ทางรอดเฮือกสุดท้ายของ พรรคขนาดย่อมและขนาดเล็ก ในการแก้เกม การคำนวณคะแนน ส.ส.บัญชีรายชื่อ หาร 100 ที่อยู่ในขั้นตอนของ กกต. ก่อนที่จะส่งให้ นายกรัฐมนตรี นำขึ้นทูลเกล้าฯมีเวลา 5 วันที่จะรวบรวม รายชื่อ ส.ส.–ส.ว. คัดค้านไปที่ ศาลรัฐธรรมนูญ ขอให้ตีความประเด็นหาร 100 ขัดกับรัฐธรรมนูญหรือไม่ ซึ่งเป็นจุดหัวเลี้ยวหัวต่อ เพราะถ้ากฎหมายลูกคว่ำคราวนี้แล้วเกิดมีการยุบสภาพอดี เป็นอันว่าการเลือกตั้ง คงต้องเอาฉบับเดิม บัตรเลือกตั้งใบเดียว มาใช้ตามระเบียบปัญหาอยู่ที่ว่า พรรคเล็กจะรวบรวมรายชื่อได้อย่างต่ำ 75 คน หรือร้อยละ 10 ของจำนวนสมาชิกรัฐสภาได้หรือไม่ จาก 750 คนก็ต้องได้ 75 คนขึ้นไปเพราะเข้าใจว่าพรรคเล็กบางพรรคก็ถอดใจแล้ว เตรียมหาที่อยู่ใหม่ ไปรวมกับพลังประชารัฐบ้าง เพื่อไทยบ้าง ภูมิใจไทยบ้าง แล้วแต่สะดวก ส่วน นพ.ระวี มาศฉมาดล หัวหน้าพรรคพลังธรรมใหม่ ตัวตั้งตัวตีเรื่องนี้จะไปอยู่พรรคไหน คงเหนื่อยพอสมควรตัวอย่างกรณี การเลือกตั้งท้องถิ่น สดๆร้อนๆ พรรคฝ่ายค้าน อย่าง เพื่อไทย ไปเอาชนะการเลือกตั้ง นายก อบจ.ที่กาฬสินธุ์ ได้แบบขาดลอยทิ้งไม่เห็นฝุ่นเกือบแสนคะแนนทั้งๆที่ทุกครั้งก็แพ้คู่แข่งคนเดียวกันอยู่หลายหมื่นคะแนน หรือการเลือกตั้ง นายกเทศมนตรีตำบลด่านสำโรง จ.สมุทรปราการ เป็นพื้นที่ของบ้านใหญ่ทั้งหมด ปรากฏว่าผู้สมัครจาก คณะก้าวหน้า ก็ไปเอาชนะผู้สมัครจาก บ้านใหญ่ ไปแบบเฉียดฉิวอันที่จริงในการเลือกตั้งทั้งการเมืองใหญ่และการเมืองท้องถิ่น การแพ้ชนะโดยปกติจะเกิดจากการวางพื้นที่ทับซ้อนกันเอง กระแสพรรค หรือต้องมาแข่งขันกับคนกันเอง โดยเฉพาะการแทรกแซงจากภายนอกที่เข้าไปทำให้พื้นที่ทางการเมืองวุ่นวาย แต่สัญญาณการเลือกตั้งครั้งหลังๆโฟกัสไปที่ความนิยมของรัฐบาลโดยตรงโดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องประชาธิปัตย์ พลังประชารัฐ เพื่อไทย กำลังประสบกับปัญหาเดียวกัน จนถือว่าเป็นความขัดแย้งตามฤดูกาล แต่ที่ไม่ปกติก็คือการทำงานการเมืองของ พล.อ.ประวิตร วงษ์สุวรรณ รองนายกฯ หัวหน้าพรรคพลังประชารัฐ และ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา ที่ดูเหมือนจะขัดแย้ง แต่ก็ไม่ขัดแย้ง ดูจะเป็นเกมการเมือง แต่ก็ไม่ใช่เกมการเมือง จะว่าลับ ลวง พรางก็ไม่ใช่อีกความสัมพันธ์ค่อนข้างจะซับซ้อนโอกาสแลนด์สไลด์ของเพื่อไทย ก็ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายว่า จะสกัด สาม ป. ได้หรือไม่ ความสัมพันธ์ระหว่างสาม ป. ที่อยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หยิกเล็บก็เจ็บเนื้อ เมื่อถึงทางตันที่จะต้องเช็กบิลปิดเกมการเมืองเป็นเรื่องที่หนีไม่พ้นอยู่ดีการเหยียบเรือสองแคมนานเข้าก็เมื่อย คนพายเรือก็ทั้งเบื่อทั้งเซ็ง กระโดดลงน้ำทีละคนสองคน ไหนๆก็ไหนๆ เป็นผู้เสียสละมาจนหยดสุดท้าย ถ้าวันนี้จะขอเป็นคนกุมอำนาจบ้าง ก็ไม่เสียหายอะไรในท้ายที่สุดแล้วงานเลี้ยงก็ย่อมมีวันเลิกรา.หมัดเหล็กmudlek@thairath.co.th
