรัฐมนตรีอย่างน้อยก็หนึ่งคน “ไม่มีหัว”.กิเลน ประลองเชิง
