ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    วิวาห์ว้าวุ่น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ขณะที่ปวีร์ตกใจแทบตาย เมื่อเสียงเมษาร้องเรียก ทั้งตบประตูแทบจะพังอยู่ข้างนอก มองไอรดาที่นอนนิ่งไม่รู้เรื่องอย่างละล้าละลัง...โดยหารู้ไม่ว่า ไอรดาตัวดีเป็นคนโทร.ไปบอกเมษาเองว่า ปวีร์นอนอยู่กับเธอที่ห้องนี้ ปวีร์ตื่นอีกครั้ง เมื่อเสียงตะโกนของเมษาปลุกให้ตื่นตัวขึ้น

    "เปิด...เปิดประตู...คุณปวีร์อยู่ในนั้นใช่ไหม"

    ทั้งๆที่ยังขบไม่แตกว่าเมษามาได้ยังไง แต่ปวีร์ก็

    ตะลีตะลานวิ่งไปเปิดประตู ร่างของเมษาที่วิ่งมาหมายกระแทกให้ประตูเปิดจึงถลันม้วนต้วนตึงกลางห้อง ลุกขึ้นมาได้ ถามปวีร์ว่าเป็นยังไง ปวีร์ให้ถามเธอเองว่าเป็นยังไง ไม่มีกุญแจแล้วเข้าบ้านมากลางดึกยังงี้ทำไม?

    "ถ้าษาไม่มา เกิดคุณตายไปจะว่ายังไง" ปวีร์ฟังแล้วหน้าเสีย ถามว่าใครตาย?

    ขณะนั้นไอรดาขี้เกียจฟัง จึงค่อยๆย่องลงจากเตียงหนีออกจากห้องไปอย่างเงียบกริบ

    "ฮือ..." เมษาร้องไห้โฮ...ผวาเข้ากอดปวีร์ สะอึกสะอื้นตื้นตันทรวง "นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้กอดคุณปวีร์ตัวเป็นๆแบบนี้อีกแล้ว...รีบไปเถอะค่ะ รีบไปล้างท้อง เราอย่าเสียเวลาอีกเลย"

    "เอ๊ะ ผมต้องไปล้างท้องทำไม"

    "คุณปวีร์กินยาตาย โถ...คิดสั้น กินเป็นกำๆ จะฆ่าตัวตายไปทำไม ษายังอยู่ทั้งคน"

    "ผมเนี่ยนะคิดสั้น...บ้าเรอะ...ใครบอกคุณ"

    เมษาหันไปทางเตียงที่เห็นไอรดาไวๆ ตอนนี้หายไปไหน เมษากับปวีร์มองไม่เห็นไอรดา ที่แง้มประตูมองจากข้างนอกตาวาวๆ แล้วผลุบหายไป...ปวีร์มองไปมา แล้วถึงบางอ้อ

    "อ๋อ...ยายไอรดาตัวดี...เจ้าเล่ห์...อีกตามเคย"

    ปวีร์เดินนำหน้าเมษาลิ่วๆออกไป ไอรดามานั่งปอกแอปเปิ้ลเคี้ยวหยับๆอยู่ที่โต๊ะอาหารในท่าสบายใจเฉิบ ปวีร์นำหน้าเมษาเดินลิ่วๆมาตะคอกคอแทบแตก

    "นี่คุณ...เล่นบ้าๆอะไรของคุณ...หา"

    "รู้ไหมว่าฉันตกใจแทบตายชัก เล่นบ้าๆแบบนี้มันน่าตบซักที" เมษาทำท่าจะตบ ไอรดาชูมีดปอกผลไม้ในมือ เมษาชะงักกึก

    "ทำไมไม่เข้ามา มาให้แม่เชือดซะดีๆ" เมษากลัวจนมือสั่น ให้วางมีดก่อน "ได้...วางในท้องเธอดีมะ?" เมษาขี้หดตดหาย ไอรดาหันไปทางปวีร์ "คุณก็เหมือนกัน ขืนยังมาทำหื่นกับฉันอีก...ฉึบ" ไอรดาร้องฉึบ คมมีดปาดกล้วยหอมลูกเขื่องขาดเป็นสองท่อนไปครึ่งหวี ปวีร์สยองจนหันหน้าหนี เมษารีบกอดประโลมใจ

    "คุณปวีร์ขา ถ้าภรรยาคุณไม่เอาไหน ไม่รู้จักเอาใจ... ปล่อยเธอไปเถอะค่ะ อย่าไปยุ่งกับเธอเลย"ไอรดาพยักหน้า ชมว่าผายลมได้ดี... "สิ่งที่คุณต้องการ เดี๋ยวเมษาดูแลให้เองค่ะ"

    "หา...เธอว่าไงนะ..." ไอรดาหน้าถอดสี ชักจะหวงขึ้นมาตงิดๆ

    "ก็ในเมื่อเธอเหมือนลิงได้แก้ว มีของดีแล้วไม่รู้จักใช้...ฉันจึงขอใช้เอง" ไอรดาทำท่าจะหวงก้าง เมษารีบอุ๊บอิ๊บต่อ "เธอก็ไม่ยอมยุ่งกับปวีร์อยู่แล้ว ยังจะหวงไว้ทำไม อย่าทำตัวเป็นหมาหวงก้าง"

    "คุณเมษา...อย่าไปว่าไอรดาเขายังงั้นสิ...คุณไอรดาเขาแค่หวงผมตามประสาผัว เมียข้าวใหม่ปลากำลังมัน...ฮ่าๆๆๆ"

    ปวีร์ยั่วยวนกวนโอ๊ย

    "แหวะ...กล้าพูดไม่อายเลยนะเนี่ย ใครหึงหวงคุณมิทราบ อยากได้ เอาไปเลย"

    "ขอบใจจ้ะ..." เมษาโค้งให้ จูงมือปวีร์ "ไปค่ะ คืนนี้ เมษาขอค้างที่นี่นะ"

    "เฮ้ย...เดี๋ยวสิ" ไอรดาเพิ่งนึกได้โวยทันที "นี่ จะมาทำอะไรกันในบ้านนี้เลยเรอะ...เฮอะ"

    "ทำไม..." ปวีร์หันมายิ้มร่า "ไหนว่าไม่หึงหวง ใครอยากได้ก็เอาไปไง" ยิ้มหวานใส่ "รึว่าเกิดนึกเสียดาย อาลัยแสน แน่นอุรา..."

    "ไอ้...ไอ้ทุเรศ..." เงื้อมีดจะปาใส่ ปวีร์ร้องลั่น ยกมือโดดโหยงหนี...ไอรดาลดมีดลง "แต่...ตอนนี้ฉันยังเป็นภรรยาคุณ ควรจะไห้เกียรติกัน...จะให้ดี ไปหย่าให้ฉันสิ"

    "มาทำเป็นอ้างผัวอ้างเมีย...รึว่าเปลี่ยนใจ จะมาหน่อนั้ง พะเจ็กนั้ง"

    "ทุเรศ...อุบาทว์ เป็นสามีประเภทไหนกัน"

    "ประเภทนี้แหละ...ทนไม่ไหวก็ขอหย่าไปเลย"

    "เรื่องอะไร..." ไอรดาทำอะไรไม่ได้ หันไปเอามีดจิ้มผลไม้ในถาดกระจุยไป...เมษาดึงปวีร์พากันหนีคมมีด...

    พอปวีร์พาเมษากลับไปที่ห้องนอน เมษายืนทำตาเยิ้มใส่ ปากก็รำพันยาวยืดเสียงครืดๆด้วยอารมณ์ในลำคอ

    "ษาดีใจที่สุด...จนสุดที่สุด...รู้ไหมคะ เราไม่ได้ยุ่มย่ามรำมะนากันเพียงสองเราแบบนี้มานานแล้ว นานจนษาลืมความรู้สึก ตอนนั้นไปแล้ว...เมษาจึงไม่ขออดทนรอต่อไปอีกแล้วค่ะ" ว่าแล้วเริ่มถอดชุด

    "เดี๋ยว...ใจเย็นๆก่อนนะษา..." ปวีร์พยายามเบี่ยงบ่ายยักกระสาย...เมษานิ่งคิดแล้วรีบบอก

    "ถ้าวีร์รู้สึกเร็วไป...งั้นษาจะบิวท์ตัวเองจนถึงจุดฮอต ให้ปรอทแตกจนไฟลุกพรึบไปติดวีร์จนให้เหมือนเตาแก๊สระเบิดเถิดเทิงไป เล้ยยย..." เมษามองแก้วไวน์ที่ไอรดาชงวางที่หัวเตียง เมษารีบชมว่า ปวีร์ช่างรู้ใจษาดีแท้...ชูแก้วไวน์ขึ้น "แด่ความรักของเรานะคะ" เมษายกแก้วขึ้นดื่มจนหมดแก้ว วางแก้วลง หลังมือปาดริมฝีปาก มองปวีร์...แล้วให้มาหาเธอ

    "กอดฉัน....แล้วจงดิ้นตายไปกับความรักของเราเสีย..."

    ปวีร์บอกเขายังจุดไม่ติด...เมษายืนยันว่า พี่ไม่ต้องน้องจุดให้เอง...เมษาก้มลงจูบเขาอย่างดูดดื่ม...อาการจูบของเมษา ค่อยๆอ่อนล้าลง และมีเสียงครอกๆ ก่อนที่จะคะมำซบบนอกของปวีร์ ปวีร์แปลกใจและตกใจ เมื่อเห็นเธออ่อนปวกเปียกเหมือนไฟดับมอดจอดป้ายลงทันที

    "ยายไอรดาตัวแสบเอ๊ย...ที่แท้ก็วางยาเราจริงๆด้วย...มันน่านัก...แต่เออ ก็ดีไปอย่าง ขอโทษทีนะเมษา คืนนี้ตัวผมก็ไม่อยากนอกใจภรรยาอยู่แล้ว...หลับให้สบายล่ะ"

    ปวีร์เอาผ้าห่มให้เมษา ก่อนที่จะหาทางเอาผ้าห่มกับหมอนไปนอนโซฟาข้างเตียง...

    ooooooo

    กว่าเมษาจะแต่งตัวเสร็จลงมาจากห้องนอนก็สายแล้ว เธอไม่รู้ว่าขณะนั้นคุณรุจน์กับทีมงานถ่ายแบบที่มีเมษามาแต่งชุดเจ้าสาว แต่ก็รออย่างวุ่นวายไปทั้งวง เพราะเมษาปิดมือถือไม่รับสาย...

    เมื่อลงมาก็เจอธงชัยกับขวัญตา แล้วเห็นไข่มุกยืนมองจากอีกทาง เมษาจึงถามว่านั่นใคร ไข่มุกก็ตอบอย่างไม่ไว้หน้าว่าคุณเป็นใคร ท่าทางเหมือนพนักงานทำความสะอาด ปวีร์ จึงปรามไข่มุก เมษาจึงตอกหน้าไข่มุกที่กล้าดีมาว่าเธอเป็นพนักงานทำความสะอาด...แล้วย้ำ

    "ถึงจะทำความสะอาด ฉันก็ทำความสะอาดเนื้อตัวคุณปวีร์ไง"

    ปวีร์รีบปรามเมษาอย่าพูดน่าเกลียดต่อหน้าเด็ก คุณก็รู้ว่าเมื่อคืนเราไม่ได้มีอะไรกัน เมษายังยืนยันว่า แค่ไม่มีเมื่อคืน เท่านั้น แล้วเมษายังบ่นต่อไปว่า  ทำไมเมื่อคืนถึงวูบไปก็ไม่รู้ เลยอดรำลึกนาทีแห่งความหลัง  อัพแอนด์ดาวน์...อย่างน่าเสียดาย

    ไข่มุกยังพูดจาต่อปากกับเมษาเรื่องที่ไข่มุกแย้มว่า เธอยังเคยเห็นคุณปวีร์กับคุณไอรดา กำลังจะทำอะไรกันหรือไม่ทำอะไรกันอยู่เลย...เล่นเอาเมษาหึงจนของขึ้น ซักว่าทำอะไรกัน...ก่อนที่ไข่มุกจะพูดออกมา แม่ขวัญตารีบอุดปากไข่มุกไว้ ปวีร์รีบอุดหูเมษาไว้ทัน

    ปวีร์ชวนไปทานอาหารเช้ากัน แล้วพาเมษาแยกไป... ส่วนขวัญตากำราบทั้งธงชัยและไข่มุกแล้ว ตัวเองก็ได้แต่บ่นห่วงไอรดา ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อคืน ป่านนี้ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนก็ไม่รู้...

    ที่แท้ไอรดาไปซุกหัวนอนข้างปุ๊กกี้บนเตียงในบ้านเธอ ปุ๊กกี้ตื่นขึ้นมา จึงซักถามเพื่อนว่า มาไม่บอกกล่าว ไอรดา ยอมรับว่าไม่อยากปลุกเพื่อน แล้วเล่าเรื่องที่เมื่อคืนเมษาไปนอนกับปวีร์ ปุ๊กกี้เดือดปวีร์ที่ทำกับเพื่อนขนาดนี้ สั่งให้หย่าไปเลย ไอรดาร้องห้ามลั่น

    "หย่าไม่ได้...ขืนหย่าก็เข้าทางเขา ที่ทำมาทั้งหมดก็สูญเปล่า"

    "กรรมเวรของแกแล้ว แต่งงานกับเขาเพื่อหวังเงิน ต้องตกนรกทั้งเป็น"

    "ไม่ใช่ว่าเขาพามา ฉันเป็นคนโทร.ให้เมษามาเอง"

    "เฮ้ย...บ้าเรอะ มันยังไงกันแน่...บอกให้หายงงหน่อยซิ"

    ไอรดาสั่นหัว บอกเอาไว้วันหลัง ตอนนี้เธอมีนัดกับ คุณรุจน์ แล้วยังย้ำว่าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง จะได้คะแนนสงสารจากเขา ปุ๊กกี้ฟังแล้วต้องเตือนสติเพื่อน

    "ยายไอเอ๊ย....ฉันปวดหัวกับแกจริงๆ แต่งงานแล้วยังแอบปลื้มผู้ชายคนอื่น แกไม่ดีไปกว่าอีตาปวีร์นักหรอก"

    "นี่ แกพวกใครกันแน่...ฉันไม่คิดจะมั่วกับใครแบบตาคนนั้น แต่ฉันมีความรู้สึกกับคุณรุจน์นี่..." ทำท่าจะเคลิ้มฝัน "มันบริสุทธิ์ แล้วก็จริงใจกว่านั้นเยอะ"

    "เอาให้เหมาะนะเพื่อน...ให้เหมือนหนีเสือปะตะเข้ตะโขงมะโรงมะเส็งไปเลย"

    "ไม่หรอก...ฉันมั่นใจ ถึงคุณรุจน์จะเป็นตะเข้ ก็ต้อง เป็นตะเข้ที่น่ารัก คุณรุจน์ต้องดีกว่านายปวีร์นั่นพันเท่าหมื่นเท่า... ฉันมั่นใจโดยแท้..."

    ปุ๊กกี้เดินหนีไป หลังทำหน้าเบื่อหน่ายไอรดาเต็มที...

    แต่คนที่ไม่เบื่อก็คือคุณรุจน์ผู้น่ารักของไอรดา...เมื่อเธอไปหาเขาที่ทำงาน เล่าเรื่องราวการเป็นเมียที่น่าสงสารของเธอ คุณรุจน์ฟังแล้วเนื้อตัวร้อนฉ่าด้วยความสงสารไอรดา แล้วก็อยากจะทำอะไรนายปวีร์ สามีที่ไม่เอาไหนของไอรดายิ่งนัก

    "ผมไม่อยากยุ่งเรื่องสามีภรรยาหรอกครับ แต่จะให้เฉยไม่ช่วยอะไรคุณไอเลย ผมก็ทำไม่ได้"

    "อย่าเลยค่ะ...ไอแค่เล่าให้ฟัง ไม่ได้มีเจตนาจะรบกวนคุณรุจน์"

    "ไม่รบกวนหรอกครับ อยากให้ผมช่วยอะไรก็ว่ามาเลย หรือจะให้ผมไปคุยกับคุณวีร์"

    "อย่าไปพูดกับคนคนนั้นเลยค่ะ ถ้าคุณคิดจะช่วยจริงๆ แค่ช่วยรับฟัง และเป็นที่ปรึกษาไอแบบนี้ ไอก็ดีใจแล้วละค่ะ"

    "ได้สิครับ คุณปรึกษาผมได้ทุกเวลา"

    "ไหนๆปรึกษาแล้ว บางครั้งก็ไปทานข้าว ดูหนังฟังเพลง เรียกว่าปรึกษานอกสถานที่กันนะคะ" เสียงรุจน์อื้ออ้า ไอรดาจึงถาม "หรือว่าคุณรุจน์รังเกียจไอ"

    "เปล่าครับ...ได้สิครับ ได้เลย"

    พอดีมีคนมาบอกว่านางแบบมาแล้ว รุจน์จึงรีบสั่งให้ลงมือ เขาขอตัวกับไอรดาว่า ถ้าไม่รีบก็อยู่ดูเขาถ่ายแบบ ไอรดาตอบตกลง  แล้วก็เอะใจ  เมื่อเห็นพนักงานพาเมษาเดินมาในชุดเจ้าสาว...ขณะที่ไอรดายังอยู่ในฐานะผู้ สังเกตการณ์ การถ่ายแบบเจ้าสาวของเมษา...

    ปวีร์กับธราดลก็ไปฝึกโยคะกับมาตติกาที่สำนักของเธอ ขณะที่กำลังฝึกท่าเริ่มต้น ก็ถูกดัดหลังและขาจนแทบจะร้องเป็นควายถูกเชือด จนปุ๊กกี้ที่ไปฝึกเช่นกันรำคาญ ธราดลกับปวีร์จึงเผชิญหน้ากับปุ๊กกี้คู่อริเก่า  ปุ๊กกี้โกรธที่ถูกปวีร์ ไล่ออกไปเพราะเสียงรบกวนคนอื่น

    "คุณไม่ต้องมายุ่ง เมื่อคืนคุณทำอะไรทุเรศๆไว้น่ะ ฉันรู้นะ"

    ปวีร์ฟังแล้วหน้าเสีย ธราดลรีบช่วยต่อว่าปุ๊กกี้ ที่ไปหาเรื่องเพื่อนของเขาอีก มาตติกาเดินมาขอโทษทั้งสามคน ให้เกรงใจคนอื่น แต่ทั้งสามกำลังมัน ต่างก็โต้กัน แล้วต่างไล่ให้อีก ฝ่ายออกไป มาตติกาจำต้องเชิญทั้งสามคนออกไปจากห้องทันที...

    ส่วนไอรดา....ดูการถ่ายแบบของเมษา ซึ่งรุจน์เองได้แต่ ชมว่าเมษาถ่ายชุดเจ้าสาวได้สวยงามมาก ถ้าเป็นเจ้าสาวจริงๆ เขาจะรีบไปถ่ายมาลงหนังสือเขาทันที...เมษาได้ทีชำเลืองไอรดา แล้วรับแก้วน้ำหวานจากคนเสิร์ฟมาจิบ แล้วบอกรุจน์

    "ที่จริงก็เกือบจะได้เป็นเจ้าสาวแล้วล่ะค่ะ ติดอยู่ที่ว่า... ดันเจอสุนัขคาบไปรับประทานซะงั้น" รุจน์หยอดว่า ท่าจะพูดเล่น เมษายืนยันทันที "สุนัขคาบไปจริงๆค่ะ ดูจากสายพันธุ์แล้ว น่าจะเป็นสุนัขขี้เรื้อนราคาถูกๆน่ะค่ะ" ไอรดาฟังแล้วคันคะเยอที่ปาก

    "แหม...ยังดีนะคะ ไอเคยเจอหนักกว่าค่ะ เจอสุนัขช่วงมันติดสัดเดือนสิบสอง ขนาดสามีชาวบ้าน มันยังเข้าไปงาบต่อหน้าต่อตาซะเฉยๆ"

    "แกว่าไงนะ" เมษาเต้นผาง ตาร้อนฉ่า จะรำมะนาใส่ไอรดา รุจน์โดดเหยงห้าม ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เมษาบอกไม่มีอะไร รุจน์จึงรีบให้ทำงานต่อ ให้เปลี่ยนเสื้อผ้าถ่ายชุดสุดท้ายเลย...เมษายังไม่ยอม เดินทำท่าสะดุดทำแก้วน้ำหวานในมือราดใส่ไอรดาจนแดงเถือกไป เสียงร้องวี้ดว้าย...เมษาทำท่าขอโทษ ขอทิชชูเช็ด ไอรดาผลักกระเด็นไปก้นจ้ำเบ้า หันไปฟ้องคุณรุจน์...รุจน์จึงต่อว่า
    ไอรดา ให้ค่อยพูดจากันแล้ว ฉุดเมษาขึ้นมาอย่างเอาใจ เมษามารยาผวากอดรุจน์อย่างไม่ตั้งใจ แล้วไม่ยอมปล่อย แถมยิ้มเยาะไอรดา...ซ้ำพอผ่านหน้า ยังบอกลอดไรฟัน

    "ใครหน้าไหนที่แกสนใจ ฉันจะแย่งมาให้หมด รู้ไว้ นังหมาขี้เรื้อน"

    "ด่าฉันว่าหมาขี้เรื้อนเหรอ" ไอรดาปราดเข้าตบเมษาหนึ่งฉาด รุจน์รีบห้าม เมษาตอบโต้ ทั้งสองสาวจึงเข้าโรมรันฟ้อนเล็บพันตูกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เมษาเสียท่าถูกดีดลงไปนอน ไอรดาขึ้นคร่อม ตบซ้ายขวาหน้าหลัง รุจน์เรียกพวกที่กำลังทำงานมาช่วยฉุดดึงแยกกัน รุจน์ต่อว่าไอรดาว่า ทำไมทำรุนแรงเมษานัก ไอรดาจึงกระซิบชัดๆ

    "ก็ยายเมษานี่แหละที่ไปนอนกับอีตาปวีร์ของฉันเมื่อคืนนี้" สิ้นเสียงกระซิบของไอรดา รุจน์ถึงกับอ้าปากหวอ...น้องๆช็อกไปกับความรู้ใหม่นี้...

    ส่วนคนที่ช็อกจริงๆ ก็เห็นจะเป็นนายธราดล ที่เดินออกมานอกสถานโยคะของมาตติกา ก็เจอปุ๊กกี้อีก เธอต่อว่าที่ผู้ชายทั้งสองที่มาหาเรื่องเธอ แล้วทั้งสองฝ่ายก็ด่าทอท้าทายกันอย่างไม่มีใครรามือให้กัน ธราดลท้าปุ๊กกี้ให้ลงมือเลยถ้าแน่จริง ผลคือถูกตบจนหน้าหัน ยืนงงไปทั้งธราดลและปวีร์เอง

    ปุ๊กกี้ตบไปแล้วสำนึกผิด รีบขอโทษ แต่ที่ทำเพราะเขา ท้าเอง แล้วย้ำ

    "ฝากเตือนเพื่อนคุณด้วย อย่าทำเรื่องอุบาทว์ๆอย่างเมื่อคืนนี้อีก" ธราดลกรากจะเล่นงานปุ๊กกี้ ปวีร์รีบดึงไว้ แล้วสารภาพ

    "คือว่า...เขาไม่ได้ใส่ร้ายฉัน" คำพูดนี้ทำเอาธราดลหันขวับมาถาม ว่าไงนะ? ปวีร์อ้อมแอ้มสารภาพ "ปุ๊กกี้ไม่ได้ใส่ร้ายฉันหรอก เมื่อคืนเมษามานอนกับฉันที่ห้องจริงๆ"

    ธราดลร้องฮ้า แล้วยืนนิ่งเป็นหุ่นไล่กา...ขณะที่ปวีร์ หน้าซีดเป็นไก่ต้มข่า...

    ยังไม่จบง่ายๆ ธราดลดึงปวีร์ไปเทศนา ที่ทำบาปกรรมเอาผู้หญิงอื่นมานอนในห้อง

    "แช่งเข้าไป แกไม่ได้นอนเตียงเดียวกับฉัน จะรู้อะไร คุณไอเขาไม่ยอมให้ฉันมีอะไร จะดี๊ด๊าด้วยแล้วเขาเองที่โทร.ไปเรียกยายเมษามา"

    "อย่าโม้...คุณไอเขาจะบ้าเหรอ ถึงจะโทร.ให้ยายเมษามานอนกับผัวในห้อง...แล้วนี่ฉันพลอยเสียไปด้วยที่ไปต่อ ปากกับปุ๊กกี้...เขาคงคิดว่าฉันเห็นด้วยที่นายเอาผู้หญิงอื่นมานอนในห้องผัว เมียเป็นมือที่สาม"

    พอปวีร์สวดส่ง ถ้าดีนักก็รีบไปหาดอกไม้ธูปเทียนไปกราบขอขมายายปุ๊กกี้ซะ ธราดลขึงขังลุกขึ้นทันที เดินอ้าวหนี จะไปซื้อธูปเทียน...

    ปวีร์ยืนมองเพื่อนทำอะไรบ้าๆ แต่ตัวเองก็คิดว่าสมควรไปขมาคุณมาตติกา...ว่าแล้วเดินกลับเข้าไปยังโรงฝึก โยคะทันที

    ฝ่ายปวีร์ก็สมใจ เมื่อมาตติกายอมยกโทษให้แล้ว จึงได้รับคำตอบที่ทั้งสองมีการต่อสู้กันเป็นงูกินหางแบบนี้ ก็เพราะปุ๊กกี้เป็นเพื่อนไอรดา ซึ่งไอรดาเขาทำทุกอย่างเพื่อให้

    ปวีร์ขอหย่า ถ้าเขาขอหย่า ต้องจ่ายเงินชดเชยสี่สิบล้าน เหตุนี้ คุณไอรดาจึงส่งเพื่อนมาราวี

    "แล้วอย่างนี้คุณปวีร์จะไหวเหรอ วันๆมีแต่เรื่องคนตามรังควาน" มาตติกาหยั่งความตื้นลึก

    "ก็แต่งงานกับเขาแล้วนี่ครับ ต้องรับผิดชอบอย่างลูกผู้ชาย"

    "อือม์ ยิ่งรู้จักคุณมากขึ้น รู้สึกว่าคุณไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เขาพูดกัน"

    "ครับ ผมก็พยายามทำแต่สิ่งที่ดีๆ เผื่อจะบันดาลให้ชีวิตสมรสผมจบลงด้วยดี เพื่อจะเริ่มต้นใหม่กับคู่ที่แท้ของผม"

    "เรื่องนั้นคุณคงไม่น่าห่วง เพราะมีผู้หญิงในสต๊อกเยอะแยะ"

    "โอ๊ย...อันนั้นมันอดีตนะครับ เดี๋ยวนี้นอกจากคุณไอภรรยาภาคบังคับ ผมมีแต่คุณมาตคนเดียวที่ผมไว้ใจ พูดคุยได้ทุกเรื่อง" ว่าแล้วขยับเข้าประชิด มาตติกาขยับหนีทันที... ขยับอีกที เธอขยับหนีอีกครั้ง ปวีร์ยิ้มแก้ขวย แต่ทว่าแห้งแล้งเต็มที...

    ตรงข้ามกับปุ๊กกี้ กลับเข้าบ้านไม่ทันไร เสียงกริ่งหน้าบ้านดัง จึงวิ่งมาต้อนรับ แต่พอเห็นธราดล จึงทำท่าจะหันหลังหนี ธราดลร้องเรียกว่าเขามาดี เปิดประตูแล้วเขาจะมาขอโทษ...ปุ๊กกี้ฟังแล้วชะงัก สีหน้าดีขึ้น...ปุ๊กกี้จำต้องต้อนรับเขาที่ม้านั่งหน้าบ้าน เขาวางดอกไม้ธูปเทียนลง ปุ๊กกี้เห็นแก่ น้ำใจที่จะมาขอโทษจึงยกโทษให้ แล้วย้ำว่า เขายอมรับแล้วใช่ไหมว่าปวีร์เพื่อนของเขา
    เป็นผู้ชายห่วยแตก ทุเรศ อุบาทว์ ชาติ...อะไรก็เติมลงไปเอง

    "ยอมรับไหม...ถ้าไม่ยอมรับ เชิญกลับออกไปเดี๋ยวนี้เลย"

    "ก็ได้...ผมยอมรับว่าเพื่อนผมห่วยแตก...แต่...เพื่อน คุณก็พอกันแหละ...คุณรู้ไหม ทำไมเพื่อนคุณถึงแต่งงานกับเพื่อนผม"

    "ก็เพราะดันเมา จึงไปได้เสียกันในคืนนั้น"

    แล้วทั้งสองคนก็เอาเรื่องสัญญาแต่งงานมาพูด ใครขอหย่าก่อนจะได้เสียสี่สิบล้าน ธราดลหาว่าปุ๊กกี้รู้เห็นเป็นใจจะได้ส่วนแบ่ง ที่แท้ก็พวกสิบแปดมงกุฎ ปุ๊กกี้เต้นเหย็ง ตอบโต้ว่า เขาได้จากเพื่อนเท่าไหร่ที่ยอมมาป่วนเธอ

    "จะมาขอโทษหรือจะมาชวนทะเลาะ เชิญออกจากรั้วบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

    "ไม่ต้องไล่น่า นึกว่าอยากอยู่นักเรอะ" ลุกขึ้นเดินหนีไปสองก้าว แล้วหันมาจองเวร "บอกเพื่อนคุณ ความโลภไม่เคยปรานีใคร คิดแต่จะแย่งสมบัติผู้อื่น วันหนึ่งเพื่อนคุณจะเสียใจ"

    ปุ๊กกี้ลุกขึ้น หมายสลายม็อบเต็มที่ ไล่ให้เอาธูปเทียนกลับไปด้วย ธราดลมาหยิบไปอย่างรังเกียจ...ปุ๊กกี้มองตามแล้วปลงอนิจจัง...เพื่อนเขากับ เพื่อนเธอ ก็น่าจะสมน้ำสมเนื้อกันละคราวนี้

    ooooooo

    วันนี้ นอกจากคุณหญิงพจนีย์จะเอาชุดเซ็กซี่เอ็กซ์แตกที่ลูกชายส่งเป็นของขวัญให้แม่ มาคืนให้ถึงบ้านของเขา ทั้งตำหนิลูกชายที่ทะลึ่ง ปวีร์จึงขออธิบายว่ามันสลับกัน แม่จึงเข้าใจ แล้วแจ้งเรื่องสำคัญที่จะขอร้องลูกชาย เพราะพวกผู้ใหญ่คิดจัดงานผ้าไทยก้าวไกลสู่ ระดับโลก เพื่อส่งเสริมสิ่งทอไทยให้ก้าวสู่แฟชั่นระดับโลก จึงขอให้ปวีร์ช่วยหานางแบบมาเดินโชว์เสื้อผ้าให้ 4-5 คน ผู้ชายก็มีปวีร์และตุลย์ ส่วนเมษาก็คงต้องมาเดินด้วย

    ปวีร์ฟังแล้วชักจะหนาวๆ น่าจะไม่พ้นมีเรื่องแน่ๆ ครั้นตกกลางคืน ไอรดาเช็ดผมรุ่มร่ามออกมาจากห้องน้ำ ปวีร์ ถอดเสื้อเดินมาทั้งๆปิดหน้า ทั้งสองจึงชนกันเป้งใหญ่ ต่างเปิดหน้ามาตาขวางใส่กัน ไอรดาจังก้าใส่

    "อย่านะ แม้แต่จะคิด ถ้าคืนนี้จะมาหื่นใส่อีกละก็..." ไอรดาในเสื้อคลุมใหญ่ยืนจังก้า แล้วเปิดเสื้อคลุมอ้าซ่า...ปวีร์ ตาเหลือกมอง หัวใจเต้นช่าๆๆ แล้วแทบหยุดเต้น เพราะใต้เสื้อคลุมนั้นมีอาวุธนานาห้อยระย้า ตั้งแต่อีโต้ กรรไกร ปังตอ ขวาน มีด พร้า แหลนหลาว "เห็นรึยัง พอจะสับให้เป็ดกินอร่อยปากไหม"

    "โอ๊ย...คิดมาก ไม่ต้องขู่หรอก นึกว่าจะพิศวาสนักเรอะ คืนนี้ต่อให้คุณมานอนเกาข้างฝาผ้าหลุดข้างๆผม คนระดับผมนี้หรือจะสน"

    "เดี๋ยว...พูดจริงๆ ฉันไม่น่าสนขนาดนั้นเลยเหรอ"

    "ก็ใช่สิ...ยังไม่รู้ตัวอีก....แล้วขอร้องอย่าเอาอาวุธพวกนี้ มาจี้ข่มขืนผมก็แล้วกัน" ว่าแล้วเดินไปที่เตียง "ผมจะนอนแล้วนะ ห้ามสะกิด นิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้"

    "แบบนี้ ฉันเสียเซลฟ์นะเนี่ย...มันจะไร้เสน่หาอะไรจะปานนั้น" ไอรดางึมงำเป็นหมีกินผึ้ง...

    จากนั้นไม่นานก็ช้า...ทั้งสองมีหมอนข้างมากั้นเป็นบังเกอร์ แต่หันหลังให้กัน...ปวีร์พอจะเคลิ้มๆ ก็ฝันถึงสาวเจ้ามาตติกาผู้สวยงามล้ำเลิศประเสริฐศรี ต่างชม้ายส่งสายตาเจ้าเสน่ห์ มาหยอกชายหนุ่มให้ฝันเพ้อละเมอหา...ส่วนยาหยีไอรดาก็ฝันเฟื่องถึงชายหนุ่มรุจน์ผู้สูงสง่าอะร้าอร่ามน่าหยิกน่ากอด เฝ้าแต่ส่งจูบให้กันอย่างแสนหวานสว้านดวงแด...

    ooooooo

    เมื่อยามค่ำคืนผ่านไป...พอรุ่งเช้า ปวีร์กับไอรดา ก็เริ่มราวีกันใหม่ ปวีร์เร่งมือหาเรื่องไอรดาหนักกว่า เขาอยากให้ไอรดาทนไม่ไหว รีบขอหย่าไปเสียที...

    เริ่มด้วยเมื่อไอรดาตื่นขึ้นมาจะเข้าห้องน้ำ ปวีร์ก็ยืนปัสสาวะในห้องน้ำอย่างอ้อยอิ่ง แถมไม่ยอมปิดประตูด้วย เธอเห็นแล้วหงุดหงิด เริ่มออกเสียงต่อว่าควรจะปิดประตู ปวีร์ รีบบอกว่าปิดก็ปิด แล้วก็หันมาทันที ไอรดารีบปิดหน้า

    "ว้าย...บัดสี จะหันมาปิด ก็ใส่กางเกงให้ดีก่อนสิ" รีบหันหนี หลังจากมองอีกครั้ง ปวีร์มองตาม หัวเราะชอบใจโก๋...จากนั้นมาที่เตียง ไอรดาเก็บที่หลับที่นอนอยู่ดีๆ ปวีร์ ถอดเสื้อยืดเหวี่ยงมาใส่โปะที่หัว จึงหยิบลงมา มองไปเห็นจะถอดกางเกง ถึงตาถลน
    "มองทำไม...นึกว่าจะชวนเล่นจับหนูจับแมวบนเตียงซะอีก"

    "เพ้อเจ้อ เมายาสีฟันเรอะ...ฝันไปเหอะ"

    ขาดคำ กางเกงของเขาก็ลอยมาบนหัวอีกที จึงเหลืออด

    "ไอ้...ทุเรศ มันจะมากไปแล้วนะ"

    ปวีร์หัวเราะชอบใจ "ขอโทษก็ได้...ก็ผมอยู่ของผมยังงี้ คุณอยู่ไม่ได้ก็ไม่ยาก หย่ากับผมแล้วออกไปเลย"

    "พูดแบบนี้...อยากลองดีใช่ไหม"

    ไอรดาคว้าไม้เบสบอลมากระชับมือ ย่างสามขุมใส่ ปวีร์ถอยกรูด

    "เฮ้ย...ช้าก่อน คุณจะทำอะไร หา" ปวีร์ถอย เธอควงไม้ รุกไล่ จนหัวไม้สะบัดไปตรงเป้า ปวีร์ร้องโอดโอย มือกุมเป้าทรุดลง ไอรดายืนจังก้าแล้วสั่งสอน

    "จำไว้...ต่อไป เสื้อผ้าใส่แล้วเก็บลงตะกร้า...ขืนโยนกางเกงใส่หัวฉันอีก ฉันจะเอากางเกงในยัดปากคุณ"

    ไอรดาปึงปังหนีไป ปวีร์ครางอ๋อย ก้มมองเป้า ครึมครางต่อ...

    "คนใจร้าย...มีลูกไม่ได้ อย่ามาสะกิดก็แล้วกัน...ยัยซาดิสต์"

    ooooooo

    ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง...ไอรดามานั่งห้องนั่งเล่น ขวัญตานั่งปอกผลไม้ให้ทาน ฟังขวัญตาแก้แทนปวีร์ ในฐานะที่เป็นคุณหนูในบ้านที่มีแต่คนเอาใจ จึงอย่าถือสา เธอจึงบอกว่า โลกทุกวันนี้มันเสมอภาคแล้ว เขาไม่ควรทำตัวปัญญาอ่อน

    แล้วปวีร์ก็เดินมาสมทบ หยิบผลไม้แต่ละอย่างมาชิม แล้วโยนทิ้งโยนขว้าง จึงถูกไอรดาเตือน กลับถูกปาหัวด้วยองุ่นทั้งพวงอย่างย่ามใจ ไอรดาทนไม่ไหว คว้าส้มทั้งลูกปาใส่ตรงเป้าอีก ปวีร์ร้องจ๊ากแต่หลบทัน ไอรดาคว้าส้มโอขึ้นมา ปวีร์ร้องว่า มันหนักมากนะ ไม่เล่นดีกว่า ส้มโอปาไปพลาดเป้า ไอรดามองเห็นทุเรียนลูกไม่โตนัก จึงคว้าก้านมา ขวัญตาจะห้าม

    แต่ช้าไปเมื่อไอรดาปาทุเรียนใส่ นายปวีร์วิ่งหนีตูดแป้น ทุเรียนหล่นตรงประตู พอดีคุณหญิงพจนีย์เดินมาโผล่หน้าร้องตกใจ แต่หลบทันหวุดหวิด ไอรดายืนหน้าซีด ตกใจกลัวคุณหญิงเจอทุเรียน พยายามเลี่ยงหนี

    คุณหญิงหันไปบอกขวัญตา สั่งทำความสะอาด แล้วให้บอกสองคนผัวเมียไปพบท่านทันที

    เมื่อทั้งสองคนไปพบคุณหญิง ทั้งสองเถียงกันเอาแพ้ชนะ แต่พอนึกได้รีบแก้ว่า ไม่มีอะไรกัน แค่ล้อกันเล่นเท่านั้น เราทั้งสองคนรักกันเป็นอันดี ขอให้คุณแม่สบายใจ คุณหญิงบอกว่า ถึงมีอะไรก็เป็นเรื่องธรรมดาผัวเมีย ลิ้นกับฟันกัดกันได้ทุกที
    จากนั้นคุณหญิงเสนอว่า มีหมอคนหนึ่งเชี่ยวชาญในการแก้ปัญหาชีวิตคู่ ควรไปปรึกษาท่าน ทั้งสองต่างค้านว่า เราสองคนไม่มีปัญหาถึงขนาดนั้น แต่คุณหญิงกลับยืนยันว่า หลังจัดงานผ้าไทยแล้ว จะพาทั้งสองคนไปพบหมอเอง

    ขณะที่ปวีร์กับไอรดาพยายามจะเอาชนะกันด้วยการทำให้อีกฝ่ายขอหย่าก่อน แต่ทางฝ่ายเมษานั้นหลงรักปวีร์จนกินนอนไม่ได้ อยากจะแย่งปวีร์มาจากไอรดาวันละร้อยหน จึงยุพี่ตุลย์ของเธอเร่งแย่งไอรดามาจากปวีร์โดยเร็ว เป็นการแท็กทีมกันอย่างถูกขา
    เมษาจะหาทางสั่งสอนนังไอรดาให้กระจุยไปจากปวีร์ ให้ได้ ส่วนพี่ตุลย์ก็จะหาทางเล่นงานปวีร์ให้หลุดลอยไปจากไอรดาให้ได้ ส่วนคุณปรีชาผู้พ่อ ฟังลูกชายลูกสาวคิดจะเล่นงานลูกคุณพจนีย์จึงด่าว่าลูกทั้งสองอย่าทำให้พ่อต้องหน้าแตก ต่อหน้าคุณ
    หญิงพจนีย์ ขอให้พ่อทำคะแนนต่อคุณหญิงบ้าง  ลูกทั้งสองได้แต่สั่นหัว ไม่อยากให้พ่อไปคิดแย่งคุณหญิงมาเป็นแม่ใหม่ให้พวกเขาเลย...

    ooooooo

    สำหรับงานแฟชั่นผ้าไทย ปวีร์ทำหน้าที่ติดต่อมาตติกาให้มาเดินแบบให้คุณหญิงด้วย...ขณะที่เขาเอนบนเตียง โทร.คุยกับมาตติกาอย่างไม่ยี่หระไอรดาที่นอนข้างๆ โดยมีหมอนข้างกั้นเท่านั้น...ฝ่ายมาตติกาก็บ่ายเบี่ยง กลัวงานเขาออกมาไม่ดี

    "โอ๊ย มีเรื่องเดียวที่คุณมาตจะทำให้งานออกมาไม่ดีคือ คุณมาตจะสวยจนคนอื่นในงานจะด้อยไปหมดน่ะครับ...มีคนอื่นเดินหลายคน แต่คนอื่นๆก็พื้นๆ ไม่สวยสะอะไร รู้จักก็เชิญๆมา...อย่างคุณมาตนะครับ เหมือนนางงามจักรวาล คนอื่นๆเปรียบได้แค่นางงามจักรยาน ที่ประกวดในตลาดนัดข้างถนนเท่านั้น...เชื่อหัวไอ้เรืองเถิดน่า"

    ไอรดาฟังแล้วเนื้อตัวสั่นที่หาว่าด้อยกว่า ทนต่อไม่ไหวแล้ว หน็อยคิดว่าพูดได้คนเดียวเรอะนายหอยหลอด...ดึงมือถือขึ้นมากดฉับๆ พอรุจน์รับสาย เธอฉีกยิ้มร่าร้องดังๆ

    "คุณรุจน์เหรอค้าาา"

    ปวีร์สะดุ้งหันมาเหล่ ไอรดาทำเสียงอ่อนเสียงหวานปานจะหยดแหมะๆ

    "โอ๊ย...คุณรุจน์ขา คิดถึงจังเล้ยยย...นี่ดึกเกินไปรึเปล่า คุณรุจน์เจ้าขา...หา ยังอยู่ที่ออฟฟิศเหรอคะ ทำงานหามรุ่ง

    หามค่ำจังเลย...เหนื่อยมากไหมคะ...แหม อยากไปนวดให้จังเลย..."

    ปวีร์ถึงชะงัก ชะช้า หน็อยแน่ นอนอยู่ข้างๆสามีแท้ๆ ยังดันพูดจ๋อยๆกับชายชู้อยู่ได้

    ส่วนรุจน์นั้นเอนพูดมือถือ ตาจ้องมองแล็ปทอปที่วางให้ดูบนโต๊ะข้างๆอย่างสบายใจ

    "โอ...ไม่เหนื่อยเลยครับ เดี๋ยวจะกลับแล้ว ช่วงใกล้ ปิดเล่มก็ยุ่งยังงี้แหละครับ คุณไอมีอะไรเหรอครับ...หา...จะให้ผมไปเดินแบบเนี่ยนะครับ โทร.ผิดรึเปล่าครับ ที่นี่สำนักพิมพ์นะครับ ไม่ใช่โมเดลลิ่ง"

    "ไม่โทร.ผิดหรอกค่ะ คุณรุจน์เนี่ยแหละ ทั้งหล่อทั้งเพรียว ทั้งสูงยาวเข่าดีตามแบบมวยไทยเด๊ะ นายแบบชั้นดีต้องแบบนี้"

    ไอรดาชำเลืองไปทางปวีร์   จะดูหน้าว่าจืดลงไปแค่ไหน

    "ไม่ใช่พวกล่ำๆ กล้ามโตๆอย่างพวกกุลีท่าเรือ..."

    ปวีร์สะดุ้งรีบแก้เกม หันไปพูดกับมาตติกาต่อทันที

    "โถ...คนดูแลตัวเองอย่างดีอย่างคุณมาตติกานี่ ผิวสวย ลองมาเดินแบบดู โอ๊ย...ยิ่งเดินยิ่งสวย ไม่ตัวนิ่มๆเหลวๆอย่างพวกไม่รู้จักออกกำลังกาย"

    "ฉันไม่ตัวนิ่มๆเหลวๆสักหน่อย อย่ามาซี้ซั้วต่า"

    ไอรดาชะงัก เมื่อรุจน์ถามมา...ว่าอะไรนะครับ? ไอรดาจึงรีบเข้าเรื่องขอให้เขาเป็นนายแบบรับเชิญให้ด้วย รุจน์จึงบอกว่า ถ้าเป็นการส่งเสริมผ้าทอไทยก็ยินดี แม้จะมีความเป็นห่วงกลัวทำให้งานเขาเสียเท่านั้น ไอรดารีบย้ำว่า เคยแอบดูคุณรุจน์ยืนเดินแล้ว เท่มากๆ บุคลิกแสนดีที่สุดเลย...

    "หา..." ปวีร์ฟังแล้วหลุดปาก "ถึงกับไปแอบดูกันด้วยเรอะ" พอรู้ตัวรีบบอกมาตติกาว่าไม่มีอะไร

    "จริงๆค่ะ ไอไม่ปากหวาน คุณรุจน์หุ่นดี หน้าท้องแบนราบ ไม่ลงพุงเหมือนบางคน"

    "เฮ้ย...พุงอะไร ผมไม่มี นี่ๆๆ แข็งปึ้กเป็นลอนสวย มาจับดูได้เลย" ปวีร์พูดไปมองไอรดาไป

    "ว่าไงนะคะ...จะให้มาตจับอะไรคะ" มาตติกาฟังแล้วสงสัย...ปวีร์กลัวเสียเรื่องรีบปฏิเสธ แล้วโอเคขอบคุณมาตติกา...ไอรดาฟัง รีบพูด

    "ขอบคุณมากๆค่ะคุณมาต เอ๊ย...คุณรุจน์ค่ะ สวัสดีค่ะ" ไอรดาเลียปากแผล็บ ดีใจที่ผ่านมาได้

    "ค่ะ...สวัสดีค่ะ..เอ้ย สวัสดีครับ" ปวีร์กดปิด หันมาโวยวาย "นี่ ทำไมเวลาผมคุยโทรศัพท์ ต้องมาเสียงดังเข้าหูผมด้วย หัดมีมารยาทบ้าง"

    "คุณเริ่มก่อนนะ ฉันกำลังจะนอน แต่คุณก็เอาแต่ โทร.ออดอ้อนสาวอื่นข้างๆหูฉันอยู่ได้"

    "ผมจะโทร.หาใคร มันสิทธิ์ของผม"

    "คุณไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษสักนิด อยู่บนเตียงด้วยกันแท้ๆ ยังกล้าโทร.จิ๊จ๊ะกับหญิงอื่น"

    "หญิงอื่นน่าจิ๊จ๊ะกว่านี่นะ คนนอนข้างๆไม่น่าจิ๊จ๊ะเอาเลย แม่คุณเอ๊ย"

    "ไม่อยากจิ๊จ๊ะกับฉัน ก็ขอหย่าสิ"

    แล้วทั้งสองต่างก็เกี่ยงให้อีกฝ่ายขอหย่าก่อน ฝ่ายหนึ่งจะทำตัวงี่เง่าให้อีกฝ่ายทนไม่ได้จนขอหย่าเอง เมื่อไม่มีใครยอมใคร ใช้หมอนฟาดกันอุตลุด จนกระทั่งหอบ แล้วล้มตัวลงนอนไปเอง

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 16:58 น.