ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    วิวาห์ว้าวุ่น

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เมื่อรุจน์ขับรถมาส่งไอรดาถึงบ้านเช่า เธอขอบคุณแล้วชวนเข้าไปล้างหน้าตาก่อนก็ได้ รุจน์ เกรงใจ บอกว่ามันค่ำแล้ว เข้าไปในบ้านเธอคงไม่เหมาะ... ไอรดาฟังแล้วสะท้อนใจ ชมว่าคุณรุจน์ช่างเป็นสุภาพบุรุษโดยแท้ ไม่เหมือนกับนายนั่น...

    "หมายถึงผู้ชายที่ร้านหรือครับ ผมขอถามได้ไหม ถ้าเป็นส่วนตัวไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบนะครับ...นายคนนั้นเป็นใคร เกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องสาดน้ำใส่ผมอย่างนั้น"

    "คือ...เขาชื่อปวีร์น่ะค่ะ...เขากำลังจะแต่งงานกับไอค่ะ"

    "อ้าว...ถ้างั้นเขาคงโกรธผม อาจหึง หรือเข้าใจผิดยังงั้นใช่ไหมครับ"

    "ก็...ประมาณนั้นละค่ะ" ทำหน้าโอดกาเหว่าชวนสงสาร "เขารักไอมาก คอยตามหึงหวง...แต่คุณรุจน์ดูสิ่งที่เขาทำกับไอสิคะ" ว่าแล้วไอรดาสะอื้นฮักๆ ซบไหล่รุจน์ทันที รุจน์ ตัวสั่นวางมือไม้ไม่ถูก   แต่แล้วกลับไปวางที่ต้นแขนเธอเบาๆ เป็นเชิงปลอบ
    ประโลมหัวใจน้อยๆของเธอ "ฮือๆๆ...เขากำลังจะแต่งงานกับไอ แต่พาผู้หญิงคนนั้นไปจู๋จี๋ในร้าน แล้วยังมาอาละวาดใส่ไอ ที่มานั่งคุยกับคุณ" ไอรดาร้องไห้โฮๆ รุจน์จึงผสมโรงว่า ผู้ชายคนนี้ไม่ไหวเลยนะครับ "ค่ะ...เขาย่ำยีความรู้สึกของไอมาตลอด"

    "อย่าหาว่าผมยุ่งเรื่องคนอื่นเลยนะครับ จากประสบการณ์ ที่ทำหนังสือผู้หญิงมา คลุกกับเรื่องชีวิตคู่มา ถือว่าเคสของคุณนี้ร้ายแรงมาก" ไอรดาช้อนสายตามอง ถามร้ายยังไงเท่านั้น น้ำตาพรูออกมาอีกหนึ่งร้อยซีซี...รุจน์ก็ใส่ไฟสุมขอนไปเรื่อยๆ "ก่อนแต่ง
    งานเขายังมีความเจ้าชู้และหึงรุนแรงขนาดนี้ ยิ่งแต่งงานอยู่กินกันไป พฤติกรรมร้ายๆจะยิ่งทวีคูณเรื่อยๆน่ะสิครับ"

    ไอรดาฟังแล้วยิ่งร้องโฮดังขึ้น "แล้วไอจะทำยังไงดีคะ ต่อไปนี้ชีวิตไอจะอยู่ยังไง ในเมื่อต้องแต่งงานอยู่กินกับผู้ชายที่ทำร้ายจิตใจไอให้ย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ไอกลัว ไอไม่มีใครให้เป็นที่พึ่งอีกแล้ว"

    "ไม่ต้องกลัวนะครับ..." รุจน์ตบไหล่เธอเบาๆ "ยังไงก็ยังมีผมทั้งคนยืนอยู่ตรงนี้" ไอรดาแอบยิ้มระรื่นที่ได้ยิน "ถ้าคุณต้องการกำลังใจ หรือว่าปรึกษาหารือ แม้แต่เขาจะมาทำร้ายคุณทั้งจิตใจหรือร่างกาย ผมจะพร้อมอยู่ข้างคุณนะครับ"

    โอย...อะไรจะเอาเสน่ห์โปรยปรายใส่เหยื่อล่อจิ๊กเดียวได้ผลสำเร็จมหาศาลปานฉะนี้...แล้วยังได้สุดยอดอภิมหาสเปกเยี่ยงนี้ ถ้าได้เงินสี่สิบล้าน เธอจะทะยานมาอยู่กับเขาโดยมิชักช้า...

    รุจน์ร่ำลาไอรดาอยู่นานมากกว่าจะขับรถกลับออกไป... ปุ๊กกี้โผล่พรวดมาจนเพื่อนตกใจร้องลั่น...แล้วปุ๊กกี้ก็ถามว่าใครมาส่ง เห็นคุยหนุงหนิงท่าทางจะรวยเข้าสเปก ทั้งเพอร์เฟ็กต์ อีกแล้ว

    "ใช่แล้ว...เก่ง รวย ฉลาด ใจดี" ปุ๊กกี้โบกมือห้าม ถามว่านี่มันคนหรือเทวดา แล้วสั่งสอน

    "ยายไอ...นี่แกกำลังจะแต่งงานกับคุณปวีร์ไม่กี่วันนี้แล้วนะ"

    "แล้วไง...แต่งได้ก็เลิกได้นี่ แล้วถ้าฉันหย่าเมื่อไหร่นะ คนที่ฉันจะบอกให้รู้เป็นคนแรกก็คือคุณรุจน์นี่แหละ" ไอรดายิ้มมองหาสวรรค์ฝันหวานบนท้องฟ้า...ปุ๊กกี้เหล่มอง มันชักยังไงๆซะแล้วนะเพื่อน...

    ooooooo

    ส่วนปวีร์ พ่อมหาจำเริญมาส่งมาตติกาถึงบ้าน พอลงรถได้ก็เดินตามมาตติกาเข้าไปในบ้านอย่างย่ามใจ แล้วต้องชะงัก เมื่อมาตติกาหยุดหันมาขอตกลงกันก่อน

    "ตอนนี้คุณปวีร์กำลังจะแต่งงานแล้ว มาตให้คุณปวีร์ แค่เข้ามาล้างหน้าตา แล้วจะหาเสื้อเปลี่ยนให้ แล้วคุณปวีร์ ต้องรีบกลับออกไป เข้าใจตามนี้นะคะ"

    "แหม...คุณมาตนี่ อย่าบอกนะครับว่าไม่ไว้ใจผม"

    "ก็ไม่ได้ไม่ไว้ใจนะคะ แต่มาตเข้าใจหัวอกผู้หญิงด้วยกัน ลองนึกว่าถ้ามาตเป็นคุณไอ ก็คงไม่สบายใจ ถ้ารู้ว่าคุณมาบ้านมาตมืดๆค่ำๆแบบนี้"

    "แต่คุณมาตก็เห็นแล้วว่าเขาเป็นคนยังไง แค่ผมมาคุยงานกับคุณเขาก็หึงหวงฟาดงวงฟาดงา..." ปวีร์ทำเสียงครืดๆ เหมือนกำลังจะตายชัก "ในขณะที่เขาเองกลับพาผู้ชายอื่นมานั่งกุมมือกัน" ว่าแล้วก้มหน้าดูดินเหมือนจะสิ้นดินฟ้า...มาตติกาเห็นแล้วเกิด
    อาการสงสาร วูบวาบจับหัวใจอยู่รอนๆ

    ในที่สุดปวีร์ก็ได้เข้าห้องน้ำล้างหัวหู ใส่เสื้อใหม่ค่อนข้างจะคับ พอนั่งลง มาตก็ชงชาร้อนๆมาให้ พอยกขึ้นซดก็แทบจะพ่นพรวดออกมา แต่ยั้งกักไว้ในท้อง มาตบอกว่า นี่เป็นชาสมุนไพรเห็ดสด ดื่มแล้วจะดีต่อร่างกาย

    "แล้วมีชาอะไรดื่มแล้วดีต่อจิตใจ...ผมกำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แอบมี กิ๊กแล้วยังขี้วีน ถึงในที่สาธารณะยังอาละวาด ถ้ามีมีดปืนใกล้มือ ผมคงตายไปแล้ว"

    "เท่าที่เห็น คุณไอเธอก็ไม่ร้ายกาจเท่าใดนัก ลองหันหน้าปรับความเข้าใจกัน...คงจะดีขึ้น"

    "ผู้หญิงคนนี้คิดจะจับผม จะฮุบเงินผม ผมไม่เคยได้รับความรักความจริงใจจากผู้หญิงคนนี้" ปวีร์ทำท่าเหมือนถูกย่ำยี "ไม่...ไม่ได้..." มาตซักว่าไม่ได้อะไร ปวีร์เลี่ยงไป "ผมเป็นผู้ชาย ต้องไม่ร้องไห้ จะร้องต่อหน้าคุณมาตได้ไง"

    "ถ้าอดทนถึงที่สุดแล้ว ก็ร้องเถอะค่ะ การร้องไห้คือกลไกของร่างกายใช้ระบายความเสียใจ คุณปวีร์ร้องไห้กับมาต ก็ได้นะคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น"

    "จริงเหรอครับ" ปวีร์ถามหน้าตาตื่น

    "ถ้ามันจะทำให้คุณปวีร์รู้สึกดีขึ้น มาตก็ยินดีค่ะ" เสียงมาตติกาสิ้นสุดลง ปวีร์ก้มหน้าแอบยิ้มเล็กน้อย แล้วปล่อยโฮออกมา พร้อมฉวยโอกาสโอบกอดมาตติกา ยิ่งกอดยิ่งแน่น ยิ่งร้องไห้ดังเหมือนโลกจะแตก...ใต้เสียงร้องนั้น ปวีร์ ซ่อนความปรีดาและความเจ้า
    เล่ห์ไว้มิดชิด...

    ooooooo

    เมื่อปวีร์กลับถึงบ้านในตอนดึก ธงชัยมาคอยต้อนรับที่หน้าบ้าน ชมปวีร์ว่ายิ้มแย้มแจ่มใสเหมือนคนที่สุขใจเพราะกำลังจะแต่งงาน ปวีร์เริ่มหงุดหงิดบอกธงชัยว่าพูดเรื่องแต่งงานทีไร เขาสมองจะแตกตายให้ได้

    ธงชัย จอมสาระแนจึงเดาใหม่ว่า ที่ปวีร์สดใสเพราะกำลังตกหลุมรักใครสักคน อันนี้ปวีร์ยิ้มเริงร่าเต็มหน้า แต่รีบบอกว่าไม่ใช่รักยายหมอดูลวงโลกที่เขาไม่อยากแต่งงานด้วยเลย ยิ่งพอธงชัยแจ้งข่าวที่คุณหญิงให้มาบอกว่าพรุ่งนี้ให้คุณปวีร์ กับคุณไอรดาไป
    กราบหลวงพ่อเทียนที่ท่านนับถือด้วยกัน ยิ่งทำให้ปวีร์ร้อนรุ่ม เพราะคงไปหาฤกษ์ยาม...ปวีร์คิดสมองแทบแตก

    ธงชัยเอาน้ำเย็นเจี๊ยบมา ให้ปวีร์ดื่มคลายเครียด ธงชัยพยายามจะคิดหาทางช่วยปวีร์ไม่ให้ได้แต่งงานกับไอรดา...คุยกันไป ดูทีวีนิยายฮิตสุดๆของเกาหลี...ต่างก็บ่นเพราะมันเรื่องเก่า พระเอกความจำเสื่อม...ธงชัยว่า ถึงพลอตจะเก่า แต่ก็ยังสนุกไม่น้อย...

    "ฉัน ไปอาบน้ำก่อน..." ปวีร์ลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยให้ธงชัยส่ายหัวไปมา ไม่รู้จะช่วยเจ้านายได้ยังไง...ธงชัยจึงหันไปดูทีวีต่อ

    เสียงหกล้ม ดังตึง พร้อมเสียงร้องโอ๊ยของปวีร์...ธงชัยตาเหลือกวิ่งไปห้องน้ำทันที...

    ooooooo

    คืนนี้ ขณะที่หมอในห้องฉุกเฉินกำลังเช็กร่างกายของปวีร์ด้วยเครื่องสารพัดไฮเทค โดยมีธงชัยยืนคอยช่วยข้างพยาบาลอีกแรง คุณหญิงกับผู้พันปยุต วิ่งมาดูลูก ไอรดาตามมาอีกคน คุณหญิงถามร้อนรนกว่าใครๆ ถามหมอแล้วก็ถามลูกชายที่ยังมึนงง

    "ใจเย็นๆครับ" คุณหมอหันมาบอกญาติทุกคน "เท่าที่ดูอาการเบื้องต้นก็ไม่มีบาดแผลอะไรในร่างกายภายนอก" คุณหญิงถอนใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกไปที ไอรดาสวนขึ้นทันที

    "งั้นก็ กลับบ้านไปแต่งงานได้เลยใช่ไหมคะคุณหมอ"

    "แต่งงาน..." ปวีร์ทำหน้าเป๋อเหลอ "แต่งงานคืออะไร มิทราบ?"

    "คืองี้ครับ...ภายนอก ดูปลอดภัย ที่ศีรษะมีโนเล็กน้อย แต่ยังสงสัยจะกระเทือนทางสมองครับ ตอนนี้ดูเหมือนคุณปวีร์ ยังจำอะไรไม่ได้" สิ้นคำของหมอ ทุกคนหน้าเสีย คุณหญิงร้องขึ้นว่าอยากเป็นลม  ปยุตประคองคุณหญิงถามหมอว่า

    แล้วจะ หายไหม ทั้งขอให้หมอช่วยด้วย...หมอปลอบว่า ยังไม่มีอะไร ให้หมอเข้าไปสแกนสมองดูผลก่อน ถ้าโชคดีความจำจะกลับมาได้ในไม่กี่วัน  แต่ถ้าโชคร้ายก็อาจจำอะไรไม่ได้ตลอดไป

    "โห...ฉันก็ไม่ได้แต่งงานน่ะ สิคะ" ไอรดาร้องอู้อย่างลืมตัว คุณหญิงต้องปลอบว่า เรื่องแต่งเอาไว้ก่อน มาช่วยภาวนาให้ปวีร์หายก่อน ปยุตเร่งหมอให้รีบไปสแกนสมองปวีร์เร็วๆ เจ้าหน้าที่เอารถเข็นมารับ หมอรีบพาปวีร์ไปอีกห้องทันที... คุณหญิงหันไป
    เล่นงานธงชัยที่ไม่ดูแลลูกชายท่านให้ดี ธงชัยแก้ตัวแล้วต้องถอยหลังหลบมะเหงกคุณหญิง...

    หลังจากใช้เวลาใน ห้องสแกนนานพอดู ปวีร์จึงถูกนำมายังห้องพิเศษที่เตรียมไว้ แล้วหมอก็บอกญาติๆที่มาล้อมหน้าสลอนว่า ปวีร์จะสมองเสื่อมไปอีกนานแค่ไหน?

    "หมอ คงบอกเวลาแน่นอนไม่ได้ครับคุณหญิง บางคนสัปดาห์เดียว บางคนเป็นเดือน หรือเป็นปี หรือว่าอาจเสื่อมตลอดไป..." ประโยคหลังไอรดาโพล่งออกมา แล้วแก้ตัวกับทุกคน

    "ไอกลัวน่ะค่ะ...ถ้าวันนั้นไอเกิดบังเอิญท้อง ลูกของไอจะทำยังไงที่มีพ่อความจำเสื่อมแบบนี้"

    ปยุตเตือนไอรดาว่า พ่อเข้าใจ แล้วหันไปย้ำกับหมอว่า ลูกท่านจะมีหวังรักษาหายไหม หมอก็เปิดเต็มที่ว่า "ตอนนี้ขอให้สบายใจว่าไม่มีเลือดออกในสมอง ถ้าไม่มีการแทรกซ้อน สมองจะค่อยๆรักษาตัวมันเอง"

    ปวีร์บอกหิวน้ำ ธงชัยรีบจัดการเอาน้ำมาพร้อมหลอดดูด ปวีร์รับมาดูด แต่ดูดผิดดูดถูก เงอะงะเหมือนคนอัมพาต ทุกคนวิตกเมื่อเห็นน้ำหกเลอะเทอะ พ่อแม่หน้าเสียที่ลูกชายช่วยตัวเองไม่ได้ คุณหญิงหันไปกำชับไอรดาให้ช่วยดูแลปวีร์ด้วย ความรักของหนู
    ไอเท่านั้นที่จะช่วยได้ ในใจของไอรดากลับรับไม่ได้ เธอนึกเขม่นในใจว่า รักกับแมวอะไร ถ้าไม่หวังสี่สิบล้านไม่รับทานหรอก...แล้วไอรดาถึงกับร้องลั่นเมื่อปวีร์ พ่นน้ำใส่หน้า...ไอรดาจ้องตาขวางใส่เหมือนอยากจะจิกกบาลมาตีเข่าให้กระจับ แตก

    เรื่องสมองเสื่อมทำให้ทุกคนในบ้านทุกข์ร้อนไปตามๆกัน ยิ่งเมื่อปวีร์กลับมารักษาตัวที่บ้าน เห็นหน้าพ่อบอกว่าแม่ เห็นหน้าแม่บอกว่าพ่อ เห็นไอรดาเรียกแม่ แล้วเติมอีกว่าแม่มด จนไอรดาสงสัยว่าสมองจะเสื่อมจริงรึเปล่า?

    ไอรดาถึงคราวปวดหัวหนัก เมื่อคุณหญิงกับท่านปยุต จะเดินทางไปประชุมต่างจังหวัดที่เชียงใหม่ คุณหญิงขอให้ไอรดาดูแลปวีร์ให้ดีด้วย ไม่ค่อยไว้ใจนายธงชัยนัก...

    วัน นี้เมื่อได้เวลาอาหารเย็น ธงชัยจัดข้าวปลาอาหารมาให้แล้ว ขอตัวไปทำงานอื่น ไอรดาตกที่นั่งต้องดูแลปวีร์ทุกมื้อ...เมื่อเห็นปวีร์ตักอาหารใส่ปากก็ไม่ ตรง ทำให้ข้าวปลาอาหารหกเลอะเทอะจึงจำต้องป้อน แต่ปวีร์เคี้ยวแล้วกลืนไม่ค่อยได้ เลอะปากจนเธอ
    แทบคายของเก่าออกมาด้วย พอชี้จะกินจานนี้ พอตักกลับจะกินอย่างอื่น ทั้งยังเรียกแม่มดให้อีก ไอรดาอยากจะเอาของในจานราดหัว จึงแก้ด้วยการสั่งให้อ้าปาก แล้วตักป้อนไม่ยั้งจนปวีร์เคี้ยวไม่ทัน พ่นข้าวจากปากกระจายใส่หน้าไอรดาจนต้องหยุดป้อน
    ปวีร์จะกินอีก แต่ไอรดากลับยืนยันว่า เธอจะไปอาบน้ำแล้ว...

    หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อปวีร์มานั่งที่ห้องนั่งเล่นอยู่กับธงชัย ไอรดานั่งอ่านหนังสืออีกมุม ปวีร์เกิดอยากอาบน้ำขึ้นมา เธอให้ธงชัยพาปวีร์ไปอาบ ธงชัยชูมือมีผ้าพันแผลทั้งสิบนิ้วให้ดู บอกนี่เป็นแผลจากเบาหวาน หมอห้ามโดนน้ำ จึงเร่งให้ไอรดาพาปวีร์ไปอาบ
    เพราะปวีร์ทำท่าอยากอาบน้ำจนน่าทุบ แล้วดันถอดเสื้อผ้าออก เมื่อเห็นว่าจะเปิดโชว์กลางบ้าน ไอรดาจึงต้องดึงตัวปวีร์ไปห้องน้ำ

    ขณะ นั่งในอ่างเหลือชั้นในตัวเดียว เธอต้องเปิดก๊อกน้ำให้อาบ แล้วปลงว่าชีวิตเธอไม่น่าตกอับขนาดนี้ สงสัยลืมดูดวงให้ตัวเอง พอสบู่หล่นลงตรงที่นั่งในอ่าง จะหยิบเองก็ไม่ได้ ไอรดาจะต้องช่วยหยิบสบู่ที่ไหลลงไปที่ก้น เธอจำต้องไปล้วงให้ พอเจอสิ่ง
    แปลกปลอมถึงร้องกรี๊ด วิ่งหนีออกจากห้องน้ำ  ปวีร์ถึงหัวเราะก๊าก  หยิบสบู่ขึ้นมาถูตัวอย่างสบายๆ

    ครั้นถึงเวลานอน...ไอรดานั่งเล่นใน ห้อง ธงชัยมาอีกแล้ว ขอให้ไปดูปวีร์ ช่วยกล่อมหน่อยเพราะเขาไม่นอน คงฝันร้าย เขากล่อมเองปวีร์ไม่ยอม จะให้คุณไอไปกล่อม

    ไอรดาไปถึง ปวีร์กลับร้องเรียกหาแม่มดให้มากล่อม นายธงได้ทีชิ่งหนี ทิ้งให้ไอรดาอยู่กับคนบ้าสมองเสื่อมตามลำพัง แล้วลืมตัวบอก "เดี๋ยวฉันก็โดนปล้ำกันพอดี" พูดไปแล้วกลัวปวีร์ได้ยิน รีบหุบปาก

    ป วีร์หันมา ย่างสามขุมใส่ ปากก็คำราม "ปล้ำๆๆๆ ปล้ำ" ไอรดาตวาดไล่ "อย่าทำบ้าๆนะ" วิ่งหนีไปจนมุม เธอจะตบ ปวีร์จับข้อมือไว้ แล้วดึงมาตบที่ก้นของเขาเอง...

    "กล่อมๆๆๆ ตบก้นให้หน่อย" แล้วตบก้นตัวเอง ไอรดารู้แต่ร้องขึ้นอย่างสุดจะขยะแขยงที่โตเป็นควายให้ตบก้นกล่อมนอน...ไอ รดาหมดทางหนี ชี้ไปที่เตียง ปวีร์จึงเดินไปนอนคว่ำลง สั่งให้กล่อม เธอ...ไอรดาจำต้องทำ ตบก้นนานๆไป เธอค่อยๆหมดแรง
    ทั้งคู่หลับไปด้วยกันในที่สุด...

    ooooooo

    เช้านี้ธงชัยมาที่ ห้องอาหาร บริการปวีร์ไปหัวเราะชอบใจไป โดยเฉพาะไอรดาที่จนป่านนี้ยังไม่ตื่น เพราะถูกปวีร์เล่นงานหนัก ปวีร์ยิ้มอย่างผู้ชนะ บอกว่าเล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับนายปวีร์

    ขณะ ที่ทั้งสองนายบ่าวหัวเราะกันอยู่นั้น ไอรดาหน้ายู่ยี่อิดโรยเดินลงมาได้ยินเสียงหยุดฟัง...เสียงปวีร์บอกธงชัย

    "แผน แกเนียนจริงๆว่ะธงชัย ตอนนี้ก็ยืดเวลาแต่งงานออกไป จะได้สักระยะ แกว่าเราจะมีทางทำอะไรอีกไหม ให้ฉันไม่ต้องแต่งงานกับยายปลิงทะเลนี่"

    "คุณ ปวีร์แกล้งเสื่อมนานๆสิครับ สัก 6 เดือน ผมว่าคุณไอก็ร้องเจี๊ยก เผ่นหางจุกตูดไปแล้ว"

    ทั้งสองตกลงกันว่าจะแกล้งไอรดาให้หนักขึ้น แล้วระเบิดหัวเราะลั่นๆ

    "อ้อ...เล่นกันอย่างนี้เองเหรอ...ได้เลย... ชะช้า รู้จักแม่น้อยไป" ว่าแล้วลงส้นปึงปังลงบันได ปากบ่นว่ายังไม่หายง่วงเลย...ปวีร์หันไปยิ้มกับธงชัย เธอจึงทักทาย ปวีร์เริ่มแสดงบทหิวข้าวจนพุงยื่น ธงชัยจะไปจัดอาหาร ไอรดาห้ามไว้ เช้านี้เธอขอจัดเอง ไอรดา
    ไปแล้ว ปวีร์บ่นแปลกใจว่าแม่คนนี้เกิดขยันขึ้นมา คงอยากได้เงินเต็มแก่...

    ไอรดายกถาดอาหารมาวางพร้อมแก้วน้ำ บอกปวีร์ว่าอาหารวันนี้น่าทานทั้งนั้น ธงชัยขอไปทำงานอื่น ไอรดาจึงให้ซื้อหินขัดตัว เอาเบอร์ที่หยาบที่สุดด้วย...จากนั้นเธอก็สั่งให้อ้าปาก นึกในใจว่าวันนี้จะป้อนให้ปวีร์จำไปไม่รู้ลืม... แล้วป้อนปวีร์อย่างถี่ยิบ สั่งให้
    อ้าปากกว้างๆ ป้อนเข้าไปจนเคี้ยวไม่ทันกลืนไม่ลง...พอจะอ้วก เธอรีบอุดปาก...ปวีร์เริ่มดิ้นขลุกๆเพราะตอนนี้ความเผ็ดที่ถูกประเคนลงไป นั้นเริ่มออกฤทธิ์ ปวีร์ยกมือกุมคอ พัดปากฟู่ๆ เหงื่อเริ่มผุด เขาร้องร้อนเบาๆเพราะข้าวเต็มปาก

    ธงชัยเอาหินขัดมาส่งให้ ไอรดาบอกปวีร์ว่าเมื่อมันร้อน ก็ต้องไปอาบน้ำเย็นๆ ปวีร์รีบลุกไปทันที...พาเขาลงนั่งในอ่าง พอจะเปิดก๊อกน้ำ ปากบอกน้ำเย็นชื่นใจ กลับเปิดก๊อกน้ำร้อน... ทันทีปวีร์สะดุ้งร้องจ๊าก "โอ๊ย...ร้อน..." ควันขึ้น ไอรดาร้องบอก "ขอโทษค่ะ
    เปิดผิด...เปิดใหม่...เย็นๆดี..."

    จากนั้นเสนอถูหลัง ปวีร์รีบบอกให้ถูทันที ปวีร์ยิ้มอย่างพอใจ เธอถูเบาๆแล้วค่อยๆกดไปหาหนัก...ถูแรงขึ้น ปวีร์เริ่มร้องห้าม

    "พอได้ แล้ว พอ...เฮ้ย ยายแม่มดบ้า...พอ หยุด ยายแม่มดลวงโลก" ไอรดาปากร้องนี่แน่ะๆๆ ปวีร์ร้องโอดโอย แสบไปหมดทั้งตัวแล้ว...ไอรดาหัวร่อร่า ร้องถาม

    "อ้าว...หายความจำเสื่อมไปหมดแล้วเหรอ ไอ้คุณปวีร์" ไอรดาปาหินขัดลงพื้น เกิดไปลงหลังเท้าปวีร์ถึงร้องลั่นบ้าน "โอ๊ย...นี่จะทำร้ายกันไปถึงไหน..." ไอรดาโต้กลับใครเล่นสกปรกก่อน  ปวีร์ย้อนว่า  ถึงสกปรกก็ไม่เจ็บปวดขนาดนี้  ไอรดา ขู่ว่าจะขัดอีกไหม
    คว้าก้อนหินขึ้นมา ปวีร์ร้องด่าแม่มดซาดิสต์ แล้วปวีร์ถึงกับผวาหนี เมื่อไอรดาทำท่าจะเอาหินขัดตรงปากให้เข็ด ปวีร์ปัดป้องพัลวัน ทั้งหลับตาปี๋ศิโรราบเด็ดขาด...

    ธงชัยกับปวีร์ยอมรับสารภาพ ธงชัยจึงโทร.ไปหาคุณหญิงที่เชียงใหม่ บอกว่าปวีร์หายความจำเสื่อมแล้ว คุณหญิงแปลกใจมากที่รู้ว่าแค่คุณไอถูหลังให้เท่านั้น เกิดจำแม่นขึ้นมาทันที เสียหายแค่หลังถลอกปอกเปิกเล็กน้อย...ปวีร์ยืนเนื้อตัวแดงโร่ อยู่ใกล้ๆ รีบ
    รายงาน

    "ไม่นิดหน่อยหรอกไอ้ธง...คุณแม่ครับ ผมปวดแสบปวดร้อน ไปทั้งตัวแล้ว" ไอรดาพรวดมากระชากโทรศัพท์ไปกรอกเสียง "หนูเองค่ะ คุณหญิงไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนี้คุณปวีร์หายสนิทแล้ว"

    คุณหญิงชมไอรดาว่าเก่งมาก ท่านจะรีบกลับพาไปหา หลวงพ่อให้ท่านดูฤกษ์ยามให้ ไอรดายิ้มรับข้อเสนอคุณหญิงทันที...ตัดสาย หันมายักคิ้วให้ ยกหินขึ้นมาทำท่าจะขัด ปวีร์ หัวหด ร้องสั่ง อย่ามาทำบ้าๆอีกนะ ไอรดาทำท่าขัดหิน ปวีร์ หันหนีหวาดเสียว
    เข็ดขี้อ่อนขี้แก่...

    ooooooo

    คุณหญิงเดินนำหน้าพาปวีร์กับไอรดาไปกราบหลวงพ่อที่วัด โดยมีธงชัยกับขวัญตาเดินหอบหิ้วเครื่องสังฆทานตามไป...คุณหญิงเตือนทุกคนว่าในเขตวัดนี้ ห้ามพูดปด ห้ามโกหกกับพระท่านเด็ดขาด...เล่ากันมาว่า ใครพูดโกหกหลวงพ่อ   กลับไปไม่เจอ
    อุบัติเหตุก็เจอเคราะห์ใหญ่...ปวีร์ขนลุกซู่ มองไอรดาที่ก็รู้สึกแหยงๆ เพราะทั้งสองคนโกหกไฟแลบกันมาแล้ว

    จากนั้นหลังจากกราบหลวงพ่อเทียนแล้ว ท่านดูหนุ่มสาว ทั้งสองแล้วก็เห็นว่าเหมาะสมกันดี คงจะครองเรือนไปจนแก่เฒ่า แล้วหลวงพ่อก็ถามบ่าวสาวทีละคำถาม

    "ที่แต่งงานเนี่ย เพราะอยากครองเรือนกันไปนานๆใช่ไหม" ธงชัยกับขวัญตารีบเตือนปวีร์อย่าโกหก

    "ผมไม่ค่อยแน่ใจอนาคตน่ะครับหลวงพ่อ"

    "ไม่เป็นไร ดีแล้ว ทางพุทธเราทำปัจจุบันให้ดีที่สุด การยึดมั่นคาดหวังอนาคตเกินไป ก็ใช่ว่าจะดี" ปวีร์ฟังแล้วสาธุ โล่งอก หลวงพ่อหันไปถามไอรดา "อาตมาจะให้ศีลให้พร มันก็แค่ลมปาก ไม่เกิดผลดีเท่ากับหนูปฏิบัติดีต่อคู่ครอง ดูแลเขา รักเขาอย่างจริงใจ
    หนูคิดว่าทำได้ไหม"

    "เอ้อ...หนูไม่ค่อยแน่ใจค่ะ แต่ก็จะทำเท่าที่หนูพอจะทำได้ค่ะ" ไอรดาตอบอย่างโล่งไปที พอหลวงพ่อถามอยากมีลูก กันไหมเนี่ย...ปวีร์อึกอักนาน จึงตอบโยนไปให้แล้วแต่ฝ่ายหญิง... เล่นเอาไอรดาสะดุ้ง แล้วตอบเลี่ยง "หนูยังไม่ได้ตรวจสุขภาพ หรือเตรียม
    ความพร้อมอะไรเลยค่ะหลวงพ่อ"

    หลวงพ่อบอกคู่นี้ถามอะไรตอบอึกอัก หนุ่มสาวสมัยนี้ ห่างวัด จะพูดกับพระจึงขัดๆเขินๆ ปวีร์กับไอรดามองหน้ากัน อย่างไม่ยอมลงให้กัน....

    ขณะเดียวกัน ตุลย์ให้ลูกน้องนำช่อดอกไม้ไปที่บ้านไอรดา   แต่ลูกน้องดันเอาไปให้ปุ๊กกี้ที่ออกมารับ   ตุลย์เห็นผิดท่าจึงรีบมาขอช่อดอกไม้กลับ   ปุ๊กกี้จึงบอกว่าเธอชื่อปุ๊กกี้   ส่วน ไอรดาเธอไปวัดกับคุณปวีร์คู่หมั้นของเธอ   ตุลย์กับลูกน้องจึงล่าถอยตามระเบียบ 
    ปุ๊กกี้ชักจะอิจฉาไอรดา  ทำไมถึงได้ฮอตขนาดนี้...

    กลับมาที่วัด หลวงพ่อได้แจกฤกษ์งามยามดีทั้งหมั้นและแต่งงาน ฤกษ์งามยามดีเป็นแค่วาระ ที่สำคัญคือ กรรมดี กระทำดี...ทุกคนกราบหลวงพ่อ...หลวงพ่อถามหนุ่มสาวคู่นี้อีก

    "เราสองคนนี่มาตกลงปลงใจแต่งงานกันได้ยังไงเหรอ"

    เสียงเตือนห้ามโกหก...ไอรดาจึงตอบเลี่ยงอีก เธอเป็นฝ่ายหญิงตอบไปจะไม่งาม  ให้ฝ่ายชายตอบดีกว่า  ปวีร์จึงเริ่มต้น ด้วยการเล่า

    "ผมรู้จักเธอในงานวันเกิดคุณแม่...แล้วผมก็ต้องรับผิดชอบ เพราะตื่นขึ้นมาเห็นเธอนอนข้างๆ" คุณหญิงร้องห้ามลูก ปวีร์ ไม่ยั้งแล้ว "ผมพูดความจริงครับ ผู้หญิงคนนี้เขาคิดจะจับผมน่ะครับหลวงพ่อ"

    "คุณว่าไงนะ...ก็คุณตั้งใจจะล่วงเกินฉัน คุณก็ต้องรับ ผิดชอบสิ"

    ทั้งหลวงพ่อและหลวงแม่ช่วยกันห้ามทัพ   ให้เอาไว้ พูดเรื่องอื่นหรือไปข้างนอกดีกว่า แต่ไอรดาของขึ้นแล้ว

    "พูดตรงนี้ค่ะ เขาจะได้พูดความจริง  บอกมาสิว่าคืนนั้นคุณคิดจะทำอะไรกับฉัน กล้าพูดความจริงไหมล่ะ"

    "ใช่..ผมยอมรับว่าผมคิดแบบนั้น แต่คุณก็เหอะ ผู้หญิงอะไรเมาไม่รู้เรื่อง ปล่อยให้ผู้ชายลากไปสวรรค์ลากลงนรกก็ได้"

    "ถ้าคุณเป็นผู้ชายที่ดีต้องพาฉันกลับบ้าน ไม่ใช่พาขึ้นเตียง" คุณหญิงหายใจขัด ขอร้องให้ลูกพอก่อน แต่ปวีร์ ยังย้อนไอรดาว่า ผู้หญิงดีคงไม่ยั่วยวนชวนขึ้นเตียงขนาดนั้น... ไอรดาโต้ว่าเธอยั่วเขาที่ไหน ไอ้ผู้ชายหื่นกาม...คุณหญิงคอพับไปทันที ทุกคนร้อง
    ระงมมาช่วยปฐมพยาบาลคุณหญิง...

    จากวัดมีอันต้องย้ายไปโรงพยาบาล...คุณหญิงพจนีย์ นอนหลับให้น้ำเกลือบนเตียงในห้องพิเศษ ปวีร์กับไอรดานั่งเฝ้าอยู่ใกล้ๆ ธงชัยกับขวัญตายืนอยู่ไม่ห่าง ทุกคนเป็นห่วงและกังวล...ไอรดารู้สึกผิด ไม่รู้มาก่อนว่าคุณหญิงเป็นโรคหัวใจและความดัน ไม่งั้น
    เธอคงจะไม่ทำให้ท่านไม่สบายใจ

    "อย่าว่าแต่คุณเลย ผมเองก็เพิ่งรู้จากปากคุณหมอเมื่อกี้ นี้เองเหมือนกัน ผมนี่เป็นลูกที่แย่จริงๆ ไม่เคยรับรู้ปัญหาสุขภาพของคุณแม่เลย" ปวีร์โอดกาเหว่า...ธงชัยจึงย้ำคำคุณหมอว่า อย่าทำให้คุณหญิงกระทบกระเทือนจิตใจ ขวัญตาเสริมทันทีว่า มิฉะนั้น
    คุณหญิงจะเป็นอันตรายถึงชีวิต ปวีร์กับไอรดาฟังแล้ว ซึมจัด แต่พอเห็นคุณหญิงรู้สึกตัวปรือตาขึ้นมาเรียก...ทุกคนโล่งใจ

    คุณหญิงท่าทียังเพลียๆ พูดเสียงแหบแห้งขอร้องลูกชายกับว่าที่สะใภ้เลิกทะเลาะกันได้ไหม ทั้งคู่รับปาก  แต่มีข้อแม้ อีกฝ่ายต้องไม่หาเรื่องกวนประสาทก่อน...ว่าแล้วก็ฮึ่มฮั่มใส่กัน จนคุณหญิงมีอาการแน่นหน้าอก   หายใจติดขัดขึ้นมา   ทั้งคู่
    จึงยอมสงบหันมาดูแลคุณหญิง   แล้วยอมรับปากอย่างจริงจังต่อหน้าท่าน

    แต่พอลับหลัง ตอนที่คุณหญิงให้ไปพบพี่ลูกหมีซึ่งจ้างให้ดูแลเรื่องงานแต่งอย่างครบวงจร   ทั้งเรื่องชุด   การ์ดและของชำร่วย ปวีร์กับไอรดาที่รับปากกันดิบดีว่าจะไม่ทะเลาะกัน ก็อดไม่ได้อีกตามเคย   เพราะต่างฝ่ายต่างกวนกันเหลือเกิน พี่ลูกหมีเห็นแล้ว
    หนักใจ ถึงกับบ่นว่างานนี้กะเทยท้อแท้ เพราะไม่ว่าจะเลือกและลองชุด   กว่าจะถ่ายภาพออกมาได้สวยสมใจ หรือแม้แต่เลือกของชำร่วยและการ์ด ทุกสิ่งอย่างไม่เคยเออออห่อหมก   ขัดแย้งกันตลอด   จนพี่ลูกหมีเวียนหัว   ต้องทำหน้าที่ กรรมการหย่าศึก
    เพิ่มอีกตำแหน่ง   แต่เมื่อลองชุดถ่ายรูปแล้ว ทั้งคู่สวยหล่อหาที่ติไม่ได้ พี่ลูกหมีก็เป็นปลื้มลืมตายหายเหนื่อยในบัดดล  ขนาดปวีร์เองก็ยังนึกชมไอรดาไม่ได้ว่าเธอสวยจริงๆ

    ปยุตมาเฝ้าภรรยาข้างเตียง พลางก็พูดคุยกันเรื่องชีวิตรัก ของลูกชาย ธงชัยกับขวัญตาก็ยังอยู่ จึงเห็นด้วยที่คุณหญิงเสนอให้แอบเฝ้าดูปวีร์ โดยธงชัยอาสาไปสอดส่องที่บ้านปวีร์เอง ส่วนไอรดานั้น คุณหญิงจะให้ขวัญตาไปประกบตอนที่แต่งงานแล้วย้าย
    เข้ามาอยู่บ้านปวีร์ ปยุตทักท้วงกลัวจะเป็นการยุ่มย่ามชีวิตคู่ ของลูกเกินไป แต่คุณหญิงยืนยันเรามีเจตนาดี อยากให้เขารักกัน อยู่กินกันอย่างมีความสุข ปยุตเลยไม่ขัดอะไรอีก ทั้งยังเสนอจะลองไปปรึกษานวลตองแม่ของไอรดาให้ช่วยอีกทาง...คุณหญิงตา
    ขวางใส่สามีทันที

    "รีบเลยนะ...รีบเสนอตัวเชียว   ฉันรู้นะว่าผู้พันคิด อะไรอยู่"

    "คิดอะไรเล่าคุณหญิง"

    "ก็เห็นๆอยู่ว่าแม่นวลตองนั่นกับผู้พันเคยเป็นอะไรกัน ฉันไม่ไหวนะคุณ ฉันไม่ไว้ใจถ่านไฟเก่า"

    ธงชัยกับขวัญตาหูผึ่ง ยื่นหน้ายื่นตาตั้งใจฟัง

    "โถ...แต่ถ่านไฟเก่าที่มันมอดไปแล้วร่วมสามสิบปี คุณหญิงจะไปกังวลทำไม"

    "ก็ไม่รู้ล่ะ เกิดมันจุดติดพึ่บพั่บขึ้นมา ฉันกลัวว่าจะดับไม่ทัน"

    "นั่นสิคะ ถ่านไม้เก่าเนี่ย เขาว่าติดไฟดีกว่าถ่านไม้ใหม่ๆ นะคะ"

    "นังขวัญตา ใครเขาถามแก" ธงชัยฮึดฮัดกำราบเมีย... ปยุตเองก็เหล่ขวัญตาอย่างไม่ชอบใจเหมือนกัน...แล้วปยุตว่าต่อ หาว่าคุณหญิงคิดมากเกินไป น่าจะเอาเวลามาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะช่วยลูกเราให้มีชีวิตคู่กับหนูไอให้ดีๆได้ยังไง

    "ก็นี่ไง   ฉันเพิ่งจ้างคนมาช่วยดูแลเขาสองคนให้ได้ ตระเตรียมการแต่งงานด้วยกัน จะได้เปิดโอกาสให้เขาได้ใกล้ชิด ได้พัฒนาความสัมพันธ์ คนหนุ่มคนสาว ถ้าได้อยู่ใกล้กันมากๆ เดี๋ยวอะไรๆมันก็หวานชื่นกันไปเอง"

    มันเป็นอย่างนั้นซะที่ไหน...ปวีร์กับไอรดาแทบบีบคอกันตายต่อหน้าพี่ลูกหมีหลายรอบแล้ว   ถ้าพี่ลูกหมีไม่คอย ไกล่เกลี่ยรอมชอมก็อย่าหวังว่าวันนี้สองคนจะทำภารกิจสำเร็จลุล่วง...

    ooooooo

    ตุลย์นำพาโชคกับชัยสองสมุนไปเก็บค่าเช่าแผงที่ตลาด แล้วเกิดมีเรื่องกันเบาะๆเพราะแม่ค้าตัวแสบขอผัดผ่อนอีกแล้ว ตุลย์ให้สองสมุนจัดการ ตัวเองหอบช่อดอกไม้ไปรอที่รถ ปรากฏว่าไม่นาน โชคกับชัยก็ตามออกมาพร้อมเงินประมาณสามพันบาท ตุลย์บ่น
    นิดหน่อยก่อนสั่งให้สองคนไปเฝ้าหน้ารั้วบ้านไอรดาไว้ ถ้าเขากลับมาเมื่อไหร่ให้รีบโทร.ตามตน ทันที ตนจะกลับบ้านก่อน พูดพลางก็ยื่นช่อดอกไม้ ฝากสมุนไว้ แล้วเดี๋ยวตนจะตามไปส่งให้ไอรดาด้วยมือของตนเอง...

    ปวีร์กับไอรดาหายไปทำภารกิจร่วมกันทั้งวัน กลับมาที่โรงพยาบาลอีกทีก็มืดค่ำ พอรู้ว่าคุณหมออนุญาตให้คุณหญิงกลับบ้านได้แล้ว ไอรดาดีใจ แสดงว่าท่านแข็งแรงดีแล้ว คุณหญิงกลับตอบแบ่งรับแบ่งสู้ว่าพอไหว ขณะที่ปยุตเน้นย้ำว่า หมอกำชับว่าต้อง
    พยายามดูแลสภาวะอารมณ์ อย่าให้มีเรื่องสะเทือนใจ หรือผิดหวังเสียใจ ไม่งั้นคุณหญิงอาจไม่โชคดีรอดชีวิตมาคุยกับลูกๆแบบนี้

    ทั้งไอรดาและปวีร์ได้ฟังก็รู้สึกผิด ต่างกราบขอโทษคุณหญิง ไอรดาสัญญาจะไม่ทำให้คุณหญิงแม่เป็นอะไรอีก... คุณหญิงแอบขยิบตากับผู้พันปยุตอย่างรู้กัน

    "เอ้า...ไหนๆ ที่ว่าไปถ่ายรูปมา ให้เขาปริ๊นต์รูปเล็กๆให้แม่ดูหรือเปล่า อ้อ...นี่ใช่มั้ย"

    คุณหญิงหยิบซองบนโต๊ะ ดึงรูปข้างในออกมาดู แล้วฉีกยิ้มแก้มปริ โดยมีปยุตยื่นหน้าดูด้วย และขวัญตาชะเง้อคอดู ฉีกยิ้มไปด้วยอีกคน พจนีย์กับปยุตยิ้มแฉ่ง สบตากันก่อนเปรยให้สองคนได้ยิน

    "น่ารักเนอะ"

    "เจ้าสาวนี่ก็สวยอย่างกับเจ้าหญิงเลย"

    "ใช่...แต่ตาปวีร์นี่ก็ใส่ชุดสากลแล้วดูเท่ดีนะ ยิ่งชุดไทย ยิ่งหล่อเข้าไปใหญ่"

    ไอรดากับปวีร์เผลอยิ้มอย่างเป็นปลื้ม แต่พอหันมาเจอกันสองคนก็เบะปากใส่กัน ทำท่าหมั่นไส้ใส่กันไปมา

    "อุ๊ย ดูรูปนี้สิคุณ มีกุมมือมองตากันด้วย นี่ถ้าสองคนรักกันได้หวานชื่นอย่างนี้ ฉันก็คงจะสบายใจ ไม่ต้องวูบ ไม่ต้องเข้าๆออกๆโรงพยาบาลอย่างงี้"

    ปวีร์กับไอรดามองกันอย่างรู้สึกสำนึกผิด พจนีย์กับปยุต แอบสะกิดกันเหล่มองทั้งสองคน ขวัญตาที่อยู่ข้างหลังก็รับรู้ พลอยกลั้นขำไปด้วย

    ooooooo

    โชคกับชัยขับรถมาจอดซุ่มหน้าบ้านไอรดาตามคำสั่งตุลย์ แต่รอนานเกินไป สองคนเลยผล็อยหลับคารถ จึงไม่เห็นตอนไอรดากลับเข้าบ้าน...

    ส่วนปวีร์ พอถึงบ้านกำลังยืนไขกุญแจต้องสะดุ้งโหยงตกใจเพราะธงชัยดันโผล่ออกมาจากเงามืดเงียบๆ

    "ธงชัย...ทำไมชอบมาดึกๆ ไม่ให้สุ้มให้เสียงอย่างงี้ ไม่กลัวฉันหัวใจวายบ้างหรือไง แล้วนั่นกระเป๋าอะไรน่ะ"

    "กระเป๋าเสื้อผ้าผมเองครับ"

    "หา...นี่หมายความว่า..."

    "คุณหญิงกับท่านผู้พันเป็นห่วงกลัวคุณปวีร์จะลำบาก เลยส่งผมให้มาอยู่คอยรับใช้ที่บ้านนี้ครับ"

    "แน่ใจนะว่าไม่มีจุดประสงค์อื่น อย่างเช่นว่า...จะมาคอยจับตาสังเกตการณ์อะไร"

    "รู้ได้ไง เอ๊ย...ไม่มีครับ ไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงอะไร... ขออนุญาตนะครับ" ธงชัยแบกกระเป๋าเสื้อผ้าเข้าบ้าน ปวีร์ มองตามอย่างรู้ทันว่าพ่อแม่ส่งธงชัยมาสังเกตการณ์ตนแน่นอน...

    ส่วนที่หน้าบ้านเช่าของไอรดา โชคกับชัยนอนหลับสบายในรถ ตุลย์รู้สึกนานผิดสังเกตจึงตามมาดู พอเห็นสมุนหลับน้ำลายยืดเลยเบิ๊ดหัวไปคนละฉาดใหญ่ๆ   แล้วถามหา ช่อดอกไม้ที่ฝากไว้ โชคหันไปหยิบที่เบาะหลังยื่นให้เจ้านาย... ปรากฏว่ามันเหี่ยวเฉา
    คอพับคออ่อนไร้ความงาม ตุลย์โกรธถึงกับเอามันฟาดหัวสมุนคนละทีสองที จังหวะนี้เองเสียงไอรดาร้องถามออกมา

    "มาหาใครเหรอเปล่าคะ"

    ตุลย์สะดุ้งโหยง หันขวับมาหาเอาดอกไม้ซ่อนไว้ข้างหลัง...ตุลย์เรียกคุณไอ ทำให้ไอรดาแปลกใจว่าเรารู้จักกันด้วยหรือ ตุลย์อึกอักไปไม่เป็นจนไอรดาร้องอ๋อ หรือว่าจะมาดูหมอกับเธอ ตุลย์จึงสวมรอยตอบรับทันที

    แต่แล้วปุ๊กกี้ตามออกมา พอเห็นหน้าตุลย์ ปุ๊กกี้บอกเพื่อนทันทีว่าคนนี้ไง เมื่อวานเอาดอกไม้มาให้แก...ตุลย์ผงะ จะขยับหนีก็ไม่ทันแล้ว ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ทำนิ่งเข้าไว้

    "คุณคือคนที่เพื่อนฉันเล่าว่าเอาดอกไม้มาให้ฉันเหรอคะ แล้วถ้างั้นคุณเป็นใครกันแน่คะเนี่ย"

    "เอ่อ...ผม...ผมตุลย์ครับ"

    ไอรดางงว่าตุลย์ไหน? ปุ๊กกี้กลับหาว่าไอรดาลีลาอยู่ได้ เขาอุตส่าห์มีน้ำใจมารอหน้าบ้านตั้งแต่เมื่อวานก็รับๆช่อดอกไม้ เขาไว้เถอะ   ไอรดาจึงถามหาดอกไม้   พลางดึงมันออกมาจากข้างหลังเขา ตุลย์หน้าเสียไม่รู้จะพูดยังไง ไอรดาเห็นความอัปลักษณ์
    ของดอกไม้แล้วปี๊ดแตก ถามว่าเอามาจากกองขยะ ที่ไหน

    "คือ...ผมอธิบายได้นะครับ"

    "อ๋อ นี่เป็นพวกโรคจิตใช่ไหม ไป๊...ปุ๊กกี้ รีบไปโทร. แจ้งตำรวจเร็ว"

    "เดี๋ยวสิคุณไอ ฟังผมก่อนสิครับ"

    "อย่าเข้ามานะ บอกว่าอย่าเข้ามา" ไอรดาร้องเสียงหลง ตุลย์ยังก้าวเข้าหา เลยโดนช่อดอกไม้ในมือไอรดาฟาดกระหน่ำไปหลายที โชคกับชัยที่ดูอยู่รอบนอกถึงกับคอย่นเจ็บแทนเจ้านาย

    ตุลย์ยังพยายามจะชี้แจง แต่ไอรดาไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ไล่เขาลูกเดียว จนตุลย์อยู่ไม่ได้ต้องวิ่งหนีขึ้นรถให้สมุนพาหนีไป...ไอรดาเหวี่ยงดอกไม้ตามหลัง แล้วยืนหายใจลึก

    "ยัยไอเอ๊ย ตั้งแต่แกจะแต่งงานกับคุณปวีร์ ก็มีคนแปลกๆ มาดักที่หน้าบ้านไม่เว้นแต่ละวัน"

    คำพูดของปุ๊กกี้ทำเอาไอรดาร้อนๆหนาวๆ

    "นั่นน่ะสิ...หรือว่าจะเป็นอีตาปวีร์จ้างคนมาจัดการฉันอย่างที่แกเคยบอกจริงๆ"

    ขณะเดียวกันนั้น ที่บ้านปวีร์...เมษาพรวดพราดเข้ามา กอดรัดชายคนหนึ่งจากด้านหลัง แล้วรำพันน้ำตาแตกเรื่องปวีร์จะแต่งงานกับไอรดา ซึ่งเธอยอมไม่ได้

    "นี่มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมคะ เมษาเสียคุณปวีร์ให้กับนังนั่นแล้วใช่มั้ย ฮือๆ บอกเมษามาสิคะว่าคุณปวีร์จะไม่ยอมเข้าพิธีแต่งงานกับนังนั่น บอกเมษาสิคะว่าคุณปวีร์รักเมษาคนเดียว"

    ร่างที่หันหลังให้หันหน้ากลับมา ปรากฎว่าเป็นธงชัยไม่ใช่ปวีร์ เมษาถึงกับผงะร้องกรี๊ด ผลักธงชัยแทบกระเด็น ปวีร์เพิ่งลงมาจากชั้นบน ถามเมษาว่าร้องไห้ทำไม?

    "ต้องถามด้วยเหรอว่าเมษาร้องไห้ทำไม หัวอกผู้หญิงคนนึงที่กำลังจะเสียคนที่รักที่สุดไป แค่ร้องไห้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ โฮ..."

    "ไม่เอาน่าคุณ ร้องไห้ไปก็แค่นั้น งานแต่งงานถูกกำหนดไว้หมดแล้ว เราเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ทันแล้ว"

    "ไม่นะ...เมษาไม่ยอม"

    "แต่ยังไงผมก็ต้องแต่งงานอยู่ดี"

    "ไม่มีอะไรที่แน่นอนบนโลกนี้ คอยดูนะ เมษาจะทำทุกวิถีทางที่จะทำให้งานแต่งงานของคุณกับนังนั่นต้องมีอันล้มเลิกให้ได้" เมษาทั้งเศร้าทั้งเคียดแค้น ร้องไห้น้ำตานองหน้า ธงชัยเอาน้ำดื่มมาให้ เมษายกขึ้นจิบเล็กน้อย ปวีร์ มองเธออย่างครุ่นคิด แววตา
    ของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์

    "เมื่อกี้คุณบอกว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อยับยั้งงานแต่งงานของผมกับคุณไอใช่ไหม"

    "ใช่...เมษาจะหาทางขัดขวางไม่ให้มันเกิดขึ้น"

    "ผมก็อยากจะให้มันเป็นความจริงนะ คุณก็รู้ว่าผมไม่ได้ อยากแต่ง   แต่ความจริงก็คืออย่างที่ผมบอกไป   เราทำอะไรไม่ทันแล้ว คุณแม่ผมขอฤกษ์ยาม กำหนดวันแต่งงาน ตระเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว"

    "จะอะไรก็เหอะ แต่เมษาไม่ยอมงอมืองอเท้านั่งอยู่เฉยๆแน่ ยังไงเมษาก็จะต้องทำอะไรซักอย่างเพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้น"

    "คุณฟังนะ ผมจะย้ำอีกครั้ง งานแต่งงานครั้งนี้มันจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน"

    "ก็ถ้ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ เมษาก็จะบุกเข้าไปพังงานแต่งครั้งนี้ให้มันล่มซะ คอยดูสิ เมษาจะพังให้ราบเลย"

    "ดี...ดีเลย...ผมสนับสนุน" ปวีร์แสดงอาการลิงโลด ที่จะมีคนมาช่วยล้มงานแต่งที่ตนไม่เต็มใจอยู่แล้ว...

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน

    "โป๊ป-เบลล่า" คัมแบ็ก แท็กทีมดราม่า "ร้อยเล่ห์มารยา" แรง เด็ด เผ็ด มัน
    25 ก.ย. 2563

    08:03 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันศุกร์ที่ 25 กันยายน 2563 เวลา 18:04 น.