ผลการชันสูตรซาก “ลูกพะยูน” จ.พังงา พบเอ็น-เชือก ในลำไส้ ไม่สามารถสรุปสาเหตุตายได้แน่ชัด เนื่องจากสภาพซากเน่า
วันที่ 1 สิงหาคม 2569 ศูนย์วิจัยทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่งทะเลอันดามันตอนบน (ศวอบ.) ขอรายงานผลการชันสูตรซากพะยูนเกยตื้นเมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2569 บริเวณชายทะเลบ้านบางจัน ม.7 ต.หล่อยูง อ.ตะกั่วทุ่ง จ.พังงา โดยมีเจ้าหน้าที่ศูนย์ปฏิบัติการอุทยานแห่งทางทะเลที่ 2 จังหวัดภูเก็ตและนักวิทยาศาสตร์พลเมืองช่วยค้นหา ติดตามซาก และประสานงานกับเจ้าหน้าที่ส่วนอนุรักษ์ทรัพยากรทางทะเล สทช.6 เพื่อขนย้ายซากมายัง ศวอบ. เพื่อชันสูตรหาสาเหตุการตาย
โดยผลการตรวจสอบพบว่าเป็น ซากพะยูนเพศผู้ อยู่ในวัยเด็ก ซากอยู่ในสภาพเน่า (moderate decomposition) บริเวณหัว ครีบข้างทั้งสองข้าง และส่วนหางถูกของมีคมตัดขาดหายไป คาดว่าเกิดขึ้นหลังการตาย มีความยาวลำตัวที่เหลืออยู่ 105 ซม. น้ำหนัก 24 กก. คาดว่ามีความยาวลำตัวทั้งหมดประมาณ 150 ซม. ความสมบูรณ์ของร่างกายสมบูรณ์ปกติ (BCS=3/5)
ลักษณะภายนอกพบชั้นผิวหนังลอกหลุดเนื่องจากสภาพซากเน่ามาก พบกระดูกกะโหลกบางส่วนยังคงติดอยู่กับซาก ส่วนกระดูกโหนกแก้มพบรอยแตกคาดว่าเกิดจากการถูกของแข็งกระแทก ตรวจสอบไม่พบส่วนของกระดูกหน้าผาก กระดูกจมูกและกระดูกขากรรไกรบน และพบว่ามีอวัยวะภายในบางส่วนหลุดหายไป
จากการเปิดผ่าดูอวัยวะภายในพบว่าอวัยวะส่วนใหญ่เน่าสลาย ส่วนของทางเดินอาหารพบหญ้าทะเลอัดแน่นภายในกระเพาะอาหารและลำไส้ และพบสิ่งแปลกปลอมจำพวกเอ็น เชือกอยู่ภายในลำไส้ สรุปสาเหตุการตายไม่ทราบแน่ชัดเนื่องจากสภาพซากเน่า ไม่สามารถระบุรอยโรคได้ชัดเจน โดยทางเจ้าหน้าที่ศวอบ. ได้ทำการเก็บตัวอย่างเพื่อส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการต่อไป
