เรื่องเต่ากับกระต่าย ในนิทานเกาหลี (โครงการโลกนิทาน ส.พลายน้อย สำนักพิมพ์สถาพรบุ๊คส์ พิมพ์ครั้งที่ 4 พ.ศ.2550) ลีลาสนุกสนาน ให้แง่คิดเข้าสมัย ผมอ่านแล้ว แทบจะลืมเต่ากระต่ายคู่เก่าไปเลยหลังอาหารมื้อเย็น พญามังกรเกิดปวดท้องรุนแรง กินยาทุกขนานอาการปวดก็ไม่ทุเลา พญามังกรร้องครวญครางฟาดหางไปมา เกิดพายุคลื่นลมปั่นป่วนไปทั้งท้องทะเลลิ้นทะเล หัวหน้าหมอราชสำนัก ทูลว่า ยาขนานเดียวที่จะรักษา คือ “ตับกระต่ายต้ม”กระต่ายไม่ใช่สัตว์น้ำ แต่เป็นสัตว์บก จึงเป็นเรื่องยาก ที่สัตว์ในอาณาจักรใต้น้ำจะไปหามาได้ปลาฉนาก ที่มีอาวุธเหมือนดาบยาวบนจมูก อาสา ปลาหมึกยักษ์ เชื่อมั่นในหนวดยาวยั้วเยี้ย ก็อาสา จนกระทั่งเต่า คลานเข้ามา ถวายคำนับ“ข้าฯเป็นสัตว์ที่อยู่ได้ทั้งใต้น้ำ และบนดิน ข้าฯสามารถไปตามหากระต่าย และจะให้มันนั่งบนหลังนำมาถวายพระองค์ได้ โดยไม่บอบช้ำ”พญามังกรจำได้ ปู่ของเต่าตัวนั้น เคยเป็นข่าวดัง วิ่งแข่งเอาชนะกระต่ายมาแล้ว เลือกเต่าให้ไปทำหน้าที่แต่หลานเต่าตัวนี้ ตั้งแต่เกิดมาก็อยู่แต่ใต้น้ำ ไม่เคยเห็นกระต่ายตัวจริง พระราชาสั่งให้ช่างเขียนภาพกระต่าย ให้เต่าเอาไปดูเป็นตัวอย่าง เต่าก็ออกเดินทาง ว่ายจากวังพญามังกร ฝ่าคลื่นลมแรงเข้าฝั่ง แล้วก็คลานเข้าป่าเขามันชมนกชมไม้ไปจนถึงภูเขาที่ส้องสุมของสัตว์มากมาย ผ่าน กวาง หมาป่า หมี หมูป่า เสือ ลิง ช้าง สุนัขจิ้งจอก งัดภาพเขียนมาดู เห็นว่าไม่ใช่ จนกระทั่งเจอสัตว์เล็กๆ ขนสีขาวว่องไวปราดเปรียวตัวหนึ่ง ดูแล้วก็แน่ใจเต่าชูคอออกจากกระดองส่งเสียงทัก “สวัสดี คุณกระต่าย ได้ยินชื่อมานาน ดีใจ ได้มาเจอตัวจริง”“คุณเป็นใคร” น้ำเสียงกระต่ายไร้ไมตรี “ฉันท่องเที่ยวมาทั่วแผ่นดิน เจอสิ่งต่างๆมากมาย ไม่เคยเห็นอะไร ที่จะน่าเกลียดเท่าท่าน”“ฉันชื่อเต่า” เต่าฉุนแต่อดกลั้น “หลังฉันแบนเพื่อจะได้ไม่จม ลอยบนคลื่นได้ ว่าแต่เธอเถอะ ที่คุยว่าเที่ยวทั่วแผ่นดิน เคยเห็นใต้ท้องทะเลแล้วหรือยัง ใต้ทะเลมีสวนสวยงาม มีฝูงปลามากมาย ไม่รวมวังพญามังกร”“ถ้าเธออยากเที่ยวท้องทะเล ฉันจะพาเธอไปหาพญามังกร” กระต่ายฟังแล้วเคลิ้ม กระโดดขึ้นหลังเต่า ไม่ช้ามันก็ได้เฝ้าเจ้าทะเล เมื่อรู้ความจริงว่าจะต้องตายกระต่ายก็โกหกว่า ตับมันถูกสัตว์และคนบนแผ่นดินต้องการเป็นยา มันจึงต้องซ่อนตับไว้นอกตัว ขอเวลากลับไปเอามาถวาย พญามังกรก็เชื่อ มอบไข่มุกให้เป็นของขวัญกระต่ายกระโจนขึ้นหลังเต่า เมื่อว่ายไปถึงฝั่ง มันก็หัวเราะเยาะว่า กลับไปบอกนายหน้าโง่ของท่าน ทำไมจึงเชื่อง่ายๆ ว่าข้าซ่อนตับไว้นอกตัว แล้วก็กระโดดหายเข้าไปในป่านิทานเรื่องนี้ จบลงตรงเต่าหลอกกระต่าย แล้วกระต่ายก็หลอกเต่า เป็นอันว่า งานนี้ไม่มีใครแพ้ชนะส่วนพญามังกร หลงตัวเชื่อว่ามียาวิเศษ รักษาชีวิตให้เป็นอมตะ โง่และถูกลูกน้องหลอกได้ง่ายๆ เหมือนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลายในอดีตถึงปัจจุบัน นี่คือผู้แพ้ตัวจริงอ่านนิทานเกาหลีกันเพลินๆนะครับ อย่าเอาไปเชื่อมโยงกับเรื่องเชื้อโควิด-19 เจ้าโรคนี้ที่จริงก็น่ากลัวมากแต่โรคที่น่ากลัวกว่า คือโรคหิว พระพุทธเจ้าสอนว่า ความหิวเป็นโรคอย่างยิ่ง...ผู้นำที่เก่งจริงๆ ถ้าต้องเลือกระหว่างยอมให้คนป่วยตายกับยอมให้คนหิวตาย...เขาไม่เลือกอย่างหลัง.กิเลน ประลองเชิง
