ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ตะพดโลกันตร์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: พอร์ช-เคลลี่ โชว์บู๊อีกครั้งใน "ตะพดโลกันตร์"

เมฆพาแพรวาไปโรงพยาบาลและคอยดูแลเธอด้วยความละอายใจในสิ่งที่ตนทำไป ตฤณมาเห็นเมฆกับแพรวาอยู่ด้วยกันก็ยิ่งโกรธแค้นทั้งคู่ ด้านทิวาที่พยายามจะรวบหัวรวบหางอบเชยหลังสวมแหวนแต่งงานแต่ไม่สำเร็จ เพราะไม้ในชุดลูกผู้ชายมาขัดขวาง

ทิวากับลูกผู้ชายต่อสู้กัน เมื่อทิวาพลาดท่ากระเด็นกระแทกโต๊ะ เขาจึงเริ่มพูดสิ่งที่ทำให้ลูกผู้ชายเสียสมาธิและอาจทำให้อบเชยเข้าใจไม้ผิดในคราวเดียวกัน ทิวากล่าวหาว่าไม้เป็นผัวของนางพญาเวตาล แม้อบเชยจะพูดไปว่าไม่เชื่อแต่ในใจก็แอบหวั่นไหว ท้าให้ทิวาหาหลักฐานมาพิสูจน์ให้ได้ ขณะเดียวกันเธอก็แอบสอดส่องจับผิดไม้นับแต่วันนั้น

ตฤณเข้าใจผิดว่าเมฆกับแพรวาได้เสียกัน ความโกรธแค้นทำให้เขาดักชกต่อยเมฆแล้วด่าซ้ำอย่างไร้ความเคารพนับถือ “แกมันเลว แกทำได้ยังไง ทำแบบนี้ได้ยังไง”

“คุณตฤณ ผมมีเหตุผล มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดทั้งหมด”

“เหตุผลเหรอ ไหนลองบอกมาซิว่ามีเหตุผลอะไรที่ไปนอนกับผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกตัวเอง”

“คุณตฤณอย่าพูดแบบนี้ คนจะยิ่งเข้าใจผิดกันไปใหญ่”

“เข้าใจผิดยังไง เข้าใจถูกสิไม่ว่า มาได้ยินกันเยอะๆเลยยิ่งดี จะได้รู้ว่าไอ้คนที่คนอื่นคิดว่าดีมันตัณหากลับแค่ไหน”

“คุณตฤณ!!” เมฆตวาดลั่นแต่ตฤณไม่สน พุ่งไปกระชากแขนแพรวาที่อยู่ในห้องพักฟื้น

“นี่มันอะไรกัน”

“คุณตฤณ อย่าทำอะไรไปมากกว่านี้ คุณแพรวาไม่รู้เรื่องด้วย”

“ดีจริงๆ ออกรับแทนกันหน้าด้านๆเลยด้วย”

“พวกคุณพูดเรื่องอะไร”

“อยากรู้ใช่มั้ย งั้นก็มานี่” ตฤณลากแพรวาออกจากห้อง เมฆคว้าแขนข้างหนึ่งของแพรวา ขอร้องตฤณ อย่าทำอะไรรุนแรง

“หยุดนะ! ฉันอยากรู้ว่านี่มันเรื่องอะไร ใครบอกฉันได้บ้าง” แพรวาแผดเสียงแล้วดึงแขนออกจากมือเมฆ “ขอบคุณนะคะอาเมฆ ที่เหลือหนูจัดการเอง เขาต้องมีคำอธิบายให้หนู”

ตฤณมองเมฆสะใจแล้วพาแพรวาไปที่บ้านของตน ลากเธอเข้าห้องนอนล็อกประตูทันที

“ทำไมเราต้องมาคุยกันถึงในห้องแบบนี้ มันเป็นความลับมากรึไง”

“ทีคุณล่ะ ยังไปนอนกับมันถึงบ้านมันได้เลย”

“คุณพูดเรื่องอะไร”

“เรื่องมะลิ ผมไม่เคยมีอะไรเกินเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอด้วยซ้ำ แต่เรื่องคุณน่ะ คุณทำเกินไป”

“ฉันไปทำอะไร”

ตฤณไม่ตอบแต่ผลักแพรวาลงบนเตียงแล้วระดมจูบด้วยความโมโห แพรวาพยายามขัดขืนแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ ตกเป็นของเขาโดยไม่เต็มใจ นอนร้องไห้เสียใจน้ำตานองหน้า

“ถ้ามารยาเสร็จแล้วก็กลับบ้านไปได้”

“ทำไมคุณเป็นคนแบบนี้”

“ก็เพราะคุณไงที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้”

“ฉันรักคนผิดจริงๆ อย่าหวังว่าฉันจะยอมแต่งงานกับคุณ”

“ใครพูดถึงเรื่องแต่งงาน?”

“ฉันจะแต่งงาน ฉันจะมีครอบครัวกับคนที่รักฉัน”

“ผมก็จะแต่งงาน...กับใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ”

แพรวาช็อก ชอกช้ำใจ หลบเข้าไปร้องไห้ในห้องน้ำ ส่วนตฤณสาแก่ใจแล้วก็ออกไปพบมะลิที่บ้าน เอ่ยปากขอเธอแต่งงานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

มะลิตกใจมาก นึกถึงข้อความในตำราโบราณที่เพิ่งอ่านก่อนหน้านี้ไม่นานว่า การแก้คำสาปคือการแต่งงาน แต่ยังงงกับคำพูดของตฤณจึงตวาดใส่เขาไปว่า “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย”

“ผมพูดจริง ไม่ได้พูดเล่น”

“แล้วคุณแพรวาล่ะ”

“เขามีคนอื่นไปแล้ว”

“เราไม่ได้รักกัน...จะแต่งงานกันได้ยังไง”

“ผมก็ไม่ได้ขอให้คุณรักผมนี่”

มะลิอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนขอเวลาคิดดูก่อน หลังจากนั้นตฤณไปบอกจันทร์ว่าตนขอมะลิแต่งงาน จันทร์คาดไม่ ถึงและอึดอัดจนวางตัวไม่ถูก เดินจากมาหน้าเศร้า แล้วต้องประหลาดใจที่จู่ๆมะลิโผล่มาดักหน้าบอกว่าตนมีเรื่องจะปรึกษา ตนไม่รู้จะปรึกษาใครแล้ว

จันทร์ตัดบทว่าตนไม่ว่าง แต่มะลิไม่ยอมถอย ถามเขาตรงๆว่าคิดยังไงกับตนกันแน่ รู้สึกพิเศษอะไรกับตนหรือเปล่า พร้อมกับสารภาพว่าเธอรู้สึกดีกับเขา

“มีคนชอบเธอตั้งเยอะแยะ”

“แต่ฉันอยากรู้แค่เธอคิดยังไง”

“ฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอ ไม่ซักนิดเดียว”

“สงสัยที่ผ่านมาฉันคงคิดไปเองจริงๆ ขอบคุณนะ อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันตัดสินใจอะไรได้ง่ายขึ้น”

มะลิน้ำตาคลอเดินจากไป จันทร์ทำใจแข็งเพราะไม่อยากมีปัญหากับชาญที่แอบชอบมะลิอยู่ และตฤณก็เพิ่งมาบอกว่าจะแต่งงานกับเธอด้วย

ooooooo

ทิวาเห็นว่านางพญาเวตาลหายเงียบไป จึงเข้ามาดูในโบสถ์ร้างแล้วพบว่าลูกของนางเติบโตและซุกซน เหมือนเด็กปกติทุกอย่าง แต่กลับชอบห้อยหัวราวกับค้างคาว

ลูกของเวตาลถูกแม่ปลูกฝังให้เกลียดชังมนุษย์ หากเจอเมื่อไหร่ต้องฆ่าให้หมด ยกเว้นพ่อไว้คนเดียว พอเจอทิวาในวันนี้เด็กน้อยจึงกัดแขนเขาเลือดอาบ ก่อนจะโดนเขาผลักกระเด็นร้องไห้จ้า กาลิกิณีหรือนางพญาเวตาลได้ยินเสียงก้าวออกมาปลอบโยนลูกน้อย เสร็จแล้วเผชิญหน้ากับทิวาตามลำพัง

“เจ้ามาหาข้า มีเรื่องอะไร”

“ท่านหายไปนาน เลยเป็นห่วงว่าท่านจะเป็นอะไร”

“ก็ข้าไว้วางใจเจ้าให้จัดการเรื่องข้างนอกนั่นให้ข้า หรือว่าเจ้าทำไม่ได้”

“ทำได้ ข้าแค่ห่วงว่าท่านจะอยู่แต่ในนี้อีกนานแค่ไหน”

“อีกไม่นาน...ลูกข้าก็จะโตพอ”

“ใครกันที่ช่วยทำให้ท่านมีลูกได้สมใจ”

“ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของเจ้า เจ้ามีหน้าที่แค่อย่าให้ใครมาวุ่นวายในรังของข้า ระหว่างที่ข้าถ่ายทอดวิชาให้กับลูกข้า อย่าให้ข้าต้องออกไปแล้วเจอกับปัญหาอะไร ไม่งั้นเจ้าคือคนแรกที่จะตาย ข้าสร้างเจ้าได้ ข้าก็ฆ่าเจ้าได้เช่นกัน”

“แล้วท่านจะอยู่แบบนี้ไปนานเท่าไหร่”

“เมื่อวันที่ข้าพร้อมจะฆ่าพวกมนุษย์ให้สิ้นซาก อีกไม่นานหรอก” กาลิกิณีมุ่งมั่น รอคอยวันได้แก้แค้น!

ooooooo

ภายในหมู่บ้านมีคนตายส่งกลิ่นเน่าเหม็น สภาพศพแทบเหลือแต่โครงกระดูก เป็นที่สยดสยองแก่ชาวบ้านที่พบเห็น ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่วว่าถ้าไม่ใช่ฝีมือผีก็ต้องเป็นตัวประหลาดอะไรสักอย่าง

เมฆได้ยินชาวบ้านร่ำลือเรื่องคนตายก็วิตกกังวล เกรงจะเป็นฝีมือลูกของเวตาล ด้านศรนารายณ์อาการดีขึ้น แต่ดวงตายังคงมองไม่ชัด อบเชยเฝ้าดูแลพ่ออย่างใกล้ชิดหลังจากเธอกับไม้พาเขามารักษาตัวในโรงพยาบาล

ไม้กลับจากโรงพยาบาลมาเจอเมฆสีหน้าเคร่งเครียด สงสัยว่าเป็นอะไร เมฆพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เปลี่ยนเรื่องถามถึงศรนารายณ์ แล้วรับปากลูกว่าพรุ่งนี้จะแวะไปเยี่ยม

เมื่อไม้พูดเรื่องมีคนตายและเล่าว่าทิวากล่าวหาตนเป็นพ่อของลูกนางพญาเวตาล เมฆสะอึกนิ่งอึ้งไป ไม่กล้าพูดความจริง เดินหนีไม้เหมือนจะไปเอาเรื่องใคร

เมฆถือมีดคมกริบไปที่วัดร้าง เห็นลูกเวตาลเหมือน เด็กน้อยธรรมดาทั่วไปแล้วทำร้ายไม่ลง แถมเด็กนั่นยังถามเขาด้วยว่าพ่อเหรอ เมฆได้ฟังก็แทบจะเข่าอ่อน

“เธอรู้จักฉันได้ยังไง”

“กลิ่น...แม่บอกว่าพ่อกับข้ากลิ่นเหมือนกัน แม่บอกว่าให้ข้าฆ่ามนุษย์ทุกคนได้ ยกเว้นพ่อ”

เมฆอึ้ง มองดูความเดียงสาของเด็กน้อยแล้วฆ่าไม่ลงจริงๆ เดินน้ำตาซึมออกมาอย่างทรมานใจ ทั้งเครียดและอึดอัดกับสิ่งที่เกิดขึ้น...

เย็นนั้น อบเชยมาเดินตลาดแล้วแปลกใจที่พ่อค้าแม่ค้าพากันเก็บร้านเร็วผิดปกติ แม่ค้ารายหนึ่งบอกเหตุผล กับเธอว่าตอนนี้มีคนตาย ผู้คนกลัวผีแม่ม่ายออกอาละวาด อบเชยทั้งงงและตกใจ แต่ไม่ทันซักอะไรต่อก็ถูกทิวากระชากแขนออกมาแล้วพูดจาใส่ร้ายไม้อีกตามเคย

ทิวายืนยันว่าไม้เป็นผัวนางพญาเวตาล ตอนนี้นางมีลูก และลูกปิศาจของนางน่าจะเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย ถ้าไม่เชื่อให้คอยดู คนในหมู่บ้านจะตายไปทีละคน อบเชยทุ่มเถียงอย่างไม่เชื่อ ทั้งที่ในใจแอบลังเลอยู่เหมือนกัน

ที่แท้ฆาตกรสุดโหดคือพันเทพ เขาฆ่าคนมาเซ่นผี เร่ร่อนที่เลี้ยงไว้ใช้งาน ตอนนี้วิญญาณพวกมันแข็งแรงขึ้น รอวันตอบแทนพันเทพที่บ้าอำนาจอยากกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง

มะลิตัดสินใจแต่งงานกับตฤณ แต่ก็รู้ว่าเขาทำเพื่อประชดแพรวาจึงขอให้จัดงานเล็กๆ และขอให้เขาช่วยกำจัดนางพญาเวตาลกับลูกให้ได้ จันทร์รู้เข้าก็มาต่อว่ามะลิที่ยอมแต่งงานกับตฤณ แต่ไม่ยอมบอกความรู้สึกตัวเองอยู่ดี ฝ่ายตฤณนัดแพรวาออกมาเพื่อบอกเรื่องแต่งงาน แพรวาเสียใจอย่างหนักถึงกับจะฆ่าตัวตาย แต่เมฆมาเห็นและห้ามไว้ทัน

เมฆอัดอั้นกับเรื่องที่ตนเองเป็นต้นเหตุให้แพรวา กับตฤณเข้าใจผิดกัน เขาตัดสินใจจะบอกความจริงกับไม้ว่าตนเป็นพ่อของลูกเวตาล แต่ยังไม่ทันได้พูด อบเชยกับศรนารายณ์เข้ามาส่งข่าวว่ามีคนในหมู่บ้านตายอีกแล้ว ทั้งหมดจึงไปดูยังที่เกิดเหตุ เมฆยิ่งหวาดหวั่นว่าจะเป็นลูกเวตาลที่ฆ่าชาวบ้าน

ไม้อดรนทนไม่ได้กับเหตุร้ายที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน เขาคว้าตะพดคู่ใจออกจากบ้านไปในคืนนั้น เจอพันเทพ กำลังทำร้ายชาวบ้านเพื่อเอาเลือดเนื้อไปเป็นอาหารผีเร่ร่อน แต่ครั้งนี้ไม่สำเร็จเพราะไม้ในชุดลูกผู้ชายเข้ามาขัดขวาง

พันเทพร่างกายไม่แข็งแรง โดนไม้ตะพดฟาดเข้าไปถึงกับคลานหนีไม่เป็นท่า

“สภาพตัวเองก็เป็นแบบนี้แล้ว เมื่อไหร่จะสำนึกสักทีพันเทพ”

“ไม่ได้เจอกันนานนะลูกผู้ชาย หรือจะเรียกว่าลูกพ่อดี”

“ทำไมไม่รู้จักกลัวบาปกลัวกรรมบ้าง”

“อย่าเอาบาปกรรมมาอ้างหน่อยเลย แล้วลูกที่มันทำร้ายพ่อแท้ๆของตัวเองล่ะ ไม่เรียกว่าบาปเหรอ”

“ที่ทำแบบนั้นเพราะเขาอยากให้พ่อคิดได้ และสำนึกผิดต่างหาก”

“อย่ามาอ้างหน่อยเลย” พันเทพฮึดสู้เข้าจู่โจมลูกผู้ชาย แต่ก็พ่ายหมือนเดิม โดนลูกผู้ชายซัดกระเด็นภายในไม่กี่กระบวนท่า

“พอเถอะ ดูสภาพตัวเองตอนนี้บ้าง เอาชนะฉันไม่ได้หรอก”

“แกอยู่ที่ชายป่าด้วยนี่เอง แกมีส่วนรู้เห็นกับการตาย ของชาวบ้าน มันเกิดขึ้นได้ยังไง”

“ถ้าอยากรู้ก็มีชีวิตให้รอดไปหาคำตอบก็แล้วกัน”

“หมายความว่าไง”

“จัดการมัน”

พันเทพสั่งบรรดาผีเร่ร่อนเข้าจู่โจมรุมลูกผู้ชาย พยายามจะกัดจะทึ้ง ลูกผู้ชายต้องตั้งหลักต่อสู้กับมัน ซัดมันกระเด็นไปทีละตัว

“นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป

สองเสน่หา EP.15 เดือนหยาด ต้องหาทางออกอีกครั้ง จากข่าวฉาวที่หลุดออกไป
23 มิ.ย 2564

14:30 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 23 มิถุนายน 2564 เวลา 14:50 น.