ถึงเวลา...ต้องเปลี่ยน...สิ่งหนึ่งที่มีปัญหาและต้องแก้ไขอย่างเป็นเรื่องเป็นราวกันเสียทีด้วยระบบรวมศูนย์อำนาจที่เป็นส่วนหนึ่งอันนำมาซึ่งความล้มเหลวในการปกครองของประเทศไทย นั่นคือการกระจายอำนาจที่ได้มาตรฐานไม่ใช่ครึ่งๆกลางๆอย่างนี้ตัวอย่างหนึ่งในภาวะที่โควิด-19 แพร่ระบาด รัฐบาลได้แก้ไขด้วยการจัดตั้ง ศบค.เพื่อเป็นศูนย์กลางในการปฏิบัติการจนทำให้การดำเนินงานประสบผลสำเร็จแต่ภายใต้การนำของ ศบค.นั้นกลไกสำคัญที่ปรากฏให้เห็นก็คือการกระจายอำนาจไปสู่องค์กรท้องถิ่น ไล่ตั้งแต่ผู้ว่าฯ นายอำเภอ กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน อบจ. อบต.และเทศบาลและยังมี อสม.ซึ่งจะมีความรู้ทางการแพทย์พื้นฐานเป็นตัวช่วยที่ทำงานกันด้วยหัวจิตหัวใจเสียสละไปทั่วประเทศไม่ต่างไปจากแพทย์-พยาบาล ถือเป็น “นักรบเสื้อกาวน์”หากมองกันอย่างรอบด้าน นอกจาก ศบค.แล้วกลไกต่างๆเหล่านี้คือภาพสะท้อนที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นไปในบ้านนี้เมืองนี้อย่างชัดเจนหมายถึงว่าทุกวันนี้แม้จะมีการเลือกตั้งท้องถิ่นในระดับต่างๆ แต่ยังไม่สามารถที่จะแก้ไขปัญหาของประเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพเพราะอะไร...คำตอบก็คือไม่ใช่การกระจายอำนาจอย่างแท้จริง จะเรียกให้ทันสมัยก็คือ “ซ่อนรูป” ไม่ต่างไปจากรัฐบาลชุดปัจจุบันเถียงยังไงก็ฟังไม่ขึ้น...การที่รัฐบาลในยุคสมัยที่จัดการให้มีการเลือกตั้งระดับท้องถิ่นก็เพราะมิอาจปฏิเสธเสียงเรียกร้องจากสังคมกระทรวงมหาดไทยจึงต้องออกแบบให้มีการเลือกตั้งระดับท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็น อบจ.จนถึง อบต.โดยมีระดับเทศบาลที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้แต่ระดับผู้ว่าฯ-นายอำเภอยังแต่งตั้งจากส่วนกลาง รวมถึงกำนัน-ผู้ใหญ่บ้านว่าไปแล้วพอจะประมาณได้ว่า “ครึ่งใบ” เท่านั้น เพราะไม่ได้ให้อำนาจ ไม่ได้ให้งบประมาณและยังควบคุมโดยตัวแทนจากส่วนกลางที่ส่งไปประจำในจังหวัดต่างๆยิ่งไปกว่านั้นยังดำเนินการในลักษณะขอไปที ไม่ได้กำหนดพื้นที่ให้ชัดเจนจึงเกิดปัญหาซ้ำซ้อนทั้งเรื่องพื้นที่และอำนาจในเชิงการปกครองประสิทธิภาพและประสิทธิผลจึงออกมาในลักษณะภาพลบมากกว่าภาพบวกที่พยายามจะบอกว่าใช้อำนาจ อิทธิพล ทุจริตและอยู่ภายใต้อำนาจของนักการเมืองระดับชาติที่สุดก็บอกว่านี่คืออิทธิพลท้องถิ่นอันตรายต่อความมั่นคงของประเทศ ก่อให้เกิดความแตกแยก ขัดแย้งในท้องถิ่นจนเลยเถิดไปถึงว่าแยกประเทศเป็นรัฐอิสระทำนองนั้นถ้าย้อนกลับไปที่การแก้ไขปัญหาโควิด ซึ่งให้อำนาจท้องถิ่นสามารถตัดสินใจและสั่งการอย่างอิสระ กระทั่งรู้ถึงว่าพวกเขามีภารกิจและหน้าที่อย่างไรที่สำคัญก็คือความร่วมมือร่วมใจของชุมชนที่ตื่นรู้ว่าสิทธิ หน้าที่ ความรับผิดชอบ ผลประโยชน์ของพวกเขานั้นถือว่ามี “คุณค่า” และทำให้ชุมชนของพวกเขาจะได้อะไรบ้างเพื่อสนองความต้องการการปรับโครงสร้างการปกครองจึงต้องมุ่งเน้นไปที่ชุมชนอันเป็นฐานรากสำคัญของพลเมืองด้วยการกระจายอำนาจลงไปให้มากที่สุดปัญหาของประเทศในวันนี้มันถึงหนัก แม้แต่ปืนก็ยังมิอาจสยบได้!“สายล่อฟ้า”
