"ดุลยพล ศรีจันทร์" ดีไซเนอร์ผู้ก่อตั้ง PDM Brand พลิกชีวิต "ต้นทุนจำกัด" โอบรับทุกโอกาสจนสำเร็จ

ชีวิตที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่เต็มไปด้วยโอกาสที่คนหยิบยื่นให้ของ ดุลยพล ศรีจันทร์ ผู้ก่อตั้งและกรรมการผู้จัดการ บริษัท พีดีเอ็ม แบรนด์ จำกัด (PDM Brand) เป็นเรื่องราวที่น่าค้นหายิ่ง

นอกจากความโชคดีที่อาจมาพร้อมจักรราศี นาทีเกิดแล้ว อะไรคือสิ่งที่ทำให้จังหวะชีวิตของเขา เต็มไปด้วยโอกาสและเรื่องราวดีๆ ที่คนรอบตัวหยิบยื่นให้ จนทำให้เด็กคนหนึ่งจากครอบครัวข้าราชการชั้นผู้น้อย เรียนพอเอาตัวรอด คว้าทุน ก.พ.ไปศึกษาต่อต่างประเทศ เริ่มต้นธุรกิจในวัย 30 ปี มีฐานะเป็นปึกแผ่น เปลี่ยนชีวิตที่เคยระหกระเหิน ย้ายบ้านบ่อยจนจำไม่ได้ มาสู่วันที่มีทั้งบ้านตัวเอง บ้านครอบครัว และบ้านพักตากอากาศริมแม่น้ำสำหรับบิดา-มารดาเอาไว้พักผ่อน

“ให้มองตัวเอง ผมว่าผมเป็นคนสื่อสารได้ดี อาจรู้จังหวะ อะไรควรพูด ไม่ควรพูด มักได้รับความไว้วางใจ คนชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง (หัวเราะ) ผมคิดว่าผมเรียนรู้จากพ่อ ซึ่งเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย พ่อเป็นผู้ฟังที่ดี เคารพผู้ใหญ่ ให้เกียรติคน นี่อาจเป็นคุณสมบัติที่ทำให้ผมได้รับความเมตตา ได้โอกาสดีๆในชีวิตเสมอ”

กว่าจะมาเป็นนักออกแบบเฟอร์นิเจอร์ ของแต่งบ้าน คว้ารางวัลระดับโลกมากมาย ชีวิตของคุณดิว-ดุลยพลไม่มีทางลัด เกิดและเติบโตในครอบครัว ที่มีคุณพ่อเป็นข้าราชการชั้นผู้น้อย คุณแม่เป็นช่างทำผม เขาเรียนมัธยมที่โรงเรียนวัดราชบพิธ สอบเข้าคณะสถาปัตย์ ลาดกระบัง ภาควิชาออกแบบอุตสาหกรรม (Industrial Design) “ผมอยากเรียนสถาปัตย์ พอภาควิชานี้เปิดสอบตรงแล้วสอบได้ ผมตัดสินใจทันที เพราะไม่ได้เรียนดีนัก ไม่อยากหวังน้ำบ่อหน้า”

ผ่านเทอมแรก คุณดิวได้คะแนนต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ไอเดียออกแบบพอได้แต่ฝีมือไม่ไหว วิชาการก็ไม่ถนัด เดินไปขอคุณพ่อคุณแม่ ไม่เรียนได้ไหม ทำคุณแม่ร้องไห้เพราะกู้เงินมาส่งเรียน คุณดิวจึงกัดฟันสู้ต่อ ผ่าน 3 เทอมแรกเกือบรีไทร์ เกรดเฉลี่ยเกิน 2 มานิดเดียวเพราะได้เพื่อนช่วย “พอปิดเทอม พี่รหัสชื่อพี่ใจ๋ รู้ว่าผมเรียนไม่ค่อยไหว เลยชวนไปฝึกงานที่บ้านเขา ซึ่งทำโรงงานเครื่องฉีดพลาสติก ทำหมวกกันน็อก เตารีด ได้เรียนรู้การออกแบบเพื่อการผลิตและนำไปใช้งานจริง”

ความช่วยเหลือจากรุ่นพี่ทำให้คุณดิวเริ่มมีวิชาติดตัว เขาเปรียบความรู้ที่ได้จากโรงงานฉีดพลาสติกว่าเป็นถังน้ำใบที่ 2 การเรียนในห้องเรียนเป็นถังใบแรก ชั้นปีที่ 3 ผ่านไป คุณดิวเลือกฝึกงานที่โยธกา ผู้ผลิตเฟอร์นิเจอร์คราฟต์สัญชาติไทยระดับโลก และได้ร่วมทีมออกแบบเฟอร์นิเจอร์จากกระดาษใยสับปะรด ซึ่งได้รับรางวัลนวัตกรรมแห่งชาติ กลายเป็นถังน้ำแห่งความรู้ใบที่ 3 ซึ่งต่อยอดไปสู่โอกาสอีกมากมายในอนาคต

เรียนจบด้วยเกรดเฉลี่ย 2.7 แม้ไม่มากแต่เริ่ม “มีของ” เข้าทำงานที่บริษัทออกแบบเฟอร์นิเจอร์ Kenkoon ระหว่างนั้นยังขยันส่งผลงานประกวดหลายเวที จนได้รับเลือกให้นำผลงานเฟอร์นิเจอร์จากกระดาษใยสับปะรด ซึ่งร่วมออกแบบตอนฝึกงานที่โยธกา ไปจัดแสดงในงาน Tokyu Design Week 2008 “ตอนนั้นผู้ได้รับคัดเลือกต้องออกค่าตั๋วเครื่องบินเอง เดือดร้อนพ่อแม่ต้องยืมเงินญาติมาจ่ายค่าตั๋ว ปรากฏว่าบูธของผมและเพื่อนได้รับรางวัล Young Designer Award ได้ตั๋วและพื้นที่จัดแสดงผลงานในงาน Ambiente Frankfurt งานแสดงสินค้าดีไซน์ระดับโลกที่เยอรมนี”

ได้เปิดหูเปิดตาต่างแดน คุณดิวฝันอยากเรียนต่อต่างประเทศ ทำงานพ้น 2 ปี จึงตัดสินใจหาทุน โอกาสมาเยือนอีกครั้ง เพราะขณะนั้นรัฐบาลมีนโยบายให้ทุนในสาขาวิชาออกแบบ สืบเนื่องมาจากการสนับสนุนสินค้าโอทอปของรัฐบาลทักษิณ “ปีผมเป็นปีสุดท้ายที่ ก.พ.ให้ทุนในสาขาออกแบบ คนที่ขอทุนต้องเคยชนะเวทีออกแบบระดับประเทศและนานาชาติมาก่อน ต้องสอบโทเฟลผ่าน ผมสอบ 3 ครั้งกว่าจะผ่านฉิวเฉียด จนเป็น 1 ใน 5 คนที่ได้ทุน จำได้ว่าแม่ดีใจจนร้องไห้”

อยากไปเรียนอังกฤษ อเมริกา แต่ถูกเพื่อนที่คะแนนดีกว่าเลือกไปหมด คุณดิวจึงเบนเข็มไปเรียนที่เฮลซิงกิ ประเทศฟินแลนด์ ที่มหาวิทยาลัย Aalto ซึ่งโดดเด่นด้านดีไซน์ไม่แพ้ใครในโลก

สะสมน้ำไว้หลายถัง คุณดิวไม่ใช่เด็กติดโปรเกือบรีไทร์เหมือนตอนเรียนปริญญาตรี ผ่านปีแรกไม่กี่เดือน คุณดิวก็สอบเก็บหน่วยกิตครบพร้อมจบเรียบร้อย ความจริงอยากกลับไทยเพราะคิดถึงบ้าน แต่อาจารย์ท้วงไว้ มีโอกาสทั้งทีควรหาประสบการณ์ก่อน ร่อนใบสมัครฝึกงานจนได้ใบตอบรับที่ Anderssen & Voll สตูดิโอดีไซน์ในเมืองออสโล นอร์เวย์ และสตูดิโอ Stefan Diez ในเมืองมิวนิก เยอรมนี การทำงานกับ 2 สตูดิโอดีไซน์ระดับโลก โดยเฉพาะที่ Stefan Diez ทำให้คุณดิวรู้สึกว่ากลับไปเป็นคนไม่เก่งอีกครั้ง จากมาตรฐานและความคาดหวังสูงลิ่ว “ออกแบบผิดขนาดไปนิดเดียว เขามองเห็นได้ด้วยตาเปล่าทันที น้ำถังใหม่ที่ได้จากการฝึกงานครั้งนั้น มีผลต่อการทำงานที่ PDM มาก”

เรียนจบ คุณดิวกลับมาใช้ทุนเป็นอาจารย์สอนที่ถิ่นเก่า คณะสถาปัตย์ ลาดกระบัง และรับงานออกแบบเป็นอาชีพเสริม จนเจอจังหวะที่ต้องปิดจบอาชีพสอนหนังสือ ประกอบกับงานออกแบบเยอะขึ้น คุณดิวจึงดำริตั้งบริษัท ใช้ชื่อ PDM มาจาก Product Design Matters สะท้อนความสำคัญของการออกแบบผลิตภัณฑ์ โดยคุณดิวถือหุ้นคนละครึ่งกับ “แมนรัตน์ สวนศิลป์พงศ์” เจ้าของ Kenkoon ซึ่งเคยเป็นเจ้านายเก่า

ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2557 ปีนี้ PDM มีอายุครบ 1 รอบ หรือ 12 ปี ยุคเริ่มต้นมีสินค้าสร้างชื่อ “เสื่อ” ดีไซน์ทันสมัย ไอเดียเริ่มต้นมาจากเพื่อนที่ฟินแลนด์ เอ่ยปากเมื่อเห็นบ้านคนไทยปูพรมเหมือนบ้านเมืองหนาว คุณดิวจึงเกิดไอเดีย “เอ๊ะ” เพราะพรมไม่เหมาะกับอากาศร้อน เลือกหยิบ “เสื่อ” พรมแบบไทยๆ มาออกแบบสีสันแปลกตา ทันสมัย เคาะราคาหลักพัน+++ ตอนนี้ขายไปแล้วมากกว่า 1 แสนผืน จากนั้นขยายพอร์ตสินค้ายอดนิยมเพิ่มเติม เช่น โต๊ะหมูกระทะรูปดอกไม้ กางเกงลายช้าง ร่ม ที่บังแดดหน้ารถยนต์ และกระเป๋า

ทำงานด้านออกแบบ สำหรับคุณดิว ไอเดียไม่ใช่ปัญหา “งานดีไซน์ต้องยึด 2 หลัก 1.ฟังก์ชันใช้งาน 2.ความสวย เกาะ 2 แกนนี้ไว้ สิ่งที่ยากคืองานขาย การขายต้องใช้พลังเยอะ โดยเฉพาะในช่วงที่เศรษฐกิจไม่ค่อยดี ความท้าทายของผมสำหรับขวบปีที่ 13 คือสร้างการเติบโตใหม่ๆ ขณะนี้รายได้สูงสุดของเราอยู่ที่ 97 ล้านบาท อยากเห็นสเกลที่ใหญ่ขึ้น”

แผนในระยะใกล้ของคุณดิวและทีม PDM อีกร่วม 30 ชีวิต คือการเปิด หน้าร้านเป็นครั้งแรกที่ขยับจากโลกออนไลน์สู่ออฟไลน์ โดยกำลังเลือกทำเลย่าน กลางเมืองที่เหมาะสม รวมทั้งการเดินหน้าสู่การเป็นแบรนด์ระดับอินเตอร์เนชั่นแนล

เมื่อถามถึง Business on my way คุณดิวไม่ขอเรียกตัวเองว่านักธุรกิจ “ผมคือผู้ประกอบการที่รักงานออกแบบและทำมันเพื่อหาเลี้ยงชีพ” ในฐานะคนในแวดวงดีไซน์ อีกสิ่งที่ต้องยึดมั่นไว้เสมอคือการเคารพไอเดียคนอื่น ไม่ลอกเลียนแบบ นอกจากนั้นยังจะ “ไม่เผาสะพาน”  อธิบายความได้ว่า จะไม่ให้เงินอยู่เหนือ ความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้คนรอบข้าง.

มาดามเจด้า

คลิกอ่านคอลัมน์ "Business On My Way" เพิ่มเติม