เปอร์ สุวิกรม แวะเวียนไปจับมือ “ยินดีที่ได้รู้จัก” (รายการทีวี ไทยพีบีเอส แพร่ภาพราวเที่ยงพุธ 23 ต.ค.62) พ่อค้าแม่ขาย ตลาดร่มหุบ แม่กลอง พร้อมคำถาม “มีความสุขไหม?”แม่ค้าขายเนื้อสด กลัดตุ้มหูมีราคา ยิ้มเต็มปากบอกวิธีหาความสุขตามประสา เพิ่งไปเที่ยวรัสเซีย เที่ยวมาแล้วทั้งมอสโก ทั้งเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กลูกค้าเจ๊น่าจะมีแต่คนแม่กลองท้องถิ่น ต่างจากลูกค้าต้นอัญชัน ของคู่ผัวเมียหนุ่มสาว เป็นนักท่องเที่ยวจีน ที่เชื่อว่า “อัญชัน” เป็นสมุนไพรใช้รักษาโรคได้สารพัดเดิมทีผัวเมียคู่นี้ ขายอยู่ที่ตลาดดำเนินสะดวก...แล้วก็ย้ายมาขายตลาดอัมพวา แต่สี่ห้าปีมานี้ยอดขายลดลง จึงตัดสินใจย้ายมาตลาดร่มหุบ สถานีรถไฟแม่กลองเขาเล่าว่าหาข้อมูลจาก “กู๋” พอรู้ว่าคนจีนชอบ “อัญชัน” ก็ตัดสินใจไปเก็บอัญชันเสียงหัวเราะเยาะจากเพื่อนๆตอนแรกเริ่มจางหาย เมื่อเขาพิสูจน์ว่า “อัญชัน” ทำรายได้เป็นกอบเป็นกำ เลี้ยงดูเมียและลูกที่เกิดมาได้สามเดือนการรู้จักปรับตัวกับโลกยุคใหม่ หาข้อมูลทางออนไลน์ เริ่มขายสินค้าตัวใหม่...พิสูจน์ว่าไปได้ดี นี่ก็คือความสุข“เปอร์ สุวิกรม” เปลี่ยนคำถาม” “เคยทุกข์บ้างหรือไม่?”คำตอบ ทุกข์เพราะเป็นห่วงลูก คิดถึงอนาคตของลูกเป็นคำตอบในทำนองเดียวกัน “เจ๊นกกระจิบ” แม่ค้าอีกคน ทุกข์กับเรื่องลูกชาย เรียนจบแล้ว ทำงานเป็นครูสอนภาษาอังกฤษได้หนึ่งปี ตอนนี้มานอนอยู่ที่บ้าน ไม่มีงานทำแต่ก็ดูเป็นแค่ทุกข์พื้นฐาน...แม่ค้าอีกหลายคนดูจากรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ทุกคนมีความสุขมากกว่ากระทั่งแม่ค้าขนมหวาน ที่เปอร์ สุวิกรม ช่วยเข็นรถ ช่วยขายขนม จากตลาดไปถึงบ้านที่อัมพวา เปอร์เจอ ปู่สำราญ นั่งรอรับหลานเลิกเรียน...ไปทดลองฝีมือ ปี่พาทย์ ฆ้องวง...ถึงบ้าน บ้านนี้สืบตระกูลนักดนตรีไทย...รักดนตรีไทย แม้รู้ดี ไม่ใช่อาชีพที่เลี้ยงตัวได้ปู่สำราญของหลาน เคยไปทำงานซาอุฯสองปี อิรักหนึ่งปี กลับมาเป็นภารโรงโรงเรียนใกล้บ้าน ช่วยสอนดนตรีไทยให้นักเรียน หลานเล่นปี่พาทย์ได้เก่ง เปอร์ สุวิกรม หยอดคำถามอยากได้ครูดนตรีไทยที่เก่งๆมาสอนบ้างไหม หลานตอบหนักแน่นว่า “ไม่” อยากเรียนกับปู่ทั้งปู่ทั้งหลาน รวมถึงคนถาม ก็หัวเราะอย่างมีความสุขไปด้วยกันเป็นเสียงหัวเราะที่มาพร้อมด้วยใบหน้าเบิกบาน เหมือนพ่อค้าแม่ขาย ในตลาดร่มหุบที่เพิ่งลาจากกันทุกๆคนเปอร์ สุวิกรม นิยามความเป็นเมืองสมุทรสงคราม ที่รวมแม่กลองอัมพวา บางคนที ไว้ด้วยกัน ว่าเป็นเมืองที่คนมีความสุขที่สุดในโลกจะเป็นนิยามที่เขาสรุปด้วยตัวเอง หรือนิยามที่ได้จากตัวเลขทางวิชาการ งานวิจัย...ผมไม่มีข้อติดใจเพราะรู้สึกได้เป็นประโยค ที่ไพเราะตรงใจ ได้ยินแล้วพลอยมีความสุขตามทันทีข้อคิดจากความเป็นมาของตลาดร่มหุบ แม่กลอง ก็ขนาดบนทางรถไฟ ที่รถไฟทั้งขบวนแล่นผ่านแท้ๆ...ยังยอมให้กับความต้องการของผู้คน และผู้คนก็พร้อมแหวกทางให้ เมื่อรถไฟมาตลาดเทศบาลแออัด พื้นที่ไม่พอให้ค้าขาย ลุกลามบานปลายมายึดทางรถไฟ...เป็นปัญหาที่ทางการหาทางออกมาหลายสิบปี แต่ก็หาทางออกได้ เมื่อทุกฝ่ายยิ้มให้กันรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ของพ่อค้าแม่ขายตลาดร่มหุบวันนี้ เป็นตัวอย่างของความปรองดองสมานฉันท์ หาดูไม่ได้ที่บ้านเมืองไหนๆนิยามสมุทรสงคราม เมืองที่มีความสุขที่สุดในโลก จึงเป็นนิยามความจริงแท้ โดยไม่มีข้อต้องสงสัยแต่ประการใดเลย.กิเลน ประลองเชิง
