นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ทายาทอสูร

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: 'เบนซ์' คืนชีพ 'คุณยายวรนาฏ' ไหยหยา-ณัฐ ร่วมหลอน 'ทายาทอสูร'


    ที่บ้านมนัสวานิชย์ รัชโรจน์ฟังวรินทร์เล่าเรื่องราว ที่เกิดขึ้นแล้วตำหนิตัวเองว่า

    “พี่มัวแต่สอนหนังสือ ไม่ได้เช็กข่าวเลย แล้วตอนนี้คุณพ่อเป็นยังไง”

    “คุณพ่อค้างอยู่ที่ไซต์ คุณแม่ก็เอาแต่ซึม บางทีก็แอบร้องไห้ คงเป็นห่วงคุณพ่อ นี่ก็ขึ้นนอนไปแล้วค่ะ” รัชโรจน์ถามว่ารังสรรค์ยังไม่กลับหรือ “ค่ะ ช่วงนี้พี่สรรค์กลับดึกเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว...เสียงมอเตอร์ไซค์ สงสัยมาแล้ว”

    อึดใจเดียวรังสรรค์สะพายกระเป๋าเข้ามา รัชโรจน์ถามว่าไปไหนมา รังสรรค์ร้อนตัวทำเสียงแข็งถามว่า

    “จะรู้ทำไม ทำตัวเป็นพ่อไปได้ ไม่ได้ทำอะไรผิดก็แล้วกันน่ะ” แล้วเดินเลี่ยงขึ้นข้างบน

    พอเข้าห้อง รังสรรค์เปิดกระเป๋าจะล้วงของออกมาดู แล้วก็ต้องรีบเก็บเข้ากระเป๋าเมื่อรัชโรจน์เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ ถามว่าอะไรอยู่ในกระเป๋าขอดูหน่อย รังสรรค์บ่ายเบี่ยง รัชโรจน์อ้างว่าตนเป็นพี่ใหญ่ต้องดูแลน้องๆ จะดูให้ได้

    เจ้ากรรม! โทรศัพท์มือถือของรัชโรจน์ดังขึ้น เขารับสายสีหน้าแปลกใจ

    “อะไรนะครับ...ได้ เดี๋ยวผมจัดการเอง” รัชโรจน์รีบออกไปทันที รังสรรค์ถอนใจโล่งอก รอดตัวไปหวุดหวิด...

    ooooooo

    รัชโรจน์ไปที่บ้านเธียร ระดมกดกริ่งและตะโกนเรียกอย่างร้อนใจให้เปิดประตู ตนรู้ว่าปู่อยู่ในบ้าน

    ขณะรัชโรจน์กระวนกระวายใจอยู่หน้าประตู พอหันกลับก็ตกใจเมื่อเห็นเธียรยืนประชิดตัว ในมือถือถุงผ้าสีขาว ถามเสียงนิ่งว่า

    “มาทำไม?”

    “แล้วปู่ปิดมือถือทำไม รู้ไหมว่าอุทยานประวัติศาสตร์ ที่ศรีสัชเกิดเรื่อง เพื่อนผมที่นั่นมันบอกว่ายามโดนฆ่าตาย กล้องวงจรปิดก็บังเอิญเสียพร้อมๆกันหมด แต่มีคนบอกว่าเห็นปู่ไปป้วนเปี้ยนที่นั่น” เธียรอ้างว่าตนไม่ได้ไปไหน “แต่ผมก็เหมือนเห็นปู่นะ ปู่บอกผมมาเถอะ คือผมไม่ได้คิดว่าปู่ไปเกี่ยวอะไรกับที่ยามตายนะ แต่ถ้าปู่อยู่ที่นั่นจริง ปู่อาจจะเห็นอะไรที่พอเป็นเบาะแสได้บ้าง”

    “ก็บอกแล้วว่าไม่เกี่ยว กลับไป รำคาญ จะทำงาน!” แล้วปิดประตูใส่หน้าปัง ล็อกทันที

    “ปู่...เดี๋ยวสิ คุยกันก่อนปู่...” รัชโรจน์จับประตูทั้งทุบทั้งเขย่า แต่ก็เงียบสนิท ได้แต่บ่นงึมงำ “เป็นอะไรของเขาเนี่ย”

    รัชโรจน์กลับมานั่งที่รถเปิดกระจกมองบ้านเธียรด้วยความสงสัย ก่อนขับรถออกไป แต่พอไปถึงทางแยก จู่ๆก็มีรถบรรทุกสวนมาสาดไฟใส่รถรัชโรจน์เต็มๆ!

    รัชโรจน์บีบแตรลั่น เบรกเสียงล้อรถบดถนนดังลั่น แต่โชคดีที่ยังหยุดรถทัน

    รัชโรจน์หัวใจแทบหยุดเต้น ทิ้งตัวพิงเบาะรถอย่างหมดแรงที่รอดตายหวุดหวิด

    ooooooo

    ห้องทำงานเธียรซึ่งถูกดัดแปลงเป็นห้องบูชาเทพศตบาทอย่างสมบูรณ์แล้ว แท่นบูชาที่ตั้งตุ๊กตาสังคโลกมีเทียนสีแดงส่องสลัว บรรยากาศขรึมขลังน่ากลัว เธียรเข้ามาคุกเข่าหมอบทำความเคารพเทพศตบาท

    “บ่าวนำเครื่องสังเวยกลับมาแล้ว” เธียรเอ่ยพลางลุกขึ้นเปิดถุง ล้วงเอางูเห่าตัวเขื่องออกมา หยิบมีดบนแท่นบูชาขึ้นเชือด เลือดงูหยดลงในถ้วยตรงหน้าตุ๊กตาที่มีแสงวาวออกมาจากดวงตา แล้วเลือดงูก็ค่อยๆเหือดหายไปจนหมดถ้วย

    เสียงสวดดังก้องขึ้น ตุ๊กตากุมารมีเลือดเปื้อนที่ริมฝีปาก อสูรโขนซ้อนขึ้นมาพูดเสียงก้อง แค้น

    “ขอบใจ เอ็งทำดีมาก บริวารของข้า”

    เธียรนั่งคุกเข่าอย่างบริวารผู้จงรักภักดี ข้างหลังเขามีผีนิลุบล พรรณทิพย์ วรรณา เซียนเต้า ซินแสมังกร ผีทุกตัวอยู่ในชุดที่สวมขณะตาย ต่างคุกเข่าเรียงรายอย่างสงบเสงี่ยม

    ผีทุกตัวที่นั่งอยู่ล้วนได้รับมอบหมายให้ทำงานกลับมาแล้ว...

    เริ่มจากเธียร ประเดิมด้วยการหลอกหลอนช่างไฟของโอฬารจนหมดสติไปคนหนึ่งและขวัญหนีดีฝ่อลาออกไปอีกคน

    ผีนิลุบลก็เข้าสิงรัชนีเข้ายั่วโอฬารจนสุดาดวงมาเห็นเข้าใจผิดเสียใจหนีกลับไปกลายเป็นปัญหาครอบ– ครัวต่อมา

    ผีเซียนเต้าก็ไปหลอกตำรวจที่มาจับรังสรรค์ขณะกำลังส่งยา จนตำรวจทิ้งผู้ร้ายหนีผีกันกระเจิง

    ผีพรรณทิพย์ที่ยังสาวก็แปลงร่างเป็นวรินทร์พูดเยาะเย้ยถากถางนัยน์เนตรที่ถูกแย่งแฟนและพ่อก็เป็นอัมพาต

    ผีซินแสมังกรก็ไม่เว้น ถูกใช้ให้ไปสิงคนขับรถบรรทุกมาตัดหน้ารถรัชโรจน์จนเกือบเกิดโศกนาฏกรรม ผีซินแสมังกรกลับมาสารภาพกับอสูรโขนว่าตนทำงานพลาด อสูรโขนซ้อนอยู่ในตุ๊กตากุมารสังคโลกพูดขึ้นด้วยเสียงทรงอำนาจและอาฆาตแค้นว่า

    “นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น ต่อจากนี้ข้าจะเริ่มแก้แค้นพวกมันทุกคนอย่างสาสม มันต้องพินาศฉิบหายไม่เหลือแม้กระทั่งวิญญาณ ฮ่ะๆๆๆ”

    เสียงประกาศของอสูรโขน ชำแรกเข้าไปในวิญญาณ ผีทุกตัวสะอึกรับคำสั่งแข็งขัน

    ooooooo

    โอฬารกลับบ้านมานั่งหลับที่โซฟา จนเช้า สุดาดวงเดินมาเจอ เธอแค้นวูบขึ้นมา แต่โอฬารไม่รู้ว่าเธอไปเห็นเขานัวเนียกับรัชนีในห้องทำงาน พอรู้สึกตัวเขาบอกว่ากลับมาตอนรุ่งสาง จะเข้าไปนอนก็กลัวเธอตื่นจึงงีบอยู่ตรงนี้

    สุดาดวงตอบ “ค่ะ” ด้วยท่าทีเย็นชา โอฬารบอกว่าอาบน้ำกินข้าวแล้วต้องกลับไปอีก เพราะอะไรๆยังไม่เรียบร้อย

    “ค่ะ แก้ว อุ่นโจ๊กให้คุณผู้ชายด้วย” สุดาดวงสั่ง โอฬารถามว่าคุณป้าเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นบ้างไหม “ก็ตามประสาคนแก่แหละค่ะ คุณไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ยัยอุ้ยคอยดูแลอยู่แล้ว เอาเวลาไปใส่ใจที่ไซต์งานจะดีกว่า”

    โอฬารรู้สึกถึงท่าทีเย็นชาและการพูดประชดของสุดาดวง ถามเสียงขุ่นว่าเป็นอะไร ถามคำตอบคำ ตนทำผิดอะไรให้พูดมาตรงๆดีกว่า

    “คุณทำอะไรก็รู้อยู่แก่ใจ กินอยู่กับปากอยากอยู่กับท้อง ยังจะมาถามสุอีกหรือคะ” โอฬารถามว่าอะไรของคุณ สุดาดวงไม่ต่อความยาวสาวความยืด ตัดบทว่า “ช่างเถอะค่ะ สุไม่อยากพูด เราต่างคนต่างอยู่เถอะ”

    พูดแล้วจะเดินไป โอฬารดึงแขนไว้ รังสรรค์เข้ามาพอดีถามว่าคุณพ่อจะทำอะไรคุณแม่ ถูกโอฬารปรามว่าไม่ใช่เรื่องของแกอย่ายุ่ง รังสรรค์ติงว่าผู้ชายเขา

    ไม่ทำร้ายผู้หญิงหรอก เลยถูกพ่อด่าว่าขี้เกียจสันหลังยาวอย่างเขาไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอน

    “คุณพ่อเลิกดูถูกผมได้แล้ว คอยดู ต่อไปนี้ผมจะไม่พึ่งคุณพ่อ ผมจะหาเลี้ยงตัวเอง แล้วก็เลี้ยงคุณแม่ด้วย”

    “ถุย! น้ำหน้าอย่างแก แค่ก้าวพ้นออกจากบ้านก็อดตายแล้ว...”

    พ่อลูกโต้เถียงและปรามาสกันอย่างไม่มีใครยอมใครโอฬารจะตบรังสรรค์ สุดาดวงถลันเข้าผลักเขาออกไปตวาด

    “อย่านะ อย่ามาใช้อำนาจบาตรใหญ่กับลูกของฉัน” โอฬารสะอึกถามว่าลูกคุณงั้นเหรอ?? “ใช่ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ยอมให้คุณมาทำร้ายจิตใจฉัน ทำร้ายจิตใจลูกอีกต่อไปแล้ว”

    รัชโรจน์ได้ยินเสียงเอะอะ วิ่งลงมาจากชั้นบน ขอร้องพ่อกับแม่ให้ใจเย็นๆ โอฬารเลือดขึ้นหน้าประกาศว่า

    “ไม่มีอะไรต้องคุยอีกแล้ว ถ้าทุกคนคิดว่าฉันผิด ฉันชั่วนักละก็ ฉันก็จะไม่อยู่ที่นี่อีก” แล้วผลุนผลันออกไปเลย

    สุดาดวงร้องไห้โฮอย่างอัดอั้น รังสรรค์กอดปลอบแม่ บอกว่าไม่ต้องไปง้อคุณพ่อ ตนเลี้ยงแม่ได้จริงๆ รัชโรจน์ได้ยินดุน้องชายว่าพูดอะไร ให้ตามไปขอโทษคุณพ่อเดี๋ยวนี้

    “อย่า ไม่ต้อง คุณพ่อเขาหาเรื่องออกจากบ้าน เพราะเขากำลังนอกใจแม่ เขามีผู้หญิงคนใหม่ ฮือๆๆ”

    รัชโรจน์กับรังสรรค์ตกใจ อึ้ง แก้วเข้ามาได้ยินตกใจปิดปากตะลึง

    ooooooo

    วรินทร์เล่าเรื่องที่คุณพ่อกับคุณแม่ทะเลาะกันให้รัชโรจน์ฟัง รัชโรจน์ถามอย่างไม่อยากเชื่อว่าคุณแม่พูดอย่างนั้นหรือ ก็พอดีแก้วเข้ามาขอลาออก บอกว่าตนกลัวคุณยายวรนาฎ เพราะเชื่อว่าท่านไม่ใช่คนธรรมดา

    แก้วกระซิบเล่ากลัวๆ ว่าตนเห็นคุณยายกลายเป็นสาวเดินอยู่รอบบ้านสองสามหนแล้ว วรินทร์ไม่เชื่อ ถามว่าคุณยายใหญ่จะกลายเป็นสาวได้ยังไง

    “แก้วถึงบอกไงคะว่า คุณยายไม่ใช่คนธรรมดา แก้วรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา ออกไปตลาดก็ไม่มีแม่ค้าอยากขายของให้ เขาลือกันว่าบ้านเราเป็นบ้านผีสิง”

    วรินทร์หว่านล้อมว่าถ้าแก้วไปแล้วใครจะช่วยดูแลคุณยายใหญ่ คุณพ่อกับคุณแม่ก็เพิ่งมีเรื่องกัน ขอร้องแก้วอย่าเพิ่งทิ้งตนไปเลย แก้วเห็นใจแต่ขอไม่มารับใช้คุณยายที่นี่

    “แต่ถ้าแก้วไม่อยู่กับคุณยายแล้วใครจะอยู่ อุ้ยก็ต้องไปเรียนหนังสือ”

    “นั่นไงคะคุณอุ้ย คนนี้อยู่ได้แน่ๆ” แก้วชี้ไปที่สนทรรศน์ที่กำลังเดินมา

    “อุ้ย วันนี้พี่เอาหนังสือที่พ่อเขียนมาอ่านให้คุณยายฟังด้วย” สนทรรศน์อวด เห็นวรินทร์กับแก้วเครียดผิดปกติ เขาถามว่า “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า หน้าเครียดเชียว”

    เมื่อวรินทร์เล่าให้ฟัง สนทรรศน์ทักท้วงว่าตนไม่รังเกียจคุณยายใหญ่แต่กลัวคุณพ่อกับคุณแม่อุ้ยจะไม่ยอมให้ตนมาอยู่ที่นี่ วรินทร์บอกว่าตอนนี้คุณพ่อไม่ได้พักที่นี่แล้ว ส่วนคุณแม่ ตนจะพูดกับท่านเอง รวบรัดตัดบทว่าตกลงตามนี้นะ จะได้ให้แก้วจัดห้องข้างๆ คุณยายให้อยู่

    วรนาฎได้ยินเสียงคุยกันถามว่าใครอยู่ข้างนอก วรินทร์บอกให้สนทรรศน์เข้าไปหาคุณยายใหญ่ก่อนตนจะไปบ้านโน้นแป๊บหนึ่ง แล้วเดินไปเลย สนทรรศน์จึงไปเคาะประตูห้องวรนาฎก่อนเปิดเข้าไป

    ooooooo

    สนทรรศน์เข้าไปเห็นวรนาฎกำลังพยายามหยิบแก้วน้ำแต่หยิบไม่ได้ เขาถามว่าคุณยายจะดื่มน้ำหรือพลางหยิบให้ “พี่สุรนิตย์...” วรนาฎทักปลื้ม เมื่อสนทรรศน์บอกว่าผมสนทรรศน์ครับ วรนาฎก็บ่นตัวเองว่าเลอะเลือนอีกแล้วอย่าถือสาคนแก่เลย

    สนทรรศน์ประคองวรนาฎขึ้นป้อนน้ำถามถึงสุขภาพ วรนาฎบอกว่ามึนหัวไม่มีแรง นี่สินะอาการของคนใกล้ตาย

    “แต่ผมว่าคุณยายใหญ่ดูสดใสขึ้นนะครับ... ย่ายายของเพื่อนผม อายุเท่าคุณยายใหญ่นี่ มีแต่นอนติดเตียง จำอะไรไม่ได้แล้วทั้งนั้น”

    “วันหนึ่ง ยายก็ต้องเป็นแบบนั้น”

    วรนาฎมองเพดานอย่างเลื่อนลอย สนทรรศน์

    จึงอ่านหนังสือธรรมะให้กำลังใจ...

    “เทวดาองค์หนึ่งสังเกตเห็นภิกษุหนุ่มสามเณรน้อยสาวกของพระพุทธองค์ซึ่งมีความเป็นอยู่ง่ายๆตามป่าตามถ้ำ แต่กลับมีผิวพรรณผ่องใส ยิ่งอายุมาก ยิ่งหนุ่มขึ้น ไม่แก่ไปตามวัย เทวดาจึงทูลถามพระพุทธองค์ว่า ทรงมีเคล็ดลับอะไร...”

    สนทรรศน์หยุดนิดหนึ่ง วรนาฎเร่งว่า “อะไรเร็วสิ ยายอยากรู้” สนทรรศน์จึงอ่านต่อ...

    “ไม่อาลัยอาวรณ์สิ่งที่ล่วงไปแล้ว ไม่พะวักพะวนถึงสิ่งที่ยังไม่มาถึง ทำเรื่องเฉพาะหน้าให้เป็นไปด้วยดี ปฏิบัติได้เช่นนี้ ผิวพรรณจะผ่องใส...แค่นี้แหละครับคุณยายใหญ่ เคล็ดลับชะลอความแก่ของพระพุทธเจ้า”

    “สาธุ...อ่านอีกสิ ยายอยากฟัง”

    สนทรรศน์ยิ้มดีใจที่คุณยายใหญ่ซาบซึ้งยินดีในคำสอนของพระพุทธองค์ เขาอ่านต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ...

    วรนาฎหลับตาฟังจนหลับฝันว่าสนทรรศน์หยุดอ่าน ถามว่าทำไมหยุดล่ะ ยายกำลังฟังเพลิน แต่พอลืมตาขึ้นกลับเห็นตัวเองในวัยสาวซึ่งที่แท้คืออสูรนั่งอยู่ข้างๆ

    อสูรเยาะเย้ยว่า “โถ...น่าสงสารจริงๆ ลึกๆแล้ว เอ็งก็ยังโหยหาความรักอยู่เสมอ ราคะแห่งมนุษย์นั้นไม่มีวันสลัดหลุดง่ายอย่างที่ใจนึกดอก ความสุขที่หอมหวาน มันยังคงหล่อเลี้ยงหัวใจเอ็งไว้ตลอดมาไม่ใช่รึ แล้วเอ็งจะยอมตายง่ายๆไปกับสังขารที่เหี่ยวแห้งอย่างนี้รึไง”

    “แต่ทุกคนต้องแก่ ต้องตาย”

    “ยกเว้นทายาทของข้า บัดนี้ข้าฝึกพลังเทพศตบาทจนถึงขั้นสูงสุด ผู้ใดยอมเป็นทายาทของข้า มันผู้นั้นจะเป็นอมตะไม่มีวันตาย” วรนาฎบอกว่าตนไม่เชื่อ “คิดดีๆ วรนาฎ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่เอ็งจะได้สมปรารถนากับความรักที่เอ็งโหยหามาตลอดชีวิต เอ็งจะปล่อยมันไปอย่างนั้นรึวรนาฎ”

    “ไม่...ฉันไม่ฟัง...” วรนาฎหลับตา ปิดหู พลันก็สะดุ้งตื่น แต่ยังร้อง “ไม่!!!” เหมือนเพ้อจากฝันร้าย สนทรรศน์รีบเขย่าตัวเรียกสติ วรนาฎลืมตาขึ้นมองสนทรรศน์ มองไปรอบๆ บอกสนทรรศน์อย่างไม่หายตื่นกลัวว่า

    “ยายฝันถึงอสูร หรืออสูรมันยังไม่ตาย”

    “ไม่มีอสูรอีกแล้วครับคุณยายใหญ่ ผมว่าคุณยายใหญ่กังวลไปเอง เอาอย่างนี้ไหมครับ เรามาทำสมาธิอย่างที่แม่ชีแสงบุญสอนกัน”

    สนทรรศน์ขยับหมอนหนุนพยุงให้วรนาฎนั่ง ตัวเองก็ไปนั่งขัดสมาธิที่พื้นข้างๆ ทำสมาธิกันตามที่แม่ชีแสงบุญสอนไว้ ในขณะที่จิตวรนาฎก็บอกตัวเองอย่างแน่วแน่ว่า “ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้แกมาครอบงำฉันได้อีกครั้ง ไอ้อสูรชั่ว”

    ขณะที่ทั้งสองมุ่งมั่นทำสมาธินั้น ที่บ้านมนัสวานิชย์ เงาดำของวิญญาณนิลุบลกำลังพยายามจะเข้าไปในบ้าน ถูกแสงสว่างเรื่อเรืองจากเรือนปั้นหยาแผ่มาที่บ้านมนัส– วานิชย์ปะทะวิญญาณนิลุบลอย่างจัง

    แก้วกำลังจะเอาถุงขยะไปทิ้ง เห็นจะจะเต็มตา ตะลึงอ้าปากค้างถุงขยะร่วงจากมือ และเงาดำของวิญญาณนิลุบลก็ม้วนตัวพุ่งหายออกจากบ้านไป เงาดำพุ่งกลับมาที่ห้องพิธีของเธียรกลายเป็นวิญญาณนิลุบลหมอบหน้าตุ๊กตากุมารสังคโลก

    “บ่าว...บ่าวเข้าไปก่อกวนคนในบ้านไม่ได้ นังวรนาฎกับไอ้สนทรรศน์มันกำลังภาวนาอยู่ พลังของพวกมันคุ้มกันบ้านนั้นไว้”

    “ไม่มีทาง ไม่ว่ามันจะทำเยี่ยงไร ก็ต้องเจอแต่ความพ่ายแพ้ เพราะสิ่งที่ข้าจะใช้ทำลายพวกมันมีอานุภาพเหนือกว่าหลายเท่าพันทวี” อสูรกร้าว นิลุบลถามว่ามันคืออะไร “ความชั่ว...ข้าจะปลุกอสูรในตัวของพวกมันขึ้นมา”

    ooooooo

    ในออฟฟิศของโอฬารที่ไซต์งาน ห้องปิดไฟมืด โอฬารในสภาพทรุดโทรมเสื้อผ้าชุดเดิมที่ออกจากบ้าน นอนก่ายหน้าผากที่โซฟาครึ่งหลับครึ่งตื่น รัชนีที่ถูกผีนิลุบลสิงมาบีบนวดให้อย่างยั่วยวน

    โอฬารถามว่าตนไล่ออกไปแล้วจะมาทำไมอีก หรือจะมาแบล็กเมล์ ไล่ให้กลับไปเสียไม่อย่างนั้นจะเรียกยามมาลากออกไป รัชนีออดอ้อนว่าตนทั้งรักและห่วงเขา ผิดกับสุดาดวงที่พอธุรกิจเขาแย่ก็หาเรื่องทิ้งจนต้องระเห็จมาอยู่คนเดียวที่นี่

    โอฬารไม่พอใจแต่ถูกรัชนียั่วยวนจนตบะแตก ซุกไซ้อย่างหน้ามืด รัชนีที่ถูกผีนิลุบลสิงยิ้มสะใจ

    ฝ่ายรังสรรค์ เช้าวันรุ่งขึ้นก็ไปที่ร้านอินเตอร์เน็ตในสภาพทรุดโทรมเพราะไม่ได้นอนทั้งคืนแต่อารมณ์ดีเพราะมีทุนจะเล่นต่อ ครู่เดียวก็ร้องอย่างดีใจ

    “เอ้อ...แบบนี้สิวะไอ้สรรค์ แกกำลังมือขึ้น โชคอยู่ข้างแก แกไม่ใช่ไอ้กระจอกอย่างที่พ่อแกว่าอีกแล้ว ผมจะรวยให้พ่อดู! ลงให้หมดเลย”

    พอเม้าท์ที่มือคลิกกลิ๊ก! รังสรรค์ก็ผงะหน้าซีดร้องแทบไม่เป็นภาษา “เฮ้ย...ไม่...ไม่ๆๆๆ ไม่!!”

    ตุลย์นั่งดูแท็บเล็ตอยู่ที่ห้องทำงานยิ้มสะใจพึมพำว่า ในที่สุดปลาก็ติดเบ็ด แล้วเรียกไอ้เก่งกับไอ้ชายไปจัดการทันที

    ลูกน้องทั้งสองไปดักรังสรรค์ที่ตรอกเปลี่ยว ถามว่าจะทำงานใช้หนี้ไหม รังสรรค์บอกว่าตนไม่อยากส่งยาจริงๆ ยังเหลืออีกสองวันตนจะหาเงินมาใช้คืนให้ ไอ้ชายเยาะเย้ยว่าจะไปเอาเหล็กเอาสายไฟของโครงการพ่อมาชั่งขายรึไง รังสรรค์โมโหผลักไอ้ชายกระเด็นแล้ววิ่งหนีไป

    พอตุลย์รู้ เขาสั่งให้ตามไปเก็บ มันตามไปเอามีดจี้บอกว่า ถ้าเปลี่ยนใจรับใช้บอสถือว่าหนี้เป็นศูนย์ รังสรรค์ยังคงปฏิเสธเพราะไม่อยากเสี่ยงคุก

    “แต่แกรู้ความลับของบอสไปแล้ว ถ้างั้นพวกฉันก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกเสียจาก...” มันกะซวกมีดที่ท้องรังสรรค์ทันที เขาร้องจ๊าก แต่พอเอามือกุมท้องกลับไม่มีอะไร ไอ้เก่งกับไอ้ชายมองมีดในมือที่งอจนเกือบหัก หาว่ารังสรรค์เล่นของ ชักปืนออกมายิง ปืนก็ยิงไม่ออกอีก

    ทันใดนั้นทั้งสองก็ขาแข็งตัวแข็ง หันหน้าเข้าหากันเหมือนหุ่นยนต์และยิงกันเองตาย รังสรรค์ตะลึง พริบตานั้นมีเงาออกจากศพของทั้งสองค่อยๆรวมเป็นร่างเซียนเต้ายืนยิ้มเหี้ยม รังสรรค์ตกใจจำได้ว่าเซียนเต้าตายไปแล้ว

    “ถ้าลื้อหนี ก็ต้องหนีไปตลอด เลือกเอา จะอยู่อย่างหมาหรืออยู่อย่างมังกร!” เซียนเต้าถาม

    “แก...แกหมายความว่ายังไง”

    “อั๊วบันดาลให้ลื้อได้ทุกอย่าง ทรัพย์สิน เงินทอง อำนาจ จะไม่มีใครหน้าไหนดูถูกลื้ออีกต่อไป”

    รังสรรค์มองเซียนเต้า นึกถึงคำปรามาสของพ่อแล้วคิดหนัก...

    ooooooo

    รังสรรค์ตัดสินใจไปหาตุลย์ที่ผับหรูของเขา ถีบประตูโครมเข้าไปตัวเปล่า ผีเซียนเต้าตามหลังเข้าไป เขาหันสั่ง

    “จัดการมัน”

    พริบตานั้น ร่างตุลย์ถูกผีเซียนเต้ายกลอยขึ้นเหวี่ยงไปกระแทกผนังร่วงลงมากอง ตุยล์ตะกายจะไปหยิบปืน แต่ปืนลอยไปเข้ามือรังสรรค์ เขาเอาปืนตบ ทั้งเตะทั้งกระทืบจนตุลย์ไหว้อ้อนวอนขอชีวิต

    ครู่หนึ่งตุลย์กลับมาเซ็นเอกสารที่โต๊ะทำงาน จนใบสุดท้ายบอกว่า ยกให้ทั้งหมดขอแค่ไว้ชีวิตตนเท่านั้น

    “คอนโด บ้าน กิจการ ที่ดินทั้งหมด อืมม์...มันก็ยังน้อยไปนะ แต่ช่างเถอะ ไปสิ จะไปไหนก็ไป” ตุลย์ดีใจจะออกไปรังสรรค์นั่งที่เก้าอี้ยกเท้าพาดโต๊ะสั่ง “แต่มึงต้องคลานออกไปเหมือนหมา!” แล้วหัวเราะร่ากับทรัพย์สินเงินทองที่ได้มาโดยง่าย แต่ที่ข้างหลังเขา ผีเซียนเต้ายืนมองอย่างสมเพชที่เขาติดบ่วงโดยง่าย

    ค่ำวันรุ่งขึ้น รังสรรค์โทร.หารัชโรจน์ด้วยน้ำเสียง กร่าง พี่ชายดีใจถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน เขาบอกว่าอยู่ที่ออฟฟิศของตน ตนกำลังสะสางงานนิดหน่อย รัชโรจน์ถามว่างานอะไร

    “ก็งานของผม ตอนนี้ผมมีกิจการเป็นของตัวเอง หาเงินได้เองไม่ต้องนั่งฟังพ่อด่าต่อไปแล้ว ผมสามารถเลี้ยงคุณแม่ เลี้ยงทุกคนในบ้านได้อย่างสบาย”

    พลันก็เห็นนัยน์เนตรนั่งอยู่กับแขก เขาถามพนักงานจึงรู้ว่าเธอเพิ่งมาสมัคร รังสรรค์ถามรัชโรจน์ทันทีว่า

    “พี่มาเที่ยวที่ทำงานผมก็ดีนะ ผมอยากให้พี่เจอเรื่องเซอร์ไพรส์”

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 06:56 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์