ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ตะพดโลกันตร์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: พอร์ช-เคลลี่ โชว์บู๊อีกครั้งใน "ตะพดโลกันตร์"

ไม้โดนนางพญาเวตาลทำร้ายบาดเจ็บ แต่ได้พลังจากไม้ตะพดช่วยดูดวิญญาณไปอยู่อีกมิติ และรอวันมีคนมาเปิดประตูมิติถึงจะออกไปได้ ถ้าอยู่นานร่างของเขาจะค่อยๆอ่อนแรงและหมดลมหายใจไปในที่สุด

ในอีกมิตินี้ ไม้ได้พบฤาษีผู้สร้างไม้ตะพดวิเศษเพื่อฆ่าคนชั่ว ช่วยเหลือคนดี แต่ไม่ใช่สิ่งที่จะไว้ต่อสู้กับเครื่องรางของขลัง ไม้จึงรู้ว่าตนเองโดนพันเทพหลอกอีกแล้ว

เมฆที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนไม้ถูกนางพญาเวตาลทำร้าย เขาหมดสติด้วยเหมือนกัน พอฟื้นขึ้นมาเห็นไม้นอนนิ่งไม่ไหวติงแต่ยังมีลมหายใจอยู่ก็พยายามเขย่าตัวเรียกระงมไปหมด แพรวาเยื้องย่างเข้ามายิ้มเย้ย บอกเมฆว่าไม่ต้องพยายามหรอก ลูกชายเขาไม่มีทางฟื้นขึ้นมาแล้ว

“แกพูดอะไรของแก ลูกฉันหายใจ ไม่มีทางเป็นอะไรหรอก”

“ลูกชายเจ้ายังหายใจก็จริง เพราะมันยังไม่ถึงเวลาตายไง แต่วิญญาณน่ะไปรอคิวอยู่ที่ประตูยมโลกแล้ว ยังไม่ตายก็เหมือนตายนั่นแหละ”

“ไม่จริง แกโกหก”

“พวกเจ้าพยายามจะทำลายสร้อยสวยๆที่ข้าใส่ให้ ก็แปลว่าพวกเจ้าคงรู้แล้วว่าสร้อยนั่นมันค่อยๆดูดวิญญาณเจ้าออกไปทีละนิด แล้ววันนึงเจ้าก็จะควบคุมตัวเองไม่ได้ มีแต่วิญญาณที่อ่อนแรง เจ้าถึงพยายามทำลายมัน แต่สิ่งที่เจ้าไม่รู้ก็คือคนที่พยายามจะทำลายมันก็จะถูกดูดวิญญาณทั้งหมดเข้าไปแทน นี่ไง...ข้าถึงรู้ว่าลูกชายเจ้าไม่มีวันที่จะฟื้นกลับมาอีกแล้ว”

“ไม่จริง”

“ไม่เชื่อก็ตามใจ...เจ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าคือธิดาของยมทูต ขนาดทิวาที่ตายไปแล้วข้ายังคืนชีวิตให้มันได้เลย นับประสาอะไรกับลูกชายเจ้า”

เมฆไม่เชื่อ ดื้อดึงเอาไม้ไปส่งโรงพยาบาลให้หมอรักษา หมอบอกว่าคนป่วยความดันต่ำมากต้องใช้เครื่องช่วยหายใจไปก่อน

“แล้วเขาจะเป็นอะไรไหมครับ”

“ก็ต้องดูอาการกันไปน่ะครับ โอกาสรอดก็ห้าสิบห้าสิบน่ะครับ เดี๋ยวหมอขอรอผลเอกซเรย์สมองหาสาเหตุที่แน่ชัดอีกทีถึงจะบอกคุณได้ชัวร์กว่านี้ ว่าแต่เขาไปทำอะไรมาครับ เพราะแผลภายนอกก็ไม่ได้มีอะไรร้ายแรง แต่อาการเขาหนักจนน่าแปลกใจ”

เมฆอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี...พอไม้ถูกย้ายจากห้องฉุกเฉินไปอยู่ห้องไอซียู เมฆเฝ้าดูด้วยสงสารลูกชายจับใจ สภาพเขาไม่ต่างจากเจ้าชายนิทรา ซึ่งเมฆกล่าวโทษตัวเองทำให้ไม้เป็นแบบนี้เพราะจะเอาสร้อยออกจากคอ

เมฆเดินน้ำตาคลอออกจากห้องไอซียูเจอแพรวายืนรออยู่ เขาทราบดีว่าเธอไม่ใช่แพรวาอย่างแน่นอน

“เป็นไง อาการหนักเลยใช่ไหม ข้าขอเดาว่าหมอต้องบอกกับเจ้าว่าอาการหนักแต่หาสาเหตุไม่ได้ โอกาสรอดกับตายครึ่งต่อครึ่ง แต่จริงๆเขาก็ให้ความหวังเจ้าไปอย่างงั้นแหละ ทั้งที่ความจริงลูกเจ้าน่ะแค่นอนรอความตาย”

เธอพูดถูกหมดทุกอย่าง เมฆหน้าเสีย ถามอย่างอัดอั้นคับแค้นว่าตนต้องทำยังไงให้ไม้ฟื้นกลับมา

“เข้าใจอะไรง่ายๆแบบนี้ก็ดี เพราะถ้ายิ่งช้าลูกชายเจ้าก็ยิ่งอยู่ใกล้กับความตายมากขึ้นเรื่อยๆ”

แพรวาเหยียดยิ้มอย่างเหนือกว่า เมฆเก็บกลั้นความโกรธไว้ ยอมรับข้อตกลงของเธออย่างไม่มีทางเลือก

เมฆจำยอมเป็นพ่อของลูกนางพญาเวตาลเพื่อแลกกับการกลับมาของไม้ เวลาเดียวกันนั้นทิวาไปทำร้ายศรนารายณ์และจับตัวมาเพื่อต่อรองให้อบเชยแต่งงานกับตนแลกกับชีวิตของพ่อ อบเชยตกใจมากรีบไปขอความช่วยเหลือจากเมฆ แต่เมฆกลัวเธอรู้เรื่องที่ตนกำลังจะทำเพื่อช่วยไม้ จึงบอกอบเชยได้เพียงแค่ไม้ประสบอุบัติเหตุ ให้เธอไปอยู่เป็นเพื่อนเขา อย่าเพิ่งถามอะไรตนตอนนี้

ooooooo

มะลิถูกชาวบ้านรุมด่าว่าเป็นมือที่สามทำให้ตฤณกับแพรวาเลิกกัน เธอเสียใจมาก แต่ได้จันทร์ปลอบใจ ชาญซึ่งชอบพอมะลิเห็นความใกล้ชิดของทั้งคู่ก็พาลโกรธจันทร์ ส่วนเจ๊กีพอรู้เรื่องตฤณกับแพรวามีปัญหากัน จึงแนะนำกึ่งบังคับตฤณให้ไปง้อเพราะแพรวารักเขามาก

ตฤณยอมไปเพราะเขาเองก็รักแพรวา เขาไปหาเธอที่บ้านเมฆเพราะรู้จากทิวาเมื่อวันก่อนว่าเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ ภาพที่มาเห็นทำให้ตฤณเข้าใจผิดอย่างแรงว่าเมฆกับแพรวามีสัมพันธ์กันลึกซึ้ง เขาโกรธมากถึงขนาดประกาศตัดขาดไล่เมฆออกไปจากชีวิต

นางพญาเวตาลในร่างแพรวาสะใจและสุขสมใจที่จะได้ลูกแถมยังทำให้เมฆบาดหมางกับพรรคพวก เมฆโกรธนางมาก ย้ำว่าอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับตน

“ข้าไม่เคยผิดสัญญา เพราะยังไงลูกเจ้าก็ควรจะมีโอกาสได้ตื่นมาดูผลงานที่พ่อตัวเองทำไว้อยู่แล้ว อยากพูดกับลูกของเจ้าหน่อยมั้ย”

“หยุดพูดได้แล้ว” เมฆตวาดอย่างฉุนเฉียว

แพรวาไม่สะทกสะท้าน หยิบลูกแก้วโยนให้เมฆรับไป “อมลูกแก้วนี้ไว้ เจ้าจะสามารถไปที่โลกแห่งความตายได้ แต่เจ้าจะหาวิญญาณลูกของเจ้าเจอรึเปล่า มันก็ไม่ใช่หน้าที่ข้าอีกแล้ว”

เมฆมองลูกแก้วในมืออย่างมีความหวังว่าต้องหาไม้ให้เจอ แพรวาเดินนวยนาดจะจากไป แล้วหันมาทิ้งท้ายแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ว่า

“ข้าลืมบอกไปว่าลูกแก้วจะละลายหมดโดยใช้เวลา 1 ชั่วโมงของมนุษย์พอดี ถ้าเจ้าไม่กลับมาที่ร่าง...เจ้าก็ตายไปพร้อมๆกับลูกเจ้าเช่นกัน”

ooooooo

ทิวาส่งศรนารายณ์ไปที่รังนางพญาเวตาล แล้วข่มขู่อบเชยให้ยอมแต่งงาน แต่หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็งทั้งที่ในใจเป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อเหลือเกิน พอกลับไปนอนเฝ้าไม้ที่โรงพยาบาล เธอกังวลมากจนเก็บเอาเรื่องพ่อมาฝันร้าย

อบเชยสะดุ้งตื่นด้วยความหวาดกลัว เห็นเมฆเดินเร่งรีบเข้ามาก็จะขอความช่วยเหลือให้ตามหาพ่อ แต่เมฆชิงบอกให้เธอออกไปรอข้างนอกก่อน

“ทำไมคะ เกิดอะไรขึ้น ทำไมทำท่าทางแปลกๆ”

“เปล่าหรอก”

“ไม่จริง ต้องมีอะไรแน่ๆ”

“อาจะไปช่วยไม้กลับมา”

“ช่วยไม้ ทำยังไงคะ”

เมื่อรู้วิธีการจากเมฆ อบเชยอาสาไปตามไม้เองและ ให้เมฆไปช่วยศรนารายณ์แทน...พันเทพเจอศรนารายณ์ที่โบสถ์ร้างจึงหลอกล่อเขาออกมาเพื่อเป็นอาหารของผีเร่ร่อนที่ตนเลี้ยงไว้ เมฆในชุดลูกผู้ชายพร้อมไม้ตะพดเข้ามาขวางไว้ แต่ช่วยออกไปไม่ได้เพราะทิวากลับมาเห็นและชิงตัวศรนารายณ์กลับคืนไป

อบเชยตามหาไม้จนเจอแต่ไม้กลับจำอะไรไม่ได้เลย เวลาของลูกแก้วที่กาลิกิณีให้มาใกล้จะหมด อบเชยพยายามทำทุกอย่างให้ไม้จำได้ รวมทั้งสัมผัสร่างกายและกอดจูบ

ทันใดนั้นเสียงเครื่องเตือนการเต้นของหัวใจไม้ ดังขึ้น หมอและพยาบาลวิ่งเข้ามาส่งเสียงว่าคนไข้โคม่า แล้วพยายามปลุกอบเชยที่นอนอยู่เตียงข้างกัน แต่เธอนอนนิ่งไม่ไหวติง

ผ่านไปจนดึก อบเชยสะดุ้งตื่นร้องเรียกไม้ที่ยังนอนเป็นเจ้าชายนิทราอย่างเดิม เมฆกลับเข้ามาในห้อง ซักถามระรัวว่าเกิดอะไรขึ้น

“หนูเจอไม้แล้ว ไม้ต้องกลับมาสิ...ไม้”

หมอกับพยาบาลตามเข้ามาติดๆ หมอบอกว่าตอนนี้สมองคนไข้ไม่ทำงาน หรือจะเรียกว่าสมองตายก็ได้ แล้ว การหายใจของเขาก็ไม่สามารถหายใจเองได้ ต้องอาศัยเครื่อง ช่วยตลอด ทางการแพทย์ถือว่าเขาไปแล้ว แต่สุดท้ายก็แล้วแต่ญาติว่าอยากจะถอดเครื่องหรือใส่ไว้แบบนี้ก่อน

“ไม่จริง เป็นแบบนี้ไม่ได้ ลูกชายผมต้องตื่นขึ้นมาสิหมอ...ไม่จริง!”

“ไม้...ไม้ตื่นสิ ตื่นเดี๋ยวนี้” อบเชยฟูมฟายทั้งน้ำตา เมฆหันรีหันขวางใจคอไม่ดี หมอกับพยาบาลมองทั้งคู่แล้วหดหู่ใจ

ooooooo

ทิวาเข้ามาในวัดร้างเห็นสวนสนุกไฟสว่างจ้า ชิงช้าสวรรค์หมุนราวกับเตรียมพร้อมจะรอใครมาเล่น ซุ้มยิงปืนและปาเป้าดูคึกคักขึ้นมา ทิวาประหลาดใจ เดินตามหยดเลือดเป็นทางเข้าไปในโบสถ์ เห็นนางพญาเวตาลนอนดิ้นทุรนทุราย ท้องของนางกลมโตผิดปกติ

“ลูกของข้า ลูกของข้า ลูกของข้ากำลังจะมาแล้ว ลูกของข้า”

มันคือการคลอดลูกของนางพญาเวตาล ทิวาช็อกจนทำอะไรไม่ถูก!

ฟ้าผ่าเปรี้ยงที่ต้นไม้ ไฟลุกไม้แดงฉาน หม้อแปลงไฟฟ้าระเบิดเสียงดังสนั่น ไฟทั้งหมู่บ้านดับมืดมิด ชาวบ้านตกอกตกใจช่วยกันออกมาดับไฟจ้าละหวั่น บ่นเป็นเสียงเดียวว่าวันมหาวิปโยคหรือยังไง?

เสียงนางพญาเวตาลร้องโหยหวนแสดงความเจ็บปวด แสงสว่างจากฟ้าแลบทำให้ทิวามองเห็นภาพสยดสยองตรงหน้าชัดเป็นระยะ นางพญาเวตาลกำลังเบ่งคลอดลูก ทิวายืนตัวเกร็งกับปรากฏการณ์ที่ไม่เคยพบเจอ

“ถึงเวลาของการแก้แค้นซะที...ลูกแม่...พี่เวตาล”

เสียงโหยหวนดังก้องในโบสถ์ ฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมาที่ต้นไม้ข้างหน้าต่าง ไฟลุกท่วมจากด้านนอกราวกับการปลดปล่อยอสูรจากนรก!

ทิวาไม่กล้าแม้จะส่งเสียงอะไรออกไป ได้แต่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้น ทารกเวตาลหน้าตาอัปลักษณ์ เมือกยังเต็มตัวไปหมด นอนดิ้นอยู่ที่พื้น เสียงร้องประหลาดคล้ายค้างคาว ทิวาสุดทนกับความขยะแขยงวิ่งออกมาอาเจียนข้างนอกแล้วกลับสู่บ้านพันเทพที่ศรนารายณ์นอนบาดเจ็บปางตายอยู่ในห้องทำงาน

ศรนารายณ์ขยับตัวแทบไม่ได้ ทิวาหน้าเครียดเดินวนไปมา ก่อนที่เขาจะหันมาคาดคั้นว่า

“แกรู้ใช่ไหมใครเป็นผัวนางเวตาล ไอ้ไม้ใช่มั้ย ไอ้โง่เอ๊ย มันไม่รู้เลยรึไงว่าถ้านางพญาเวตาลมีลูกมันจะกลับมามีอำนาจขนาดไหน จะมีใครหน้าไหนมีอำนาจเหนือกว่ามันได้”

ทิวาโวยวายเป็นกังวลว่าแผนของตนที่วางไว้จะไม่เป็นผล ตัวเองต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของนางเวตาลตลอดไป

ooooooo

หลังจากฟ้าฝนสงบลง จันทร์มาดักรอชาญที่ท่ารถด้วยความคุ้นเคย แต่คราวนี้ชาญมีท่าทีแปลกไป ไม่ค่อยอยากพูดกับจันทร์ เอาแต่เดินเลี่ยงไปมา

“นี่พี่ชาญ...ฉันไปทำอะไรให้พี่ไม่พอใจวะ มีอะไรก็พูดมาตรงๆสิ”

“ทีเอ็งยังทำอะไรลับหลังข้าเลย ข้าก็ไม่เห็นต้องบอกอะไรกับเอ็ง”

“เฮ้ย! ฉันไปทำอะไรให้พี่ พูดมาให้รู้เรื่องสิ”

ไม่คาดคิด! ชาญต่อยจันทร์จนเซ จันทร์เจ็บแต่ไม่ยอมตอบโต้ ชาญเลยยั้งหมัด พูดโพล่งออกไปว่า

“เรื่องมะลิ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ถึงข้าจะโง่ก็ไม่ได้โง่ไปทุกเรื่องหรอกนะ”

“พี่ชาญ คือ...”

“อย่าเริ่มที่จะโกหก เพราะเอ็งจะต้องโกหกมากขึ้นเรื่อยๆ”

“พี่ชาญ ฉันกับมะลิไม่มีอะไรกันจริงๆ ฉันไม่ได้โกหก”

“ข้าไม่เชื่อ”

จันทร์จนใจไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่เดินจากไปอย่างเซ็งๆ แล้วไปเจอมะลิที่ร้อนรนจะพูดเรื่องนางพญาเวตาล แต่จันทร์ไม่มีกะจิตกะใจคุยด้วย ขอโทษเธอแล้วเดินหนีโดยทำหนังสือโบราณหล่นไม่รู้ตัว มะลิเก็บขึ้นมา จำได้ว่าหนังสือเล่มนี้เธอเคยยืมเขาดูอยู่บ่อยๆ

ooooooo

หมดเวลาของลูกแก้ว อบเชยกลับมาโดยไม่สามารถพาไม้มาด้วยได้ รอแต่ปาฏิหาริย์ว่าเมื่อไหร่เขาจะฟื้น เมฆเคืองแค้นนางพญาเวตาลที่หลอกลวงไม่รักษาสัญญา เขาผลุนผลันออกจากโรงพยาบาลไปหมายเอาเรื่องนางอบเชยเฝ้าไม้อย่างใกล้ชิด ทิวาปรากฏตัวให้เธอออกมาพบนอกห้อง ถามอย่างไม่พอใจว่าเธอคิดจะเล่นเกมอะไรกับตนอีก อบเชยงงงัน ย้อนถามว่าเกมอะไร

“ก็การที่ให้ลูกผู้ชายไปชิงตัวพ่อของเธอ แล้วก็คิดว่าทุกอย่างมันจะดี...จะบอกให้นะว่าตอนนี้ไอ้บอดนั่นใกล้จะตายเต็มที ที่มันเป็นอย่างงั้นก็เพราะลูกผู้ชาย”

“อย่ามาโกหก”

“ดูเหมือนเธอจะเชื่อทุกคนยกเว้นฉันนะ งั้นเธอก็ดูนี่”

ทิวาหยิบโทรศัพท์ที่ถ่ายคลิปศรนารายณ์บาดเจ็บปางตายให้อบเชยดู สภาพของพ่อทำให้หญิงสาวถึงกับน้ำตาคลอ จ้องทิวาด้วยความโมโห

“ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ เธอต่างหากที่เล่นนอกเกม พ่อเธอเลยกลายเป็นแบบนี้”

“แกทำคนไม่มีทางสู้แบบนี้ได้ยังไง”

“เธอไปถามลูกผู้ชายเองก็แล้วกัน”

“แล้วจะให้ฉันทำยังไง”

“แต่งงานกับฉัน ไม่งั้นพ่อเธอคงจะตายไปภายในไม่กี่วันนี้”

อบเชยถูกบีบทุกทางจนหมดทางเลี่ยง เธอขอเวลาบอกไม้ก่อน แต่ทิวาไม่ยอม

“เธอไม่รู้อะไร มันไม่มีเวลาเหลือสำหรับอะไรแล้ว”

“แค่แป๊บเดียว”

“ซึ่งพ่อเธออาจจะตายในเวลานั้นก็ได้”

“แล้ว...ฉันต้องแต่งงานกับเธอเมื่อไหร่”

“ทันที”

อบเชยตกใจสะบัดมือจากทิวาวิ่งเข้าไปในห้องไอซียู...เวลาเดียวกันนั้นเมฆยืนอยู่หน้าโบสถ์ร้างจะเอาเรื่องนางพญาเวตาลให้ได้ แต่ต้องผงะกับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง เขาเห็นแพรวาสลบอยู่ภายในโบสถ์ ในโลงที่เคยมีร่างกาลิกิณีนอนอยู่ว่างเปล่า

แพรวาไม่ได้สติ เมฆเอามือแตะที่จมูกพบว่าเธอยังหายใจ เขาพยายามจะช่วยเธอด้วยการอุ้มออกจากที่นั่น แต่แล้วมีเสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างใกล้เข้ามานางพญาเวตาลนั่นเอง นางเข้ามายิ้มหวานให้เมฆ ถามยียวนว่ามาเยี่ยมลูกงั้นหรือ

“หยุดพูดเรื่องนี้ ทำไมไม้ไม่ฟื้น แกโกหกใช่ไหม”

“ข้าบอกแล้วไงว่าอยู่ที่ความสามารถของคนที่ไปช่วย”

“ก็เจอแล้ว แต่ทำไมไม้ยังไม่ฟื้น”

“ก็ต้องปล่อยให้เขาผจญภัยหน่อยสิ การเข้าไปโลกของมันไม่ใช่ว่านึกจะไปก็ไป จะมาก็มาหรอกนะ ทุกที่มันก็ต้องมีกฎของมันที่ต้องทำตาม”

“หมายความว่ายังไง”

“หมายความว่าถ้าลูกเจ้าฉลาด เขาก็จะกลับมาได้เอง แต่ถ้าเขาไม่กลับมา...มาหาลูกของเราสิ”

“หุบปากไปเลยนะ แล้วไม้จะฟื้นมั้ย”

“เลี้ยงลูกมาฉลาดพอไหมล่ะ ถ้าคิดว่าฉลาดพอก็รอได้เลย”

“ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป ฉันจะกลับมาฆ่าแกด้วยตัวฉันเองแน่ๆ”

“พ่อจะพรากลูกพรากแม่ได้ลงคอเลยเหรอ”

ทันใดมีเสียงวิ่งไปมาอย่างรวดเร็ว เมฆพยายามจะมองผ่านความมืดว่าตัวอะไร แต่มองไม่ออก

“นั่นตัวอะไร”

“เจ้าอยากรู้จักจริงๆน่ะเหรอ”

เมฆพอจะรู้ว่ามันคือตัวอะไร เขาส่ายหน้าปฏิเสธแล้วรีบพาแพรวาหนีออกไปจากตรงนั้นทันที

ooooooo

ทิวาไม่ยอมให้อบเชยอยู่เฝ้าไม้อีกต่อไป เขากระซิบข้างหูไม้ที่นอนนิ่งบนเตียงผู้ป่วยก่อนพาอบเชยออกมา

“ฉันไม่สนว่าแกไปโดนอะไรมา แต่ฉันไม่อยากให้แกตายหรอกนะ แกต้องกลับมาดูแฟนแกที่ตกมาเป็นเมียฉัน”

ไม้ที่ยังวนเวียนอยู่กลางป่ากำลังหาทางเปิดประตูมิติ เขาได้ยินเสียงทิวากับอบเชยแว่วๆ เดินไปเจอประตู แต่ มันมีสองทางให้เลือก ไม้ตัดสินใจถูก จึงข้ามผ่านประตูกลับสู่โลกแห่งความจริง

เมฆกลับมาเฝ้าลูกชาย เขาดีใจมากที่ไม้ฟื้นขึ้นมา รีบเอาน้ำให้ลูกดื่ม คำแรกที่ไม้ถามถึงคืออบเชย เมฆ ได้ยินแล้วหน้าเจื่อนในบัดดล

“อบเชยล่ะพ่อ อบเชยกำลังอยู่ในอันตราย ฉันได้ยินเสียงอบเชย”

เมฆไม่ตอบ แต่สีหน้าบ่งบอกว่าหนักใจ...ในเวลานั้น อบเชยแต่งชุดไทยที่ทิวาจัดหามาให้ เธอกำลังจะแต่งงานกับทิวาทั้งที่ไม่เต็มใจ โดยมีศรนารายณ์นอนปางตายอยู่ตรงหน้า

อบเชยมองพ่อน้ำตาไหลพราก ทิวากระชากมือเธอมาสวมแหวนตีตราจองแสดงความเป็นเจ้าของ“พ่อเป็นพยานนะครับ ว่าลูกสาวของพ่อตกเป็นของฉันแล้ว” ทิวายิ้มย่อง ส่งสายตาดุดันบังคับอบเชยสวมแหวนให้ตน เสร็จแล้วหอมแก้มเธออย่างมีความสุข

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”

"เบลล่า-กองทัพ พีค" สร้างเคมีใหม่ ชวนฟินขยี้ใจใน ละคร “ให้รักพิพากษา”
15 มิ.ย 2564

11:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 15 มิถุนายน 2564 เวลา 17:05 น.