สถานการณ์บ้านเมืองยามนี้ งานแต่งถือเป็นงานผิดกฎหมาย งานตายก็เป็นงานต้องห้าม หลายวันมาแล้ว ผมได้ข่าว “เฮียนะ” ลูกพี่ลูกน้องเจอโควิด-19 โชคดีที่ได้ตายในโรงพยาบาลพระพุทธเลิศหล้า แม่กลอง ศพเผาที่วัดประทุมฯงานนี้ลูกอยู่กรุงเทพฯไม่ได้มาเผาพ่อ น้องอยู่ราชบุรีไม่ได้มาเผาพี่งานศพเผารวบรัด มีพระสี่รูปสวดให้ข้างเมรุ ผมหลับตามโน เอาตามข่าวที่ดูในทีวี สัปเหร่อแต่งชุดขาว อ้อ! เขาเรียกชุดพีพีอี ชุดกันติดเชื้อจากข่าวเหมือนกัน หลายวัดคนตายมาก สัปเหร่องานล้นมือ พระต้องเข้าไปช่วยชุดขาวตอนนี้มีคนใส่กันมาก หมอพยาบาล เจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง...เดินสวนกันไม่รู้ใครเป็นใคร...จึงต้องมีการติดป้าย นี่พระ นี่สัปเหร่อ...เพื่อให้สื่อสารกันถูกต้องพูดถึงพระชุดขาว...ผมก็ดูจากข่าวไทยพีบีเอส ท่านมหาผู้ช่วยเจ้าอาวาสวัดสุทธิ ยานนาวา ห่มจีวรเรียบร้อย สวมชุดขาวทับแล้วท่านก็เดินออกจากวัดเอาชุดตรวจหาเชื้อโควิดไปตรวจให้ชาวบ้านฟังว่า นี่่เป็นงาน “พระไม่ทิ้งโยม” ก็ชื่นใจสงครามโควิด-19 เราอยู่ในภาวะตั้งรับ คับขัน ร่อแร่ เพื่อนแก้ว จากแม่กลองเล่ามาก่อนหลายวัน วัดบ้านแหลมมีอาคารใหม่ใหญ่โตโอ่โถง ถูกใช้เป็นที่นัดชาวบ้านมาฉีดวัคซีนผมก็นึกถึงท่านเจ้าคุณสมภาร...หลวงพี่โสภณ ท่านก็คงเหน็ดเหนื่อยไปด้วย สี่ห้าวันที่แล้วก็มีข่าวแพทย์ชนบทรวมกันถึงสี่ร้อยหมอรุกเข้ามาช่วยตรวจหาเชื้อฯให้ชาวบ้านละแวกวัดหนัง ฝั่งธนฯผมเพิ่งไปกราบสมภารวัดหนังมาไม่นาน น้องอ้น ทิพานัน ออกแรงพาไป วัดนี้มีโครงการเผาศพให้ญาติโยมที่ขัดสนฟรี...วิถีพระเช่นนี้ น่ากราบ น่าอนุโมทนามากญาติโยมเดือดร้อนเป็นฟอนไฟไปทุกหย่อมหญ้าอย่างนี้ พระท่านก็นิ่งเฉยอยู่ได้ไง!ติดใจเรื่องที่แพทย์ชนบทบอก...หมอรู้ว่า ตอนนี้มีคนจากกรุงเทพฯ ป่วยไปให้หมอโคราชรักษาเพิ่มวันละสี่ห้าร้อย...การที่หมอรุกเข้ามาช่วยดูแลคนกรุงเทพฯ ซึ่งตอนนี้กลายเป็น“หัวเชื้อ” สำคัญ ถือเป็นการดับไฟแต่ต้นลมผมเป็นคนกรุงเทพฯได้ยินแล้วรู้สึกอายๆ ส่วนใครจะอายบ้างก็แล้วแต่ระดับมโนธรรมที่ไม่เท่ากันหมอชนบทมีแผนช่วยตรวจหาเชื้อโควิด-19 ให้ชาวกรุง และจังหวัดปริมณฑล 7 วัน มิน่า! ตัวเลขคนติดเชื้อเพิ่มเอาๆ ก็เพราะหมอ ขยันมาช่วยตรวจนี่ล่ะกระมังย้อนกลับมาหาพระ...ชุดขาวที่วัดสุทธิ...อีกที โครงการพระไม่ทิ้งโยม...ของท่านไม่ได้มีแค่ออกไปช่วยตรวจหาเชื้อให้ชาวบ้าน ในวัดท่านจัดเป็นสถานที่ให้คนติดเชื้อ ทั้งชาวบ้าน ทั้งชายหญิง กระทั่งพระด้วยกันงานนี้เป็นงานใหญ่ ไหนจะต้องดูแลอาการ ประสานกับหมอโรงพยาบาลไหนจะเรื่องอาหารการกิน ซึ่งหากจะว่าไป งานจัดอาหารให้คนป่วยวันละสามมื้อก็เป็นงานหนักผมเป็นศิษย์หลวงปู่โวทานธรรมาจารย์ วัดดาวดึงษ์ ราว พ.ศ.2502 ตอนท่านเทศน์ งัดมุก ชิคัจฉา ปรมา โรคา ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง ญาติโยมมักฮากันตึงฟังตอนนั้นไม่ได้คิดสักนิดว่า เป็นเรื่องจริงจังได้...ในสมัยปัจจุบันนี่เป็นพุทธสุภาษิต ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้กว่า 2,500 ปีที่แล้ว ยืนยันปัญหาของคนอดตาย...นั้นสำคัญกว่าปัญหาของ “ป่วยตาย” รัฐบาลท่านก็ดูจะรู้อยู่แก่ใจว่าเงินทองเป็นของมายา เรื่องข้าวปลาต่างหากเป็นของจริง.กิเลน ประลองเชิง
