ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    วิวาห์ว้าวุ่น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เมื่อธงชัยกับขวัญตาพาลูกสาววัยกำลังซนมาจากบ้านนอกตอนปิดเทอม มาพบคุณปวีร์กับคุณไอรดาที่บ้าน โดยแนะนำว่า ได้บอกคุณหญิงแล้ว ท่านให้มาพบ คุณปวีร์ก่อน แต่ไข่มุกกลับบอกว่า ตะกี้ไปไหว้คุณปวีร์ กับคุณผู้หญิงแล้ว แต่ไม่ทราบว่าท่านจะ
    เห็นหรือเปล่า เพราะตอนนั้นเห็นท่านทั้งสองกำลัง...ไข่มุกพูดไม่ทันจบ ถูกปวีร์กับไอรดาช่วยกันปิดปากเด็กคนนี้ไว้ก่อนถูกแฉ...
    สองผัวเมียยังรับรองว่าจะดูแลไข่มุกอย่างดี   ไม่ให้รบกวน

    ปวีร์ฟังแล้วลังเล กลัวเด็กคนนี้จะมาเป็นก้าง...ไอรดาจึงรีบบอกว่า มาอยู่ด้วยกันดีแล้ว บ้านจะมีชีวิตชีวา ให้มานอนกับไอรดาก็ได้ ปวีร์ร้องค้านทันที

    "เดี๋ยวนะคุณ จะให้เด็กมานอนเตียงเดียวกับเราเลยเนี่ยนะ...ผมว่าเด็กคงอยากนอนกับพ่อแม่"

    "หนูอยากนอนกับคุณไอค่ะ หนูอยากนอนห้องแอร์"

    ธงชัยกับขวัญตากลัวสายตาปวีร์ จึงถลึงตาใส่ คำรามเรียก "ไอ้ไข่" ปรามลูก แต่ไอรดารีบออกรับแทนว่า ดีแล้วนอนด้วยกันอบอุ่นดี...ปวีร์เกาหัวแกรกๆ ถอนใจที่อัดอกออกมาเฮ้อใหญ่...มองไอรดาตาขวาง ในใจคิดว่า เธอจะเอาเด็กมาเป็นกันชนเหรอ ไอ
    รดาตอกกลับในใจเช่นกันว่า ไม่แค่กันชน แต่ กันเจ้าด๊อกกี้เลยละ...แล้วไข่มุกก็ทำตามแม่สะกิดด้วยการไหว้ ขอบคุณ

    "ขอบพระคุณค่ะ หนูจะไม่รบกวนคุณสองคน แล้วก็จะช่วยทำงานบ้านด้วยค่ะ...และที่สำคัญ จะไม่แอบดูเวลาที่คุณสองคนกำลังจะ..." ปวีร์กับไอรดารีบแย่งกันเอามืออุดปากไข่มุกไว้ทัน ไข่มุกจึงก้มลงกราบทั้งสอง...ไอรดายิ้มพอใจ ส่วนปวีร์ เหล่มอง
    ไอรดาอย่างสุดแสนอภิมหาเซ็ง...

    ooooooo

    มาตติกามาจ่ายตลาด กำลังซื้อผัก ตุลย์เดินมาเห็นเข้ารีบทักทาย   ทั้งสองคนบอกไม่พบกันหลายปี ตุลย์รีบทำคะแนน  บอกว่าพบเพื่อนๆรุ่นเดียวกันล้วนน้ำหนักขึ้น มีแต่คุณมาตติกาคนเดียวยังหุ่นดีกว่าเดิม... ตุลย์ชวนไปนั่งคุยกันต่อ

    หลังจากยกแก้วกาแฟชนกันแล้ว ต่างมองตากันพักใหญ่ ตุลย์จึงเข้าประเด็นเด็ด ถามว่าเธอแต่งงานรึยัง ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับที่มาตติกาถามเขาเกือบจะพร้อมกัน หลังหัวเราะขำครู่หนึ่งมาตติกาจึงบอกว่า เธอยังไม่มีแม้แต่คนที่อยากแต่งงานด้วย เธอไม่
    ใช่คนช่างเลือก แต่เห็นคนที่แต่งแล้วอย่างคุณแม่โดนพ่อทิ้ง ต้องไปทำงานเมืองนอกหาเงินเลี้ยงลูกเอง

    "ชีวิตนี้ ถ้าตามหาคนที่ใช่ คนที่รักเราจริงๆไม่เจอ มาตจะไม่แต่งงานเด็ดขาดค่ะ"

    "ผมก็เหมือนกันแหละครับ แทบทุกคนเป็นแบบนี้ทั้งนั้น ที่ต่างตามหารักแท้ แต่ชักสงสัยว่ามีรักแท้รอเราอยู่หรือเปล่า" ทั้งสองตามองตา สายตามาจ้องมองกัน...นายตุลย์ไวกว่า จับมือ มาตติกาหมับ   เธอชักสีหน้าตื่นเล็กๆ   แล้วค่อยเอามืออีกข้าง จับมือ
    ตุลย์ออกอย่างสุภาพ

    "มาตดีใจนะคะที่ได้เจอคุณตุลย์   แล้วก็จะยินดีที่เราสองคนจะคบหากัน...เป็นเพื่อนที่ดีกันต่อไป"

    "อ๋อ...ได้สิครับ เป็นเพื่อนกันนะครับ" ทั้งสองชนแก้วกาแฟกันอีกครั้ง ตามองตา มาตติกามองเขาอย่างรู้ทันว่าตอนนี้นายตุลย์กำลังกวาดสายตาไปยังส่วนต่างๆของเธออย่างเพลิดเพลิน จำเริญใจ...

    ooooooo

    เช่นเดียวกับดาราสาวน้อยเมษา  กำลังนั่งมองนายรุจน์ที่นั่งทำงานอยู่ตรงหน้าอย่างจะค้นหาลงไปทุกขุมขนของเขาก็ว่าได้ ปากร้องว่าแปลกแท้ที่นายรุจน์ ทำหนังสือเกี่ยวกับการแต่งงาน   กลับไม่เคยแต่งงาน แถมยังไม่มีคนรักอีกต่างหาก นายรุจน์ก็ยอม
    รับว่าใครๆ ก็ว่าเขาแบบนี้ คุณเชื่อไหมว่าเขาเคยถูกเชิญไปบรรยายเรื่องความรักเรื่องชีวิตคู่ด้วยซ้ำ

    "เชื่อสนิทเลยค่ะว่าคุณรุจน์มีความรู้ ความเข้าใจ ยิ่งกว่าคนที่แต่งงานแล้วหลายคน แต่ที่เมษาไม่เชื่อคือ...คุณรุจน์อยู่เป็นโสดมาจนถึงตอนนี้ได้ยังไง"

    "เอ...ทำไมคนชอบทักผมยังงี้นะครับ หรือว่าผมเหลาเหย่ หมดเท่ที่จะคงความเป็นโสดต่อไป"

    "เปล่า...ไม่แก่เลย ตรงข้าม คุณรุจน์ดูดีมากๆ จนอดสงสัย ไม่ได้ว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบนี้ทำไมถึงไม่ยอมมีแฟนล่ะคะ"

    "เพราะถ้าผมไม่รู้สึกว่าใช่จริงๆ ผมก็ไม่อยากจะคบเป็นแฟนให้เสียเวลาทั้งสองฝ่ายครับ"

    "อุ๊ยตาย...ตาเถรตกกระได...ช่างโรแมนติกแท้เทียว... เอาเป็นว่า ถ้ายังตามหารักแท้ไม่เจอ จะถนอมกระดองใจเอาไว้ก่อนใช่ไหมคะ"

    "ก็คงประมาณนั้นละครับ...ชีวิตผมตอนนี้คิดว่ามีทุกอย่างพร้อมแล้ว ขาดแต่ว่า..."

    "คนรัก..." เมษาต่อเติมห้องนอนไว้ให้เสร็จ...รุจน์รีบงับทันที

    "ครับ...ผมกำลังมองหา และก็หวังอยู่ทุกวันว่าคงจะได้พบกันเร็วๆนี้" เขาเห็นเมษาดี๊ด๊าท้าทาย

    "ต้องได้เจอเร็วๆนี้แหละค่ะ ดีไม่ดีอาจได้เจอวันที่เมษามาถ่ายปกให้หนังสือคุณรุจน์ก็ได้..."

    "ตกลงคุณยอมถ่ายแบบชุดเจ้าสาวให้หนังสือผมแล้วใช่ไหม"

    "แน่นอนค่ะ ได้สวมชุดเจ้าสาวยืนใกล้ๆคุณรุจน์ ผู้หญิงที่ไหนจะปฏิเสธได้...งั้นมามะ ขอษาลองยืนซ้อมใกล้ๆคุณรุจน์ หน่อยนะคะ ดูสิว่า...หัวใจจะเต้ลลลล...แรงขนาดไหน" รุจน์ทำปากสั่น เมื่อสาวเจ้าประชิดติดหนึบหนับพัวพันรอบๆตัวไว้ "โอ้ววว
    คุณรุจน์ขา....ลองจับหัวใจษาดูหน่อยสิคะ...มันกำลังเต้นตุบตับจวนจะหลุดออกมานอกเต้า...เอ๊ย...นอกอก รอมร่อแล้วจ้า...." มือเมษาดึงมือเขามาที่อกเธอ นายรุจน์ เป่าปากเหมือนกำลังจะตกเขาสูงลิ่ว   จึงพยายามดึงตัวเอา ชีวิตไว้...

    แล้วมีตัวช่วยมาทันเวลา   เสียงมือถือเมษาดังขึ้น รุจน์เป่าปากงึมงำว่า "เฮ้อ...ระฆังช่วย"

    "ใครมันโทร.มาเป็นมารคอหอย...เสียลมจริงๆ" รุจน์ รีบถอยให้ไกลเข้าไว้ เมษารับฟังตาพอง "บ้าสิ...บ้าสิ ฉัน ไม่ได้สั่งพิซซ่านะ...เวร" กดตัดสาย...หันไปหารุจน์ "เฮ้ย... คุณรุจน์ไปไหนแล้ว ดูเอาเถอะ อดหม่ำเลย...เห็นไหม"

    ooooooo


    คืนนี้ ปวีร์อารมณ์ละเมียด เดินฮัมเพลงรำวงมาที่เตียง กวาดตาไปแล้วกลืนน้ำลายหนึ่งเอื๊อก เมื่อเห็นไอรดานอนหันหลังให้ ห่มผ้าโผล่ใบหน้าไว้หายใจ ปวีร์หัวเราะหึๆๆในคอว่า คืนนี้สวรรค์ไม่ล่มแน่นอนร้อยเปอร์เซ็น แต่พอเขาเข้าพระเข้านาง ปาก
    ครางฮือๆ จะประชิดตัวสาวเจ้า ต้องผงะหงาย ร้องจ๊าก ตกใจแทบตาย เมื่อหน้าขาววอกโผล่มาขวาง

    ปวีร์ตะกายหนี หล่นลงไปข้างเตียง บั้นท้ายแทบพัง แล้วค่อยๆโผล่มาดูอีกทีว่าหน้าเมื่อตะกี้ผีหรือคน...แล้วก็ถึงบางอ้อ เมื่อไข่มุกตัวแสบประแป้งหน้าขาวงัวเงียมองมา...ส่วนไอรดาที่นอนตะแคงไปอีกทาง แต่อดอมยิ้มไม่ได้...เสียงไข่มุกถาม

    "คุณปวีร์ฝันร้ายเหรอคะ"

    "เอ่อ...ก็...ทำนองนั้นแหละจ้ะ" ปวีร์รีบลงนอนหันหน้าตะแคงหนีเด็กบ้า ทำเสียรสหมดเรื่อง...

    ปวีร์พยายามข่มตานอนหลับจนได้ พอรุ้งเช้าก็แบกหน้าอารมณ์บ่จอยลงมานั่งนิ่งขึงที่โต๊ะอาหารคนเดียว ธงชัยค่อยๆเลาะมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงว่าหิวแล้วหรือยัง ตอนนี้ขวัญตากำลังสอนคุณไอรดาทำกับข้าวมื้อแรกให้สามีอยู่...เมื่อปวีร์ยังเฉย จึง
    ถามเลาะไปถึงเมื่อคืนว่ามีปัญหาหนัก เช่นเสพสมบ่มิสม หรืออยากได้วิชาชูรักชูรส ปรึกษาธงชัยโภชนาได้...ผมมีไอ้ไข่เป็นหลักฐานประกันราคา

    "เฮ้ย...หยุดได้เลย..." ปวีร์ฉุนขาด "ที่ฉันเป็นอย่างนี้เพราะลูกสาวธงชัยน่ะแหละ"

    ธงชัยผงะหน้าจ๋อย ไม่เข้าใจว่าเจ้านายหมายความอีท่าไหน?

    ขณะเดียวกัน...ขวัญตากับไข่มุกกำลังแนะนำไอรดาทำกับข้าว ปากก็แนะนำไป ทำกันไป เมื่อขวัญตาจะทำให้ก่อนก็ได้ แต่ไอรดาไม่ยอม เธอทำได้ ขอแต่ไข่มุกเป็นตัวช่วย...

    ส่วนที่โต๊ะอาหาร ปวีร์จะบอกเรื่องไข่มุกบนเตียงนอนของเขากับไอรดาทำให้เสียเรื่องแบบไหน ธงชัยจึงเข้าใจ แล้วรับรองว่าต่อไปนี้ไม่ให้ไอ้ไข่มุกไปทำให้เขาเสียเรื่องอีก รับรอง ว่าต่อไปนี้ทุกคืน ให้คุณปวีร์บุกตะลุยอย่างเต็มสตีมเลย...

    แล้วปวีร์กับธงชัยอดขำไม่ได้ เมื่อไอรดายกอาหารมา แต่หน้าดำด่าง ปากต้องบอกให้ลงมือกินได้...ถามว่าไปทำหน้าตามาแบบไหน ไอรดาบอกว่าอย่ามาหัวเราะเยาะ นี่ยังดีที่หลบทัน...พอขวัญตากับไข่มุกเดินมา ทุกคนตะลึง บอกว่าที่หลบไม่ทันก็เป็น
    อย่างขวัญตากับไข่มุก ที่หน้าดำขนหัว

    ตั้งชัน ควันยังกรุ่นเหมือนออกมาจากเตาอบใหม่ๆ ขวัญตาจึงเปิดเผยว่า ไข่มุกดันเอาน้ำเทใส่กระทะน้ำมันที่กำลังเดือด ไฟลุกพรึ่บถึงเพดาน เกือบพากันตายทั้งครอกในครัว

    ไอรดาเร่งให้ลงมือกิน ปวีร์จึงหันไปใช้ซ่อมจิกไส้กรอก แล้วร้องลั่นขึ้น ชูไส้กรอกดำปี๋ ไข่ดาวเหมือนก้อนถ่านหิน ทั้งขนมปังปิ้งเป็นขนมปังเผา...ปวีร์หันไปมองหน้าไอรดา เธอแยกเขี้ยวใส่ก่อน

    "กินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน ฉันไปอาบน้ำก่อน มีธุระออกไปข้างนอก" เดินไปสองก้าว หันมาว้ากใส่อีก "ฉันแต่งงานมาเป็นภรรยา ไม่ได้มาเป็นแม่ครัว ทีหลังอยากกินอะไรก็ทำเอง"

    ไอรดาไปแล้ว ปวีร์หักไส้กรอกมาดู แล้วหัวเราะ ธงชัยก็หยันเมีย จึงถูกขวัญตาเอาเขม่าดำป้ายหน้าให้ ผัวเมียวิ่งไล่กัน ไข่มุกว่าพ่อแม่เล่นเป็นเด็กไปได้...ปวีร์สั่นหน้าเดินหนี เพราะเห็นทั้งเด็กผู้ใหญ่แก่แดดแก่ลมกันไปหมด...

    เมื่อปวีร์เจอไอรดาไม่สามารถเป็นแม่ศรีเรือน ทำกับข้าวก็ไม่เป็น เขาจึงสุดเซ็ง ไปบ่นกับธราดลเพื่อนซี้ แล้วชี้ไปที่มาตติกา ว่าน่าจะเป็นแม่ศรีเรือนให้เขาได แต่เพื่อนติงว่า ตราบใดที่เขามีไอรดา มาตติกาหรือจะยอมเล่นด้วย ปวีร์ จึงคิดจะเป็นโสดให้ได้
    แต่มาติดที่ ถ้าเขาขอหย่าต้องเสียสี่สิบล้าน แต่จะให้ไอรดาขอหย่า เธอคงไม่ยอมแน่...เมื่อมาถึงจุดนี้ ปวีร์จึงคิดหาทางออก
    "คอยดู...ฉันจะทำตัวงี่เง่า จะเป็นไอ้ตัวป่วน จะเป็น

    ฝันร้ายของยายไอ ฉันจะทำทุกอย่างให้เขาทนไม่ไหว จนต้องยอมเป็นฝ่ายขอหย่าไปเอง" ว่าแล้วปวีร์ยิ้มอย่างโหดสุดๆ

    ธราดลหารู้ไม่ว่า...ปวีร์กำลังคิดจะเล่นงานไอรดาอย่างโหดที่สุด เขาจะจับเธอตรึงทั้งมือและเท้าไว้อย่างแน่นหนา ถือแส้ยาวมาขู่ ถ้าไม่ยอมเซ็นใบหย่า จะหวดให้ตายคามือ แล้วลงแส้ฟาดฟันลงไปอย่างสุดแรง...เธอด่าไอ้โรคจิต แล้วยืนกรานไม่ยอม
    หย่า...เหตุนี้ ปวีร์จึงปล่อยทีเด็ด โยนแส้ทิ้ง หันไปจับขนนก บอกว่า แล้วต้องเจอแบบนี้ จะได้เซ็นใบหย่าให้เขาเสียที

    ปวีร์เอาขนนกไปแยงที่จั๊กแร้ของไอรดา คราวนี้ได้ผล เธอร้องจั๊กจี้ แล้วหัวเราะงอหาย ปากร้องด่า "หยุดนะ ไอ้บ้า...จั๊กจี้นะโว้ย..." ปวีร์ปั่นรักแร้ข้างซ้ายทีขวาที ไอรดาดิ้นพราดๆ หัวเราะพลางด่าพลาง ปวีร์สำทับว่าจะยอมหย่าหรือไม่ยอม จั๊กจี้ให้มัน
    หยดไปเลย ไอรดาร้องดิ้นพราดๆ หัวเราะพลางด่าพลางให้หยุดมือ

    "พอๆๆๆ ยอมแล้ว แกก็รู้นี่ว่าฉันบ้าจี้ บอกว่าพอได้แล้ว"

    "หยุดก็หยุด มาเซ็นใบหย่าได้แล้ว"

    "ก็รีบเอามาดิ จะเซ็นให้ แล้วสัญญานะ เลิกยุ่งจั๊กแร้ฉันซะที...โอ๊ย จั๊กจี้" ไอรดายังหัวเราะขนลุกขนพอง...

    "แกคิดอะไรอยู่วะ ทำหน้าตาเหมือนโรคจิตกำเริบ" ธราดลถามขึ้น หลังปวีร์นั่งซื่อบื้อไปนาน

    "ฮะฮ้า...สำเร็จ...ฉันคิดไม้เด็ดทำให้ยายปลิงนั่นยอมหย่าให้ฉันได้แล้ว"

    ธราดลมองเพื่อนแล้วสยอง เพราะปวีร์สีหน้าท่าทางทั้งโหดทั้งเพี้ยน ไม่น่าไว้ใจ...

    ooooooo

    ส่วนไอรดาไปช่วยปุ๊กกี้ที่ศูนย์ฮอตไลน์...พอหันมามอง ปุ๊กกี้ตกใจ เพราะไอรดารับสาย ฟังเสียงคร่ำครวญมาเล่าชีวิตที่แสนทุกข์ทรมานในปัญหาชีวิตที่เกิดขึ้น จนไอรดาถึงกับร้องไห้ไปด้วย

    เวลาผ่านไไป เมื่อปลายสายเล่าจบไปแล้ว ปุ๊กกี้จึงเตือนว่า มาทำงานอย่างนี้ อย่าไปอินกับปัญหามากนัก ไม่งั้นจะพลอยจิตตกไปด้วย ดีไม่ดีจะพลางฆ่าตัวตายไปซะก่อนพวกเขา ไอรดาสารภาพว่า รายที่โทร.มาเมื่อกี้ มันตรงกับชีวิตของเธอมาก

    "มันหัวอกเดียวกันเลย...ปัญหาเดียวกันเลย คือ...รู้สึกสงสารแม่ที่ลำบาก กู้หนี้ยืมสินส่งฉันจนจบมหาวิทยาลัย ไหนจะหนี้ค้าขายอีก พัทยานักท่องเที่ยวหายไปหมด ตราบใดที่หาเงินมาใช้หนี้ให้แม่ไม่ได้ จะไม่มีวันไหนที่จะปลอดโปร่ง สบายใจซักวัน..."
    ไอรดาสะอื้นฮัก สงสารแม่

    "ยายไอ แกกดดันตัวเองเกินไป แกจะไปหาเงินที่ไหนให้ได้เยอะๆ และเร็วๆน่ะ"

    "ฉันจะทำให้คุณปวีร์ทนฉันไม่ไหว ยอมขอหย่ากับฉันให้ได้ แล้วฉันจะได้สี่สิบล้านสบายๆ"

    พอปุ๊กกี้ถามว่า แล้วแกจะทำยังไง...ความคิดของไอรดาก็เตลิดเพริศพรายไปไกลโลด...

    ไอรดาจับปวีร์มาขึงพืดตรึงไว้ทั้งแขนขาในห้องทรมาน...แล้วเอาขนนกมาไล้จั๊กแร้ไปมาทั้งสองข้าง แล้วถามไปมาว่า จะยอมหย่ารึยัง ว่าแล้วแยงไปมาอย่างจะให้จั๊กจี้หัวเราะให้ได้ แต่ปวีร์กลับนอนเฉย ยิ้มยั่วให้อีก บอกว่าแค่เนี้ยเหรอ ไม่รู้สึกอะไรเลย
    เสียแรงเปล่า

    "เป็นโรคจั๊กแร้ตายด้านเหรอ...ดีละ" ไอรดาทิ้งขนนก แล้วตบมือสองที ปวีร์ถามว่าเธอจะทำอะไร ไอรดาบอกเธอไม่ได้ทำ แต่จะให้นายคนนี้ทำ...แล้วก็เห็นเกย์นักกล้ามหนุ่มร่างยักษ์เดินส่ายบั้นท้ายมายืนเบ่งกล้ามต่อหน้าปวีร์...แล้วค่อยๆเดินไปข้างหลัง
    กอดปวีร์แบบมวยปล้ำ...แต่ไม่หัก กลับลูบไล้ไปมาจนปวีร์สยิว ร้องอย่างหวาดกลัว

    "จะยอมเซ็นใบหย่าให้ฉันรึยัง?" ไอรดาตะคอกถาม

    พอปวีร์ร้องคำว่า "ไม่" ไอรดาสั่งเกย์สมชายลงมือให้หนักเข้าไว้...เกย์หนุ่มไม่กอดเปล่าลูบเนื้อตัวถึงก้นกบ แล้วยังทำท่าจะฉีกกางเกงปวีร์ให้ขาดกระจุย จึงต้องโวยวาย

    "เฮ้ย...หยุด..อย่านะ จั๊กจี้นะเว้ย...ไม่เอา อย่า"

    "เป็นไง ทีหม่ำสาวๆมาไม่รู้กี่คนไม่รู้สึก พอมาเจอจะป๊ะเท่งป๊ะตัวเองเข้าให้ จึงจะรู้สึก"

    "พอๆๆ ยอมแล้ว แกก็รู้นี่ว่าฉันบ้าจี้ตรงไหน" หัวร่อร่า สมชายยิ่งมันมือ "พอเว้ย...จั๊กจี้นะเว้ย"

    "งั้นก็เซ็นใบหย่าซะ" ไอรดาสั่งเฉียบ

    "ก็รีบเอามาดิ...แล้วสั่งนังนักกล้ามหยุดมือไว้เลย อย่ามายุ่งบั้นท้ายฉันเสียที จั๊กเดียมว่ะ"

    ไอรดาหัวเราะชอบใจ แล้วกลับคืนมาสู่ศูนย์ฮอตไลน์... ปุ๊กกี้นั่งมองเพื่อนอย่างแปลกใจ

    "แกหัวเราะอะไรนังไอ"

    "ก็แค่นึกวิธีที่จะทำให้คนบ้ากามอย่างนายปวีร์ยอมหย่ากับฉัน"

    "วิธีคงพิเรนทร์มากสิ แกถึงได้หัวเราะชอบใจขนาดนั้น"

    "แน่นอน แสบไปถึงกึ๋น ถึงตับอ่อนและผ้าขี้ริ้วเลยละแกเอ๋ย..." ไอรดายิ้มโหด...ปุ๊กกี้ชักขยาด

    ooooooo

    หลังจากปวีร์เกิดนึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อของขวัญวันเกิดให้คุณหญิงแม่ จึงพาธราดลไปเลือกของขวัญที่ห้างสรรพสินค้า ทั้งสองช่วยกันเลือกผ้าคลุมไหล่สำหรับคุณหญิง และสำหรับคุณมาตติกา สั่งให้ห่อคนละกล่อง... จากนั้นตรงไปที่ชุดชั้นในสตรี แต่ปวีร์
    สารภาพว่าเขาไม่รู้ไซส์ของเมียเลย เพราะแม้แต่มือเธอยังไม่ยอมให้จับ ธราดลถึงกับมึน ไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง...
    พอเลือกได้ชุดชั้นในบางใสเซ็กซี่น่าดู แต่แทนที่จะซื้อไปให้ไอรดา ปวีร์กลับบอกว่า เขาจะซื้อให้เมษาต่างหาก...

    จากนั้นปวีร์กลับถึงบ้าน จัดของเรียบร้อยแล้วจึงเรียกธงชัยมาสั่งการ ให้เอาของขวัญสามชิ้นให้มอเตอร์ไซค์ไปส่งให้ ถุงหนึ่งส่งให้คุณหญิงแม่คุณปวีร์ ถุงหนึ่งส่งให้คุณมาตติกา และอีกถุงส่งให้คุณเมษา ทั้งกำชับไม่ให้สลับกัน ธงชัยรับคำ ทั้งบอกจะ
    เขียนกำกับให้ชัดเจนแน่นอน...แต่พอวางไว้ก่อนไปหาปากกามาเขียน ไข่มุกก็มาจับของทั้งสามถุงดูอย่างสนใจ และถูกพ่อดุ เมื่อมาเห็นเข้า...

    เวลาผ่านไปหลายวัน ปวีร์จึงรับโทรศัพท์จากเมษา ปวีร์ยิ้มอย่างพอใจ ถามว่าได้รับของขวัญแล้วใช่ไหม ชอบหรือเปล่า เมษารับว่าได้แล้ว และของขวัญคุณปวีร์ จะไม่ชอบได้ไง...เขาอยากดูเวลาเมษาใส่

    "อยากรู้จัง ถ้ามันอยู่ที่ตัวคุณ แล้วจะสวยเซ็กซี่เร้าใจขนาดไหน"

    "แหม จะเอาเซ็กซี่ขนาดไหนกันคะ"

    "รูปร่างคุณก็เซ็กซี่ขนาดไหนแล้ว มาสวมชุดชั้นในที่ผมซื้อให้คงเร้าอารมณ์สุดๆไปเลย"

    "เร้าใจ ชุดชั้นในอะไรของคุณ"

    "ไม่ใช่....ชุดชั้นในเหรอ" ปวีร์ตาเหลือก ธงชัยขยับหนี เมื่อเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล

    ปวีร์กับธงชัยหารู้ไม่ว่า เมษาหยิบผ้าคลุมไหล่ออกมาดูอีกครั้ง มันเป็นผืนที่เขาตั้งใจซื้อให้คุณหญิงแม่ เมษาย้ำใส่มือถืออีก

    "คุณปวีร์นี่ก็อะไรนะคะ...นี่มันผ้าคลุมไหล่ หรือว่าอยากให้เมษาเอาผ้านี้มาพันอก ถ้าจะให้เซ็กซี่ก็ทำหลุดๆลุ่ยๆก็พอได้ แต่จะอนาจารนะคะ ลายมันก็แบบผู้ใหญ่ นี่จะอำเมษาเล่นสนุกๆใช่ไหมคะคุณปวีร์...คุณปวีร์ขา...ฮัลโหล..." เสียงหายไป เมษางงว่า
    มือถือเป็นอะไรไป...

    ที่แท้ปวีร์จุกจนแทบหายใจไม่ออก กดมือถือเลิกพูดไปแล้ว ธงชัยถามว่าเกิดอะไรขึ้น ปวีร์ได้แต่บอกว่า "ตายแน่ๆคราวนี้ ธงชัยเอ๋ย ฉันตายแน่"

    ปวีร์ร้อนใจรีบพาธงชัยไปยังบ้านมาตติกา คิดจะไปยึดของขวัญมา ก่อนที่เธอจะเปิดออกดู ที่ปวีร์ร้อนใจมากเพราะมาตติกาคนนี้ เขาคิดจะจีบเธออย่างจริงจังเสียที

    "แต่มันกลับเป็นของขวัญผิดคิว มันเป็นชุดชั้นในเอ็กซ์แตกที่ฉันจะให้เมษาเขาพอดี"

    ธงชัยร้องฮ้า หลุดคำว่าเจ๊งบ๋องดังๆ ปวีร์เสียงอ่อยว่า จะมีอะไรเหลืออีกล่ะ...แต่ก็โชคดี เมื่อทั้งสองแอบหลบเข้าไปในบ้านมาตติกาลัดเลาะถึงหน้าห้องรับแขกช่วยกันหาของขวัญ แล้วจะรีบกำจัดให้สิ้น

    ถุงของขวัญนอนนิ่งบนเก้าอี้รับแขก ทั้งสองผวาเข้าไปหาอย่างดีใจ แล้วปวีร์ก็ดึงธงชัยให้หลบก่อน มีคนมา...ทั้งสองตาถลน เมื่อมาตติกาในชุดสอนโยคะเดินมานั่งใกล้ของขวัญ เช็ดหน้าตาแล้วมองกล่องเหมือนจะหยิบมาแกะดู ทั้งสองหลับตาปี๋ คราวนี้
    ไม่รอดแน่แล้ว...มาตติกาลงมือแกะกล่อง ยิ้ม แล้วหยิบของขึ้นมองอย่างอารมณ์ดี จนทั้งสองมองตากัน

    แปลกใจ...แล้วก็ถอนใจโล่ง เมื่อสิ่งที่เธอหยิบมานั้นเป็นผ้าคลุมไหล่อีกผืนหนึ่ง...ทั้งสองหันมาตีมือกันอย่างโล่งใจ

    มาตติกาได้ยิน ถามว่าใครอยู่ตรงนั้น เสียงคนทั้งสองหัวโขกกันจนร้องลั่น จำต้องออกมาจากที่ซ่อน...เธอเห็นทั้งสอง จึงถามอย่างแปลกใจว่า คุณมาหลบที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ปวีร์ อึกอัก เธอจึงเดาว่าเขาคงเขิน เพราะอยากเซอร์ไพรส์เธอหลังส่งของขวัญมา
    ให้...ปวีร์รับว่าใช่เลยทันที มาตติกาบอกว่าคนแบบนี้มักเป็นคนโรแมนติก ปวีร์รีบร้องรับทันทีว่าเขาเป็นแบบนี้เด๊ะเลย แล้วบอกว่า ไม่ได้ซื้อให้ในวาระอะไร เพียงแต่พอชอบใครก็สังเกตว่าเขาชอบอะไรเท่านั้น มาตติกาจึงเริ่มชมปวีร์ยกใหญ่

    "สำหรับคุณมาต ทุกๆวันที่ผมเจอคุณล้วนเป็นวาระพิเศษสุดสิ้นดินฟ้าทั้งนั้น"

    มาตติกาลูบผ้าไปมา ปวีร์ยิ้มแก้มแทบปริ...แต่พอมานึกอีกที ผ้าคลุมไหล่สองผืนอยู่ที่เมษาหนึ่ง อีกหนึ่งอยู่ที่มาตติกา แล้วที่คุณแม่ล่ะ...ปวีร์โก่งคอร้องออกมาอย่างควายกำลังได้กลิ่นคาวเลือดและคมมีด...ตายแล้ว...คุณแม่เอาตายแน่...

    ooooooo

    ไอรดารีบมาตามที่ลูกค้ารายหนึ่งโทร.นัดมาดูหมอ จุดนัดคือล็อบบี้โรงแรมดังแห่งหนึ่ง...แล้วนายตุลย์ก็เดินมาทักทาย แล้วขอโทษแทนเมษาน้องสาวเขาที่ก่อเรื่องไม่ดีไว้ในงานแต่งงานของเธอ ไอรดาบอกไม่โกรธแล้ว ตุลย์จึงขอนั่งคุยด้วย ไอรดาอึกอัก
    บอกว่า เดี๋ยวจะมีคนมานั่ง เขานัดให้เธอมาดูชะตาราศีให้... ตุลย์จึงยื่นมือให้เธอดู ทั้งบอกว่าเขานัดมาเอง...ไอรดายิ้ม พร้อมดึงมือเขามาดูให้ตามหน้าที่ต่อ

    หลังดูมือไปมา ไอรดาจึงเริ่มทายด้วยการลำดับไปหลายอย่าง ดวงชะตาตุลย์แสนจะดีไปหมด รวมทั้งการงานและการเงิน...ตุลย์ค้านขึ้นว่าการงานการเงินพอตรวจเช็กได้

    "แต่ที่ผมอยากรู้มากคือเรื่องความรัก...อยากรู้เนื้อคู่ผมเป็นใคร มีโอกาสเจอเขาเร็วๆนี้ไหม หรือว่าผมกำลังนั่งอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว" ไอรดาฟังแล้วเซ็งสุดเซ็ง งึมงำในใจว่า คงนึกว่าเป็นมุกเด็ดแล้วสิ เธอเจอมานักต่อนักแล้ว การงึมงำเบื่อหน่ายจึงลงท้ายเป็น
    เสียงดังออกมา "เสื่อมจริงๆว่ะ"

    ตุลย์ฟังแล้วสะอึก ถามว่า เธอว่ายังไงนะ ไอรดารีบเบี้ยวไปอีกทางว่าไม่มีอะไร เรามาดูลายมือกันต่อดีกว่า เธอมีเวลาต่ออีกแค่สิบนาที เธอจะรีบกลับไปเช็ดขี้แมว...ตุลย์เจอไม้นี้ ยิ่งซักใหญ่ ไอรดาจึงบอกว่า เธอมีเวลาเหลือสิบวิเท่านั้น ว่าแล้วก็นับหนึ่งถึงสิบ
    จบลงก่อนการอ้าปากถามอะไรต่อ...แล้วไอรดาก็สรุปลงตรงราคาดูหมอ วันนี้เธอคิดสองพันห้า ตุลย์ ควักให้อย่างว่องไวสามพัน เธอบอกไม่ทอนนะคะ ว่าแล้วกำเงินเดินหนีไปดื้อๆ ตุลย์มองตาม อ่อนใจที่เธอใจแข็งกับเขา ตุลย์ใจดีสู้เสือว่า ไอ้แข็งๆแบบนี้
    เขาชอบ...

    ที่ห้องรับแขกโอ่อ่าบ้านคุณหญิงพจนีย์ กำลังอยู่กับด็อกเตอร์และคุณหญิงของท่าน ซึ่งเป็นประธานงานผ้าไทยก้าวไกลสู่อันดับโลก อันเป็นงานที่สำคัญยิ่ง มีนักข่าวมากันหน้าสลอนหลายสิบ คุณหญิงพจนีย์กำลังแนะนำและตอบข้อซักถามต่างๆตาม
    อัธยาศัย โดยมีการบันทึกภาพสลับกันไป

    หลังจากแนะนำประธานและกำชับนักข่าวให้ช่วยประโคม ข่าวแล้ว ก็มาถึงการถ่ายรูปในอีกหลายมุมที่หลายสำนักอยากได้...

    พลันด็อกเตอร์ขยับไปนั่งทับกล่องของขวัญ จนคุณหญิงต้องรีบมาดึงไว้ บอกว่าของขวัญลูกชายท่านเอง ภรรยาด็อกเตอร์ อยากรู้ว่าของขวัญอะไร คุณหญิงรีบชมลูกชายว่ารู้ใจแม่ แล้วชวนมาเปิดดูกัน นักข่าวจะช่วยถ่ายภาพให้

    คุณหญิงแกะกล่องพลางดึงผ้าออกมาชูขึ้น ฉีกยิ้มให้ ถ่ายรูป แต่นอกนั้นตาแทบกลับ เมื่อเห็นชุดชั้นในเอ็กซ์ระเบิดเจ้าปัญหานั้น คุณหญิงหันมาดูบ้าง ถึงกับร้องว้าย อารามตกใจ โยนชุดนั้นขึ้นสูง ยกทรงลงมาครอบหัวด็อกเตอร์ ส่วนที่เป็นบิกินีสุดเซ็กซี่
    ลอยมาโปะบนหัวคุณหญิงของท่าน...คุณหญิงพจนีย์อ้าปากค้างเหมือนผีเข้า ด็อกเตอร์กับคุณหญิงของท่านนั่งนิ่งขึงตะลึงลาน
    เพราะแสงจากกล้องวูบวาบชวนลมสว้าน มีเสียงไร้มารยาทบางเสียงหัวเราะก๊ากๆออกมาอย่างช่วยไม่ได้...

    ส่วนไอรดามาที่ห้องทำงานคุณรุจน์ ได้เห็นรูปแต่งงานของเธอลงในนิตยสารของรุจน์ เธอบอกเขาว่า เห็นแล้วรู้สึกแปลกๆที่เห็นตัวเองลงรูปอย่างนี้ รุจน์ถามอย่างแปลกใจ

    "งานวิวาห์ที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก มันจะเรียกว่าใช่ได้ไหมล่ะคะ...ชุดวิวาห์ก็เช่นกัน ถ้าไม่ได้ใส่ในตัวเจ้าสาวที่มีความหวังในการสร้างครอบครัวแล้วมีอนาคต ชุดวิวาห์ก็ไม่ต่างกับชุดแฟนซีที่ใส่สนุกในงานปาร์ตี้เท่านั้น" ไอรดาหน้าหม่นหมอง
    รุจน์พยักหน้าช้าๆด้วยความเห็นใจ

    "ผมทราบดี จากที่เคยเล่าให้ฟัง แต่ผมจะคอยให้กำลังใจคุณอยู่ห่างๆ หรือถ้ามีอะไรพอช่วยได้ ผมจะช่วยคุณเต็มที่...ตราบที่คุณมีคู่แบบนี้ ผมอยากให้คุณเรียนรู้ใช้ชีวิตคู่ให้คุ้มค่า ไม่ว่าจะ เกิดอะไรขึ้นในอนาคต คุณจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังไง
    ล่ะ"

    "ขอบคุณค่ะ ไอจะทำให้ดีที่สุด วันหนึ่งไอคงมีโอกาสสวมชุดวิวาห์ด้วยความรักความเต็มใจอยู่ในงานวิวาห์ที่ใช่จริงๆ กับเขาบ้าง" ไอรดาหน้าบ่มเศร้า...รุจน์ได้แต่มองด้วยความเห็นใจ

    ooooooo

    คืนนี้ปวีร์สำรวจตรวจสอบตั้งแต่ประตูหน้าต่าง ข้าวของห้องหอ ปิดล็อกลงกลอนแน่นหนา และกระทั่งลงนอนตบที่นอนเหมือนจะบอกว่า คืนนี้เป็นคืนที่จะต้องพิชิตปิดประตูตีแมวให้ได้

    "ก่อนที่ใครคนใดคนหนึ่งจะหาเรื่องหย่าได้สำเร็จ ไหนๆ ก็ไหนๆ หากำไรใส่กระป๋องไว้...ฮ่าๆๆ คืนนี้...ฮ่าๆๆๆ ยายแม่มดไอ ต่อให้มีไม้กวาดวิเศษยังไง ก็ไม่มีทางรอดง่ามมือมหากาฬเราได้"

    ไอรดาออกจากห้องน้ำมา ผ้าซับหน้า มองมาแล้วชะงัก ปวีร์ใส่เสื้อกล้ามนุ่งผ้าเช็ดตัวจิบไวน์ จึงตะคอกไปทันทีว่า เกิดบ๊องอะไรขึ้นมา นั่งจิบไวน์นุ่งผ้าเตี่ยวเหมือนป๋าบ้ากามเด๊ะ

    "พูดเข้าไป...เออ ก็ได้ ให้ผมเล่นบทป๋า บทเสี่ยบ้ากามก็ได้ เดี๋ยวจัดให้...เวลาของคุณเหลือน้อยเต็มทีแล้ว"

    "พูดอะไร...พิลึก...อีตาบ้าเอ๊ย..." ไอรดาไม่สน เดินผ่านปวีร์...เขาได้ทีรวบตัวเธอมากอดรัดฟัดจูบ ซุกไซ้ไชชอนเป็นมือปลาหมึก...เธอร้องด่า "ไอ้บ้า ปล่อย...ปล่อยฉันนะ" แค่นั้นปวีร์ปล่อยอย่างง่ายดาย

    "อ้าว...ทำไม...ทำไมถึงปล่อยฉันง่ายๆ"

    "บ๊ะ...พอปล่อยก็สงสัยเอาเรื่องอีกเรอะ"

    "ก็จริงนี่นา ปกติเวลาคุณหื่นขึ้นมา มีหรือจะปล่อยฉันง่ายๆแบบนี้ที่ไหนกัน"

    "โอ๊ย...คุณนี่มันรู้ใจผมจริงจริ๊ง...รู้ไว้ คืนนี้ห้องเราปิดตายหมด คุณไม่มีรูรอดมือผมไปได้"

    ไอรดาหน้าตื่น เดินไปจับ ทั้งดึงทั้งเขย่าประตูหน้าต่างติดตรึงแน่นทุกบาน

    "โอ๊ย...เกิดบ้าอะไรขึ้นมา จะขังฉันไว้ยังงี้เรอะ"

    "ก็ยังงั้นแหละ ไม่งั้นจะจัดการคุณได้เรียบร้อยฮ่อยจ๊อ เรอะ" ว่าแล้วเดินส่ายไหล่ไปประกบฉึก ลูบปอยผมเธอไปมา ค่อยๆแย้มริมฝีปากที่น้ำลายเยิ้ม "คุณไอ...คืนนี้แหละหนอ ดอกฟ้าจะหล่นตุ๊บลงมาสู่อ้อมอกผม ให้ได้เชยชม เป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบที่
    สุดของผมซะที...ฮ่าๆ เอิ๊ก..."

    ไอรดาหน้าซีดเป็นไก่ต้มข่า เมื่อรู้ว่าครานี้คงจะเสียทีคนบ้าแน่นอนแล้วใช่ไหม...ถอยเอาเชิงไว้ก่อน เมื่อปวีร์ ย่างสามขุมเข้ามา ไอรดาคิดอย่างรวดเร็ว พุ่งปร๊าดไปยืนหน้าห้องน้ำ ถามว่าถ้าเธอเข้าไปล็อกอยู่ในห้องน้ำ คุณจะทำอะไรได้ ปวีร์ชูกุญแจห้อง
    น้ำให้ดู บอกว่าตามเข้าไปในห้องน้ำ เธอจะว่ายังไง หรือว่าชอบจุ๊กกรู้ในห้องน้ำ อันนั้นตามใจโยม

    "อีตาบ้า...นี่ คุณจะทำฉันจริงๆเหรอ ไม่สงสารฉันเหรอ" เดินไปถังแช่ไวน์ หันหลังให้เขา แล้ววักน้ำใส่ตา หันมาร้องไห้ น้ำตาพรู เรียกคะแนนสงสาร "ฉันกลัวนะ...ให้เวลาฉันก่อนได้ไหม คืนนี้อย่าเพิ่งเลยนะ...ฮือๆๆๆ ฉันขอละ เห็นใจกันเถิด"

    "ฮ่าๆๆๆ นี่คุณจะเล่นละครก็เล่นให้แนบเนียนหน่อย ผมไม่โง่นะ"

    "นี่ฉันยังเล่นไม่สมบทบาทอีกเรอะ" แม่ชักจะโมโหเดือดแล้วนะ...มองไปที่ขวดไวน์ในถังแช่ เดินมากำคอขวด แล้วเงยหน้ามาจังก้า "ให้ฉันเสิร์ฟไวน์ให้อย่างดี ให้ทั้งขวดเลย" เดินไปหาเงื้อขึ้น ปวีร์หยิบหมวกกันน็อกสวมทันที "เอ๊ะ...นี่ป้องกันไว้หมด
    ทุกอย่างเรอะ"

    "ถูกแล้ว น้องรัก ไหนๆก็ยกขวดมาแล้ว รินหยดใส่แก้วผมให้สวยๆด้วยสิจ๊ะ"

    ไอรดารับแก้วมาจากปวีร์ เดินมาทำท่ารินอีกมุม มันเป็นมุมที่เธอซ่อนยานอนหลับไว้หนึ่งในหลายจุด รินไวน์พลางแกะยาสลบใส่ลงไปด้วย...ปวีร์ท้วง

    "มัวชักช้าอยู่ทำไม ไม่มีทางหลุดมือป๋าได้แน่ คืนนี้... แม่คุณเอ๊ย...มันน่าจริงๆ"

    "อย่างนายเนี่ยนะ...ฉันไม่วางให้เปลืองยาหรอก คนบ้าอย่างนาย ยาอะไรก็เอาไม่อยู่หรอก" เดินมาส่งแก้วให้...

    ปวีร์รับมายิ้มอย่างผู้พิชิตยอดเขา พอยกขึ้นซดถึงกับร้องอุ๊บ เพราะลืมถอดหมวกกันน็อก จึงวางแก้วแล้วถอดหมวก ท่าทางยียวนกวนโอ๊ย ไม่ยอมจิบไวน์ แล้วยังชวนเธอมานอนซะดีๆ

    "ไม่ต้องกลัวนะ รับรองว่าผมจะบินลงสนามอย่างนุ่มนวลยิ่งกว่าเส้นไหม การบินเท่าฟ้าไปเลย"

    ไอรดาเห็นว่าเขาไม่ยอมดื่ม ยิ่งกระวนกระวายยิ่งขึ้น หันไปเห็นมือถือวางอยู่ จึงรีบคว้ามาไว้ทันที...ทั้งชูให้เขาดูว่า นี่อะไรจ๊ะ ขู่ว่าจะโทร.แจ้งตำรวจ ปวีร์หัวเราะลงคอเอิ๊กๆ บอกว่า จะบอกเขาว่าสามีจะปล้ำเหรอ ตำรวจที่ไหนจะมาสนใจ... ไอรดาถึง
    หน้าจ๋อยหมดมู้ด...แล้วก็ฮึดบอกว่าจะแจ้งว่าเกิด

    เหตุร้ายให้ตำรวจมาช่วย ปวีร์ขู่ว่า จะเจอข้อหาแจ้งเท็จ ไอรดาคอตกหมดประตูสู้ ปวีร์ปลอบว่าใจเย็นๆ

    ยังไงไอรดาก็ขอถ่วงเวลาไว้ รีบขอตัวเข้าห้องน้ำปิดประตู เขาให้เวลาสิบนาที ไอรดารีบปิดห้องน้ำ โทร.หาปุ๊กกี้ เพื่อนซี้กลับหลับไม่รู้เรื่อง รับแล้วทำหล่นแล้วหลับต่อ...ไอรดาร้อนฉ่า หน้าซีดเป็นไก่ต้มข่า นึกหาใครไม่ได้ แต่พอนึกออก ดีใจจนร้องในคอ
    ลั่นโลก กดมือถือไปหาเมษาทันที...

    ส่วนปวีร์เอนตัวงึมงำที่เตียง กระวนกระวายจนทนไม่ไหว เมื่อเห็นว่านานเกินไปแล้ว จึงไปทุบประตู ไอรดาก็กำลังเปิดประตูออกมาพอดี...

    ไอรดาพยายามทุกวิถีทางจะถ่วงเวลาไว้ให้นานที่สุด ปวีร์ยิ่งเร่งร้อนวุ่นวายไล่ล่าไปแทบจะทั่วห้อง ไอรดาใช้ไม้แข็ง ผสมไม้อ่อน ผ่อนหนักเป็นเบา...

    เมื่อปวีร์เห็นว่าชักจะโอ้เอ้รถเมล์ไม่ยอมออกจากท่า จึงรวบรวมพลังช้างสารหางด้วนกวนสาวเจ้า รวบรัดตัดหน้าหลัง รวบหัวหางมากอดกุมไว้ ลากพามาที่เตียงสวรรค์ ไอรดาดิ้น ร้องเจ็บปวด ด่าไอ้บ้ากาม ข่มเหงผู้หญิง ปวีร์ผีกิจกามเข้าสิง สั่งห้ามขัด
    ขืนสามี ไอรดาดิ้นรนจนเหนื่อยอ่อนแรงล้า ทำท่าจะไม่ขัดขืนอีกต่อไป...ปวีร์ชมว่า ต้องอย่างนี้สิยาหยี...

    ปวีร์กดเธอลงนอนบนเตียง ยิ้มกระหยิ่มในโคนลิ้น ดึงเสื้อคลุมของเธอออก...พลันเสียงทุบประตูดังเหมือนฟ้าผ่ากลางกบาล...ปวีร์หยุด ตาขวาง

    "จะมาขัดจังหวะนาทีทองอะไรตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องไฟไหม้บ้าน ฉันหักคอแกแน่ เจ้าธงชัย"

    ฮึดฮัดขัดใจลงจากเตียงไปที่ประตู พอเปิด ยังไม่ทันดูหน้า ก็ตวาดด่าทันที

    "มีเรื่องอะไรกันวะเจ้าธงชัย...หา" รีบปิดประตูเอาหลังพิง คิดว่าได้ด่าไปแล้ว แต่เสียงทุบประตูยังดัง...ได้ยินเสียงสั่งให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้...ปวีร์ตาเหลือก "คุณ...เมษา...มาได้ไงเนี่ย"

    ปวีร์มองไปทางไอรดาที่นอนบนเตียง แต่หันหน้าไปข้างฝา เขาจึงไม่เห็นรอยยิ้มอย่างผู้ชนะของเธอ...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 17:58 น.