นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แหวนทองเหลือง

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: “ช่อง8” ปัดฝุ่นรีเมค “แหวนทองเหลือง” ดึง “ผู้พันเบิร์ด” ประกบ “พิงกี้”

    กลับมาถึงบ้าน ปานเอาโซ่ตีตรวนขาทั้งดวงใจและสายคำเป็นการลงโทษ ดวงใจยกมือไหว้บอกถ้าตนทำผิดทำชั่วจนพ่อไม่เมตตาก็ควรไล่ตนไปเสีย ไม่ใช่ทรมานอย่างนี้

    “ข้าจำเป็นต้องทำให้เด็ดขาด เอ็งไม่ยอมเลิกรา ปากของเอ็งจะทำให้คุณกฤษดาต้องพลอยเสียไปด้วย ข้าไม่ต้องการให้ใครมานินทาว่าร้ายลูกผู้มีพระคุณของข้า ว่าเป็นผู้ชายเลว พร่าผู้หญิงแล้วทิ้งไม่ไยดี เหมือนผู้ชายบางกอกเสเพลคนอื่นๆ ที่มันมาหลอกสาวเหนือโง่ๆอย่างเอ็ง ข้าจะยอมเสียเลือดก้อนนึงเพื่อความกตัญญู”

    “พ่อไม่สงสารฉันหรือ ฉันเป็นลูกพ่อนะ”

    “ก็เพราะเอ็งเป็นลูกข้าน่ะสิ ข้าถึงต้องหาผัวที่ดีที่สุดให้ เพื่อเลี้ยงดูเอ็งกับลูกคุณกฤษดา...จะต้องไม่มีใครรู้ว่าไอ้เด็กในท้องเอ็งเป็นลูกคุณกฤษดา”

    ดวงใจร้องลั่นไม่ยอมมีผัวใหม่เด็ดขาด ปาน กราดเกรี้ยวต้องทำตามที่สั่ง...ม้ง ก่ำและเต่าไม่เข้าใจทำไมปานต้องทำรุนแรงขนาดนี้ บัวแก้วก็ไม่เข้าใจ ทำไมเห็นคนอื่นดีกว่าลูกตัวเอง แก้วจึงเล่าให้ทุกคนฟังว่า...ตอนนั้นตนอายุ 10 ขวบ พ่อกับแม่ยากจนมาก พอพ่อแม่ตาย สมุนโจรก็มาชวนปานไปเป็นโจรปล้นเขากิน แรกๆ ปานก็ไม่กล้าทำร้ายใคร เพราะเพิ่งจะอายุ 16 อยู่ๆไปก็แรงขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งตำรวจปราบโจรสำเร็จยิงหัวหน้าโจรตาย ปานกับพวกถูกจับ

    “นายท่านตอนนั้นเป็นนายอำเภอ เห็นพี่ปานยังอายุน้อย พวกโจรบอกว่าเขาเพิ่งเข้ามาเป็นโจรยังไม่เคยฆ่าใคร นายท่านจึงเมตตาละโทษประหารกับพี่ปาน” เจ้าคุณเทศาชวนปานมาอยู่ด้วยและชุบเลี้ยงทั้งเขาและน้องสาว นั่นก็คือแก้ว ปานจะมีเมียก็ตบแต่งให้ และยังตั้งนามสกุลหทัยทิพย์ให้ใช้เพื่อเตือนใจว่าจะไม่ใจโหดอีก เพราะเหตุนี้ปานจึงเทิดทูนเจ้าคุณเทศาอย่างมาก เขาสาบานจะเป็นคนดีและเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ต่อมาปานได้เป็นกำนัน

    “เอ็งสองคนก็เหมือนกัน พ่อเอ็งก็เป็นคนงานในไร่นี่แหละ พอพ่อเอ็งตายท่านก็เลี้ยงพวกเราทุกคน มีเงินเดือนกินทุกคน ส่งให้แม่เรียนเย็บผ้าในตลาดจนเลี้ยงตัวเอง บุญคุณท่านล้นหัวพวกเราทุกคน” ทั้งสายคำ บัวแก้ว เต่า ก่ำและม้งต่างเข้าใจแล้ว

    ในขณะที่ปานมาบ้านทิดอ่วม ขอเจรจากับหนานอุยเป็นการส่วนตัว ปานบอกหนานอุย “เอ็งฟังข้าให้ดีนะ เรื่องที่ข้าจะพูดนี่เอ็งต้องสาบานก่อนว่าจะไม่บอกใคร แม้แต่พ่อแม่เอ็ง ถ้าเอ็งรักไอ้ดวงจริง เอ็งต้องสาบาน” หนานอุยยอมสาบาน ปานถามย้ำ “เอ็งจะยืนยันแต่งงานกับไอ้ดวงไหม ถ้ามัน...มันท้องกับคนอื่น” หนานอุยแทบช็อก “ว่าไง ถ้าเอ็งไม่แต่งข้าก็ไม่ว่า แต่เอ็งสาบานกับข้าแล้วว่าเรื่องไอ้ดวงจะเป็นความลับ เพราะถ้าเอ็งไปบอกใครข้าจะตามฆ่าให้หมด”

    สีหน้าหนานอุยกลัวแต่มั่นใจ “ไม่เป็นไร ดวงใจจะท้องกับใครฉันไม่ว่า ขอให้ฉันได้แต่งงานกับดวงใจ ฉันยอมทุกอย่าง”

    ปานถามย้ำจะยอมรับเด็กในท้องดวงใจเป็นลูกตัวไหม หนานอุยยินดีรับด้วยความรักที่มีต่อดวงใจ ปานจึงบอกให้ยกสินสอดมาได้ในวันมะรืนเลย...หนานอุยดีใจรีบมาบอกพ่อกับแม่ว่าตนทำดวงใจท้อง ให้รีบยกขันหมากไปสู่ขอ ทั้งสองงงเมื่อไหร่กัน หนานอุยตอบว่าหลายวันแล้ว ปานแอบเอาเท้าสะกิดเตือน หนานอุยมองหน้าแล้วนึกได้ ตอบใหม่ว่าหลายเดือนแล้ว

    ทิดอ่วมจึงบอกปานไม่ต้องห่วงเรื่องสินสอดทองหมั้น ตนยินดีให้เรียกมาได้เลย ปานบอกเรื่องนั้นไม่สำคัญ ขอให้รับผิดชอบดูแลดวงใจอย่างดีก็พอ ทั้งสองดีใจที่จะได้อุ้มหลาน

    ค่ำนั้น ปานหาชุดที่ใช้วันแต่งงานมาวางให้ดวงใจ บอกสายคำให้ช่วยแต่งตัวดวงใจ วันมะรืนหนานอุยจะยกขันหมากมา ดวงใจโวยวายไม่ยอม ปานเอ็ด “เอ็งไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ข้าไปตกลงกับหนานอุยแล้ว มันรักเอ็งมากขนาดยอมรับเป็นพ่อของลูกเอ็ง”

    “แต่หนานอุยไม่ใช่พ่อของลูกฉัน แล้วฉันก็ไม่ได้รักมัน ไม่นะพ่อ ฉันกราบพ่อล่ะจ้ะ พ่ออย่าทำอย่างนี้กับฉันนะ” ดวงใจก้มกราบ

    “แล้วคนที่เอ็งรัก ที่เป็นพ่อของลูกเอ็งอยู่ที่ไหน เอ็งหยุดโพนทะนาหาซะที หนานอุยกับพ่อแม่มันรักเอ็นดูเอ็ง เอ็งกับลูกจะมีความสุข” พูดจบปานเดินออกไปดวงใจร้องไห้โฮ

    ooooooo

    วันงาน เสียงโห่ขันหมากของหนานอุยดังมาแต่ไกล ปานยืนรอรับอยู่กับบัวแก้ว ก่ำ ม้งและเต่าสีหน้าทุกคนดูเครียดไม่มีใครยิ้มแย้ม ปานใช้บัวแก้ว

    “เอ็งรีบขึ้นไปดูซิว่าแม่เอ็งแต่งตัวไอ้ดวงเสร็จหรือยัง ถ้าเสร็จแล้วก็ให้แม่เอ็งลงมาช่วยข้ารับแขก”

    บัวแก้วรับคำรีบเดินออกไป...ดวงใจถูกจับแต่งตัวเสร็จแต่ยังคงร้องไห้ไม่หยุด แก้วเอาสร้อยทองใส่ที่คอและข้อมือให้ พร้อมปลอบ “หยุดร้องไห้ได้แล้วไอ้ดวง วันนี้เป็นวันดีของเอ็ง”

    “วันที่ฉันจะตายทั้งเป็นต่างหากอาแก้ว”

    “เอ็งจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว ดูสิแม่หนานอุยเอาทองหยองมาให้เอ็งใส่เต็มตัวอย่างนี้ เอ็งน่ะโชคดีแล้วนะไอ้ดวง”

    ดวงใจสะอึกสะอื้นขอให้แก้วช่วย ตนทนไม่ได้ที่จะมีผัวเป็นคนอื่น แก้วพยายามบอกว่าความดีของหนานอุย จะทำให้เธอรักได้ไม่ยาก ดวงใจสวนเสียงเข้มทั้งน้ำตา

    “ไม่มีวัน...ฉันไม่มีวันรักใครอีกในชาตินี้”

    บัวแก้วถือถาดสำรับกับข้าวเข้ามาวางให้ดวงใจกับสายคำกิน แล้วบอกแม่ว่าลุงกำนันให้ลงไปช่วยรับแขก แก้วหันมาย้ำกับดวงใจ

    “ดวงเอ๊ย...กินข้าวกินปลาซะนะ ยังไงๆก็นึกถึงลูกในท้องก่อนนะ”

    สายคำรีบกินด้วยความหิว บัวแก้วกระตุ้นดวงใจก่อนจะเดินตามแก้วออกไป ให้ทานเสียนึกถึงลูกในท้อง บ้าง...สายคำยื่นชามข้าวให้ดวงใจ เธอปัดชามตกแตกแล้วร้องไห้โฮ สายคำระอา

    ข้างนอกกำลังเป็นพิธีการมอบสินสอดทองหมั้น ปานฝากดวงใจกับทิดอ่วมและภรรยา...ข้างใน ดวงใจพยายามรูดห่วงที่ข้อเท้าออกจนเล็บหักเลือดเปรอะอย่างน่าสงสาร สายคำเตือนให้พอเจ็บตัวเปล่าๆ แต่ดวงใจไม่ยอมเขย่าอย่างบ้าคลั่ง “มันติดอยู่ที่ส้นเท้านี่แหละ”

    สายคำร้องไห้ด้วยความสงสาร ขอร้องให้พอดวงใจไม่ละความพยายาม มองไปเห็นเศษกระเบื้องที่แตก จึงคว้ามาถือในมือ...ข้างนอกยังคงทำการนับสินสอดแล้วเอาผ้าห่อไว้ตามเดิม ทิดอ่วมถามปาน “หวังว่าคงจะพอใจนะ ฉันมีลูกคนเดียว เงินทองข้าวของทั้งหมด ต่อไปก็ตกเป็นของหนานอุยกับดวงใจ”

    ปานซาบซึ้งฝากดูแลตักเตือนดวงใจด้วย แม่หนานอุยรับปากจะดูแลเหมือนลูกคนหนึ่ง หนานอุยร้อนใจอยากเห็นหน้าดวงใจเต็มแก่...ในขณะที่ดวงใจใช้ปากกัดผ้าไว้ ตัดสินใจเอาเศษกระเบื้องมาเฉือนส้นเท้าเพื่อให้ห่วงหลุด สายคำนั่งร้องไห้เอามือปิดปากอย่างสยดสยอง

    “ลาก่อนนะพี่สาย ไม่ตายซะคงได้เจอกัน...” ดวงใจพยายามลุกด้วยสีหน้าดีใจ

    “ไปดีมาดีเถอะนะไอ้ดวง อ้อ...เดี๋ยว นี่รองเท้าข้าเพิ่งซื้อมาจากตลาด เอ็งเอาไปใส่ซะ ไม่งั้นแผลจะเลือดออกมาก เอาผ้านี่ปิดอย่าให้เลือดมันตกพื้น เสือมันจะตามเอ็ง” สายคำจัดของจำเป็นใส่ย่ามให้ ดวงใจรับย่ามมาสะพายแล้วรีบปีนออกทางหน้าต่าง

    หนานอุยนั่งรอตรงลานพิธี สีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข ปานกับแก้วพยายามยิ้มแย้มกับชาวบ้านที่มาร่วมงาน ทิดอ่วมให้พาเจ้าสาวมาทำการผูกข้อไม้ข้อมือได้ ปานกับแก้วจึงไปตามดวงใจ แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไป เห็นสายคำนั่งร้องไห้ ข้างๆมีเศษเนื้อกองอยู่กับเลือด แก้วแทบช็อก ปานถามหาดวงใจ สายคำร้องไห้บอกว่าไปแล้ว

    หนานอุยใจร้อนตามเข้ามาไม่เห็นดวงใจก็โวยวาย “ไหนเจ้าสาวของฉัน...พ่อเอาเจ้าสาวของฉันมา”

    สายคำหมั่นไส้ด่า “ไอ้หนานอุย ไอ้ดวงมันไม่ยอมเป็นเมียแกหรอกวะ”

    หนานอุยโมโหต่อว่าสายคำเอาเมียตนไปไว้ไหน ปานบอกไม่ต้องห่วง ตนจะตามดวงใจกลับมา แล้วหันมาตวาดสายคำ ถามดวงใจหนีไปเมื่อไหร่ สายคำอึกอัก “ฉันไม่รู้...ฉันนอนหลับ”

    ปานไม่เชื่อตบหน้าสายคำ “อีตอแหล...เอ็งบอกมาตามตรงว่าอีดวงหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่”

    แก้วโผกอดลูก สายคำร่ำไห้บอกปานว่าตนไม่รู้จริงๆ หนานอุยให้ปานรีบไปตามดวงใจ ปานเข่นเขี้ยว “ข้าต้องตามมันกลับมาให้ได้...”

    ในป่า ดวงใจวิ่งโขยกเขยกอย่างรู้ทาง หยุดพักเพราะเจ็บแผลที่เท้าบ้าง ทำแผลใหม่แล้ววิ่งต่อหายลึกเข้าไปอีก...ปานหน้าเคร่งเครียด พาพรรคพวกออกตามหาดวงใจ หนานอุยตามไปด้วย ก่ำเตือนปานว่า ดวงใจชินกับป่าตั้งแต่เด็ก จะตามคงยาก แต่ปานไม่ยอม ต้องหาให้เจอ เต่าเสนอให้แยกย้ายกันหา ปานจึงให้ม้งกับเต่าไปทางหนึ่ง ตนกับก่ำจะไปอีกทาง หนานอุยขอไปด้วย

    “หนานอุย ข้าว่าเอ็งกลับไปรอกับพ่อเอ็งดีกว่าเอ็งไม่ชำนาญเดินป่า จะพาถ่วงเสียเวลา”

    “ตาก่ำ! ข้าน่ะชำนาญป่าไม่แพ้พวกลุงหรอก ฉันจะไปตามเมียฉัน” หนานอุยโวยก่ำ

    ปานเดินจ้ำออกไปอย่างรำคาญ ก่ำตามไปพร้อมชาวบ้านอีกสองสามคน หนานอุยวิ่งตาม ส่วนทางบ้าน บรรยากาศงานล่ม แก้ว บัวแก้วและสายคำนั่งคุยกันอย่างสลดใจ

    “ไอ้ดวงเอ๊ย...ทำไมมันถึงใจเด็ดอย่างนี้ ยอมเชือดเท้าตัวเอง” แก้วปาดน้ำตาหดหู่ใจ

    “ลุงกำนันไม่น่าบังคับใจมันขนาดนี้เลย มันท้องไม่มีพ่อก็ไม่เห็นเป็นไร นี่แม่...เราก็ช่วยกันเลี้ยงหลานเราได้ ทำไมต้องให้มันแต่งกับหนานอุยด้วยล่ะ” บัวแก้วไม่เข้าใจ

    “พ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกมีอนาคตที่ดี ลุงของเอ็งไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำ ที่ทำอย่างนี้ก็เพราะหวังดีกับดวงใจ”

    สายคำสงสารดวงใจที่ใจเด็ด เป็นห่วงป่านนี้บาดแผลจะเป็นอย่างไรบ้าง บัวแก้วหวั่นใจว่าจะหนีไปไม่ได้ไกล สายคำยกมือท่วมหัว “เจ้าประคู้น เจ้าป่าเจ้าเขา ขอให้ไอ้ดวงมันหนีรอดไปได้ด้วยเทิ้ด...”

    “ถ้ามันหนีรอดไม่ถูกจับกลับมา มันจะโดนเสือขบหัวน่ะสิ” บัวแก้วเป็นห่วง

    แก้วใจหายปรามไม่ให้พูด บัวแก้วบอกแม่ เลือดกองโตขนาดนั้น เสือมันต้องได้กลิ่นแน่ สายคำไหว้ขอให้เจ้าป่าเจ้าเขาคุ้มครองดวงใจอีกครั้ง แก้วกับบัวแก้วจึงยกมือสาธุด้วย

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    2 สหายจับมือจัดการเดียรถีย์ ขจัดเภทภัยให้ชาว “ไผ่แดง”

    2 สหายจับมือจัดการเดียรถีย์ ขจัดเภทภัยให้ชาว “ไผ่แดง”
    24 ต.ค. 2564

    00:01 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันอาทิตย์ที่ 24 ตุลาคม 2564 เวลา 02:09 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์