ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

วนาลี

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

รอยยิ้มบนใบหน้าแต่ละคนในบ้านวิภาดา เสมือนหนึ่งดอกไม้บานเต็มสวน เจ้าของรอยยิ้มเหล่านั้น ต่างหลั่งไหลมาร่วมงานมงคลสมรสระหว่างวิชาติ    กับสอางทิพย์ เสียงพูดคุยหยุดลงทันที เมื่อคุณหญิงสมสวาท ประธานในงานเชื้อเชิญแขกเข้าห้องพิธี

"เดี๋ยวก่อนครับ คุณป้า" วิชาติผู้เป็นหลานค้าน พลางมองซ้ายมองขวา "ยายวิชหายไปไหน"

สิ้นเสียงของวิชาติ สายตาของแต่ละคนเลิ่กลั่ก พลันเสียงบ่นปนติติงก็ดังออกมาจากประดาญาติๆ

ส่วนคนต้นปัญหานั้น กำลังเหวี่ยงถุงผ้าที่ภายในมีพลุเข้ามาในห้อง เธอค่อยๆปีนขึ้นมา ก่อนจะดึงเจ้าเด๋อเด็กน้อยลูกคู่ขึ้นมาอย่างทุลักทุเล

"แค่นี้น่าจะพอนะนายเด๋อ" วิชชุดาถาม

"เหลือเฟือครับคุณวิช...รับรองคืนนี้ต้องสนุกแน่ๆ"

"งานแต่งงานพี่ใหญ่ทั้งที มันก็ต้องมีอะไรให้แปลกใจ กันหน่อย นี่กี่โมงแล้ว"

วิชชุดาหันไปดูนาฬิกาแล้วร้องโวยวายไล่ให้เด๋อไปรับหน้าพี่ใหญ่แทนก่อนเพราะเธอจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าไป เด๋อรีบวิ่งออกไป

วิชาติยืนรอน้องสาวอย่างหงุดหงิดใจ ใกล้ฤกษ์รดน้ำเข้ามาทุกทีแล้ว คุณหญิงสมสวาทจึงสั่งให้เริ่มพิธี แต่วิชาติยืนยันจะรอวิชชุดา พลางสั่งวีรชาติให้ไปตามวิชชุดา ขณะวีรชาติ ขยับ โสรัตน์เพื่อนรักของวิชาติที่แอบหมายปองวิชชุดาอาสาไปตามให้เอง พอดีเด๋อวิ่งเข้ามา วีรชาติรีบถามหาน้องสาว เด๋ออึกอักตอบไม่ถูก

"น้องวิชลงมาแล้วล่ะค่ะ" สดสวยคนรักของวีรชาติร้องบอก

ทุกคนหันไปมองที่บันได เห็นวิชชุดาในชุดไทยสวยรีบร้อนเดินลงมาจากชั้นบน เธอสะดุดขาตัวเองเสียหลักตกจากบันได โสรัตน์รีบถลาเข้าไปพยุง

"ซุ่มซ่ามไม่เคยเปลี่ยนเลยนะเรายายวิช" คุณหญิงหนักใจ

"วิชไม่เป็นไรค่า ไม่ต้องตกใจ นี่ได้ฤกษ์แล้วไม่ใช่

เหรอคะ แล้วมายืนรออะไรอยู่ ทำไมยังไม่เริ่มพิธีล่ะคะ" วิชชุดาส่งยิ้มกว้าง ทุกคนมองวิชชุดาอย่างระอาแกมเอ็นดู

ooooooo

เมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้ว คุณหญิงสมสวาทก็เริ่มพิธีรดน้ำตามด้วยคำอวยพรยืดยาว เล่นเอาวิชชุดาที่ยืนเป็นเพื่อนเจ้าสาวแอบหาวนอน เด๋อคลานเอายาดมมาส่งให้ลูกพี่ โสรัตน์ลอบมองวิชชุดาอย่างเอ็นดู แต่พอ เธอหันมา เขาก็เขินรีบหลบตา

เสร็จพิธีรดน้ำ วิชชุดาแยกตัวออกมาดูแลของว่างสำหรับรับรองแขก โสรัตน์รวบรวมความกล้าเข้ามาคุยด้วย แต่ดูเหมือนสาวเจ้าจะไม่อยากคุยด้วยนัก โสรัตน์เห็นวิชชุดามีเหงื่อออกก็หยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้ พร้อมๆกับเด๋อถือถาดเปล่าวิ่งเข้ามารายงานลูกพี่ว่า ยังขาดผลไม้อีกสองจาน

วิชชุดาหันไปเห็นเด๋อปากเลอะเปรอะไปด้วยครีมจากขนมก็รับผ้าเช็ดหน้าจากโสรัตน์มาเช็ดปากให้เด๋อ

"ไปแอบกินอะไรมาอีกล่ะ นายเด๋อ ขอบคุณค่ะ คุณโสรัตน์ คุณเป็นคนมีน้ำใจจริงๆเลย" วิชชุดาส่งผ้าเช็ดหน้าที่ทั้งสกปรกทั้งเยินคืนให้โสรัตน์ แล้วถือถาดผลไม้เดินออกไปกับเด๋อ

โสรัตน์ยืนอึ้ง วิชาติเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนยุให้ตามไป แต่โสรัตน์ส่ายหน้าถอดใจ เพราะเทียวไปเทียวมาบ้านวิชาติ เป็นปีแล้ว แต่วิชชุดาไม่เคยมีไมตรีตอบเลย

"สงสัยแกคงต้องไปฝึกวิชาจีบสาวกับนายมืดแล้วล่ะมั้ง รายนั้นไม่ว่าจีบสาวคนไหนเป็นสำเร็จทุกคน ว่าแต่นี่นายมืดไปไหน ทำไมไม่มางานกัน" วิชาติถามหาลูกพี่ลูกน้องของโสรัตน์

"มันกำลังตามจับไอ้ตี๋หน้าหยกอยู่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มันคงจะมางานเลี้ยงเย็นนี้ได้แน่ๆไม่ต้องห่วง ไม่มีโจรหน้าไหนรอดพ้นสารวัตรศยามคนนี้ได้หรอก" โสรัตน์ตอบอย่างมั่นใจ

ในเวลาเดียวกัน ร้อยตำรวจเอกศยาม หรือนายมืดที่ โสรัตน์กับวิชาติพูดถึงก็กำลังไล่ล่าไอ้ตี๋หน้าหยกอย่างไม่ลดละ สุดท้ายไอ้ตี๋ก็จนมุมอยู่บนดาดฟ้า

"อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นผมจะกระโดดลงไป ผมยอมตาย แต่ไม่ยอมติดคุก" ไอ้ตี๋หันมาขู่

"แกบอกว่าแกยอมตายใช่ไหม ดี งั้นฉันสงเคราะห์ให้"

ศยามก้าวเข้าไปประชิดตัวไอ้ตี๋ แล้วถีบมันหงายหลังตกละลิ่วลงไปจากตึกแล้วชะโงกหน้าไปมองด้านล่าง เห็นไอ้ตี๋นอนหมดสติบนเบาะรองที่ตำรวจ 4-5 นายถือรอรับไว้ ก็ส่งยิ้มพอใจที่งานสำเร็จลุล่วงไปได้

เมื่อภารกิจเสร็จสิ้น ศยามก็กลับบ้าน นมคล้ามเห็นชายหนุ่มเดินหมดแรงเข้ามาในบ้านแล้วล้มตัวนอนแผ่หลาบนโซฟา ก็เข้ามาเรียกให้ขึ้นไปนอนบนห้อง พลางบ่นยืดยาว แต่ศยามไม่รับรู้อะไรเพราะหลับเป็นตาย

ส่วนทางวิชชุดา เธอถูกคุณหญิงสมสวาทเรียกเข้าไปในห้องเพื่อเลือกเครื่องเพชรที่จะใส่ในงานเลี้ยงคืนนี้ แต่วิชชุดาไม่สนใจนักจึงโดนดุ "เราน่ะโตเป็นสาวแล้วนะ ต้องหัดรู้จักแต่งเนื้อแต่งตัว แขนคออย่าให้มันล่อนจ้อนนัก เป็นผู้หญิงอะไรไม่รู้จักรักสวยรักงามเอาเสียเลย เลิกทำอะไรโลดโผนโจนทะยานซักทีซิ เลิกได้แล้วนะที่ตามไปยิงนกตกปลากับเด็กเด๋อน่ะ นี่น่ะ ถ้าตาใหญ่ยอมส่งเราไปอยู่กับป้าตั้งแต่เด็กๆ ก็คงไม่โตมาเป็นทโมนออย่างนี้หรอก"

"สรุปว่าที่ยายวิชแก่นแก้วเป็นม้าดีดกะโหลกอย่างนี้ เป็นความผิดของพี่ใหญ่ใช่ไหมครับคุณป้า" วิชาติเดินเข้ามาพร้อมกับวีรชาติ

"ก็ผิดทั้งสองคนแหละ เลี้ยงน้องยังไงถึงได้ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย ทำอะไรก็ปรู๊ดปร๊าดเร็วเหมือนนกปรอด ไม่เคยอยู่นิ่งได้เกินสิบนาที นี่ถ้าขืนปล่อยทิ้งไว้อย่างนี้นะ เป็นต้องได้เสียผู้เสียคนแน่" คุณหญิงหนักใจ

วิชาติสบโอกาสเสนอให้คุณหญิงจับวิชชุดาแต่งงานกับโสรัตน์ เพราะเคยทาบทามขอวิชชุดาอยู่หลายครั้ง คุณหญิงเห็นดีด้วย แต่ต่อรองขอให้หมั้นกันสักปีแล้วค่อยแต่ง

วิชชุดามองคุณหญิงสมสวาทกับวิชาติไปมา เพราะทั้งสองตกลงกันเหมือนเธอไม่ได้นั่งอยู่ด้วยจึงยกมือค้าน "แต่วิชยังไม่อยากแต่งงานค่ะ ยิ่งต้องแต่งงานกับตาโสรัตน์ วิชยอมขึ้นคานดีกว่าค่ะคุณป้า"

"ตาย พูดอะไรออกมารู้ตัวรึเปล่าเนี่ย เราเป็นเด็กไม่มีสิทธิ์อะไรมาคัดค้านผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่จัดการให้ก็เพราะความหวังดี อยากเห็นเรามีอนาคตที่ดี ตาใหญ่ ถ้าแกเห็นว่าเพื่อนคนนี้เหมาะสมกับยายวิช ก็จัดการตามที่เห็นชอบได้เลย" คุณหญิงสรุป

วิชชุดาโกรธหน้าคว่ำออกมาปรับทุกข์กับเด๋อ เด๋อแนะนำลูกพี่ว่า ถ้าไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง เพราะไม่เคยเห็นใครบังคับวิชชุดาได้สักที

"นั่นน่ะซินะ ไม่มีใครเคยบังคับฉันได้และจะต้องไม่มีต่อไป ฉันจะต่อสู้เพื่อสิทธิ์ของฉันเอง ชีวิตของฉัน ฉันจะต้องเลือกเอง ใครก็มากำหนดชีวิตฉันไม่ได้ ขอบใจมากนายเด๋อ" วิชชุดายิ้มได้

ooooooo

ค่ำแล้วศยามยังไม่ตื่น นมคล้ามจึงเข้ามาปลุก และเตือนว่า จะต้องไปรับคุณแหววไปร่วมงานวิวาห์ของวิชาติ ศยามได้ยินชื่อคนรักก็ผวาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพราะนัดเธอไว้หนึ่งทุ่มตรง

สุดถนอมหรือคุณแหววของศยามแต่งตัวสวย นั่งรอคนรักอยู่ในห้องโถง เธอจำต้องเก็บความกระวนกระวายใจไว้ หลวงพิศาลกับคุณนายจินดานั่งรออยู่กับลูกสาวด้วย

คุณนายจินดาอดรนทนไม่ไหวลุกขึ้นชะเง้อมองแล้วโวยวาย เพราะศยามไม่เคยมารับสุดถนอมตรงเวลาสักครั้ง

"ก็คงจะติดงานตามเคยแหละ...เดี๋ยวก็คงจะมา ถึงคุณจะเดินไปเดินมาซักกี่รอบก็ไม่ทำให้คุณศยามมาเร็วขึ้นหรอก" พิศาลออกรับแทน

จินดาพาลหาเรื่องต่อเพราะรู้มาว่าฐานะทางบ้านศยามไม่ดีนัก แต่ที่มาได้ถึงระดับนี้เพราะได้โสรัตน์ลูกพี่ลูกน้องคอยช่วยเหลือ

"แหววก็ไม่ค่อยทราบเรื่องครอบครัวของคุณศยามหรอกนะคะ" สุดถนอมรีบออกตัว

"ไม่ทราบก็ถามซิจ๊ะ ที่แม่อนุญาตให้ลูกคบหากับคุณศยามได้ ก็เพราะเห็นว่าเป็นพวกสกุลพิพรรธ แต่ถ้ารู้ มาก่อนว่าเป็นพิพรรธปลายแถวล่ะก็ แม่คงจะไม่ให้คบกันหรอก" คุณนายจินดาพูดจบ ศยามในชุดสูทหล่อเท่ก็เดินเข้ามายกมือไหว้คุณหลวงพิศาลกับคุณนายจินดา

จินดาปรับสีหน้ายิ้มต้อนรับศยามแล้วแอบแขวะเรื่องที่เขามาผิดเวลา ศยามขอโทษทุกคน

"ไม่ต้องขอโทษขอโพยหรอกคุณศยาม รีบไปตอนนี้ ก็ยังทัน...งานคงยังไม่เริ่มหรอกน่า" พิศาลตัดบท

"งั้นผมไปนะครับ สวัสดีครับ" ศยามยกมือไหว้ลาคุณหลวงกับคุณนายอีกครั้ง แล้วยกแขนตั้งฉากนิดๆ สุดถนอมแตะแขนศยามเดินออกไป

ศยามมีสุดถนอมเป็นคู่ควงไปงาน โสรัตน์ไม่ยอมน้อยหน้า เขาไปรอรับวิชชุดาที่บ้านหวังควงเธอไปงานด้วย แต่วิชชุดากลับบอกว่า เธอมีเด๋อเป็นคู่ควงแล้ว

"คุณโสรัตน์คงจะต้องหาคู่ควงคนใหม่แล้วล่ะแล้วเจอกันที่งานนะคะ" วิชชุดาเดินควงแขนเด๋อเดินออกไป โสรัตน์ยืนหน้าจ๋อยได้แต่มองตามตาปริบๆ

ooooooo

"นายมืด นึกว่าจะมาไม่ได้แล้ว" วีรชาติร้องทักเมื่อเห็นศยามควงสุดถนอมเข้ามาในงาน

"งานสำคัญของพี่ใหญ่ทั้งทีไม่มาได้ยังไงครับ คุณแหววครับ...นี่คุณวีรชาติกับคุณสดสวยครับ คุณวีรชาติเป็นน้องชายของเจ้าบ่าว" ศยามแนะนำ

สุดถนอมยกมือไหว้วีรชาติกับสดสวยอย่างนอบน้อม สดสวยเชิญทั้งคู่เข้าไปข้างใน เพื่อถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาว

ด้านสอางทิพย์เมื่อเห็นเจ้าบ่าวของเธอชะเง้อชะแง้รอน้องสาวก็แอบตัดพ้อ

"คุณใหญ่คะ   นี่เป็นงานแต่งงานของเรานะคะ   หยุดคิดเรื่องน้องวิชซักวันได้ไหมคะ"

"ถ้าผมได้เห็นยายวิชมากับโสรัตน์   ผมถึงจะสบายใจ"   วิชาติยืนยัน   แล้วหันไปรับไหว้ศยามกับสุดถนอมที่เดิน

เข้ามาพร้อมแนะนำให้รู้จักกับเจ้าสาวของเขา

"สอางเจอคุณโสรัตน์ออกบ่อยนะคะ แต่ทำไมไม่เคยเจอคุณมืดเลย"

"นายมืดมันอยู่กองปราบ ไม่ได้อยู่ติดที่หรอก ถ้าต้องออกไปตามล่าจับโจรก็ต้องไปอยู่กบดานตามเบาะแสเป็นปีๆ นายมืดเป็นตำรวจมือหนึ่งของกองปราบ ตำแหน่งนายพันอยู่ ไม่ไกลหรอก"

"คุณใหญ่ก็มัวแต่คุยเรื่องคุณมืด คุณมืดเลยไม่มีโอกาสแนะนำเพื่อนให้รู้จักเลย" สอางทิพย์หันไปทักสุดถนอม ศยามรีบแนะนำคนรัก วิชาติแซวว่าต่อไปคงเป็นงานของศยามกับสุดถนอม

"คงต้องเป็นงานของพี่โสรัตน์ก่อนมั้งครับ" ศยามพูดจบ โสรัตน์เดินหน้ามุ่ยเข้ามาบอกกับทุกคนว่า จะไปหาเหล้ากินก่อน วิชาติยืนงง ศยามรีบเดินตามโสรัตน์ไปทันที

โสรัตน์ปรับทุกข์กับศยามเรื่องวิชชุดา เลือกควงเด็กสิบขวบมางานแทนนายตำรวจอย่างเขา ศยามเจ็บใจแทนพี่ชายจึงตำหนิวิชชุดา โดยไม่รู้เลยว่า เธอแอบกินอาหารอยู่ใต้โต๊ะกับเด๋อ

ส่วนวิชชุดาก็ฉุนกึกชะโงกหน้าออกมาดูศยาม แต่เขาหันหลังให้   แล้วสองพี่น้องก็รู้ตัวว่ามีคนหลบอยู่ใต้โต๊ะจึงเปิดผ้าปูโต๊ะออก แต่พบเพียงความว่างเปล่า เพราะวิชชุดากับเด๋อวิ่งออกไปแล้ว

วิชชุดาพาเด๋อรีบวิ่งหนีออกมาจนเกือบชนเข้ากับคุณหญิงสมสวาท คุณหญิงตำหนิหลานสาว พลางลากเข้าไปในงานด้วยกัน เด๋อรีบฉากหนีไปทันที

วิชาติพาสอางทิพย์เดินลอดซุ้มกระบี่เข้ามาในบริเวณงานแล้วพาเธอไปเต้นรำเปิดฟลอร์ จากนั้นก็มาชวนวิชชุดาออกไปเต้นรำด้วยเพื่อส่งต่อให้โสรัตน์ วิชชุดาไม่ชอบใจนักจึงแกล้งเหยียบเท้าโสรัตน์แล้วขอตัวไปเต้นรำกับฤทธิรงค์แทน โสรัตน์เดินหงอยกลับมายืนข้างๆสุดถนอมที่ยืนอยู่เพียงลำพัง เพราะศยามออกไปหาเครื่องดื่มมาให้
สุดถนอมจำโสรัตน์ได้จึงรีบแนะนำตัว ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ

"คุณแหววได้เจอพี่โสรัตน์แล้วหรือครับ ผมว่าจะไปลากตัวพี่โสรัตน์มาให้รู้จักคุณแหววอยู่พอดี" ศยามเดินเข้ามาพร้อมแก้วเครื่องดื่ม

"อย่ามัวแต่ยืนคุยเลย พาคุณแหววออกไปเต้นรำดีกว่า ไป" โสรัตน์สั่งแล้วดึงแก้วเครื่องดื่มมาถือไว้ ศยามพา

สุดถนอมออกไปเต้นรำ โสรัตน์ยกแก้วเครื่องดื่มชูให้ศยามแล้วดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

วิชชุดาเต้นรำกับฤทธิรงค์อย่างสนุกสนาน เธอนึกขำเมื่อเห็นสีหน้าของโสรัตน์ ฤทธิรงค์มองอย่างรู้ทันจึงเอ่ยปราม "เขาก็ดูดีนี่นา เป็นนายตำรวจทั้งโก้ทั้งรวย เธอคิดว่าจะหาผู้ชายดีกว่านี้ได้อีกที่ไหน น่า นานๆทีจะมีผู้ชายมาตกหลุมรักเธอก็รับรักเขาไปเถอะน่า"

"นายฤทธิ์ ตกลงเธอยังอยากจะเป็นเพื่อนกับฉันอยู่หรือเปล่า ถ้ายังอยากเป็นเพื่อนฉันอยู่ ก็ต้องช่วยกันอีตาโสรัตน์ไปจากฉัน เข้าใจไหม"

"ช่วยน่ะช่วยได้ แต่ตอนนี้มันเสียวสันหลังยังไงก็ไม่รู้ เหมือนกำลังถูกจับจ้องอยู่ มองให้หน่อยซิว่าใครกำลังเตรียมตัวจะเชือดฉันอยู่" ฤทธิรงค์ผวา

วิชชุดามองไปด้านหลังเห็นวิชาติเดินมายืนมองหน้าตาบูดบึ้ง แล้วหันไปต่อว่าโสรัตน์ที่ปล่อยให้วิชชุดาออกมาเต้นรำกับฤทธิรงค์

"แล้วจะให้กันทำยังไงล่ะ น้องวิชเขาอยากเต้นรำกับแฟนของเขา" โสรัตน์เศร้า

"นายฤทธิ์ไม่ใช่แฟนยายวิช เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น คนที่เหมาะสมกับยายวิชคือแกคนเดียว ยังไงคนที่จะมาเป็นน้องเขยของกันจะต้องไม่ใช่ผู้ชายเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างนายฤทธิรงค์แน่ แต่ถ้าแกยังอ่อนปวกเปียกไม่เอาไหนอย่างนี้ นายเบื๊อกนั่นจะต้องแย่งยายวิชไปจากแกแน่ๆ ไอ้โสรัตน์" วิชาติเสียงเข้ม

โสรัตน์มองวิชชุดากับฤทธิรงค์ที่เต้นรำด้วยกันอย่างใกล้ชิดแล้วคิดหนัก ผิดกับศยามที่กำลังเต้นรำกับสุดถนอมอย่างมีความสุขและเกือบจะได้เจอกับวิชชุดาที่เต้นรำอยู่กับฤทธิรงค์ แต่นายตำรวจคนหนึ่งเข้ามาบังและกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับศยาม

ศยามสีหน้าไม่ดีนักหันมาบอกสุดถนอมว่ามีงานด่วน แล้วพาเธอมาฝากให้โสรัตน์ช่วยไปส่งด้วย

"ผมขอโทษจริงๆนะครับ คุณแหวว ผมรับรองนะครับว่าคราวหน้าเราจะต้องได้เต้นรำกันทั้งคืนแน่ๆ ผมไปนะครับ" ศยามบอกลาแล้วหันไปฝากสุดถนอมกับโสรัตน์อีกครั้ง

"ไปเถอะไป     ไม่ต้องเป็นห่วง...ระวังตัวด้วยล่ะ" โสรัตน์สั่ง

ศยามรีบเดินออกไป สุดถนอมมองตามคนรักอดน้อยใจไม่ได้

ศยามรีบเดินออกมา  ผ่านซุ้มอาหารที่มีคนยืนอยู่บางตา   เห็นเด๋อกำลังขโมยอาหารในจานของแขกที่มาร่วมงาน จึงเข้าไปจับตัวพาออกมาข้างนอก เด๋อร้องโวยวาย วิชชุดามาเห็นพอดี เธอคว้าถาดคัสตาร์ดแล้วตามไปช่วยลูกน้อง

"ผมไม่ได้คิดจะทำอะไรน้องคุณ ผมแค่" ศยามจะหันมาอธิบาย แต่โดนวิชชุดาโปะถาดขนมคัสตาร์ดเข้าเต็มหน้าอย่างจัง

"หนีเร็ว นายเด๋อ" วิชชุดาลากเด๋อวิ่งหนีออกไป

ศยามยืนอึ้ง หน้าถูกโปะด้วยคัสตาร์ดเต็มพื้นที่

วิชชุดาลากเด๋อวิ่งออกมาหลบอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของงานแล้วสอบถามเรื่องราว พอรู้ว่าเด๋อแอบขโมยของกินก็เปิดฉากสั่งสอน เพราะไม่อยากให้ลูกน้องทำผิด เด๋อรับปากว่าจะไม่ทำอีก แล้วฤทธิรงค์ก็เข้ามาบอกว่าจะกลับเพราะงานเริ่มไม่สนุกแล้ว

"งั้นเรามาหาอะไรสนุกๆทำไหมล่ะ นายฤทธิ์ถึงเวลาที่ฉันจะต้องมอบของขวัญวันแต่งงานให้พี่ใหญ่แล้ว" วิชชุดาหันไปยิ้มกับเด๋ออย่างรู้กัน

แล้วสามแสบก็ช่วยกันวางพลุตามจุดต่างๆในงาน  จากนั้นก็ส่งสัญญาณให้หัวหน้าวงดนตรีเปลี่ยนเพลงเป็นจังหวะเร็ว วิชชุดาจุดชนวนพลุที่วางเรียงอยู่ พลุดอกไม้ไฟระเบิดเป็นทิวแถวรอบๆงาน แขกเหรื่อร้องวี้ดว้ายแตกกระเจิงออกจากฟลอร์เต้นรำ คุณหญิงสมสวาทยกมือทาบอก

"ยายวิช" วิชาติกับวีรชาติหันขวับไปเห็นวิชชุดายืนมองผลงานตัวเองอย่างชื่นชม

วิชชุดาเห็นพี่ชายสองคนมองมาก็รีบดึงฤทธิรงค์กับเด๋อเผ่นหนี วิชาติกับวีรชาติจะตามแต่สอางทิพย์กับสดสวยช่วยกันฉุดไว้พลางให้เหตุผล

"ดูๆไป  ก็สวยดีนะคะ  งานแต่งงานของคุณใหญ่กับสอางจะต้องเป็นที่พูดกันไปอีกนานเลยค่ะ"

วิชาติกับวีรชาติยอมนิ่งยืนมองพลุไฟที่ระเบิดพุ่งเป็นดอกไม้ไฟไม่หยุด

ooooooo

"คุณแหววครับ ถึงบ้านแล้วครับ" โสรัตน์บอกกับสุดถนอมที่นั่งนิ่งมาตลอดทาง แล้วสุดถนอมก็ปล่อยโฮออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่

"เป็นอะไรไปครับ คุณแหวว ร้องไห้ทำไมครับ โกรธนายมืดหรือครับ อย่าโกรธมันเลยนะครับ มันมีความจำเป็นจริงๆถึงต้องทิ้งคุณไว้กับผม" โสรัตน์ปลอบ

"แหววพยายามไม่คิดแล้วนะคะ แต่ก็อดน้อยใจไม่ได้ คุณศยามไม่ได้เห็นว่า แหววมีความสำคัญกับเขา เขาจะไปไหน ไปทำอะไร ไปนานแค่ไหนก็ไม่เคยบอกแหวว แหววก็ได้แต่รอคอยให้เค้าเป็นฝ่ายมาหาแหวว" สุดถนอมสะอื้น

"อย่าร้องไห้นะครับ คุณแหวว คราวนี้นายมืดคงไปไม่นานหรอกครับ" โสรัตน์หยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้สุดถนอมรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ "แหววนี่แย่จริงๆ ขอโทษด้วนนะคะ ที่แหววไม่รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเอง คุณโสรัตน์อุตส่าห์มาส่งแหวว แล้วยังต้องมาฟังเรื่องไม่เป็นเรื่องอีก ขอโทษจริงๆนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ ผมถือว่าคุณแหววเป็นน้องคนนึงแล้วกันครับ มีอะไรอึดอัดใจก็พูดคุยกันได้"

"ขอบคุณค่ะ คุณโสรัตน์" สุดถนอมมองโสรัตน์อย่างขอบคุณจริงๆ แต่ดูเหมือนโสรัตน์จะไม่ใส่ใจนัก

สุดถนอมเดินถือผ้าเช็ดหน้าของโสรัตน์เข้ามาในบ้าน จินดาที่นั่งรออยู่รีบปราดเข้าไปถามลูกสาวว่าใครมาส่ง

"คุณโสรัตน์ พี่ชายของคุณศยามมาส่งลูกค่ะ พอดีคุณศยามมีงานด่วน ก็เลยมาส่งลูกไม่ได้"

"ถึงงานจะด่วนแค่ไหน ก็ควรจะมาส่งลูกด้วยตัวเอง ไม่ใช่ฝากลูกมากับผู้ชายคนอื่นอย่างนี้ ถ้าใครรู้เข้าเขาจะคิดยังไง ไปกับผู้ชายคนนึง แต่กลับมากับผู้ชายอีกคน  รู้อย่างนี้ แม่ไม่ให้ลูกไปงานกับคุณศยามก็ดีหรอก งานแต่งงานใครก็ไม่รู้ ลูกก็ไม่รู้จักมักจี่ด้วยซะหน่อย ไปแล้วก็ถูกทิ้งๆขว้างๆ ไม่สนใจไยดี" จินดาไม่พอใจ

"แต่ลูกดีใจนะคะที่ได้ไปงานคืนนี้ เพราะทำให้ลูกได้รู้จักคนดีๆเพิ่มอีกคน แล้วคุณแม่ก็อย่าต่อว่าคุณศยามนักเลยนะคะ เขามีเหตุจำเป็นจริงๆถึงมาส่งลูกไม่ได้ ให้โอกาสคุณศยามอีกซักครั้งเถอะนะคะคุณแม่ ต่อไปทุกอย่างจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ" สุดถนอมกอดจินดาอย่างประจบ รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาด

ooooooo

ฤทธิรงค์มาส่งวิชชุดาที่บ้านเพราะเป็นห่วง และอยากจะช่วยแบ่งรับโทษจากพี่ชายของเธอ   แต่วิชชุดายืนยันว่าพี่ใหญ่ไม่กล้าทำอะไรเธอแน่  แล้วไล่ฤทธิรงค์กลับ

วิชชุดาพาเด๋อที่เดินตัวโงนเงนเข้ามาในบ้าน  แต่พอเห็นวิชาตินั่งรออยู่ก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบชิงหนีปล่อยลูกพี่รับมือกับวิชาติเพียงลำพัง วิชชุดาขอโทษพี่ชายเรื่องพลุ แต่

วิชาติยกมือห้ามบอกว่าเรื่องที่เขาจะคุยด้วยคือเรื่องฤทธิรงค์

"ฉันบอกกับเธอกี่ครั้งแล้วว่า อย่าไปใกล้ชิดสนิทสนมกับนายนั่น รู้อยู่ว่ามันเป็นเสือผู้หญิง งานการก็ไม่ทำ ได้แต่ลอยไปลอยมาเป็นพ่อพวงมาลัย ผู้ชายดีๆอย่างโสรัตน์ไม่ชอบ ดันไปชอบผู้ชายอย่างนายฤทธิรงค์"

"ก็ผู้ชายดีๆของพี่ใหญ่น่าเบื่อนี่คะ     แล้วที่สำคัญวิชไม่ชอบตำรวจ วิชจะไม่มีวันแต่งงานกับตำรวจเป็นอันขาด"

"เธอไม่แต่งงานกับตำรวจ แล้วจะแต่งงานกับโจรหรือยังไง"

"ก็ไม่แน่นะคะ ถ้าวิชเจอโจรที่เก่งกว่า ฉลาดกว่าตำรวจ วิชก็อาจจะยอมแต่งงานด้วยก็ได้ วิชยอมแต่งงานกับใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณโสรัตน์ นายตำรวจหน้าจืด เพื่อนของพี่ใหญ่"

"ฉันก็ไม่ยอมให้เธอไปแต่งงานกับคนอื่น นอกจากนาย

โสรัตน์เพื่อนของฉัน ต่อไปเธอห้ามหนีหน้าเขาอีก ต้องยอมคบหากับเขาอย่างจริงจัง เธอต้องทำตามที่ฉันสั่งเข้าใจไหมวิชชุดา" วิชาติเดินปึงปังออกไป วิชชุดายืนนิ่งหน้าคว่ำไม่ชอบใจ

ooooooo

วิชาติเดินเข้ามาในห้องหอ  สอางทิพย์นั่งอยู่ที่เตียงหันหลังให้ทันที วิชาติขยับเข้าไปง้อสอางทิพย์ แต่เธองอนไม่เลิก วิชาติล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยใจได้ยินเสียงบ่นแว่วมา "งานแต่งงานของเราจะสมบูรณ์ แบบไปได้ยังไงคะ ถ้าใจของเจ้าบ่าวไม่ได้อยู่กับงานแต่งงาน แต่ไปจดจ่ออยู่กับเรื่องของน้องสาว น้องวิช น่ะโตแล้วนะคะ คุณจะไปบังคับอะไรมากไม่ได้แล้ว  คุณกับคุณกลางมีสิทธิ์เลือกคู่ครองเอง แล้วทำไมไม่ปล่อยให้น้องสาวได้เลือกเองล่ะคะ จริงอยู่ค่ะที่คุณโสรัตน์ เป็นคนดีเหมาะสมกับน้องวิชทุกอย่าง แต่ถ้าน้องวิช ไม่ได้รักคุณโสรัตน์...ก็อย่าไปบังคับเธอเลยค่ะคุณใหญ่" สอางทิพย์หันกลับไปหาวิชาติ แต่เขาหลับแล้ว

ooooooo

เช้าวันใหม่ วิชชุดากำลังจัดโต๊ะอาหารสำหรับทุกคนอยู่ วีรชาติกับสดสวยเดินเข้ามาทักแล้วชวนน้องสาวออกไปเที่ยวด้วยกันเพื่อเปิดโอกาสให้คู่ข้าวใหม่ปลามันได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง วิชชุดาเห็นด้วย เธอเสนอไอเดียว่า น่าจะไปดูหนังแล้วก็ไปหาอะไรอร่อยๆกินแถววังบูรพา

วีรชาติยอมตามใจแต่แกล้งล้อว่าน่าจะชวนโสรัตน์ไปด้วยอีกคน วิชชุดารีบปฏิเสธเพราะไม่ชอบผู้ชายแหยๆ วีรชาติกับสดสวยช่วยกันโน้มน้าวให้ยอมเปิดโอกาสให้โสรัตน์บ้าง ถ้าไปด้วยกันไม่ได้จริง วิชาติอาจจะฟัง และไม่บังคับให้วิชชุดาแต่งงานกับโสรัตน์ก็ได้ วิชชุดานิ่งคิด

เวลาเดียวกันนั้น นมคล้ามเข้ามาปลุกศยาม เพราะคุณนายจินดาให้เด็กส่งหนังสือมานั่งรอเกือบสองชั่วโมงแล้ว ศยามพุ่งพรวดออกไปรับจดหมายมาอ่าน ระหว่างนั้นนมคล้าม ยกกาแฟเย็นกับขนมปังกินมาเพิ่มให้เด็กส่งหนังสือ แล้วยืนฟังเสียงคุยเรื่องความขี้เหนียวของคุณนายจินดา

"มิน่าล่ะ ท่านถึงได้รวยเอาๆ" นมคล้ามพูดยิ้มๆหันไปถามศยามว่า คุณนายจินดาท่านเขียนมาว่ายังไง

"ท่านเชิญฉันไปพบที่บ้าน" ศยามตอบแล้วขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

ooooooo

วิชชุดาเข้ามาช่วยสดสวยกับสอางทิพย์แกะของขวัญวันแต่งงาน สองพี่สะใภ้ลองเลียบๆเคียงๆถามวิชชุดาเรื่องโสรัตน์ คำตอบที่ได้คือ เธอไม่มีวันยอมเป็นแฟนโสรัตน์เด็ดขาด

"เอาอย่างนี้ดีไหมคะ น้องวิชลองไปเที่ยวกับคุณโสรัตน์ ซักครั้ง แค่กินข้าวกันซักมื้อก็ได้ ถ้าคุณโสรัตน์ไม่สามารถเอาชนะใจน้องวิชได้จริงๆก็เลิกพูดเรื่องแต่งงานกันไปได้เลย" สอางทิพย์เสนอทางเลือก

"พี่สอางแน่ใจหรือคะ"

"แน่ใจค่ะ ถ้าน้องวิชยืนยันว่า ไม่รักไม่ชอบคุณโสรัตน์ จริงๆ พี่จะช่วยพูดกับคุณใหญ่ให้ สมัยนี้ไม่ใช่ว่าเราต้องให้ ผู้ชายเป็นฝ่ายเลือก เราก็มีสิทธิ์เลือกคู่ครองของเราเองได้เหมือนกัน" สอางรับคำหนักแน่น

สดสวยมองสอางทิพย์ด้วยทึ่งในความคิดล้ำสมัย วิชชุดา นิ่งคิดแล้วตอบตกลง สอางทิพย์กับสดสวยรีบไปบอกข่าวดีกับ

สามี  แล้วช่วยกันวางแผนให้โสรัตน์เอาชนะใจวิชชุดาได้สำเร็จ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"แจ๊ค ซู-จีน่า" ตื่นเต้นเข้าพิธีวิวาห์ “IN TIME WITH YOU ถึงห้ามใจก็จะรัก”

"แจ๊ค ซู-จีน่า" ตื่นเต้นเข้าพิธีวิวาห์ “IN TIME WITH YOU ถึงห้ามใจก็จะรัก”
19 พ.ค. 2564

02:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 19 พฤษภาคม 2564 เวลา 03:15 น.