นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แหวนทองเหลือง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: “ช่อง8” ปัดฝุ่นรีเมค “แหวนทองเหลือง” ดึง “ผู้พันเบิร์ด” ประกบ “พิงกี้”

    พลบค่ำ ปานกับพวกเริ่มจุดคบไฟในการตามหา ดวงใจ หนานอุยเริ่มเหนื่อยล้า...ด้านดวงใจก็เจ็บแผลจนร้องไห้เดินแทบไม่ไหว พลันได้ยินเสียงคนเดินมา จึงรีบไปซ่อนหลังพุ่มไม้ ปานกับพวกเดินมาหยุดมองไปรอบๆ ดวงใจเอามือปิดปากซุกตัวหลบสีหน้าลุ้นระทึก

    เมื่อไม่เห็นใคร ปานกับพวกจึงเดินไปอีกทาง ดวงใจโล่งอกค่อยๆคลานออกมาจากพุ่มไม้ พอหันมาต้องตกใจ เพราะเต่ากับม้งยืนมองอยู่ เต่าดีใจที่พบดวงใจ เธอเอ็ดให้เขาเบาๆ

    “เอ็งจะหนีไปไหนไอ้ดวง กลับบ้านเถอะนะ” ม้งรีบบอกดวงใจ

    “อาม้ง...อย่าบังคับให้ฉันกลับไปเลยนะ” ดวงใจร้องไห้

    เต่าเตือนว่าจะหนีรอดอย่างไรเลือดออกขนาดนี้ ดวงใจขอตายเสียดีกว่า ถ้าต้องกลับไปแต่งงาน ดวงใจยกมือไหว้ม้ง “สงสารฉันเถอะนะ...ปล่อยฉันไปเถอะ ถ้าบังคับฉันให้กลับไป ฉันจะฆ่าตัวตาย”

    เต่ากับม้งเห็นใจแต่จะให้ทำอย่างไร ดวงใจขอให้ปล่อยตนไป ม้งเกรงปานรู้จะโกรธมาก เต่าว่าถ้าไม่บอกก็ไม่มีใครรู้ ม้งตัดสินใจ

    “ที่ตีนเขาโน่น มีกระท่อมคนตัดไม้ มันชื่อไอ้อิน มีเมียกำลังท้องพอๆกับเอ็งน่ะแหละ เอ็งไปหลบอยู่ที่นั่นแล้วค่อยหาทางก็แล้วกัน เอ็งไปไหวไหมล่ะ”

    “ไหวจ้ะ...ฉันจะไม่ลืมบุญคุณอาม้งกับเต่าเลย” ดวงใจดีใจยกมือไหว้ม้ง

    เต่าปลดผ้าคาดเอวให้ “เอาผ้านี่พันตีนเอ็งไว้อีกไอ้ดวง ไม่งั้นเลือดเอ็งมันจะเรียกเสือมาตะปบเอานะ”

    ดวงใจรับผ้ามาอย่างซาบซึ้งใจ...ในขณะที่ปานกับพวกตกลงจะกลับที่พักเพราะมันมืดมาก เกรงจะเจอกับเสือเสียก่อน หนานอุยก็ไม่ไหวบอกปานกลับกันก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาหาใหม่ ปานจำต้องทำตามเสียงข้างมาก บัวแก้วกับสายคำรีบถามเจอดวงใจไหม เห็นปานหน้าเครียด แก้วปลอบว่าดวงใจเก่งคงเอาตัวรอดได้

    “เก่งแค่ไหนในป่ากลางคืน...ยังเป็นแผลฉกรรจ์... อุ้มท้องอีกต่างหาก...” ปานสวน

    สายคำร้องไห้ เต่ากับม้งกลับมาถึง ปานรีบถามเจอดวงใจไหม ทั้งสองอึกอักๆ กว่าจะตอบว่าไม่เจอ

    ปานหน้าเสียเป็นห่วงลูกมากจึงไม่ทันสังเกตพิรุธของทั้งสองคน...

    ดวงใจมาหลบอยู่ในถ้ำ พยายามทำแผลให้ตัวเองใหม่ แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็อดทน เธอก่อกองไฟเล็กๆ เพื่อจะพักผ่อน ลูกในท้องเริ่มดิ้น ดวงใจลูบท้องร้องไห้

    “ลูกจ๋า...แม่จะต้องพาลูกไปหาพ่อให้ได้ แม่จะไม่ยอมแพ้ แม่จะต้องหาพ่อให้เจอให้ได้” ดวงใจเด็ดใบไม้กินทีละใบแทนอาหารอย่างรันทด

    ooooooo

    ที่ศูนย์เสรีไทยอุตรดิตถ์ กฤษดากับแสงธรรมกลับมาในนามของสหายโรบิน กับสหายโยฮานหัวหน้าเสรีไทยต้อนรับ แสงธรรมเปรยว่าการฝึกนานกว่ากำหนด

    “ใช่...เราพาคุณกลับไม่ได้ มันอันตรายเกินไปแต่ก็เป็นผลดีกับคุณสองคนไม่ใช่หรือ”

    ทุกคนชูแก้วเครื่องดื่มกล่าวพร้อมกัน “เพื่อประเทศ ชาติและพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ขอพระองค์ทรง พระเจริญยิ่งยืนนาน”

    คืนนั้น กฤษดายืนมองฟ้าคิดถึงดวงใจ แสงธรรมเข้ามาถาม มันทรมานมากใช่ไหม อยู่ไม่ไกลกันแต่ไปเห็นหน้ากันไม่ได้ กฤษดายอมรับ ไม่คิดว่ามันจะทรมานขนาดนี้ แล้วแปลกใจแสงธรรมรู้ได้อย่างไร หรือเขามีคนให้คิดถึงเช่นกัน แสงธรรมหัวเราะ

    “ผมว่าท่าทางของคุณ มันบอกได้โดยที่ผมไม่ต้องเป็นอย่างคุณหรอก แต่ผมต้องขอชมคุณนะ คุณเก่งมากที่แยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้อย่างนี้ ถ้าผมเป็นคุณ ผมคงทำไม่ได้”

    “คุณไม่รู้หรอกว่ามันยากขนาดไหน ต้องพรากจากกัน โดยไม่รู้อนาคต ผมก็ไม่คิดว่าผมจะคิดถึงดวงใจแทบขาดใจ ป่านนี้เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”...แสงธรรมตบบ่าให้กำลังใจ

    เช้าวันใหม่ ดวงใจเดินโซเซเหนื่อยล้าออกมาริมลำธาร แต่ไม่ทันจะถึงก็เป็นลมหมดสติไปเสียก่อน เผอิญทองอินออกมาตักน้ำ เห็นคนนอนสลบก็ตกใจรีบเข้าไปช่วย พอเห็นว่ายังไม่ตายก็พยายามปลุกให้รู้สึกตัว เสียงดวงใจแหบพร่าขอให้เขาช่วยด้วย ทองอินจึงอุ้มดวงใจกลับมากระท่อม...พอดวงใจฟื้น ทองอินจัดข้าวปลาให้กิน ดวงใจทานอย่างหิวโหยจนทองอินต้องถามตายอดตายอยากมาจากไหน เธอตอบไม่ได้ทานมาสองวันแล้ว เมียทองอินซึ่งท้องเหมือนกัน

    “ลูกในท้องเอ็งน่ะหิวจนดิ้นพล่านเลยล่ะสิ”

    ดวงใจยิ้มโกหกว่าตัวเองชื่อแดง และขอบคุณสองสามีภรรยาที่ช่วยไม่ให้เป็นลมตาย

    “ข้าว่าเอ็งจะโดนเสือคาบไปซะมากกว่า แล้วตีนเอ็งเป็นอะไรเลือดโชกยังงี้ ดีที่กลิ่นเลือดเอ็งไม่เรียกเสือมาทั้งป่านะ ข้าเอายาใส่ให้เอ็งแล้วนะ เอ็งไปโดนอะไรมาเนื้อถึงหายไปทั้งก้อนอย่างนั้น” ทองอินย้อนถาม

    ดวงใจมองแผลที่มีผ้าพันใหม่เรียบร้อย “เอ่อ...โดนหมามันกัดเอาจ้ะ”

    แต่สองสามีภรรยาเห็นแผลไม่เหมือนรอยกัด เหมือนเอามีดเฉือนมากกว่า ดวงใจแก้ตัวว่าหมาตัวใหญ่มาก ฟันมันคม ทองอินถามจะไปไหนทำไมมาเดินป่าคนเดียว

    “ฉันจะไปกรุงเทพฯจ้ะ...ฉันจะไปตามผัวฉัน”

    “กรุงเทพฯ! เอ็งจะไปทำไม...มันอยู่ที่ไหนข้ายังไม่รู้เลย แล้วผัวเอ็งเป็นใคร ทำไมมันไม่เอาเอ็งไปด้วย”

    “เอ้อ...ผัวฉันเขาทำงานอำเภอจ้ะ ต้องไปหาพ่อที่กรุงเทพฯ เขาให้ฉันตามไปจ้ะ”

    “อะไรวะ เมียท้องโตอย่างนี้จะให้ไปหามันตั้งไกล”

    “ก็ตอนเขาไป ฉันยังไม่รู้จ้ะว่าท้อง” ดวงใจน้ำตาไหลพราก ทองอินมองอย่างเวทนา

    ด้านปานออกตามหาดวงใจอีกรอบก็ไม่เจอ กลับมาได้รับจดหมายจากหลวงเณติณัติ เขียนมาถามข่าวคราวกฤษดา เจ้าคุณเทศาเป็นห่วงมาก ไม่ติดต่อกลับไปนานแล้ว...ปานตกใจเมื่อรู้ว่ากฤษดาไม่ได้กลับบ้าน และเจ้าคุณป่วยหนักเพราะเป็นห่วง สายคำนึกได้บอกว่ากฤษดาหายไปพร้อมกับแสงธรรม อาจไปด้วยกัน เต่าคาดการณ์อาจไปรบกับพวกญี่ปุ่นเพราะเป็นทหาร

    “โอ๊ย...อย่าเดากันเลยน่า ที่แน่ๆ คุณกฤษดาหายไปไหนไม่รู้ ไอ้เรานึกว่าหนีไอ้ดวงกลับบ้าน แต่นี่ไม่ได้กลับนานแล้ว จะไปโดนคนญี่ปุ่นมันฆ่าตายซะแล้วก็ไม่รู้...” บัวแก้วหวั่นใจ

    ปานร้องไห้ออกมา “ข้าผิดเอง...ข้าทำผิด...ข้าผิดเอง...”

    ooooooo

    เจ้าคุณเทศาอาการทรุดลงเรื่อยๆ หลวงเณติณัติพยายามสืบหากฤษดาแต่ไม่มีร่องรอย สมรบ่นช่วงนี้ยาหายาก หมออิศราขอให้สมรไปพบฮารุให้ช่วยเรื่องยา สมรทำท่าอึดอัดใจ

    “แหม จะให้หมอนทำยังไงล่ะคะ หมอฮารุเขาก็ไม่ได้มานานแล้ว อยู่ที่ไหนหมอนก็ไม่รู้”

    “ผมพอจัดการให้ได้ครับ คุณสมรไปพบหมอฮารุเขาน่าจะช่วยท่านอยู่แล้ว” หลวงเณติณัติบอก เจ้าคุณเทศาพยายามลุกขึ้นห้ามอย่าไปยุ่งกับสันติบาล สมรว่าดีจะได้ถามว่ากฤษดายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ เจ้าคุณเทศาตวาดสมรให้หยุดพูดแล้วล้มคว่ำลง ทุกคนตกใจประคองท่านขึ้น...

    สมรจึงมาหาฮารุ และได้รู้จักโตชิโร่ สมรให้ท่า

    ตามนิสัย โตชิโร่หวังรีดข่าวกฤษดาจากเธอ จึงตีสนิทด้วย เถ้าแก่ทงที่เป็นคนหายามาส่งให้โตชิโร่มองสมรอย่างพึงพอใจ

    วันต่อมา ดวงใจสวมชุดชาวบ้านของเมียทองอิน เมียทองอินซักชุดเดิมของดวงใจมาวางให้ แล้วเปรยว่าในชีวิตไม่เคยมีชุดสวยๆแบบนี้เลย ดวงใจจึงมอบชุดนี้ให้เป็นการตอบแทน ทองอินบอกดวงใจว่า ยายตุ่นเจ้าของแพล่องซุงจะล่องซุงไปในเมืองพรุ่งนี้เช้า ถ้าอยากไป

    ด้วยให้เตรียมตัว ดวงใจดีใจมาก ทองอินจัดสมุนไพรไว้ ทำแผลระหว่างทางให้ บอกเธอว่าให้อัฐยายตุ่นเป็นค่าเดินทางเล็กๆน้อยๆ ดวงใจหน้าเจื่อนไม่มีเงินเลย จึง

    ขายทองที่ติดตัวมาแก่ทองอิน ทั้งเนื้อทั้งตัวเขามีแค่ 50 บาทจึงมอบให้เธอ...เมียทองอินเปลี่ยนชุดที่ได้จากดวงใจนั่งยิ้มชอบใจ

    ดวงใจรีบมาที่แพยายตุ่นอย่างยากลำบาก พอมาถึงที่แพ เห็นสำรับอาหารวางอยู่ก็อดใจไม่ไหวนั่งกินด้วยความหิว ยายตุ่นมาถึงเปรยว่าน่าจะขอกันก่อน ดวงใจรีบยกมือไหว้ขอโทษ ยายตุ่นเห็นว่าท้องจึงเวทนาชวนให้กินด้วยกัน เพราะเข้าใจว่าเธอเป็นญาติทองอิน

    ขณะที่แพกำลังล่องไปบนแม่น้ำ ดวงใจนั่งทอด สายตาเศร้าๆ ยายตุ่นเอาผ้ามาคลุมไหล่ให้

    “เอาห่มซะ เป็นไข้เจ็บป่วยลูกเอ็งจะพลอยป่วยไปด้วย ข้ามีหลายผืน ผืนนี้มันเก่าแล้ว ยกให้เอ็งก็แล้วกัน”

    ดวงใจยิ้มปลาบปลื้มกับน้ำใจยายตุ่น ยายตุ่นถามจะไปกรุงเทพฯ แต่งตัวแบบนี้ไม่ได้ ดวงใจถามทำไมล่ะ ยายตุ่นบอกว่าคนกรุงเขาแต่งตัวสวยๆ แบบนี้เขานึกว่าเป็นขอทาน

    “เสื้อดีๆ ฉันยกให้พี่สาวเมียพี่ทองอินไปแล้วจ้ะ”

    “เมียไอ้ทองอินมันจะใส่ไปให้ใครดูวะ วันๆมันอยู่กะป่าตัดไม้ เอ็งน่ะแหละ น่าจะมีเสื้อผ้าดีๆ ผัวเอ็งเขาจะได้ไม่อายคน” ยายตุ่นหัวเราะเสียงดัง

    ดวงใจครุ่นคิดตาม นึกถึงการแต่งตัวของปิ่นแก้วกับมณี...ด้านเจ้าคุณเทศา นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง มีหมออิศราและหลวงเณติณัติยืนข้างเตียง มิ่งพาฮารุเข้ามา หลวงเณติณัติรีบบอกว่า เจ้าคุณอยากพบเขาขอบคุณที่มา ฮารุก้มหัวทำความเคารพ หมออิศรากระซิบบอกเจ้าคุณ

    เจ้าคุณปรือตาพยายามพูด “หมอ...ฝาก...ฝาก...บ้านด้วย...กฤษ...ดา...”

    ฮารุก้มหัวรับคำ ไม่ทันที่เจ้าคุณเทศาพูดจบก็สิ้นใจ สมรร้องไห้โฮ ฮารุกลั้นน้ำตาทำความเคารพ...ขณะเดียวกัน กฤษดาเดินลาดตระเวนอยู่ในที่มืดเปลี่ยว มีลมแรงพัดวูบมา เขายกปืนเตรียมพร้อม เจ้าคุณเทศาในชุดทะมัดทะแมงเดินออกมาดูแจ่มใสแข็งแรง กฤษดาดีใจวิ่งเข้าไปกอดพ่อ เจ้าคุณกล่าวดีใจที่เห็นเขาปลอดภัย

    “ผมปลอดภัยดีครับ ผมคิดถึงคุณพ่อมากเหลือเกินครับ คุณพ่อมาหาผมได้ยังไงครับ”

    “จำไว้นะ...พ่อภูมิใจในตัวลูกมาก ลูกรักของพ่อ”

    กฤษดาจะกอดพ่ออีกแต่ปรากฏว่าท่านหายไปแล้ว เขาตกใจมาก สะดุ้งตื่นเหงื่อท่วมตัว มองไปรอบๆห้อง รวบรวมสมาธิ แต่สีหน้ากังวลใจอย่างยิ่ง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 18:00 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์