“น้ำมาตอนกลางคืน ผมตื่นขึ้นมาน้ำก็ท่วมหมดแล้ว รถก็เอาไม่ทันแล้ว ผมไปเคาะห้องให้ทุกคนตื่น แต่มันก็ไม่ทัน” เสียงชาวบ้าน ที่อยู่ในแฟลตคลองจั่น ยังจำได้ดีถึงวินาทีที่พวกเขาคาดไม่ถึง กรุงเทพฯ มหานครแห่งความหวัง มากกว่า “เมืองยืดหยุ่น” คือ “เมืองที่เป็นธรรม” บทเรียนน้ำท่วมแฟลตคลองจั่น ใครคือคนที่ต้องจ่ายแพงที่สุด?
สีของน้ำกลืนไปกับความมืดสนิทในคืนที่ไม่สงัด ผู้คนออกมายืนอยู่ระเบียงของแฟลต มองไปรอบๆ ตึกสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีเพียงแสงริบหรี่ของเทียนและไฟฉาย เสียงพูดคุยคลอเคลียปนไปกับเพลงสตริงที่ชาวแฟลตเปิด และนั่นเป็นความบันเทิงเดียวที่แก้เครียดพวกเขาได้
“น้ำมาตอนกลางคืน ผมตื่นขึ้นมาน้ำก็ท่วมหมดแล้ว รถก็เอาไม่ทันแล้ว ผมพยายามตื่นไปเคาะห้องให้ทุกคนตื่น แต่มันก็ไม่ทันแล้ว…” ประชาชนผู้อยู่อาศัยแฟลตคลองจั่นบอกกับไทยรัฐออนไลน์
“ผมอยู่นี่มา 30 กว่าปีแล้ว” สุเทพ คชินทร (60 ปี) ผู้อยู่อาศัยแฟลตคลองจั่นท่านหนึ่งกล่าวกับไทยรัฐออนไลน์ เขายังได้เล่าความเป็นมาของย่านนี้ให้ฟังว่า แถวนี้เมื่อ 30 ปีที่แล้ว หลัง 6 โมงเย็น ร้านค้าต่างๆ ต้องปิดกันแล้วเพราะไม่มีใครกล้าเดิน มันมืดมาก ไม่มีไฟส่องถนน ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามาอยู่แถวนี้
และคนที่มาอยู่แถวนี้ส่วนใหญ่เป็นคนใต้ ตอนนั้นมันก็มีทั้งเสือ สิงห์ กระทิง แรด ลักขโมยบ้าง ไปยิงเขามาบ้าง พระถือกระเป๋ายามาปล่อยขายบ้าง ยาเสพติดหลายๆ อย่างฉีดกันจนตายก็มี ถือว่าเป็นศูนย์รวมของทุกสิ่ง เขาเคยตั้งสมมติฐานว่าถ้าไม่มีเจ้าหน้าที่รัฐปล่อยให้คนธรรมดาชาวบ้านขาย ก็คงขายกันไม่ได้หรอก เมื่อนายใหญ่สั่งมาก็ต้องเกม สุเทพบอกว่าเขาเห็นและผ่านมาหมดแล้ว มันไม่ดีหรอก เขากล่าว
ย้อนไปเมื่อ 50 ปีก่อนของแฟลตคลองจั่น ภาครัฐเริ่มเตรียมทำโครงการที่อยู่อาศัยตั้งแต่ปี 2496 และได้เริ่มโครงการเมื่อ พ.ศ.2516 จากนั้นการเคหะแห่งชาติเริ่มโครงการแฟลตในปี 2519 ก่อนก่อสร้างแล้วเสร็จในปี 2523 ซึ่งโครงการประกอบด้วยแฟลตสูง 5 ชั้น จำนวน 30 อาคาร รวมมากกว่า 5,000 ยูนิต รองรับทั้งผู้มีรายได้น้อยและผู้มีรายได้ปานกลางผ่านระบบเช่าซื้อระยะยาว
กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุด พาดผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะคนละสี สุเทพคนนี้มีภูมิลำเนาจากนครศรีธรรมราช เข้ามากรุงเทพฯ และเช่าอาศัยที่แฟลตคลองจั่นตั้งแต่ห้องเช่าราคา 600 บาท จนวันนี้เรียกได้ว่าสุเทพนั้นเป็น ‘มาเฟียแฟลตคลองจั่น’ เลยก็ว่าได้ เพราะอยู่มาอย่างยาวนาน
เขาสะท้อนภาพแฟลตคลองจั่นให้ฟังว่า ส่วนใหญ่คนที่มาอยู่ที่นี่เป็นคนต่างจังหวัดมาจากภาคใต้ มันจึงเกิดเป็นชุมชนที่ต่างคนต่างมาอยู่ในอาคารเดียวกัน ช่วยเหลือเกื้อกูล เกิดเป็นความสัมพันธ์ ความผูกพัน ที่มีต่อทั้งผู้คนและพื้นที่
“ที่นี่ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่ห้อง แต่มันคือเลือดคือเนื้อของเราไปแล้ว” สุเทพกล่าว
ทำไมการเคหะคลองจั่นจึงเป็นที่อยู่อาศัยของคนรายได้น้อยและปานกลาง และยังเกิดน้ำท่วมนานกว่าที่อื่น เนื่องด้วยในปี พ.ศ. 2516 เวลานั้นกรุงเทพฯ กำลังโตอย่างรวดเร็ว ประชากรเพิ่มขึ้น คนจากต่างจังหวัดเข้ามาเรียนและทำงานมากขึ้น ขณะที่ที่อยู่อาศัยราคาที่คนรายได้น้อยและคนทำงานเข้าถึงได้ยังมีไม่เพียงพอ การสร้าง Public Housing ในสเกลใหญ่จึงกลายเป็นหนึ่งในเครื่องมือของรัฐในการรับมือกับการเติบโตของเมือง
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมืองค่อยๆ เติบโตและขยาย คอนโดฯ และอาคารบ้านเรือนค่อยๆ ผุดขึ้น ต่างคนต่างถมที่ดินให้สูงขึ้นล้อมรอบแฟลตคลองจั่นที่อยู่มานานให้กลายเป็น “แอ่งกระทะ” และเมื่อเกิดน้ำท่วม แอ่งตรงนี้จึงเป็นที่รองรับน้ำจากทั่วสารทิศ
รองศาสตราจารย์ ดร.บุญเลิศ วิเศษปรีชา อาจารย์ประจำคณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ อธิบายว่า นอกจากปัจจัยต่างๆ ที่ทำให้เคหะคลองจั่น รวมถึงเคหะร่มเกล้าน้ำท่วมนาน เช่น เป็นพื้นที่แอ่งกระทะเลยทำให้ระบายยากเนื่องจากถูกล้อมรอบไปด้วยพื้นที่ที่สูงกว่า รวมถึงเป็นอาคารเก่าในยุค 50 ปีแล้ว
ยังชวนมองให้ลึกขึ้นไปมากกว่านั้นด้วยว่า เราอาจจะพูดได้ว่าเวลาน้ำท่วม น้ำไม่ได้เลือกคนเพราะน้ำไหลไปทุกที่ตามทิศทางจากสูงไปหาต่ำ แม้ว่าน้ำไม่ได้เลือกคน แต่คนแต่ละคนมีศักยภาพในการรับมือที่แตกต่างกัน
คำถามก็คือว่าใครบ้างเป็นผู้ที่ต้องเสี่ยงน้ำท่วม ใครบ้างที่ต้องไปอยู่ในพื้นที่ที่เสี่ยงน้ำท่วม ซึ่งฟิลิปปินส์จะมีคำว่า Flood Zone Area (พื้นที่ที่มีแนวโน้มที่จะมีน้ำท่วม) ใครบ้างที่จะไปอยู่ตรงนั้น ผมคิดว่าถ้าคนที่มีศักยภาพพอก็คงไม่ไปอยู่ตรงนั้น หรือถ้าไปอยู่ ก็มีศักยภาพพอที่จะป้องกันไม่ให้บ้านตัวเองถูกน้ำท่วม
ผู้อยู่อาศัยในโครงการการเคหะเป็นผู้มีรายได้น้อยหรือปานกลาง ไม่ว่าจะเป็นผู้เช่าหรือผู้ซื้อ เนื่องมาจากตอนที่การเคหะฯ ทำโครงการให้ผู้มีรายได้น้อยหรือปานกลางได้มีที่อยู่ เขาก็ต้องทำบ้านขายในราคาที่ไม่แพง บ้านที่จะมีต้นทุนไม่แพงก็ต้องเป็นที่ดินราคาถูก ซึ่งก็คือที่ดินแถวชานเมือง
ดังนั้นโครงการการเคหะคลองจั่นจึงกำเนิดขึ้นบริเวณชานเมืองที่เป็นที่ดินราคาถูกและเป็นที่ลุ่ม นำมาถมและทำโครงการที่อยู่อาศัย ซึ่งการถมที่ลุ่มมาสร้างเป็นที่อยู่อาศัย เขาคงคิดว่ามันได้มาตรฐานแล้ว แต่เมื่อเมืองเปลี่ยนไป พื้นที่รอบข้างเจริญขึ้น ทำถนนให้สูงขึ้น จึงทำให้พื้นที่เคหะฯ ที่เคยมีมาตรฐานเมื่อ 50 ปีก่อน กลายเป็นพื้นที่ที่รับมือกับโลกปัจจุบันไม่ได้
เมื่อเปรียบเทียบให้เห็นภาพ สิงคโปร์เป็นประเทศที่มีโครงการคล้ายๆ กัน แต่เขาให้ความสำคัญกับการทำแฟลตที่มีคุณภาพดี มีงบประมาณในการซ่อมบำรุง (Maintenance Budget) เพื่อไม่ให้ราคาตก ไม่ให้คนที่ไปอยู่ 10-20 ปี แล้วกลายเป็น‘สลัมบนฟ้า’ ที่ไม่มีใครอยากอยู่ แฟลตจึงมีคุณภาพดีอยู่เสมอ ฉะนั้นจึงมองว่าการซ่อมบำรุงต้องมีการให้ความสำคัญ ซึ่งบ้านเราอาจจะบอกว่างบประมาณค่าส่วนกลางที่เก็บมามันไม่พอ ก็ต้องมานั่งคิดกันเพื่อไม่ให้เกิดปัญหา
สองคือสภาวะโลกรวน ยังทำให้เราต้องคำนึงถึงการรับมือเรื่องน้ำท่วมมากขึ้น ยกตัวอย่าง คนที่อยู่แฟลตชั้นสูงแต่คิดว่าปลอดภัย ความจริงไม่ใช่ มันไม่ได้ท่วมแค่ชั้นล่าง แต่คนที่อยู่ข้างบนก็เดือดร้อนไปด้วย เนื่องจากปั๊มน้ำและตู้ไฟมันอยู่ชั้นล่าง ดังนั้นจึงทำให้ทั้งอาคารเสียหายไปด้วยกันทั้งหมด
พอปิดเครื่องปั๊มน้ำ ปิดเครื่องปั่นไฟ เลยทำให้คนที่อยู่ข้างบนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเท่าๆ กัน จึงมองว่าคนแต่ละคนมีศักยภาพในการรับมือไม่เท่ากัน คนที่อยู่ในการเคหะฯ หรือคนที่มีรายได้น้อยจึงไม่สามารถปรับปรุงเงื่อนไขสภาพแวดล้อมเพื่อรับมือได้
อีกทั้งอำนาจหน้าที่มันก็กระจัดกระจาย การเคหะฯ มีอำนาจหน้าที่ดูแลภายในโครงการ กทม. ดูแลถนน กรมชลประทานดูแลคลองที่อยู่รอบนอก สิ่งเหล่านี้มันอยู่คนละเงื่อนไขที่ชุมชนจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้ รศ.ดร.บุญเลิศ อธิบาย
เวลาน้ำท่วมใครคือคนที่เดือดร้อนที่สุด?
เราอาจจะเห็นภาพการอพยพผู้สูงอายุ ผู้ป่วยติดเตียง อย่างทุลักทุเล แต่คนที่เดือดร้อนจากน้ำท่วมไม่ได้มีแค่คนที่เราเห็นแบบเอ็กซ์ตรีมเท่านั้น
ยังมีคนอีกจำนวนมากที่เดือดร้อนไม่แพ้กัน คนธรรมดา คนที่มีรายได้ไม่สูงหรือปานกลาง ที่รถหลายคันถูกน้ำท่วม หลายคนใช้รถเหล่านั้นประกอบอาชีพ เช่น ขับวินมอเตอร์ไซค์ก็ดี รถเข็นขายของก็ดี พวกเขาสูญเสียต้นทุนในการดำเนินชีวิตไปอย่างเหลือคณา บางคนต้องกู้หนี้ยืมสินมาจ่ายค่าซ่อมรถ มาจ่ายค่าบ้านเพราะไม่ได้ทำงาน ชีวิตต้องติดลบเพราะเป็นหนี้เป็นสินอีก
นี่เป็นครั้งแรกที่เคหะคลองจั่นเกิดน้ำท่วมหนักขนาดนี้ เมื่อเทียบกับปี 2554 พื้นที่ตรงนี้ยังไม่ได้รับผลกระทบมากนัก ครั้งนี้ไม่มีทั้งน้ำประปาและไฟฟ้า ผู้อยู่อาศัยหลายพันคนต้องติดอยู่ในห้องของตัวเองและประทังชีวิตท่ามกลางความไม่รู้ ใน 1-2 วันแรกแทบไม่มีความช่วยเหลือเข้ามา
“เราอย่าไปโทษใคร เพราะอำนาจการจัดการมันอยู่ที่รัฐหมด การวางผังเมืองต่างๆ ถนนที่ผุดขึ้นมาในตอนนี้ มันก็สูงกว่าชุมชน เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้แล้ว เราต้องหาวิธีแก้ นักการเมืองข้าราชการเห็นคุณค่าประชาชนบ้างไหม ถ้าในมุมมองของประชาชนคนตัวเล็กๆ มองว่าหน่วยงานรัฐก็สมควรช่วยเหลือประชาชนอย่างเต็มที่ แต่อย่างที่เห็น…น้ำมารัฐทำไมไม่แจ้งเตือน นี่คือความผิดพลาดใหญ่เลย แค่ประกาศให้เตรียมพร้อมยังไม่มี” สุเทพกล่าว
สภาวะเปราะบาง
รศ.ดร.บุญเลิศ อธิบายว่านี่คือ “สภาวะเปราะบาง” ที่ถูกสร้างขึ้นจากเงื่อนไขเชิงโครงสร้าง สภาวะเปราะบางอันเนื่องมาจากเงื่อนไขเชิงสังคม (Precarity) ทั้งที่อยู่อาศัยไม่มั่นคง งานไม่ดี หรือตัวอาคาร มันเป็นผลที่ถูกผลิตขึ้นโดยระบบ โดยนโยบาย
“พื้นที่รอบๆ ตรงนี้คนรวยก็มาซื้อเผื่อถมที่ สร้างคอนโดฯ ขึ้น เพื่อขายให้ใคร…ชาวบ้านธรรมดาๆ อย่างเราจะมีกำลังซื้อไหม ถ้าพูดไปลึกกว่านั้นมันเจ็บปวด” สุเทพกล่าว
ทุกปัญหาย่อมมีทางออกแต่…
ทางออกคือคนที่มีหน้าที่โดยตรงก็คือรัฐ จะเห็นว่าคนจนเขารวมตัวกันในแง่หนึ่งมันก็หมายความว่าเขาพึ่งรัฐไม่ได้ใช่ไหม ที่สำคัญที่สุดคือรัฐต้องทำหน้าที่ รศ.ดร.บุญเลิศ กล่าว ทั้งยังอธิบายต่ออีกว่า รัฐควรจะทำหน้าที่อะไรบ้าง…
อย่างแรก เราต้องมีวิธีคิดแบบไม่เลือกปฏิบัติ ต้องอยู่บนพื้นฐานว่าอะไรคือมาตรฐานเบื้องต้นที่เราทุกคนควรได้รับ ไม่ควรปกป้องพื้นที่หนึ่งไม่ให้เกิดน้ำท่วมแล้วปล่อยให้พื้นที่หนึ่งท่วมนานเกินความจำเป็น อันนี้ต้องคำนึงถึงความเป็นธรรมและบริหารจัดการตามหลักวิชาการ เคารพหลักธรรมชาติ
ถ้าพูดเป็นรูปธรรมคือ ในระยะเร่งด่วนต้องเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบก่อน ในอนาคตก็ต้องปรับปรุงการเยียวยาแบบที่ทำให้เขาสามารถฟื้นฟูชีวิตได้
ลำดับสองคือ ปรับปรุงระบบการเตือนภัย สิ่งที่เกิดขึ้นคือไม่มีใครเตือนภัยเขาได้เลยว่าน้ำจะมาภายใน 24 ชั่วโมง เขาจะไปย้ายรถได้ทันไหม จะยกของไปที่สูงพ้นไหม ระบบการเตือนภัยจำเป็นต้องได้รับการปรับปรุง
อีกอย่างคือ ปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐาน จะทำยังไงให้พื้นที่ที่เสี่ยงถูกน้ำท่วมสามารถย้ายระบบไฟฟ้าให้พ้นจากระดับที่เสี่ยงจากน้ำท่วม อย่างน้อยโครงสร้างพื้นฐานสามารถดำเนินการต่อไปได้
ผมไปทำวิจัยที่ยะลา พบว่าในช่วงน้ำท่วมเขาต้องดับไฟหมด ดังนั้นเขาจึงให้ความสำคัญกับโซลาร์เซลล์ที่มีแบตเตอรี่ ซึ่งในช่วงน้ำท่วมอย่างน้อยมันมีไฟที่จะทำงานได้ ชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์ได้ ต้องคิดเรื่องแบบนี้นอกจากเรื่อง Floodway
เมืองในอนาคตที่เป็นธรรมและยั่งยืน
เราคงเคยได้ยินคำว่า Resilient City เมืองยืดหยุ่น เมืองที่ล้มแล้วลุกได้ เมืองที่ไม่ต้านน้ำแต่อยู่กับน้ำได้ ผมคิดว่าเมืองในอนาคตนอกจากจะมีมิติเรื่องยืดหยุ่นอะไรทั้งหลาย จากคำถามที่ว่าทำไมแฟลตคลองจั่นน้ำท่วมเยอะ สิ่งที่เราควรให้ความสำคัญไม่แพ้กัน ก็คือการจัดการเมืองนั้นมีความเป็นธรรมหรือเปล่า
เราอยากเห็น เมืองที่เป็นธรรมและยั่งยืน (Just and Sustainable City) ผมมองว่าถ้าเมืองยืดหยุ่นเป็นส่วนหนึ่งของ Sustainable City แต่ถ้าคุณจัดการเมืองให้ยืดหยุ่นได้เฉพาะคนบางคน ไม่ครอบคลุมคนทุกคน มันก็ไม่เป็นธรรม มันต้องจัดการอย่างครอบคลุม การครอบคลุมมันจึงทำให้เรายั่งยืนได้
“ผมคิดว่าเราไม่ได้ต้องการเมืองที่รับมือกับน้ำท่วมแบบยั่งยืน แต่ต้องการเมืองที่ยั่งยืนที่เป็นธรรมสำหรับทุกคน”
ไม่ใช่ว่าพื้นที่หนึ่งอยู่รอดได้แต่พื้นที่อื่นอยู่รอดไม่ได้ ถ้าเราคิดเฉพาะเรื่องน้ำท่วมแต่ละเลยความเป็นธรรม คนบางกลุ่มก็อาจจะได้เมืองที่อยู่รอดได้เพราะมีคนอื่นต้องได้รับผลกระทบแทน แล้วคนที่เดือดร้อนมากกว่าผู้อื่นก็มักเป็นคนที่อยู่ในสถานะที่เสียเปรียบ อันนี้เป็นสิ่งที่เราจำเป็นต้องคำนึง เราอาจจะต้องใส่มิติเรื่องความเป็นธรรมเข้าไปในการจัดการเรื่องเมือง
บทเรียนน้ำท่วมกับความล้มเหลวซ้ำซาก
“ ระบบการเตือนภัยและการบูรณาการระหว่างหน่วยงานล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง ผมเรียนรู้จากการทำวิจัยที่ยะลา ว่าบ้านเรามีหน่วยงานที่จัดการเรื่องน้ำเยอะมาก และหน่วยงานเหล่านั้นไม่ได้บูรณาการข้อมูลกัน” รศ.ดร.บุญเลิศ ฉายภาพความล้มเหลวของการจัดการนํ้าท่วม
“เราอาจจะมีสำนักงานทรัพยากรน้ำแห่งชาติ (สทนช.) ซึ่งเป็นคนประสานงานเรื่องข้อมูลแต่เขาไม่ได้มีอำนาจในการตัดสินใจ ส่วนอำนาจในการตัดสินใจว่าจะเปิดน้ำที่ไหนผ่านไปที่ไหน เป็นการต่อรองกันระหว่างท้องถิ่นต่างๆ
ดังนั้นมันไม่ได้อยู่บนหลักอะไรเลยว่าน้ำควรจะไปทางไหนดีที่สุด…
เป็นสิ่งที่เราต้องบูรณาการการบริหารจัดการเมือง ไม่ว่าจะในมิติไหนก็ตามขอให้เพิ่มมิติความไม่เป็นธรรมลงไป เราไม่ควรบริหารจัดการเมืองในแบบที่ซ้ำเติมคนที่เสียเปรียบกว่า หรือคนที่เสียเปรียบอยู่แล้วต้องลำบากไปกว่าเดิม
ไม่ต้องทำให้ที่อยู่อาศัยราคาแพงจนคนเข้าถึงไม่ได้ และยังมีคนที่อยู่ในชุมชนแออัดจำนวนมากที่ได้รับผลกระทบที่ถูกทำให้มองไม่เห็น การบริหารจัดการเมืองไม่ว่าจะในมิติไหนก็ตาม ทั้งรับมือกับภัยพิบัติ ผังเมือง การพลัดถิ่นที่อยู่อาศัย การจราจรต่างๆ เราควรคำนึงถึงมิติความเป็นธรรมและมิติความเหลื่อมล้ำ” รศ.ดร.บุญเลิศ ทิ้งท้าย
จากรายงานของกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย ปภ. (20 พ.ย.69) ระบุว่า ปัจจุบันมีสถานการณ์อุทกภัยในพื้นที่รวม 57 จังหวัด และกรุงเทพมหานคร ประชาชนได้รับผลกระทบ 2,272,665 ครัวเรือน 7,010,111 คน เสียชีวิต 98 คน
ขณะที่ทางรัฐบาลได้เยียวยาไปแล้ว 13,418,384,000 บาท มีผู้ยื่นคำร้องทั้งหมด 2,547,337 ครัวเรือน โอนเงินช่วยเหลือแล้ว 1,840,296 ครัวเรือน (ปภ. ณ วันที่ 20 พ.ย. 69) จากกรอบวงเงินช่วยเหลือผู้ประสบอุทกภัยที่คณะรัฐมนตรีอนุมัติทั้งสิ้น 16,100.532 ล้านบาท
แม้ว่าสถานการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่ในกรุงเทพฯ จะผ่านพ้นไปแล้ว แต่เรากลับเห็นภาพร่องรอยความเสียหายปรากฏอยู่ น้ำท่วมครั้งใหญ่ไร้การแจ้งเตือนใดจากภาครัฐ ทำให้ประชาชนจำนวนมากไม่ทันรู้ตัวว่าจะเกิดน้ำท่วมและไม่ได้เตรียมตัวรับมือกับอุทกภัยที่เกิดขึ้น
หลังน้ำแห้ง โคลนสีเขียวปนดำเต็มตามท้องถนน ผู้คนออกมายืนมองดูที่อยู่อาศัยของตัวเอง หลายคนกำลังเก็บล้างทำความสะอาดข้าวของที่จมอยู่ใต้น้ำมากว่า 7 วัน
“จะอยู่ที่นี่ไปจนตายเพราะเราผูกพันไปแล้ว”
สำหรับสุเทพ เขาบอกว่าตัวเองมาจากบ้านนอกเข้ามากรุงเทพฯ เพื่อหวังชีวิตที่ดีขึ้น และคงไม่ย้ายไปไหน
“ท่วมได้แต่อย่านาน ถ้าเป็นแบบนี้อีกไม่เอาแล้ว ไฟฟ้าดับ น้ำไม่ไหล รถจมแบบนี้มันไม่ไหว” สุเทพทิ้งท้าย
วันนี้ร้านข้าวของภรรยาสุเทพกำลังจะเปิดอีกครั้งหลังจากที่ร้านจมอยู่ใต้น้ำกว่าสัปดาห์ สุเทพและภรรยามีสีหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นกว่าเมื่อต้นเดือน ถามว่าเงินเยียวยา 9,000 บาทพอหรือไม่…ไม่ต้องพูดถึงจะดีกว่า เขาและเพื่อนบ้านยังคงต้องใช้ชีวิตต่อไปภายในพื้นที่อาคารที่เรียกว่า ‘แฟลตคลองจั่น’ แห่งนี้
เรื่องและภาพ : สุภาพร ธรรมประโคน