นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แหวนทองเหลือง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: “ช่อง8” ปัดฝุ่นรีเมค “แหวนทองเหลือง” ดึง “ผู้พันเบิร์ด” ประกบ “พิงกี้”


    ระหว่างที่กฤษดา แสงธรรมและพวกเสรีไทย วาคิม มีนา เจน่า เดินตลาดเพื่อซื้อข้าวของเตรียมเดินทาง ปรากฏมีทหารญี่ปุ่นเอารูปกฤษดาเดินถามคนทั่วตลาด ทุกคนต้องรีบหลบออกมา แต่แสงธรรมหลบไม่ทันถูกทหารญี่ปุ่นเรียก เขาต้องทำทีพูดภาษาเหนือว่ามาจ่ายตลาดกับแม่อุ๊ย

    แสงธรรมเข้าช่วยแม่อุ๊ยคนหนึ่งถือของเดินออกมา ถึงแยกตัวมาได้ เจน่ารีบมาดึงตัวเขาหลบเข้าป่าไปสมทบกับคนอื่นๆ...มาถึงสำนักงานเสรีไทยที่อุตรดิตถ์ กฤษดาขอโทษที่เกือบทำทุกคนเดือดร้อน แต่หัวหน้ากลับบอกว่า

    “ไม่เดือดร้อนหรอก มันแค่เป็นโจทย์ที่ยากขึ้นเท่านั้น จริงๆผมอยากได้สายที่จะอยู่เชียงใหม่ให้คอยรายงานความเคลื่อนไหวญี่ปุ่นที่นั่น ซึ่งถ้าไม่มีเรื่องนี้ คุณน่ะเหมาะมาก เพราะมีบ้าน มีภรรยาที่เชียงใหม่...ใช่ไหม” กฤษดาพยักหน้ารับ “แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว พวกญี่ปุ่นหมายหัวคุณ ถ้ามันเจอคุณมันจะหาเรื่องจับคุณไปทรมานทุกรูปแบบ สุดท้ายมันจะตัดหัวคุณ เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดสำหรับคุณสองคนคือ...จะไม่มีคุณสองคนบนแผ่นดินไทยอีกแล้ว”

    แสงธรรมหน้าเสียแต่กฤษดาสีหน้าสงบนิ่ง “ผมเป็นทหาร...เพื่อชาติผมยอมทุกอย่าง ผมตกลงใจแล้ว ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนความคิดของผมได้”

    “ผมดีใจที่ได้คนอย่างพวกคุณมาร่วมงานกับเรา ความรู้ความสามารถของคุณสองคนจะเป็นประโยชน์กับเรามาก เราจะส่งคุณสองคนไปฝึกที่ทริงโคมาลี คุณจะได้เรียนรู้ยุทธศาสตร์ทั้งหมดของศัตรู”

    แสงธรรมถามพวกตนต้องไปอินเดียอย่างไร หัวหน้าตอบว่า จะมีเรือดำน้ำมารับที่อ่าวอ่างทอง กฤษดาถามต้องไปลังกานานแค่ไหน ได้รับคำตอบ “ประมาณ 3 เดือน ระหว่างนั้นจะให้สายของเราคอยสอดส่องดูแลคุณพ่อคุณทั้งสองอยู่ห่างๆ เราคงทำได้เท่านี้”

    ทั้งสองฟังแล้วรู้สึกพอใจ...

    เจ้าคุณสุริยันเห็นลูกชายหายไปหลายวันจึงมาถามเจ้าคุณเทศา ปิ่นแก้วร้องไห้ฟูมฟายที่คนรักหายไปกับพี่ชาย เจ้าคุณแปลกใจไปคบกันเมื่อไหร่ เจ้าคุณสุริยันเอ็ดผู้หญิงเขาไม่ประกาศตัวอย่างนี้...พนมคิดว่าไม่นาน

    กฤษดาต้องกลับมาเล่าให้เจ้าคุณเทศาฟัง เจ้าคุณพยักหน้าบอกอย่าห่วงพวกเขาเลย ไปได้ก็ต้องกลับมาได้ ทั้งพนมและเจ้าคุณสุริยันจึงเข้าใจได้ว่า เจ้าคุณเทศารู้แต่ไม่อาจบอกใครได้ ปิ่นแก้วติงทำไมถึงไม่เดือดร้อนทั้งที่ลูกหายไปทั้งคน

    “ปิ่นแก้ว พูดจากับผู้ใหญ่ระวังบ้างสิลูก”

    “ก็เพราะลุงรู้จักลูกของลุงดี ลงว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรล่ะก็ เขาจะต้องทำให้ดีที่สุด หนูไม่ต้องห่วงหรอก ถ้ากฤษดาเขารักหนู ยังไงเขาก็ต้องกลับมาหาหนูวันยังค่ำ”
    ปิ่นแก้วหน้าม้าน เถียงไม่ออก

    ooooooo

    หมอฮารุจ้างคนงานไทยให้ปลอมเป็นลูกค้าไปซื้อผลไม้ที่ไร่ของปานเพื่อสอดส่อง แล้วกลับมารายงานโตชิโร่ว่าเจอไร่ของเจ้าคุณเทศาแล้ว อยู่ที่แม่ริมชื่อคุ้มลำดวน แต่ไม่พบกฤษดา โตชิโร่ไม่พอใจเพราะรู้มาว่าฮารุอยู่เมืองไทยนาน น่าจะคุ้นเคย พอเห็นเขานิ่งจึงดักคอ

    “ผมรู้ว่าในฐานะหมอ คุณอาจจะเป็นห่วงคนไข้ของคุณ แต่ในฐานะทหารของสมเด็จพระจักรพรรดิ คุณต้องซื่อสัตย์ต่อหน้าที่เหนือสิ่งอื่นใด”

    “ผมรู้หน้าที่ของผมครับ ผมไม่เคยให้ความสำคัญกับใครมากกว่าหน้าที่ แต่คนคนเดียวจะมีผลกับสงครามหรือครับ” ฮารุก้มหัวทำความเคารพ โตชิโร่สวน

    “คนคนเดียวย่อมมีผลกับสงคราม เพราะอาจพาเราไปพบกับผู้บงการขบวนการต่อต้านเรา หาโอกาสไปเยี่ยมคนไข้ของคุณ เผื่อว่าจะได้เบาะแสอะไรบ้างอย่าให้ผมผิดหวังอีก”

    ฮารุรับคำสีหน้าเรียบนิ่ง...

    ผ่านไปหลายเดือน ดวงใจเฝ้ารอกฤษดากลับมา เธอนั่งร้องไห้กับรูปของเขาทุกวันจนซูบเซียว สายคำเป็นห่วงจึงบอกบัวแก้วพี่สาวให้มาช่วยทำให้ดวงใจทานข้าวปลาบ้าง แต่แล้วทั้งสองแทบช็อก เมื่อดวงใจสารภาพว่าตั้งท้องกับกฤษดา สายคำแนะให้เอาลูกออก ดวงใจไม่ยอมเพราะเชื่อว่ากฤษดาต้องกลับมาหาตนกับลูก บัวแก้วก็ไม่เห็นด้วย ชี้หน้าต่อว่า

    “งามหน้าละทีนี้ สมแล้วที่คุณปิ่นเขาด่าเอ็ง ถ้าพ่อเอ็งรู้เอ็งตายแน่ๆ เอ็งรู้ไหม หลานยายเบญน่ะโดนผู้ชายหลอกทิ้งเหมือนเอ็งน่ะ มันไปโดดน้ำตาย...เอ็งมันโง่จริงๆที่ไปหลงเชื่อเขาได้ เขาสูงส่งขนาดนั้น จะมาดูดำดูดีเอ็งได้ไง”

    สายคำสงสารไม่อยากให้ซ้ำเติมดวงใจอีก บัวแก้วถอนใจ จึงวางแผนจะบอกปานว่าดวงใจไม่สบายต้องไปรักษาตัวในเมือง ให้ไปนอนบ้านแก้วแม่ของพวกตน

    ด้วยความเป็นห่วงลูก ปานเข้ามาคุยกับดวงใจในห้อง เห็นเก็บเสื้อผ้าเต็มกระเป๋าจึงถามจะไปอยู่นานหรือ ดวงใจอึกอักๆก่อนจะตอบว่าเอาไปเผื่อเหลือเผื่อขาด ปานพยักหน้าเข้าใจบอกเสร็จเรื่องที่สวนจะตามไป ดวงใจรีบบอกว่าไม่ต้องตาม ตนหายแล้วจะกลับมาเอง

    บ้านแก้วเป็นร้านตัดเสื้อเล็กๆในเมือง แก้วรู้เรื่องดวงใจก็เห็นใจยินดีให้พักจนกว่าจะคลอด คืนนั้นบัวแก้วกับสายคำจึงได้นอนกับแม่

    ooooooo

    วันใหม่ ฮารุมาเยี่ยมเจ้าคุณเทศา นำข้าว น้ำตาลทราย กาแฟและนมซึ่งเป็นของหายากยามสงครามมาฝาก เจ้าคุณรู้แกวให้สมรไปหยิบเงินมามอบให้ อ้างไม่อาจรับของกำนัลจากผู้พันของเขาได้ ฮารุหนักใจบอกเจ้าคุณว่า ถ้ากฤษดาไปทำไร่ทำสวนจริงก็คงดี แต่นี่เขาหายตัวไป

    “ทุกคนย่อมมีหน้าที่ของตัวเอง ผมขอให้หมอโชคดีกับหน้าที่ของหมอ”

    “ถ้าเป็นหน้าที่ของหมอต่อคนไข้ ผมยินดีที่จะดูแลท่าน แต่ถ้าเป็นหน้าที่ทหาร ผมไม่แน่ใจว่าผมจะทำได้ดีหรือเปล่า” ฮารุก้มหัวคำนับก่อนจะเดินออกไป

    เจ้าคุณเทศาเซลงนั่ง สีหน้าทุกข์ร้อน...ฮารุกลับมารายงานโตชิโร่ เขายอมรับว่าเจ้าคุณเทศาเป็นข้าราชการไทยที่มีศักดิ์ศรีมาก หายากในยุคนี้ โตชิโร่สั่งฮารุให้แจกจ่ายรูปกฤษดาออกไปให้ทั่วเพราะแน่ใจแล้วว่าเขาเข้ากับหน่วยเสรีไทยแน่นอน ใครพบให้จับเป็น

    ทุกวัน ดวงใจยังร้องไห้ลูบท้องคิดถึงกฤษดา บอกแก้วว่าคลอดลูกเมื่อไหร่จะไปตามหาเขาที่บางกอก แก้วย้อนถามแน่ใจหรือว่าเขาจะยอมรับเธอกับลูก ดวงใจเอาล็อกเกตออกมา “อาแก้วดูนี่สิจ๊ะ ของคุณกฤษดาให้ฉันไว้ เขาบอกว่าเป็นของนายท่านให้เป็นของหมั้นนายหญิงที่จะแต่งงานกัน คุณกฤษดาใส่ติดตัวแต่เด็ก ถ้าเขาไม่คิดจริงจังกับฉัน เขาจะให้ของนี่ฉันทำไม”

    “ก็จริงของเอ็ง เก็บเอาไว้ให้ดีนะ ต่อไปภายหน้าสายสร้อยเส้นนี้จะช่วยเอ็งกับลูกได้นะ”

    ในขณะที่หนานอุยเอาเรื่องยายเหม็น ทวงเงินคืนที่ทำหน้าที่แม่สื่อไม่สำเร็จ ยายเหม็นไม่มีจะคืนจึงไปรบเร้าปานทุกวันเรื่องสู่ขอดวงใจให้หนานอุย สายคำกับบัวแก้วหวั่นใจเกรงยายเหม็นจะทำเสียเรื่อง แล้วก็จริง เมื่อยายเหม็นรู้ว่าดวงใจไปรักษาตัวในเมือง จึงยุให้ปานเอาหมอผูกไปตรวจดวงใจแล้วพากลับมารักษาที่บ้าน ปานเริ่มเอนเอียง

    สายคำหวั่นใจรีบเดินทางเข้าเมืองไปเตือนดวงใจไว้ก่อน แต่ไม่ทันกาล ปานกับหมอผูกมาถึงตอนบ่าย ดวงใจทำทีนอนซมห่มผ้า บอกปานว่าไม่นานก็หาย แต่ปานห่วงจึงให้หมอผูกตรวจดู เพียงแค่จับตัว หมอผูกก็โพล่งขึ้น “นี่พ่อปานไม่รู้หรือว่า ไอ้ดวงมันท้อง...”

    ทั้งปาน สายคำและแก้วแทบช็อก แก้วรีบอธิบายพี่ชายอย่าโกรธหลาน ดวงใจก้มกราบขอโทษพ่อ ปานกราดเกรี้ยวถามว่าท้องกับใคร ดวงใจตอบตามจริงว่าท้องกับกฤษดา ปานตบดวงใจคว่ำชี้หน้าว่าโกหก ดวงใจยืนกราน

    “หยุดนะ! อย่าได้พูดอีกจนคำเดียว คุณกฤษดาเป็นลูกท่านพระยาดำรง ท่านเป็นคนดีเหมือนเทวดา ท่านไม่เอาคนอย่างเอ็งเป็นเมียหรอก อีดวง...เอ็งตอแหล”
    “จริงๆจ้ะพ่อ...คุณกฤษดาเป็นผัวฉันจริงๆ เรารักกัน เขาสัญญาว่าเขาจะมาหาพ่อ จะมารับฉันไปเป็นเมียที่บางกอกจริงๆจ้ะพ่อ”

    ปานโกรธตบดวงใจอีกฉาด แก้วเข้าห้ามให้เห็นแก่เด็กในท้อง ปานพาลโกรธน้องกับสายคำที่รู้เห็นเป็นใจ แล้วสั่งเสียงเฉียบไม่ให้ใครพูดว่าดวงใจท้องกับกฤษดาอีก ดวงใจฟูมฟายขอให้ไปหากฤษดาที่บางกอกด้วยกัน เขาต้องไม่ปฏิเสธแน่

    “หยุด...อีดวง ข้าจะไม่ทำอย่างนั้นเด็ดขาด เอ็งจะให้ข้าบากหน้าไปถามเขา ถ้าเขาไม่รับ...ข้าจะทนมองหน้านายท่านได้อย่างไร นายท่านกับครอบครัวมีบุญคุณล้นฟ้า ให้ข้ายิ่งกว่าพ่อแม่ซะด้วยซ้ำ ถ้าไม่ได้ท่าน ข้าโดนตัดหัวไปแล้ว ท่านเมตตาช่วยข้าไว้ สอนข้าทุกอย่าง เอ็งก็รู้ดีนี่แก้ว ถ้าไม่ได้ท่าน ป่านนี้พวกเราก็ยังอดมื้อกินมื้อไม่ได้ลืมตาอ้าปาก นามสกุลเราท่านก็ตั้งให้ จะเท็จจริงข้าก็ไม่เชื่อว่าลูกของท่านจะมักง่ายทำชั่ว ทำผู้หญิงท้องแล้วหนีไปไม่ยอมรับ ข้าไม่เชื่อ”

    แก้วขอร้องอย่าตบตีดวงใจอีกเลย ปานตัดสินใจจะลากดวงใจกลับบ้านไปแต่งงานกับหนานอุย จะได้ไม่อับอายใคร ดวงใจตกใจร้องไห้โฮไม่ยอม ปานสั่งสายคำเก็บข้าวของ ดวงใจร้องไห้สะอึกสะอื้น

    “ฉันจะไม่ยอมเป็นเมียใครอีก ให้ฉันตายเสียดีกว่า คุณกฤษดาเป็นพ่อของลูกฉันคนเดียวเท่านั้น ถ้าพ่อจะให้ฉันมีผัวอีก พ่อฆ่าฉันให้ตายซะดีกว่า”

    “อีลูกเลว...ไม่ต้องพูดถึงคุณกฤษดาอีก ได้ยินไหม เขาไปแล้ว เขาไม่ต้องการเอ็งกับไอ้มารหัวขนในท้องด้วย” ปานเดินออกไปรอที่รถ สายคำก้มหน้าเก็บข้าวของ ดวงใจร้องไห้ฟูมฟาย

    แก้วรู้นิสัยพี่ชายว่าเด็ดขาดแค่ไหน จึงกล่อมดวงใจให้ทำตามที่พ่อต้องการ หนานอุยจะทำให้เธอกับลูกสบาย ดวงใจร้องไห้จนเหนื่อย ตัดสินใจจะหนี ทำทีขอเข้าห้องน้ำแล้ววิ่งออกหลังบ้าน ปะปนไปกับคนเดินตลาด สายคำยกกระเป๋ามาหน้าบ้าน ปานเห็นดวงใจไม่ตามออกมาเสียที ให้แก้วไปดูที่ห้องน้ำ จึงรู้ว่าหนีไปแล้ว ปานโกรธมาก ออกตามหาทั่วตลาด...สายคำมาเจอดวงใจยืนงงจึงดึงตัวมาถามจะหนีไปไหน ดวงใจยกมือไหว้ขอร้องให้ช่วยปล่อยตนไป ตนจะไปตามหากฤษดาที่บางกอก สายคำสงสารจึงบอกให้ไปรอที่ท่ารถ จะกลับไปเอาเงินมาให้

    สายคำลงทุนขโมยเงินแม่จะเอาไปให้ดวงใจ ระหว่างนั้น ดวงใจรออยู่ที่ข้างรถโดยสาร ขอร้องคนขับให้รอเงินค่ารถจากพี่สาวก่อน ผู้โดยสารทำหน้าไม่ค่อยพอใจที่ต้องเสียเวลา...ปานกับแก้วเดินกลับมาบ้านอย่างเหนื่อยอ่อน เห็นสายคำวิ่งออกไปท่าทางมีพิรุธ จึงสะกดรอยตาม

    สายคำเอาเงินให้ดวงใจ อวยพรให้ไปดี ไม่ทันที่รถจะเคลื่อน ปานเปิดประตูรถกระชากคนขับออกมาชกตูม แล้วลากตัวดวงใจลงจากรถ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “ปราง” สวยครบเครื่อง ฉีกลุครับบทแม่ครั้งแรก ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “ปราง” สวยครบเครื่อง ฉีกลุครับบทแม่ครั้งแรก ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    27 ต.ค. 2564

    12:30 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 20:39 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์