ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ตะพดโลกันตร์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: พอร์ช-เคลลี่ โชว์บู๊อีกครั้งใน "ตะพดโลกันตร์"

เพิ่งเจอกันแค่ครั้งเดียว กาลิกิณีพึงพอใจไม้ถึงกับมาหาที่บ้าน มะลิเห็นแอบตามมาและไม่ต้องการให้กาลิกิณีอยู่กับไม้ในบ้านสองคนจึงเข้าไปขวาง แต่อบเชยมาเห็นมะลิอยู่กับไม้ก็หึง ตามหาเรื่องไม่เลิกราและพลอยมีปากเสียงกับไม้เพราะไม่ไว้ใจ

กาลิกิณีสะใจที่ทำให้มะลิทะเลาะกับอบเชย โดยเธอหายตัวไปไร้ร่องรอยจนมะลิหมดทางยืนยันกับอบเชยว่ามีหญิงอื่นอยู่กับไม้ในบ้าน การหายตัวไปของหญิงแปลกหน้าทำให้มะลิเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย ส่วนเมฆไปขอลาออกจากการขับรถ เจ๊กีไม่สบายใจ ทุกคนเริ่มเห็นความเปลี่ยนแปลงของเมฆแต่ก็ยังไม่คิดอะไร

กาลิกิณีให้พันเทพตามหาตำราหน้าสุดท้ายเพื่อจะได้อยู่ในร่างเมฆโดยสมบูรณ์ ข้อแลกเปลี่ยนนี้ทำให้ พันเทพพึงพอใจ รับปากโดยไม่ต้องไตร่ตรอง

ไม้เห็นเมฆมีท่าทางแปลกไปไม่เหมือนคนเดิม แต่ไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร เมื่อเขาขอตะพดมาเก็บไว้คนละอันแต่พันเทพในร่างเมฆไม่ยอม แถมแหวนแต่งงานของไม้ยังตกไปอยู่ที่เมฆเสียอีก อบเชยโกรธไม้เรื่องมะลิและเรื่องที่เมฆซ้อมมวยกับศรนารายณ์รุนแรงทำให้พ่อของเธอฟกช้ำไปทั้งตัว ไม้หนักใจตามง้อแฟนสาว แต่พอเธอไม่เห็นแหวนแต่งงานของเขาก็ยิ่งโกรธไปกันใหญ่

ooooooo

ทิวากลับมาที่บ้านพันเทพอย่างคนไร้ความทรงจำ แพรวาดีใจที่พี่ชายยังไม่ตาย แต่เมฆในร่างพันเทพรู้สึกได้ว่าสถานการณ์จะแย่ลงไปอีก

ตฤณเห็นแพรวามีท่าทีแปลกๆและมีความลับกับตนจึงให้จันทร์กับชาญแอบเข้าไปสืบที่บ้านพันเทพ สองหนุ่มแอบเข้าไปเห็นทิวากับพันเทพยังมีชีวิตอยู่ และทั้งคู่ก็ต้องตกตะลึงเพราะได้พบเห็นตัวประหลาดกำลังท่องคาถาบางอย่างท่ามกลางแสงจันทร์ อีกทั้งในบ้านก็มีอะไรแปลกไปหมด

เช้าวันถัดมา จันทร์กับชาญเล่าถึงสิ่งที่เจอในบ้านพันเทพให้ตฤณฟังด้วยท่าทีตื่นเต้น ตฤณสนใจเรื่องตัวประหลาด จันทร์คาดเดาว่าอาจเป็นตัวเดียวกับที่มะลิพูดถึงนั่นก็คือนางพญาเวตาล ตฤณได้ฟังยิ่งเป็นห่วงแพรวาที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น

กาลิกิณีได้แหวนแต่งงานของไม้มาจากเมฆก็แอบเอาไปใส่ไว้ในกระเป๋าของมะลิ อบเชยเห็นแหวนก็เข้าใจมะลิกับไม้ผิดอีก เธอเสียใจมากจนไม่มีกะจิตกะใจทำอะไร และพลาดท่าให้กับชายใส่หน้ากากจนตัวเอง โดนทำร้ายบาดเจ็บสาหัสต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล

ไม้เป็นห่วงอบเชย กระวนกระวายรอฟังผลการรักษาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน โดยมีมะลิเกาะติดสถานการณ์มาตั้งแต่ต้นนั่งอยู่ด้วย เธอมองท่าทีของไม้แล้วรู้สึกอิจฉาอบเชยไม่น้อย ถามไม้เพื่อหยั่งเชิงว่า

“เธอสองคนรู้จักกันมานานแล้วเหรอ ดูเธอรักอบเชยมากจังนะ”

“เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ อบเชยจะคอยปกป้องฉันเวลามีคนมารังแกเสมอเลย ตลกดีมั้ยล่ะ อบเชยเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก บางทีก็มากกว่าผู้ชายอย่างฉันซะอีก”

“ไม่มีผู้หญิงคนไหนเข้มแข็งได้จริงๆเวลารักใครหรอกนะ ฉันว่ายายนั่นอ่อนแอจะตาย แค่ไม่แสดงให้เธอเห็นเท่านั้นแหละ...ฉันน่าจะรู้จักไม้ให้เร็วกว่านี้นะ มาทีหลังนี่ทำอะไรไม่ได้เลย”

“หมายความว่าไง”

“ช่างเถอะ ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก” ตอบแล้วมะลิยิ้มเศร้า ไม้ไม่ได้สนใจนัก จิตใจจดจ่อรอคอยแต่เรื่องอาการของอบเชย

ooooooo

กาลิกิณียึดบ้านของพันเทพอย่างถาวร เธอเดินเข้ามาในห้องทิวาและบอกเขาอย่างมุ่งมั่นว่า

“ใกล้เวลาเต็มทีที่ข้าจะได้แก้แค้นพวกมันแล้ว ถ้าข้าได้ไอ้ไม้มาเป็นพ่อของลูกข้าเมื่อไหร่ พวกมันจะต้องทรมานไปจนตายที่ได้ให้กำเนิดเวตาลตัวใหม่ขึ้นมาอีกตัว”

“แก้แค้น?”

“ใช่...แก้แค้น แล้วเจ้าก็ต้องช่วยข้า”

ทิวาเข้ามาลูบไล้ร่างกายกาลิกิณีอย่างหลงใหล นางไม่สนใจนัก แต่ก็ปล่อยให้เขาทำไปแบบนั้นโดยไม่ติติงหรือว่ากล่าว

“วันเกิดของเจ้าเป็นวันเดียวกับไอ้หน้าโง่สองตัวพอดี...มันยิ่งทำให้วันนั้นเจ้ามีพลังเป็นทวีคูณ ความทรงจำ เจ้าจะกลับมาโดยสมบูรณ์ มันถึงเวลาแล้วที่พวกนั้นจะต้องฉิบหายเหมือนกับที่มันทำกับผัวข้า” พูดแล้วกาลิกิณีแสยะยิ้มร้ายกาจ ทิวาพยักหน้าพอใจที่ความทรงจำของตนจะกลับคืนมาครบถ้วน

พันเทพแอบฟังสิ่งที่กาลิกิณีพูดอยู่ที่หน้าห้อง เขาใจเสียและเป็นห่วงไม้ แพรวาเดินถือจานชามมากมายผ่านมาเห็น หยุดทักพ่อด้วยความแปลกใจ

“พ่อออกมาเดินทำไมคะ ทำไมไม่ไปพักล่ะ”

เธอรีบวางของในมือแล้วเข้ามาพยุงพ่อ พันเทพมองไปที่จานชามแสดงสีหน้าเป็นเชิงถาม

“อ๋อ...แพรวาเตรียมงานวันเกิดให้พี่ทิวาไงล่ะคะ อีกสองวันก็วันเกิดพี่ทิวาแล้ว แล้วยังเป็นวันเดียวกับไม้ด้วย”

พันเทพหน้าเสียขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าใกล้จะถึงวันที่กาลิกิณีพูดเมื่อสักครู่นี้แล้ว...

ส่วนที่โรงพยาบาล ทันทีที่หมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน ไม้รีบวิ่งไปหาถามอย่างร้อนรนว่าคนเจ็บเป็นยังไงบ้าง?

“ก็ไม่มีกระดูกหักอะไรนะครับ แต่หมอห่วงเรื่องอวัยวะภายใน กลัวว่าจะมีเลือดออกในช่องท้อง เดี๋ยวหมอขอดูอาการแล้วก็ตรวจละเอียดอีกที”

“ขอบคุณครับ”

มะลิมองไม้ที่ห่วงอบเชยเศร้าๆ แล้วเดินจากไป... หมอหยิบแหวนแต่งงานยื่นให้ไม้

“แล้วก็นี่หมอเจอแหวนในมือคนไข้นะ ยังไงก็ฝากไว้กับญาติก็แล้วกัน”

ไม้รับแหวนมาจากหมอ เขาแปลกใจเพราะมันคือแหวนแต่งงานของเขาที่หายไป

ooooooo

เมื่อวิญญาณของเมฆหลุดออกจากร่างพันเทพ เขารีบกลับมาหาไม้เพื่อบอกความจริง...ขณะเดียวกัน พันเทพในร่างเมฆกลัวตัวเองจะต้องกลับไปอยู่ร่างเดิมอีก จึงพยายามหาตำราหน้าสุดท้ายอย่างเร่งด่วนเพื่อให้กาลิกิณีทำพิธีตามที่รับปาก...

ไม้ยังคงเฝ้าดูอาการของอบเชยอย่างใกล้ชิด จู่ๆวันนี้กาลิกิณีโผล่เข้ามา ทำทีแสดงไมตรีมาเยี่ยมอบเชย

“สวัสดีจ้ะไม้ อบเชยเป็นยังไงบ้าง”

“นี่คุณมาเยี่ยมอบเชยเหรอ มีน้ำใจจัง”

“เรื่องเล็กน้อยน่ะค่ะ พอดีว่าผ่านมาแถวนี้”

“อบเชยยังไม่รู้สึกตัวเลยครับ แต่หมอบอกว่าไม่มี อะไรน่าเป็นห่วง”

“ดีค่ะ นี่ฉันซื้ออาหารของโปรดไม้มาฝากด้วยนะ”

“ขอบคุณครับ”

“แล้วนี่คุณพ่อไม่ได้มาด้วยเหรอคะ”

“ไม่ครับ มีอะไรกับพ่อรึเปล่า”

“แย่จังนะคะ พอดีว่ารถฉันเสียพอดี อยากจะให้คุณพ่อไม้ช่วยไปดูให้”

“อาการเป็นยังไงเหรอครับ”

“อยู่ๆก็สตาร์ตไม่ติดเลยค่ะ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แล้วนี่ พรุ่งนี้ต้องรีบไปธุระแต่เช้าซะด้วย เวลาแบบนี้อู่ก็ปิดหมดแล้ว”

“เดี๋ยวผมไปช่วยดูให้ก็ได้ครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจไม้ ต้องเฝ้าไข้อบเชยแท้ๆ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวระหว่างนี้ฝากพยาบาลมาดูอบเชยก่อนก็ได้ครับ”

“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ ไม้นี่ใจดีจังเลยนะคะ”

ไม้พยักหน้าน้อยๆ ส่งยิ้มบางๆอย่างสุภาพ...ขณะสองคนเดินออกไปด้วยกัน กาลิกิณียิ้มหวานให้ไม้ เธอพยายามยั่วยวนเขาเต็มที่ ไม้เผลอมองความงามของเธอ แต่เขาก็มีสติไม่หวั่นไหวไปตามความงามนั้น ทั้งที่ใครที่เดินผ่านต่างมองหญิงสาวสวยหยาดเยิ้มอย่างละสายตาไม่ได้

วิญญาณเมฆวิ่งมาเจอไม้พอดี กาลิกิณีหันขวับไปมองทันที แต่ไม่ทันเห็นเพราะเมฆหลบหลังเสาแถวนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วเฝ้ามองทั้งคู่อยู่ห่างๆ

นางพญาเวตาลในร่างของหญิงสาวพยายามยั่วยวนไม้ แต่ความที่ไม้ซื่อสัตย์รักจริงต่ออบเชยจึงทำให้ความ ต้องการของนางไม่สัมฤทธิผล วิญญาณเมฆที่ออกจากร่างพันเทพเฝ้ามองอย่างโล่งใจ พอไม้แยกจากนางไปก็รีบตามเพื่อหาทางบอกความจริง

ค่ำวันเดียวกัน ตฤณจู่โจมมาที่บ้านแพรวาเพื่อพิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเองถึงความไม่ชอบมาพากลที่จันทร์ กับชาญเล่าให้ฟัง แพรวาอิดออดไม่อยากให้เขาเข้าบ้านแต่ครั้งนี้เธอทัดทานเขาไม่ได้

แพรวาได้แต่ภาวนาว่าตฤณจะไม่เปิดประตูห้องพันเทพ แล้วเธอก็โล่งใจที่เขาเดินเลยห้องนั้นไปทางหลังบ้านที่จันทร์กับชาญบอกว่ามีนางพญาเวตาล แต่มันก็โล่งไม่มีอะไร จึงเลียบเคียงถามแพรวาว่าเพื่อนชื่อณีไปไหน แล้วเธอไว้ใจได้หรือ แพรวาแปลกใจคำถาม แต่ ไม่ต่อความยาว บอกแต่ว่าณีออกไปธุระข้างนอก

ตฤณห่วงแพรวามาก เอ่ยปากอยากให้เธอย้ายไปอยู่กับเขา แต่หญิงสาวปฏิเสธ กลัวชาวบ้านนินทาเพราะเรายังไม่ได้แต่งงานกัน อีกอย่างเธอไม่อยากทิ้งบ้านของพ่อ

“ทั้งที่มันอาจจะอันตรายเกินไปสำหรับคุณน่ะเหรอ” เขาพูดแล้วเธอนิ่งเงียบ จึงตัดบทอย่างน้อยใจว่า “ผมเข้าใจ ยังไงคุณก็เลือกครอบครัวคุณก่อน ผมกลับล่ะ”

“คุณโกรธฉันเหรอ”

“ผมไม่ได้โกรธ ผมแค่อยากให้คุณไว้ใจผมมากกว่านี้” ตฤณผละไปทั้งที่ใจเป็นห่วงคนรัก...แพรวามองตามสีหน้าไม่สบายใจนัก

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สนุก–อร่อยหน้าจอ

สนุก–อร่อยหน้าจอ
14 พ.ค. 2564

22:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 22:07 น.