ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    ชักธงรบ : ระหว่างคุกกับวัด

    กิเลน ประลองเชิง10 เม.ย. 2563 05:02 น.
    SHARE

    ธรรมะบันเทิงหลายเรื่องเล่า ของพระอาจารย์พรหม สมภารวัดพุทธ เมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย รวบรวมพิมพ์เป็นหนังสือชื่อ “ชวนม่วนชื่น” (พิมพ์แจกเป็นธรรมทาน พ.ศ.2549) เรื่องที่ผมฝังใจ เล่าไปแล้ว

    ขอเอามาเล่าซ้ำอีกในยามนี้ ชื่อเรื่องว่าโลกเสรี

    ท่านอาจารย์เขียนในเชิงสอนธรรมไว้ตอนท้าย ผมจงใจสลับเอามาขึ้นต้น...สถานที่ใดที่เราไม่อยากอยู่ ไม่ว่าจะสะดวกสบายขนาดไหน สำหรับเรามันก็คือเรือนจำ

    สถานที่ใดก็ตามที่เราไม่อยากจะอยู่ แม้เรามีตำแหน่งการงานที่เราไม่ชอบ เรามีความสัมพันธ์ใดๆที่เราไม่พอใจ เรามีร่างกายที่เจ็บไข้ได้ป่วยทนทุกข์ทรมาน ร่างกายนั้นก็เหมือนเรือนจำ

    เกริ่นนำแล้ว จึงมีคำถาม เราจะหนีจากเรือนจำมากมายทั้งหลายในชีวิตของเราได้อย่างไร

    ก่อนจะตอบคำถาม พระอาจารย์เล่าเรื่องที่พระรูปหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนของท่าน ได้ไปสอนการฝึกสมาธิในเรือนจำสร้างใหม่ใกล้เมืองเพิร์ธ เป็นเวลาต่อเนื่องกันหลายอาทิตย์

    นักโทษกลุ่มเล็กๆที่เป็นศิษย์ ถูกควบคุมอย่างเข้มงวดกวดขันที่สุด เคารพและศรัทธาท่านมาก

    ตอนท้ายของการสอนสมาธิในวันหนึ่ง นักโทษถามถึงกิจวัตรประจำวันเมื่อท่านอยู่ในวัด

    ท่านก็เล่าว่า พระทุกรูปตื่นตีสี่ทุกเช้า บางเช้าหนาวมากๆ ห้องเล็กๆที่พระจำวัดไม่มีเครื่องทำความร้อน

    “เราฉันอาหารวันละมื้อ” นักโทษซึ่งมีอาหารวันละสามมื้อ ส่งเสียงฮือ “อาหารที่เราฉัน เราจะรวมทุกอย่างที่บิณฑบาตได้ลงในบาตรแล้วก็ฉัน เราจะไม่ฉันอะไรอีกในตอนบ่ายหรือกลางคืน”

    กลางวันเราทำงานหนัก เราพูดกันน้อยมาก เวลาที่ว่างเราจะใช้กับการนั่งขัดสมาธิเฝ้าดูลมหายใจ

    เมื่อนอนเราก็นอนบนพื้น

    นักโทษหลายคนผลัดกันซัก เล่นกีฬา ดูโทรทัศน์ ฟังวิทยุ ดูหนัง ฟังเพลง จนถึงคำถาม มีเพศสัมพันธ์หรือไม่ ทุกคำถามได้คำตอบว่า “ไม่”

    สภาพชีวิตอันเคร่งครัดเข้มงวดของพระ เมื่อเทียบกับเรือนจำระดับคุกมหันตโทษ เรือนจำของนักโทษเหมือนโรงแรมห้าดาว

    นักโทษคนหนึ่งฟังแล้วอึ้ง...ถามเสียงดังๆ “ชีวิตในวัดแย่ถึงขนาดนั้น นิมนต์พระอาจารย์มาอยู่กับเราที่นี่ไม่ดีกว่าหรือ?” คำถามนี้ เรียกเสียงฮาสนั่นจากนักโทษทุกคน

    เล่าถึงตรงนี้ พระอาจารย์พรหมก็ย้อนมาสู่คำสอน...จริงอยู่ชีวิตในวัดมีข้อปฏิบัติเข้มงวดยิ่งกว่าในเรือนจำ แต่หลายๆคนก็ยังสมัครใจที่จะเข้ามาอยู่ แล้วยังอยู่อย่างมีความสุข

    ในขณะที่นักโทษหลายๆคน อยากจะหนีออกจากเรือนจำที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

    นั่นเป็นเพราะอะไร? เป็นเพราะในวัดพระพอใจที่จะอยู่ ส่วนในเรือนจำนักโทษไม่พอใจที่จะอยู่

    ได้เวลาเฉลยคำตอบ...เราจะหนีออกจากเรือนจำมากมายทั้งหลายในชีวิตเราได้ง่ายๆ ก็แค่เปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดของเรา สถานการณ์หรือสถานที่นั้นๆให้เป็นความอยากหรือความพอใจ

    ถ้าเปลี่ยนได้ ความรู้สึกว่าถูกขังก็จะหมดไปเอง

    พระอาจารย์พรหมให้ข้อสรุปทิ้งท้าย เมื่อเราพอใจที่จะอยู่ที่ไหน เมื่อนั้นเราจะรู้สึกเป็นอิสระ ความเป็นอิสระที่แท้จริงนั้นคือการเป็นอิสระจากความอยาก ไม่ใช่อิสระที่จะอยาก ซึ่งก็คือโลกเสรี

    โลกที่สัมผัสได้เฉพาะคนสมถะ พอใจในสิ่งที่เป็น

    ผมอ่านเรื่องโลกเสรีจบ...ก็จะขอสงบใจ “อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ” ต่อไป ผมแน่ใจ เกิดมาชาตินี้คงมีโอกาสดีๆ ทำดีเพื่อชาติแบบนี้ครั้งเดียว.

    กิเลน ประลองเชิง

    อ่านเพิ่มเติม...

    แท็กที่เกี่ยวข้อง

    ชักธงรบกิเลน ประลองเชิงอยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติพระอาจารย์พรหมเรือนจำ

    Most Viewed

    คุณอาจสนใจข่าวนี้