ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วนิดา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เมื่อได้ยินจากปากของประจักษ์เองว่าพ่อบังคับให้เขาพูด บังคับให้เขาแต่งงานกับเธอเพื่อใช้หนี้แทนน้องชาย วนิดาคิดอย่างเจ็บปวด แค้นใจว่าจะทำอย่างไรดี รุ่งขึ้นเธอจึงกลับไปหานายดาวผู้เป็นพ่อที่บ้าน แต่ สมหมายบอกว่านายดาวไม่อยู่ ไปสิงคโปร์จะกลับเมื่อไรก็ไม่รู้

แต่พอ วนิดานั่งสามล้อออกไป นายดาวก็โผล่จากที่ซ่อนบอกสมหมายว่าถ้าวนิดามาอีกให้บอกว่าตนยังไม่กลับและ ต้องจำให้แม่นว่าตนไปสิงคโปร์ อย่าบอกผิดประเทศเป็นอันขาด

เมื่อ วนิดากลับมาถึงบ้านมหศักดิ์ก็เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างหงุดหงิด จวงถามว่าจะไปไหน เธอบอกว่าจะกลับบ้าน จวงทักท้วงว่า "คุณนิดเพิ่งบอกจวงว่าคุณท่านไม่อยู่"

"ถึงคุณพ่อไม่อยู่ฉันก็จะกลับ บ้าน ฉันทนไม่ได้ที่ต้องอยู่กับคนที่เขาไม่เห็นคุณค่าในตัวฉัน" พูดแล้วเห็นจวงงงๆ เหวอๆ วนิดาเลยพาลว่า "ถ้าจวงไม่กลับก็ไม่ต้องกลับ"

"ว้าย!! กลับสิคะ ต้องกลับค่ะ" จวงรีบช่วยเก็บเสื้อผ้า คอยชำเลืองมองวนิดาอย่างสงสัย

พอทั้งสองหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าลงมาถึงห้องรับแขก ป้าทองลอยหน้าเข้ามาถามว่าจะขนของไปไหน วนิดาตอบเชิดๆว่า

"ฝากบอกเจ้านายป้าด้วยว่าฉันขอหย่า..." พูดแล้วเดินนำออกไปเลย

แทนที่ จะตกใจ ป้าทองกลับหัวเราะชอบใจคิดไม่ถึงว่า เรื่องมันจะง่ายดายอย่างนี้ จากนั้นก็โทร.บอกประจักษ์อย่างสะใจ แต่ประจักษ์กลับตกใจ เพราะถ้าวนิดาขอหย่าเขาต้องถูกนายดาวฟ้องแน่ๆ เพราะเซ็นสัญญากันไว้แล้ว บอกป้าทองว่า

"ป้า รีบห้ามเขาเดี๋ยวนี้...บอกเขาให้รอฉันกลับมาก่อน" ป้าทองถามว่าห้ามทำไม  ประจักษ์ตอบอย่างร้อนใจว่า  "ไม่ต้องถาม ทำตามที่ฉันสั่ง!" พอวางสายจากป้าทองเขาก็รีบเดินออกไปทันที

ooooooo

วนิดา กับจวงหิ้วกระเป๋ามาวางหน้าบ้านยืนรอสามล้อท่ามกลางแดดร้อนเปรี้ยง ครู่เดียวป้าทองก็จ้ำอ้าวมาบอกว่า "คุณใหญ่เธอสั่งให้คุณรอจนกว่าคุณใหญ่ จะกลับมา"

"ฉันไม่รอ จวง...เดิน" วนิดาสั่งจวงแล้วเดินนำไป

ป้า ทองเดินไปขวางดุว่าทำไมพูดไม่รู้ฟัง บอกแล้วไงว่าไม่ให้ไป วนิดาไม่ฟังเสียง ป้าทองเลยเรียกไปล่ให้มาช่วย ทั้งสองช่วยกันแย่งของจากจวงและวนิดา ไปล่ฉวยโอกาสแย่งของจากจวงทำเผลอกอดหมับ พอจวงเอะอะก็ทำหน้าเลิ่กลั่กหันมาแย่งกระเป๋าแทน

ข้าวของถูกยื้อยุด กันจนหกหล่นเกลื่อนกระจายไปหมด จวงรีบก้มเก็บ วนิดาบอกจวงไม่ต้องสนใจไปกันเดี๋ยวนี้เลย จวงยังห่วงของแต่ก็ต้องรีบวิ่งตามวนิดาไป

ป้าทองทำท่าจะตามแต่หมดแรงเสียก่อนทรุดนั่งกับพื้น ไปล่หันมาดูแลบ่นปลงๆว่า

"โธ่ป้า...สังขารไม่ได้แล้วยังฝืนอีก เฮ้อ..."

ooooooo

วนิดากับจวงเดินฝ่าเปลวแดดแผดเปรี้ยงไปจน เหงื่อแตกพลั่ก จนจวงขอร้องว่าให้รอประจักษ์กลับมาก่อนดีไหม มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน

"ฉันคุยกับเขา แล้วก็เข้าใจทุกอย่าง ไม่จำเป็นต้องคุยอะไรอีก" วนิดาแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยวจนจวงไม่กล้าพูดอะไรอีก

ขณะ กำลังตั้งหน้าตั้งตาเดินกันนั้นเอง ประจักษ์กลับมาเจอ เขาขับรถเข้ามาเทียบ วนิดาไม่สนใจเดินไปเรื่อยๆ จนเขาขับรถขนาบโผล่หน้าไปบอกให้ขึ้นรถเดี๋ยวนี้ แต่วนิดาก็ ยังทำเหมือนไม่รับรู้เดินอ้าวต่อไป สุดท้ายประจักษ์ทนไม่ไหว ขับรถไปขวางหน้าลงไปสั่ง

"ขึ้นรถ!"

วนิดาสวนไปทันทีว่าอย่ามา ออกคำสั่งกับตน ประจักษ์ สวนไปทันควันเหมือนกันว่าทำไมตนจะออกคำสั่งกับภรรยาไม่ได้ ทั้งสองโต้เถียงเล่นแง่กันอยู่ตรงนั้น จนวนิดาบอกว่าตนไม่มีอะไรจะคุยกับเขาแล้ว ประจักษ์หงุดหงิดถามว่า "ทำไมเธอถึงได้ดื้ออย่างนี้ มีอะไรไปคุยกันที่บ้าน"

"นั่นบ้านคุณไม่ใช่บ้านฉัน ฉันไม่คุย!!"

ประจักษ์ เลยฉุดขึ้นรถแล้วสั่งจวงขึ้นรถด้วย พอจวงขึ้นนั่งเบาะหลัง เขาสั่งจวงให้จับวนิดาไว้อย่าให้ลงจากรถ จวงไม่กล้า แต่พอประจักษ์จ้องถลึงตาใส่ จวงเลยจำต้องขอโทษวนิดาแล้วเอามือโอบวนิดาจากข้างหลังไว้แน่น แล้วประจักษ์ก็รีบอ้อมมาขึ้นรถขับออกไปทันที

เมื่อเข้ามาในบ้าน ประจักษ์คิดว่าวนิดาไม่มีทางพยศได้อีก แต่หารู้ไม่ว่าเธอวางแผนไว้แล้ว พอเขาลงจากรถอ้อมจะมาเปิดประตูให้เธอลง วนิดาก็เอื้อมมือกดล็อกประตูไว้ทั้งสองด้าน ปีนข้ามไปนั่งที่คนขับสตาร์ตรถทันที

ทั้งประจักษ์และจวงตกใจคิดไม่ถึง ประจักษ์ทุบประตูรถร้องบอกจวงให้เปิดประตู

"ถ้า ทำตามเขาอีก ฉันจะไล่ออก" วนิดาขู่จนจวงไม่กล้า วนิดาขับรถพุ่งไปทางประตูรั้วทันที ประจักษ์ร้องสั่งไปล่ให้รีบไปปิดประตูรั้ว ไปล่มัวแต่เงอะงะ เขาตะคอกให้รีบวิ่งไปเร็วๆ

เพราะรถไม่เคยมือ วนิดาสตาร์ตรถติดขับไปนิดเดียวเครื่องก็ดับ เธอสตาร์ตใหม่ทำให้ไปล่วิ่งแซงไปจะปิดประตู ถูกวนิดาขับรถแซงขึ้นไป คนกับรถแซงกันไปมาอยู่หลายรอบ สุดท้ายไปล่ปิดประตูทันเป็นจังหวะที่วนิดาเหยียบคันเร่งจะพุ่งออกไปพอดี!
"เอี๊ยดดดด" เสียงเบรกสนั่น รถจอดติดประตูพอดี แต่จวงหัวทิ่มจนหน้ากระแทกคอนโซลเลือดกบปาก

ooooooo

วนิดาตกใจที่จวงเลือดกบปากรีบพาเข้าไปที่ห้อง ประจักษ์ตามไปตำหนิก็ถูกเธอปิดประตูใส่หน้าจนผงะ หลบแทบไม่ทัน

เมื่อ ลงมานั่งหัวเสียที่ห้องรับแขก ป้าทองยุว่าอย่าไปสนใจวนิดาเธอทำเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา พูดแล้วทำเสียงเชอะ! ว่าไม่เห็นจะน่าเอ็นดูสักนิด น่าเกลียดมากกว่า

ประจักษ์ ปรามป้าทองว่าเลิกแขวะเขาได้แล้ว เพราะเธอเองก็ไม่ได้นึกอยากให้เรื่องราวลงเอยแบบนี้ แล้วทำเสียงเหมือนรำพึงว่า "เขาเองก็น่าสงสารที่ต้องมาแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเขาอย่างฉัน" ป้าทองเลยลุกพรวดมาคุกเข่าตรงหน้าถามว่าเขาใจอ่อนแล้วใช่ไหม

"ฉันไม่ ได้ใจอ่อน แต่เราต้องคิดถึงใจเขาใจเรา ตราบใด ที่ฉันยังใช้หนี้นายดาวไม่หมด ผู้หญิงคนนั้นจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" แล้วหันไปเรียกไปล่ สั่งให้เฝ้าวนิดาไว้ให้ดีอย่าให้ออกไปไหนเด็ดขาด

ไปล่รับคำแล้วขนเสื่อขนหมอนมานอนตรงหน้าประตูห้องนอนของประจวบที่ประจักษ์ให้วนิดาอยู่

ooooooo

หลัง จากทำแผลให้จวงแล้ว วนิดาเปิดประตูออกมา ไปล่ถามว่าจะไปไหน เธอไม่ตอบแต่เดินตรงไปเคาะประตูห้องประจักษ์ เสียงข้างในถามมาว่าใคร เธอไม่ตอบแต่สอดกระดาษแผ่นเล็กๆเข้าใต้ประตู แล้วกลับห้องตัวเอง

ประจักษ์สงสัยเปิดประตูออกมา ไปล่ชี้ไปที่กระดาษใต้ประตู เขาหยิบขึ้นมาดู มีข้อความสั้นๆแค่ว่า "ฉันขอหย่า"

เท่านั้นเอง ประจักษ์เดินไปเคาะประตูห้องวนิดา เคาะรัวไม่หยุดปากก็เรียกให้เปิดประตูออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง ข้างในเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ แต่จู่ๆก็มีกระดาษสอดออกมาจากใต้ประตู เขียนบอกว่า "ฉันไม่มีอะไรจะคุย จนกว่าคุณจะหย่ากับฉัน นายขี้หงุดหงิด" อ่านจบเขาตะโกนใส่ประตูว่า

"คิดว่าฉันไม่อยากหย่ากับเธอเหรอยัยอวดดี"

ตะโกนแล้วทุบประตูอีกหลายปังก่อนเดินกลับไปห้องตัวเอง ทันใดนั้นประตูห้องวนิดาเปิดออก เธอตะโกนท้าตามหลัง ว่างั้นก็ให้หย่าเสีย ประจักษ์ตะโกนมาว่าไม่หย่า เธอเลยบอกว่า งั้นก็ไม่ต้องพูดกันแล้วปิดประตูปัง

ประจักษ์กลับไปที่ห้อง คิดเครียด ถามตัวเองว่า "ยัย ตัวแสบ ฉันจะทำยังไงกับเธอดี" คิดแล้วเปิดประตูออกไปอีก ไปล่ไม่เป็นอันนอนลุกพรวดขึ้นมานึกในใจ "อีกแล้ว..."

ประจักษ์มาทุบประตูห้องวนิดา เธอตะโกนออกมาว่า ทุบประตูทำไม ตนไม่มีอะไรจะคุยด้วย

"ไม่ทุบก็ได้ แต่รู้ไว้ด้วยว่า ฉันจะไม่หย่า จนกว่าจะหาเงินมาใช้หนี้พ่อเธอหมด"

พอประจักษ์เงียบเพราะเดินกลับไปแล้ว วนิดานิ่งคิดอย่างเจ็บใจ พึมพำ

"ที่ไม่ยอมหย่ากับฉัน เพราะห่วงเรื่องหนี้สินใช่ไหม กลัวถูกฟ้องล่ะสิ"

ooooooo

เมื่อรู้ว่าประจักษ์ไม่ยอมหย่าเพราะยังใช้หนี้พ่อตัวเองไม่หมด วนิดาตัดสินใจไปตะโกนถามว่า เขาเป็นหนี้อยู่เท่าไรตนจะใช้ให้เพื่อเราจะได้หย่ากันให้สิ้นเรื่องเสียที ประจักษ์ฟังแล้วหน้าชาเหมือนถูกหยาม เปิดประตูออกมา ไล่จวงกับไปล่ให้ไปที่อื่นก่อนเพราะอายที่จะให้ทั้งสองรู้ความน่าสมเพชของตัวเอง

พอจวงกับไปล่ไปแล้ว เขาต่อว่าวนิดาว่าพูดกับตนแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง แล้วพูดให้เจ็บใจว่า เธอคิดจะใช้เงินซื้อตนใช่ไหม ประกาศแข็งกร้าวว่า

"คนอย่างฉันไม่ไร้เกียรติ ขนาดยอมเอาเงินของเธอ เอะอะก็เอาเงินฟาดหัว มีอย่างที่ไหน พ่อจ้างให้แต่งงาน แต่ลูกสาวจ้างให้หย่า มันดูถูกกันมากเกินไปแล้ว"

"งั้นก็หย่าสิ"

"ไม่หย่า!"

วนิดาโมโหจนร้องไห้บอกว่าตนไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่ วินาทีเดียว อยากกลับไปอยู่บ้านไปหาพ่อ พอเห็นวนิดาร้องไห้ ประจักษ์ใจไม่ดี ต่อรองเสียงอ่อนลงว่าเรามาพูดกันดีๆดีกว่า ตนก็ไม่ต่างจากเธอเพราะทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ยอมรับว่า "ฉันต้องก้มหน้ารับกรรมแทนน้องชายของฉัน"

ประจักษ์ขอร้องเธอให้ทนอีกหน่อย ยืนยันว่าตนแต่งงานกับเธอไม่ได้หวังประโยชน์อะไรจากเธอเลย บอกตรงๆว่า "เธอกับฉันแต่งงานกันแต่ในนาม เธอพอใจจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น และเมื่อน้องชายฉันได้เงินกลับมาใช้หนี้ เราก็ค่อยแยกกัน รับรองฉันไม่รั้งเธอไว้แน่ ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อครอบครัว"

วนิดาอารมณ์เย็นลง เห็นแววตาอ้อนวอนของประจักษ์ เธอพูดเสียงอ่อนลงว่า

"ฉันขอบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้น้องชายคุณหาเงินมาใช้หนี้โดยเร็ว และวันนั้นจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุด"

"ฉันก็เหมือนกัน" ประจักษ์ถอนใจ พอวนิดาปิดประตู เขารู้สึกโล่งอกแต่ก็ยังกังวลบางอย่างอยู่

ooooooo

จวงกับป้าทองยังเหมือนขมิ้นกับปูน วันนี้จวงไปทอดไส้กรอกให้วนิดาในครัว ไปล่เข้าไปเกาะแกะถูกป้าทองเข้าไปขัดจังหวะถามว่าจวงทำอะไร ไปล่ ตอบแทนว่าทำอาหารฝรั่งอยู่ ป้าทองเลยจิกใส่ทันทีว่า บ้านนี้มีแต่คนไทยต้องทำอาหารไทย สั่งไปล่ให้เอาไปทิ้งให้หมด

จวงสะอึกใส่บอกว่าอาหารพวกนี้ตนทำให้คุณนิดคนเดียว ป้าทองพานว่าครัวนี้เป็นของตน เลยเถียงกัน จวงเสนอว่าให้แบ่งครัวกันคนละด้าน  อย่ามายุ่งกันและต่อไปนี้ตนจะเป็น คนทำอาหารให้คุณนิดเอง

ถึงป้าทองจะมีพิษสงแค่ไหน แต่ก็แก่และเก่าเกินกว่าจะสู้กับพิษสงของจวงได้ เลยได้แต่ยืนโมโหจนลมออกหูแต่ ทำอะไรจวงไม่ได้ เลยไปฟ้องประจักษ์ว่าคนใช้ของวนิดายึดครัว ไปแล้ว เป่าหูว่าอีกหน่อยก็คงยึดบ้านมหศักดิ์ไปหมด ประจักษ์ ฟังแล้วเห็นว่าป้าพูดเกินไปเลยแย้งว่าเธอไม่ได้มีเจตนาอย่างนั้น หรอก ป้าทองยังไม่วายยุแหย่ว่าต่อไปในอนาคตก็ไม่แน่ เขาเลย ตัดบทว่าเธอจะทำอะไรก็ช่างเถอะตนเหนื่อยแล้ว

เมื่อประจักษ์มาที่โต๊ะอาหารเห็นไส้กรอกทอดหอมน่าอร่อย รีบลงนั่งถามป้าทองว่าวันนี้ทำอาหารฝรั่งหรือน่ากินจัง ป้าทองไม่ทันอ้าปากบอกประจักษ์ก็ลงมือเสียแล้ว ทั้งยังบอกไปล่ให้ชงกาแฟให้ด้วย จวงหันไปเย้ยป้าทองว่า "เห็นไหมป้า คุณประจักษ์ยังชอบอาหารฝรั่งเลย"

ประจักษ์ได้ยินหันไปมอง ป้าทองจึงรีบบอกว่าอาหารพวกนี้ตนไม่ได้ทำ พูดประชดว่า "มันเป็นอาหารของแม่เจ้าประคุณข้างบนเขา" ประจักษ์ฟังแล้วแทบอยากคายทิ้ง พอดีไปล่เอากาแฟมา เขารีบรับไปดื่ม ป้าทองบอกอีกว่า "กาแฟนั่นก็ของแม่เจ้าประคุณข้างบนเหมือนกันค่ะ"

ประจักษ์สำลักกาแฟพรวด จวงกับไปล่มองหน้ากันยิ้มๆ พอดีวนิดาเดินลงมาเห็น ทำให้ประจักษ์อายจนทำหน้าไม่ถูก วนิดาอมยิ้มพูดเรียบๆว่า

"ทานตามสบายเถอะ ของแค่นี้ฉันไม่ใจดำเหมือน..." พูดไว้แค่นั้นปรายตาไปทางป้าทองแล้วพูดต่อ "ฉันให้จวงไปทำให้ใหม่ก็ได้"

ประจักษ์พูดไม่ออก รีบเช็ดปากลุกเดินไปทันที ป้าทองค้อนวนิดาขวับแล้วรีบตามไป ปรากฏว่าประจักษ์ไปหยิบเงิน ให้ป้าทองสามสิบบาทบอกให้เอาไปให้วนิดา ป้าทองถามว่าเอาไปให้ทำไม

"เขาไม่ทานของของเรา ไม่ใช้ของของเรา เราก็ต้องให้เงินเขาเป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัว"

ป้าทองอิดออดบอกว่าไม่เห็นจำเป็นเลย ประจักษ์จึงขอร้องว่าให้ช่วยเอาไปทีเถอะ ยัดเงินใส่มือป้าทองแล้วเดินไป ป้าทองมองเงินในมือตัวเองอย่างหงุดหงิด

แต่พอเอาเงินไปให้ วนิดาไม่รับถูกป้าทองถามประชดว่าน้อยไปหรือ เธอเลยตอบประชดว่า

"ใช่ มันน้อยเกินไป คนอย่างฉันใช้เงินครั้งละเป็นร้อย ป้าพอใจกับคำตอบของฉันรึยัง ฝากไปบอกเจ้านายของป้าให้เก็บเงินไว้ดีกว่า จะได้ใช้หนี้พ่อฉันหมดเร็วๆ"

ป้าทองเจ็บใจมากจะด่าดังๆก็ไม่กล้า  ได้แต่ทำปากขมุบขมิบด่าไม่มีเสียง

พอป้าทองกลับไปบอกประจักษ์ เขาเอาเงินไปวางไว้บนโต๊ะอาหารยืนยันให้เธอเอาไว้ใช้ เพราะตนเป็นสามีต้องดูแลตามหน้าที่ เดี๋ยวเธอจะเอาไปนินทาลับหลัง พูดอย่างทะนงว่า

"คนอย่างพันตรีประจักษ์ มหศักดิ์ ไม่เคยเกาะชายกระโปรงผู้หญิงกิน"

ประจักษ์เดินไปอย่างผ่าเผย ทำเอาวนิดามองทึ่งอึ้งในความอหังการของเขา

ooooooo

นายดาวยังติดตามบีบคั้นประจักษ์ทุกฝีก้าว วันนี้ก็ไปดักพบเขาที่สโมสร ร้องเรียก "ลูกเขย" เสียงดัง จนประจักษ์อาย เมื่อเดินเข้าไปหา นายดาวถามถึงความ สัมพันธ์ระหว่างเขากับวนิดา เห็นเขาเงียบ นายดาว แนะว่า   ให้เขาลองเปลี่ยนบรรยากาศพาลูกสาวตน ออกไปเต้นรำกินข้าวนอกบ้านบ้าง

ประจักษ์ย้อนถามอย่างขัดใจว่าทำไมตนต้องพาเธอไปด้วย นายดาวรุกว่า

"เพราะในสัญญาระบุว่า คุณต้องดูแลยัยนิดและทำหน้าที่ของสามีที่ดี และนี่ก็คือหนึ่งในหน้าที่ที่คุณต้องทำ! ถ้าคุณไม่ทำตามที่ผมบอก คงรู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมบอกแล้วไงว่าผมจะคอยดูคุณไม่ให้คลาดสายตา เฮอะๆๆ"

ประจักษ์ผละจากนายดาวอย่างหงุดหงิด นายดาวพูดอย่างเป็นต่อก่อนเดินไปว่า

"อ้อ อีกอย่าง อย่าบอกยัยนิดเด็ดขาดว่าคุณมาเจอผม...ผมไปล่ะนะ...ลูกเขย"

ประจักษ์กำมือแน่นโมโหสุดๆกับการกดดันของนายดาว

ooooooo

เย็นแล้ว วนิดาไปเดินแก้เซ็งที่สวนด้านหลังของบ้านมหศักดิ์  เดินไปเจอบึงบัว  ทั้งวนิดาและจวงต่างตื่นเต้นดีใจกับความสวยงามของบึงบัว  ชวนกันว่าเย็นนี้ ทำแกงส้มสายบัวกันดีไหม  แล้วพากันลงเรือที่ผูกอยู่ ริมตลิ่ง  พายไปเก็บสายบัวกันกลางบึง

ระหว่างนั้น ประจักษ์เพิ่งหัวเสียกลับจากสโมสร มาถึงถามป้าทองว่าวนิดาไปไหน ป้าทองไม่รู้ ประจักษ์จึงออกไปตามหาเอง

วนิดากับจวงเก็บสายบัวกันอย่างเพลิดเพลิน ไม่รู้ว่าเรือรั่ว กว่าจะรู้ตัวน้ำก็เข้าจนท่วมท้องเรือแล้ว จวงตกใจคว้าพายจะพายเข้าฝั่ง อารามรีบทำพายตกน้ำอีก เลยยิ่งตื่นเต้นลุกลี้ลุกลนจนทำเรือคว่ำ ตกน้ำไปทั้งคู่ จวงทะลึ่งพรวดขึ้น มองหาวนิดา เจอวนิดาร้องขอความช่วยเหลือไม่รู้ว่าถูกอะไรพันขา พอจวงว่ายเข้าไปจะช่วย วนิดาก็จมหายไปแล้ว

จวงตกใจมากรีบว่ายเข้าฝั่ง เจอประจักษ์เดินตามหา วนิดามาถึงพอดี พอรู้ว่าวนิดาจมน้ำ ประจักษ์รีบถอดรองเท้ากระโจนลงน้ำว่ายไปงมร่างเธอขึ้นมาได้ในสภาพหมดสติแล้ว เขารีบพาขึ้นไปนอนบนฝั่ง เขย่าเรียกก็ไม่รู้สึกตัวจึงก้มลงจะผายปอด

ก้มยังไม่ทันถึงหน้าวนิดา เธอก็ลืมตาขึ้น พริบตานั้นเธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่คิดว่าเขาจะลวนลาม ด่า "คนฉวยโอกาส"

"ฉันลงไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำ เห็นกำลังจะตายก็เลยจะผายปอดให้ ไม่คิดอยากจะ...ทำอย่างนั้นหรอก ทำคุณบูชาโทษแท้ๆ" ประจักษ์หัวเสียลุกเดินออกไปเลย

"ที่คุณผู้ชายพูดเป็นความจริงค่ะคุณนิด" จวงยืนยัน ทำเอาวนิดาอึ้งไปเหมือนกัน

ooooooo

เมื่อตามกลับไปถึงบ้าน วนิดาเห็นเขากำลังเช็ดผมอยู่ เธอเข้าไปขอโทษที่เข้าใจผิดแล้วจะเดินไป ประจักษ์ จึงเรียกไว้บอกว่า พรุ่งนี้ไปทานข้าวนอกบ้านกัน

วนิดาแทบไม่เชื่อ พอถามว่าอะไรนะ ประจักษ์ไม่พูดซ้ำ วนิดาเลยบอกว่าตนไม่ไป เขายื่นคำขาดว่าเธอต้องไป เถียงกันไปมา วนิดาเอะใจถามว่า หรือว่ามันอยู่ในข้อตกลงที่เขาทำไว้ กับคุณพ่อ ทำเอาประจักษ์อึ้ง เธอเข้าใจทันที โกรธขึ้นมาฉับพลันย้ำถามว่า

"เป็น ความจริงใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ไป เรื่องอะไร เราต้องไปแสดงละครลวงโลกให้ชาวบ้านดู" พูดจบก็สะบัดหน้าไปเลย ประจักษ์ร้อนใจ แต่พอเดินตามไปเธอก็เข้าห้องไปแล้ว

ooooooo

วัน รุ่งขึ้น นายดาววางแผนปลอมตัว สลับตัวกับสมหมาย โดยให้สมหมายแต่งสูทและตัวเขาเองแต่งชุดคนขับรถ เพื่อไปติดตามสอดแนมดูว่าประจักษ์ทำตามที่ตนไปขู่ไว้เมื่อวานเย็นหรือเปล่า

วัน นี้เช่นกันไปล่เช็ดรถพิถีพิถันเป็นพิเศษเพราะเจ้านายจะพาวนิดาไปทานข้าวนอก บ้านกันสองต่อสอง ป้าทองตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของประจักษ์ คอยสังเกตอย่างไม่สบายใจ

ปรากฏว่า เมื่อได้เวลาประจักษ์ไปตามวนิดาที่หน้าห้อง จวงบอกว่าวนิดาบอกแล้วว่าไม่ไป พริบตานั้น ประจักษ์ผลักประตูเข้าไปแล้วปิดทันที จวงตกใจแต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว

วนิดาตกใจที่ประจักษ์บุกรุกเข้ามา พอเอ่ยปากไล่เขาก็อ้างว่าบ้านนี้เป็นบ้านของเขา ย่อมมีสิทธิ์เข้าได้ทุกห้อง วนิดาตกใจแต่ทำปากกล้าท้าว่าอย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วตนจะยอมไปกับเขา

ประจักษ์ ใช้ไม้ตายบอกว่าถ้าเธอไม่ไปเขาจะจับเปลี่ยนเสื้อผ้าพาไปให้ได้ วนิดาตกใจถอยกรูด พอเขารุกตามไป เธอรีบบอกว่า "หยุด! ฉันเปลี่ยนเอง" ประจักษ์จึงยอมลงไปรอข้างล่าง

แต่ขณะที่เขากำลังจะเปิดประตูออกไปนั้น วนิดาบอกเขาว่า

"จำ ไว้นะคุณประจักษ์  ที่ฉันยอมไปกับคุณเพราะคุณบังคับ เราต่างคนต่างกิน  ไม่ต้องยุ่งกัน"  ประจักษ์หันมาเย้ยว่าคิดว่าตนอยากมองหน้านักหรือ เธอเลยตัดบท "งั้นก็ไม่ต้องมอง เพราะฉันก็จะไม่มองหน้าคุณเหมือนกัน"

พอ วนิดาแต่งตัวเสร็จจะออกไปกับประจักษ์  จวงก็มายืนส่งพึมพำ "ทานข้าวให้อร่อยนะคะ" ป้าทองมายืนมองหน้าบึ้ง ถามว่ามันจะอร่อยได้ยังไงที่ต้องฝืนใจไปทานข้าวกับคนที่ตัวเองเกลียด

"ป้าพูดอะไร คุณใหญ่เกลียดคุณนิดที่ไหน เมื่อตะกี้คุณใหญ่ถึงกับจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณนิดเลยนะป้า"

ป้าทองยกมือทาบอก อุทาน "ฮะ  คุณพระช่วย! แกพูดอะไรบัดสี!!"

"ฉัน พูดเรื่องจริง ลองใครได้อยู่ใกล้คุณนิดของฉันก็รักทุกคนนั่นแหละ เจ้านายป้าก็ไม่รอดหรอก" พูดแล้วจวงหัวเราะอย่างสะใจ ทำเอาป้าทองหน้าเสียกลัวประจักษ์จะหลงรักวนิดาเข้าจริงๆ

ooooooo

พอ ประจักษ์ขับรถออกไป นายดาวก็ตามไปติดๆจนกระทั่งถึงร้านอาหาร  ประจักษ์เข้าไป  วนิดาเดินตาม พนักงานถามว่ากี่ท่าน   วนิดาตอบว่า   "ท่านเดียว" แต่ ประจักษ์ตอบว่า  "สองท่าน"  ทำเอาพนักงานงง  ผายมือเชิญไปนั่งที่โต๊ะ

ทั้งสองปั้นปึ่งใส่กัน แต่พอสั่งน้ำทั้งสองสั่งน้ำเปล่าเหมือนกัน  วนิดาเอาเรื่องทันทีถามว่า สั่งเหมือนตนทำไม  ทั้งคู่ โต้เถียงกันโดยไม่มองหน้า จนพนักงานสงสัยว่าหนุ่มสาวคู่นี้เป็นอะไรของเขา

นายดาวกับสมหมายเข้า มานั่งโต๊ะไม่ไกลกันนัก สมหมายบอกว่าท่าทางสองคนไม่มีความสุขเลย นายดาวเฝ้าสังเกตอยู่ พอวนิดาลุกขึ้นไปห้องน้ำเขาก็รีบไปสะกิดประจักษ์ บอกว่า

แผนนี้ท่าจะล้มเหลว   ประจักษ์พูดอย่างหงุดหงิดว่าตนทำได้

เท่านี้ ถ้าขอมากกว่านี้ตนทำให้ไม่ได้

"ถ้า อย่างนั้นก็อยู่เฉยๆ ทำตามที่ผมบอกก็พอ" ว่าแล้วนายดาวก็กลับไปนั่งที่โต๊ะแต่อยู่ในจุดที่เห็นกันถนัด เมื่อวนิดากลับมาประจักษ์จึงคอยชำเลืองดูนายดาว เห็นนายดาวทำอย่างไร ก็ทำตาม จนกระทั่งตักอาหารให้วนิดา เธอกลับตักคืนใส่จานเดิม จนประจักษ์ชักทนไม่ไหว พูดโดยไม่มองหน้าว่า

"เลิกทำเหมือนฉันไม่มีตัวตนสักที"

แต่ วนิดาไม่สนใจตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเดียว ประจักษ์ เห็นนายดาวยังจ้องอยู่ ก็พยายามปั้นหน้ายิ้มแย้มแต่คำพูดขัดกับสีหน้า พูดเบาๆว่า "คิดจะเอาคืนฉันเหรอ"

นายดาวกระดี๊กระด๊าดีใจที่เห็นวนิดาก้มหน้าก้ม ตากินและประจักษ์ก็คุยอย่างยิ้มแย้ม บอกกับสมหมายว่า "เห็นลูกสาว กับลูกเขยฉันไหมสมหมาย ท่าทางกระจุ๋งกระจิ๋งน่าร้าก..."

พอกินอิ่ม วนิดาควักเงินจ่ายส่วนของตัวเองแล้วจะลุกไป ประจักษ์ไม่พอใจเก็บเงินของเธอแล้วเอาเงินตัวเองวางแทนรีบเดินตามออกไป สมหมายนิ่วหน้ามองแล้วยื่นหน้ากระซิบกับนายดาวว่า

"นั่นน่ะเหรอครับกระจุ๋งกระจิ๋ง ผมว่ากระแทกกระทั้นกันมากกว่า"

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ
9 พ.ค. 2564

03:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม 2564 เวลา 11:16 น.