ทางผ่านกามเทพ

ในที่สุดอาทรก็ทนไม่ได้ยอมเอาดอกไม้ไปคุกเข่าขอโทษพราวที่ทำงานของเธอ พราวตะลึงคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำจริงกลายเป็นเธออายจนต้องบอกเขาว่ายกโทษให้แล้วรีบลุกขึ้นเถอะ

พอภัทรลดารู้ เธอถามอย่างตกใจแกมตื่นเต้นว่าพี่เขาทำอย่างนั้นจริงๆหรือ ระหว่างนั้นสังเกตเห็นอาการเขินของพราวก็เอะใจท่าทีของเพื่อน แต่พราวก็ปากแข็งว่าไม่มีอะไร

ระหว่างนั้นยงยุทธเดินเข้ามาหาภัทรลดาด้วยใบหน้าอมทุกข์บอกว่าจะขอความช่วยเหลืออะไรบางอย่าง

เรื่องที่ยงยุทธขอให้ภัทรลดาช่วยคือ ให้ช่วยไปอุดหนุนร้านเบเกอรี่ของทาริกาพันกว่าบาท เพราะระยะนี้ยอดขายของเธอตกเพราะมีร้านต่างประเทศที่ทุนหนามาแข่งทั้งขายถูกและแจกแถมเป็นว่าเล่น ยงยุทธเป็นห่วงจึงอยากอุดหนุนแต่ถ้าไปเองทาริกาคงไม่ยอมรับ

ภัทรลดาซื้อของจากร้านทาริกาหิ้วกลับไปให้ยงยุทธ เขาบอกให้เธอเอาไปแจกเพื่อนๆ ขณะทั้งสองบ๋ายบายกันนั้น ไตรภพมาเห็นพอดี เขาหน้าตึงโมโหหึงขึ้นมาทันที!

แล้วไตรภพก็แกล้งภัทรลดาด้วยการเอางานมาให้ทำมากมายจนแม้แต่สุดใจเองก็ยังงงว่าภัทรลดาจะทำทันหรือ ไตรภพปรามาสท้าทายภัทรลดาว่าจะไม่ทำก็ได้นะ ตนจะได้รู้ว่าเธอเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

“ไม่ต้องยั่วโมโหหรอกค่ะบอส ยังไงฉันก็ทำอยู่แล้ว” ภัทรลดาฮึดขึ้นมาแล้วหอบแฟ้มกองพะเนินออกไป

ooooooo

พิมลภาวางแผนทำลายเครดิตไตรภพ ให้มาลาตีขโมยข้อมูลความลับของลูกค้ามาให้ มาลาตีกลัวความผิดแต่ถูกพิมลภาย้ำว่าเธอเห็นคนอื่นดีกว่าเพื่อนหรือ มาลาตีก็ไม่กล้าพูดอะไร

หลังจากนั้นประโยชน์ก็หน้าเครียดเข้ามาบอกไตรภพว่า มีคนเอาข้อมูลโครงการสวีทวิลล์ไปเผยแพร่ในอินเตอร์เน็ตตอนนี้ลูกค้าโกรธมาก ไตรภพตกใจมากไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้

กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ภูมิ เจ้าของโครงการโกรธมากที่ทำให้แผนโปรโมตโครงการของตนพังหมด พาลโมโหน้องพอลลูกชายที่กลับจากโรงเรียนมาจะฉลองวันเกิดของตน

ประโยชน์บอกภูมิว่าตนจะต้องหาตัวคนเปิดเผยข้อมูลให้ได้ ไตรภพบอกว่าตนยินดีรับผิดชอบทั้งหมดไม่ต้องห่วง

ภูมิอารมณ์เสียไม่สนใจฟังจนน้องพอลน้อยใจวิ่งหนีไปปิดประตูขังตัวเองในห้อง เลขาตกใจมากมาบอกภูมิ เขาไปเคาะประตูให้น้องพอลออกมา แต่น้องพอลเงียบ เขาหงุดหงิดขู่ว่าถ้าไม่เปิดประตูออกมาโดนตีแน่

ภูมิยิ่งขู่น้องพอลก็ยิ่งต้าน จนเมื่อภัทรลดากับทาริกาถือเค้กมาร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้ น้องพอลจึงเปิดประตูออกมาด้วยความดีใจ ภูมิจึงรู้ว่าตนทำงานจนลืมวันเกิดของลูก เขาขอบคุณภัทรลดากับทาริกาที่ช่วยแก้ไขสถานการณ์ให้

ไตรภพชมภัทรลดากับทาริกาว่าแก้ปัญหาได้อย่างละเอียดอ่อนทำให้บรรยากาศคลี่คลายไปเยอะไม่อย่างนั้นคงเครียดกว่านี้อีกเยอะ

ไตรภพให้ประโยชน์ไปส่งทาริกาที่ร้าน ส่วนภัทรลดาเขาบอกว่ามีงานให้ทำ งานที่เขาให้ทำคือ ให้สอนการเต้นรำอ้างเขินๆว่าถ้าไม่ต้องออกงานสังคมตนก็ไม่หัดหรอก น่าเบื่อจะตาย

การกอดตระกองกันระหว่างสอนเต้นรำแม้จะเครียดกับการสอนและการเรียน แต่ในอีกความรู้สึกหนึ่งของการสัมผัส ทำให้ทั้งสองต่างสนิทสนมและรู้สึกดีต่อกัน จนกลายเป็นทั้งคนสอนและคนเรียนต่างเพลิดเพลินสนุกสนานกัน

ooooooo

เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ไตรภพอารมณ์ดีจนถูกอรรณพพูดอย่างหมั่นไส้ว่าอารมณ์ดีจริงนะ

“ก็ควรจะดีไม่ใช่เหรอครับ ท่านดูข่าวเปิดตัวโครงการของคุณภูมิแล้วไม่ใช่เหรอ งานนี้เราได้เครดิตเต็มๆ”

“มันก็หลังจากที่แกทำข้อมูลเขารั่วจนต้องตามไปแก้ให้เขาล่ะวะ แถมยังจับตัวคนทำผิดไม่ได้อีก”

“ผมยอมรับว่าพลาด แต่ต่อไปไม่มีอีกแล้ว คราวนี้ ถ้าจับตัวคนร้ายได้ ท่านอย่ามาขอร้องผมให้ปล่อยไป ก็แล้วกัน”

อรรณพกระแทกช้อนที่กำลังกินข้าวอย่างแรง เสียงแข็งกร้าวขึ้นทันที

“ฉันรู้นะว่าแกพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง แกมันไม่เคยมองคุณพิมในแง่ดี พูดไปก็ป่วยการเปล่า”

“แล้วคนดีของท่านตอนนี้อยู่ไหนล่ะครับ ไม่มาทำหน้าที่ภรรยาผู้แสนดี ดูแลสามีสูงวัยที่กำลังเจ็บป่วยหน่อยหรือครับ” อรรณพโมโหถามว่ากินอิ่มหรือยัง ถ้าอิ่มแล้วก็รีบไปทำงานเสียเห็นหน้าแล้วกินอะไรไม่ลง ไตรภพยิ้มกวนๆ บอกว่า “ยังครับ กำลังอร่อย” แล้วกินอย่างกวนๆต่อไป

เมื่อไตรภพจะไปทำงาน เดินไปที่รถเห็นรถของพิมลภาจอดอยู่ใกล้ๆ เขาเอามือแตะที่ฝากระโปรงรถ ถามคนรับใช้ที่ถือของมาส่งว่า คุณผู้หญิงกลับมากี่โมง คนรับใช้อึกอัก ไตรภพบอกว่าตนไม่บอกใครหรอก

คนรับใช้จึงบอกว่า

“คุณผู้หญิงกลับมาเกือบๆหกโมงค่ะ”

“กลับมาพร้อมพระบิณฑบาต” ไตรภพเหยียดปากอย่างรังเกียจ ขึ้นรถแล้วสั่งคนขับ ไปสุวรรณภูมิ”

พิมลภาเข้าห้องถอดทั้งเสื้อผ้าและถุงน่องทิ้งเกลื่อน ตัวเองนอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างหมดสภาพหลังจากปาร์ตี้อย่างสุดเหวี่ยงมาทั้งคืน

อรรณพนั่งรถเข็นมาดูอย่างหงุดหงิด หันบอกคนรับใช้ถือเครื่องทำความสะอาดจะมาทำห้อง เขาบอกว่าบ่ายๆเย็นๆ รอคุณผู้หญิงตื่นค่อยมาทำ หันมองพิมลภาอย่างรับไม่ได้กับพฤติกรรมของเธอ

ooooooo

วันนี้ภัทรลดาได้รับเงินเดือนเป็นเดือนแรก

เธอกดเงินในตู้ที่บริษัท พลางโทรศัพท์คุยกับพราวว่า

“เงินเดือนเดือนแรกของฉันมาแล้วแก เป็นปลื้มอ่ะ”

“งั้นเลี้ยงเพื่อนเดี๋ยวนี้เลยจะได้เป็นสิริมงคลในชีวิตแกเจริญๆยิ่งๆไปไง” ภัทรลดาบอกว่าเขามีแต่เลี้ยงพ่อแม่จะได้เจริญหน่อย หยอกเพื่อนว่าได้ช่องกินฟรีเชียวนะ “อ้าว...กัลยาณมิตรอย่างฉันถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์นะแก ไม่เลี้ยงแล้วจะเสียใจ”

ภัทรลดาคุยอย่างร่าเริงว่าตอนแรกก็ตั้งใจจะเลี้ยงอยู่แล้วเพราะได้โอทีมามากกว่าเงินเดือนอีก แต่เธอทวงเก่งอย่างนี้ตนเปลี่ยนใจแล้ว พราวโวยว่าไม่พูดแล้ว บ่นว่าทวงนิดทวงหน่อยทำเขี้ยว

ภัทรลดาหัวเราะขำ แล้วก็สะดุดเมื่อรู้สึกมีคนมากระตุกแขนเสื้อ ก้มมองเห็นเป็นลูกเกด

“ป้าภัทรเลี้ยงไอติมลูกเกดด้วยนะคะ ลูกเกดอยากกินไอติม” ลูกเกดยิ้มแฉ่งอย่างประจบ ภัทรลดานึกไม่ถึงว่าจะเจอลูกเกดที่นี่

ooooooo

ภัทรลดาพาลูกเกดไปซื้อไอศกรีมกลับมา นินันท์ขอโทษที่ลูกเกดรบกวน ภัทรลดาบอกว่าตนอยากซื้อให้เอง ถามนินันท์ว่ามีธุระอะไรกับไตรภพหรือ นินันท์บอกว่าไตรภพบอกให้มาหาแต่ไม่ได้บอกอะไร

เมื่อนินันท์ ลูกเกดและภัทรลดาเข้าไปในห้องทำงานของไตรภพ ทุกคนแปลกใจที่เห็นเด็กหญิงฝรั่งวัยไล่เลี่ยกับลูกเกดนั่งกอดตุ๊กตาอยู่คนเดียวที่โซฟา เด็กหญิงมองทุกคนอย่างระแวง กอดตุ๊กตาแน่น

นินันท์ถามภัทรลดาว่าเด็กที่ไหน ภัทรลดาก็ไม่ทราบ ลูกเกดเดินไปหาเด็กหญิงประสาเด็กด้วยกันชมว่าตุ๊กตาน่ารักจัง

“ของเค้า...อย่ามายุ่ง” เด็กคนนั้นพูดภาษาไทยชัดเจน ลูกเกดบอกว่ายังไม่ทันจะยุ่งเลย ขี้งก ก็พอดีไตรภพเปิดประตูเข้ามา ทุกคนมองเขาถามด้วยสายตา เด็กคนนั้นโผหาเขาร้องเรียก “แดดดี้...”

ไตรภพจึงแนะนำว่า “นี่ยัยแคท ชื่อจริงแคทลียา ลูกสาวพี่เอง มาจากอเมริกา พี่เพิ่งไปรับมาเมื่อกี้นี้เอง”

ทั้งนินันท์และภัทรลดาตกใจสุดๆ คาดไม่ถึงว่าไตรภพจะมีลูกแล้วเพราะไม่มีใครรู้มาก่อนเลย

ข่าวไตรภพมีลูกแล้วกลายเป็นเรื่องฮือฮากันในบริษัท โดยเฉพาะมาลาตีถึงกับถามภัทรลดาว่าภรรยาไตรภพเป็นใครมีรูปไหม อยากรู้ว่าสวยแค่ไหน ถามซอกแซกกระทั่งบอกว่าจะไปอัพไซส์มาสู้สักพันซีซี เลยถูกภัทรลดาเตือนว่าถึงพิมลภาจะไม่ได้เข้าออฟฟิศ แต่เธอในฐานะเลขาก็น่าจะมีอะไรทำบ้างไม่ใช่หรือ มาลาตีเลยสะบัดหน้าไปอย่างไม่พอใจ

เมื่อนินันท์พาแคทกลับบ้าน เจอวิสาก็บอกแคทว่านี่คุณย่า แคทมองไปรอบๆ ตื่นๆ อย่างระแวง มือยังกอดตุ๊กตาไว้แน่น จนนินันท์บอกให้สวัสดีคุณย่า แคทถามว่าคุณย่าคืออะไร พอนินันท์บอกว่าคุณย่าคือแกรนด์มาเป็นมัมของแดดดี้ แคทจึงไหว้อย่างน่ารัก พอวิสาขออุ้มก็เดินเข้าไปให้อุ้มด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

พอธนาธิปกลับมาถามก็ไม่มีใครรู้ว่าแม่แคทเป็นใครเขาจึงเข้าไปปะเหลาะถามว่าแม่หนูชื่ออะไร แคทบอกว่า

“ไม่ทราบค่ะ แดดดี้ไม่ให้บอก แดดดี้สั่งว่าถ้าใครถามมากให้โทร.หาแดดี้ แดดดี้จะเตะมันเอง”

“ไอ้เพื่อนเวร ดันรู้ทัน” ธนาธิปบ่นขำ เคืองๆ

ooooooo

วิสาพาแคทไปดูห้องนอนบอกว่าเดิมทีห้องนี้เป็นห้องของแดดดี้ให้แคทนอนห้องนี้ไปก่อน แล้วเรียกลูกเกดให้มาอยู่เป็นเพื่อนน้องก่อน แต่พอลูกเกดเข้ามาอยู่เป็นเพื่อน ถูกแคทมองอย่างปั้นปึ่งไล่ไม่ต้องมายุ่ง

“เด็กไม่ดี เค้าเป็นพี่ตัวนะ คอยดูเถอะ เค้าจะฟ้องลุงภพ”

แคทแผดเสียงร้องไห้ลั่นบ้าน วิสาเข้ามาดูก็ฟ้องว่าถูกลูกเกดรังแก ลูกเกดงงที่ถูกใส่ความ ซ้ำยังถูกวิสาดุว่าทำไมรังแกน้อง ลูกเกดโทร.เล่าให้ภัทรลดาฟัง ภัทรลดาวางแผนที่จะสอนเด็กทั้งสองให้รักและแบ่งปันกัน จึงซื้อตุ๊กตาไทยให้ลูกเกดหลายตัว ลูกเกดเล่นตุ๊กตาสมมติเป็นพ่อแม่ลูก เป็นครอบครัวน่ารักอบอุ่น

แคทเห็นตุ๊กตาไทยน่ารักก็จะมาเล่นด้วย ลูกเกดไม่ให้เล่นก็ฟ้องวิสาว่าลูกเกดไม่ให้เล่นตุ๊กตาด้วย วิสาจึงชวนให้ทั้งสองมาเล่นเกมกัน ถามว่า “อะไรเอ่ยยิ่งแบ่งก็ยิ่งเพิ่มขึ้น”

ลูกเกดบอกว่าเงิน แคทบอกว่าขนมเค้ก วิสาบอกว่าไม่ใช่ ถามว่ายอมกันหรือยัง พอเด็กทั้งนองพยักหน้า วิสาเฉลยว่า

“ความสุขไงล่ะจ๊ะ ของอย่างอื่นเวลาเราแบ่งออกไปมันจะลดลง แต่ความสุขยิ่งเราแบ่งให้คนอื่น มันก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น” วิสาหยิบตุ๊กตาขึ้นมา “เหมือนตุ๊กตาพวกนี้ไง ถ้าเล่นคนเดียวมันก็สนุกคนเดียว แต่ถ้าเราเล่นด้วยกัน มันก็สนุกมากขึ้น”

ลูกเกดกับแคทมองหน้ากัน ลูกเกดบอกว่าในฐานะตนเป็นพี่จะแบ่งให้แคทเล่นด้วยก็ได้ แคทเองก็ยื่นตุ๊กตาของตนให้ลูกเกดยืมเอ็มเจของตนไปเล่นด้วย แล้วเด็กทั้งสองก็ตบมือไฮไฟว์กัน วิสาเห็นหลานแบ่งตุ๊กตากันเล่นก็ยิ้มอย่างมีความสุข

ooooooo

เพื่อจะให้ตนเองแข็งแรงและให้ความสุขแก่พิมลภาได้เหมือนเดิม อรรณพให้ประโยชน์หายาโด๊ปให้บำรุง แม้ยาจะขมจนกลืนแทบไม่ลงแต่อรรณพก็พยายามกินบอกพยาบาลที่ทักว่าเห็นหน้าท่านแล้วตนยังขมแทนเลยว่า

“ยาดีก็อย่างนี้แหละ รู้ไหมว่ายาตัวนี้มีเงินก็ซื้อไม่ได้นะ” พอพยาบาลชมว่าท่านกระปรี้กระเปร่า หน้ามีสีเลือดขึ้นเยอะ อรรณพก็ยิ่งดีใจบอกว่าตนเองก็รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นกว่าตอนป่วยใหม่ๆเยอะเลย

ขณะนั้นเองอรรณพเห็นพิมลภาแต่งตัวจะออกนอกบ้าน พอถามก็บอกว่าตนมีโปรเจกต์ที่อยากทำเยอะแยะไปหมด แต่ไม่อยากใจร้อนทำให้เขาเสียเงินอีก เลยต้องพูดคุยกับคนที่มีความรู้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ก่อน ประโยชน์บอกว่าถ้าอยากทำตนมีมืออาชีพให้ไม่ต้องไปพึ่งคนอื่น จับมือพิมลภาอ้อนขอให้เธออยู่บ้านสักวันตนอยากอยู่กับเธอจริงๆ

พิมลภาแกล้งทำหน้าจ๋อยอ้างว่าวันนี้ต้องไปดูงานธุรกิจภานัดเขาไว้แล้ว เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน เธอหอมแก้มเอาใจทีนึง สัญญาว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเขาจนกว่าเขาจะเบื่อตน อรรณพจำต้องพยักหน้า มองตามพิมลภาที่เดินกรีดกรายไปเซ็งๆ

ooooooo

วันนี้ขณะภัทรลดาพาอาทรกับพราวไปเลี้ยงฉลองเงินเดือนออกนั้น ก็ได้รับโทรศัพท์จากปิ่นมณีว่าพ่อหัวใจวาย ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล

ภัทรลดา พราวและอาทร รีบไปโรงพยาบาล ปิ่นมณีบอกว่าโชคดีที่มีหมออยู่ที่สภาไม่อย่างนั้นคงแย่ พราวถามว่ามีใครโทร.บอกพิมลภาหรือยัง ปิ่นมณีบอกว่าโทร.ไปแล้วแต่พิมลภาปิดเครื่อง บ่นว่าไม่รู้ทำไมต้องปิดเครื่องตอนนี้ก็ไม่รู้ หารู้ไม่ว่าพิมลภากำลังนอนให้พนักงานนวดสปาอย่างสบายอารมณ์ พอออกจากสปาก็ไปเที่ยวผับกับมาลาตี บอกมาลาตีว่า

“ขืนเปิดมือถือ คุณอรรณพก็โทร.มาจิกไม่หยุดน่ะสิจ๊ะ ไม่เอาล่ะฉันอยากมีอิสระ” มาลาตีหยอกว่าระวังจะมีคนมาคาบท่านของเธอไป “อยากเอาก็เอาไปเถอะจ้ะ ฉันไม่หวงหรอก เอาไปแล้วจะรู้สึก” ประโยคหลังเธอพูดเบาๆอย่างมีนัย

มาลาตีเห็นหนุ่มหล่อคนหนึ่งมองมาต่างก็ส่งสายตาให้กัน มาลาตีจึงขอไปรีแลกซ์ก่อน พอมาลาตีลุกไปพิมลภาก็เห็นอีกหนุ่มมองตนอยู่ด้วยสายตากรุ้มกริ่ม สายตาสปาร์คกันอย่างจัง

ooooooo

หน้าห้องผ่าตัดที่โรงพยาบาลพวกนักข่าวพากันมาซักถามอาการของศราภัทรกับปิ่นมณีที่กำลังเครียดหนัก จนอาทรเข้าไปกันนักข่าวขออย่าเพิ่งถามได้ไหมเพราะทุกคนกำลังเครียด

ภัทรลดาออกจากร้านอาหารก็มาโรงพยาบาล เธอถูกไตรภพโทร.มาตำหนิว่าให้เวลาพักกินข้าวไม่ได้ให้เลิกงาน แล้วว่าเป็นชุดหาว่าคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อก็เป็นแบบนี้แหละ ภัทรลดาอึดอัดมากบอกว่าวันนี้ไม่อยากเถียงด้วยถ้าเขาต้องการใบลาพรุ่งนี้จะเขียนให้ เขาบอกว่าไม่ต้องการใบลา อยากรู้ว่าทำไมเธอถึงกลับมาทำงานไม่ได้ หาว่าคอร์รัปชันเวลาทำงาน

“คุณพ่อฉันหัวใจวาย เหตุผลแค่นี้พอหรือยังล่ะ

ค่ะ” แม้น้ำตาจะไหลพรากแต่เธอก็กลั้นไว้ไม่ให้เสียงร้องไห้ออกมา

ไตรภพตกใจไม่คิดว่าจะมีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ เขารีบไปที่โรงพยาบาล พอดีหมอออกมาบอกปิ่นมณีว่าการทำบอลลูนถือว่าประสบผลสำเร็จ ตอนนี้อาการคนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ก็คงต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิดอีกสักพัก ปิ่นมณีดีใจมากเธอไหว้ขอบคุณหมอ

“เรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดไม่ต้องห่วงนะครับ ผมรับผิดชอบเอง” ไตรภพเอ่ยขึ้น มองไปทางภัทรลดาแบบรู้สึกผิด ปิ่นมณีบอกว่าไม่รบกวนดีกว่า “อย่าเรียกว่ารบกวนครับ ยังไงเราก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ถ้าท่านอรรณพรู้ว่าผมไม่ช่วยเหลืออะไรเลย คงด่าผมเปิงแน่” ปิ่นมณีจึงขอบคุณแล้วจะเดินไป

แต่เพราะเครียดและพักผ่อนไม่พอปิ่นมณีเดินเซ บอกว่าเวียนหัวสงสัยความดันจะขึ้น อาทรจึงช่วยหายาลดความดันในกระเป๋าให้และไตรภพรีบไปเอาน้ำมาให้กินยา ปิ่นมณีมองเขาด้วยความรู้สึกดีพูดกับภัทรลดาว่าไม่เห็นร้ายกาจอย่างที่พิมลภาว่าเลย ภัทรลดาบอกว่าคนคุ้มดีคุ้มร้ายเอาแน่ไม่ได้ อย่าไปสนใจเลย

พอพูดถึงพิมลภากัน อาทรถามอย่างมีความเห็นว่าทำไมป่านนี้เธอยังไม่เปิดมือถือเสียที

เมื่อศราภัทรปลอดภัยแล้ว ไตรภพเสนอให้ภัทรลดากลับไปพักผ่อน ภัทรลดาไม่กลับเพราะคุณพ่อยังไม่รู้สึกตัว แต่ถ้าเขาจะไล่ตนออกก็ตามสบาย ไตรภพขอโทษที่ตนพูดไม่ดีกับเธอ ภัทรลดาประชดว่าคนอย่างเขายอมขอโทษง่ายๆอย่างนี้หรือ ไตรภพบอกว่าถ้าตนผิดตนยอมขอโทษอยู่แล้ว

เมื่อภัทรลดาจะอยู่เฝ้าพ่อทั้งคืนเขาจึงอยู่เป็นเพื่อน ภัทรลดารู้สึกดีกับเขาแต่บอกให้เขากลับไปอยู่เป็นเพื่อนน้องแคทดีกว่า

“ผมโทร.คุยกับแกแล้ว แกโอเค แล้วมีน้าสากับครอบครัวยัยนิอยู่ด้วย ยังไงแกก็ไม่เหงาหรอก”

“งั้นก็ตามใจเถอะค่ะ” ภัทรลดาเอ่ยเสียงอ่อนโยนด้วยความรู้สึกดีที่เขาเป็นห่วงตนและพ่อ

ooooooo

อาทรขับรถพาปิ่นมณีกลับไปพักผ่อนที่บ้านโดยมีพราวนั่งมาด้วย มาถึงหน้าผับ อาทรเห็นพิมลภาควงหนุ่มหล่ออี๋อ๋อกันออกมา เขาจอดรถบอกพราวว่าจะลงไปซื้อเกี๊ยวไปกินที่บ้านหน่อย

อาทรเดินตรงไปที่พิมลภา เธอกำลังยื่นกุญแจรถให้หนุ่มหล่อขับรถไปในที่ที่เขาอยากพาไป อาทรโผล่พรวดออกไป แย่งกุญแจรถคืน พิมลภาตกใจไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่

พิมลภาบอกหนุ่มหล่อว่าวันนี้ตนคงไม่สะดวกไปกับเขาแล้วเอาไว้วันหลังแล้วกัน พอหนุ่มหล่อไปทั้งคู่ก็ถกเถียงกันรุนแรง พิมลภาขู่ว่าถ้าเขาพูดอะไรให้ตนเสียหายคราวนี้ไม่แค่ถูกซ้อมแน่ ทำให้อาทรรู้ว่าที่แท้คราวก่อนเธอเป็นคนส่งคนมาซ้อมตน แต่อาทรไม่ได้มีอารมณ์หึงหวงเพราะตัดใจได้แล้ว เขายัดกุญแจรถใส่มือพิมลภาบอกเธอว่า

“ที่ผมเสียเวลามาพูดกับคุณ ก็เพราะทนไม่ได้ที่คุณเอาแต่หาความสุขใส่ตัว ในขณะที่พ่อคุณเกือบตาย” พิมลภาถามว่าเขาพูดเรื่องอะไร “เปิดมือถือดูซะบ้างนะว่ามีกี่มิสคอลหรือถ้าไม่เชื่อก็ไปหาคุณแม่คุณไหมล่ะ นั่งอยู่ในรถผม เพราะเราเพิ่งกลับจากการเฝ้าพ่อคุณที่โรงพยาบาล”

พิมลภาหน้าเสีย ไม่คิดว่าจะมีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้

ooooooo

เมื่อพิมลภาไปที่โรงพยาบาล เธอบีบน้ำตากราบขอโทษศราภัทรที่มัวแต่ทำงานจนไม่ได้ดูแลคุณพ่อ ไตรภพยิ้มเยาะอย่างรู้ทัน แต่ภัทรลดาเข้าประคองพี่สาวปลอบว่าอย่าโทษตัวเองเลย

พิมลภาอยู่เพียงครู่เดียวก็อ้างว่าไม่อยากอยู่เดี๋ยวจะทะเลาะกับไตรภพ ขอกลับไปพักผ่อน ให้ภัทรลดาเฝ้าคุณพ่อไปก่อน ไตรภพไปซื้อกาแฟมาสองถ้วยมีผ้าห่มพาดบ่าเข้ามา พูดเยาะเย้ยพิมลภากับภัทรลดาว่า มาบีบ น้ำตาสองสามหยดพอไม่ให้น่าเกลียดแล้วกลับไปนอนสบายๆที่บ้าน เลยเกือบทะเลาะกับภัทรลดาที่หาว่าเขากวนประสาท มองพี่สาวตนในแง่ร้าย

ไตรภพส่งกาแฟให้ภัทรลดาแล้วเอาผ้าห่มคลุมไหล่ให้บอกว่าถ้าเป็นอะไรไปอีกคนจะไม่มีใครดูแลคุณพ่อเธอ ทำให้ภัทรลดารู้สึกดี เขานั่งข้างๆ เธอเอ่ยว่า “คุณนี่รักคุณพ่อคุณมากเลยนะ” ภัทรลดาบอกว่าใครๆก็รักพ่อทั้งนั้นแหละ พูดแล้วนึกได้ว่าเขาไม่ถูกกับพ่อ เลยเปลี่ยนคุยเรื่องน้องแคทถามว่าทำไมไม่ให้ไปอยู่กับเขาที่บ้าน

“ผมต้องทำงานไม่ค่อยมีเวลาดูแลยัยแคท ท่านอรรณพกับพี่สาวคุณก็คงไม่เหมาะกับการเลี้ยงเด็กด้วย อยู่กับน้าสาดีที่สุดแล้ว มีเวลาเมื่อไหร่ค่อยไปหาแก” ภัทรลดาถามว่าเขากลับมาอยู่บ้านน้าสาไม่ง่ายกว่าหรือ ถามว่าไม่ไว้ใจพี่สาวตนเลยกลับไปใช่ไหม ไตรภพนิ่ง ทำให้ภัทรลดารู้สึกว่าระหว่างตนกับไตรภพยังมีบางอย่างขวางกั้นอยู่

ทั้งสองต่างสับสนกับความคิดของตัวเองที่มีต่ออีกฝ่าย ต่างนิ่งเงียบอยู่กับความคิดของตัวเอง

ooooooo

ยงยุทธมาเยี่ยมศราภัทรที่โรงพยาบาล ทาริกาก็นำขนมที่ร้านมาเยี่ยม ไตรภพทักทายทาริกาอย่างสนิทสนม พูดประชดภัทรลดาว่า โชคดีที่ทาริกามา ไม่อย่างนั้นไม่ค่อยมีใครคุยกับตนตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว

ความสนิทสนมระหว่างไตรภพกับทาริกาทำให้ยงยุทธมองงงๆ ไม่รู้ว่าทั้งคู่ไปสนิทสนมกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ไตรภพอาสาจะไปส่งทาริกา เธอบอกว่าตนไปเอง ได้ แต่พอเดินมาที่ลิฟต์ด้วยกัน เจอยงยุทธยังรอลิฟต์อยู่ เขาบอกไตรภพว่าออกมาแล้วเพื่อนโทร.มาเลยคุยกันยาว ระหว่างนั้นไตรภพคุยกับทาริกาชวนไปทานข้าวด้วยกัน ตนจะเลี้ยงขอบคุณเธอ ทาริกาบอกว่าให้เขานัดมาเพราะตนจัดเวลาได้ ไตรภพจึงขอไอดีไลน์เธอเผื่อจะได้ไลน์บอก

ระหว่างนั้นทาริกาสังเกตเห็นยงยุทธไม่พอใจ เธอเข้าใจเขาและรู้สึกไม่สบายใจ

ไตรภพซื้อขนมจากร้านทาริกามาฝากเด็กๆ แคทถามอ้อนว่าเมื่อไหร่แดดดี้จะมาอยู่กับตน ไตรภพบอกว่าตนก็คิดถึงแคทแต่ต้องอยู่ที่บ้านคุณปู่เพราะคุณปู่ไม่สบายแดดดี้ต้องคอยดูแล

แคทถามว่างั้นให้คุณปู่มาอยู่บ้านนี้ได้ไหม ตนอยากเจอคุณปู่ ไตรภพยิ้มเยาะบอกว่าคุณปู่ไม่มาหรอกเพราะอยู่บ้านหลังใหญ่จนเคยตัว ทนอยู่บ้านหลังเล็กๆ อย่างนี้ไม่ไหวแน่

“ไอ้ปากเสีย สอนเรื่องไม่เป็นเรื่องให้หลานฉัน” เสียงอรรณพดังขึ้นพร้อมกับพารถเข็นเข้ามา มีคนใช้ถือเสื้อผ้าเด็กผู้หญิงและตุ๊กตามากมายเข้ามา ทั้งไตรภพ และวิสาตกใจไม่คิดว่าอรรณพจะมาถึงที่นี่

ooooooo

อรรณพด่าไตรภพว่ามีลูกมีเมียก็ไม่บอกตน ถ้านินันท์ไม่โทร.บอกตนก็คงไม่รู้ ถามว่าแม่เด็กเป็นใคร

ไตรภพบอกว่าแม่เด็กเป็นอเมริกัน ตนไม่ได้แต่งงานเลยไม่คิดบอกท่าน อรรณพโมโหแต่ก็ไม่รู้จะด่าอย่างไรให้เจ็บได้

แคทดีใจที่ปู่มาหา เข้าไปอ้อนประสาเด็กผู้หญิง จนอรรณพกอดคอแคทบอกว่าทั้งลูกเกดและแคทเป็นหลานตนต้องซื้อมาให้อยู่แล้ว แคทถามว่าคุณปู่เป็นอะไร พออรรณพบอกว่าเดินไม่ได้ แคทฉอเลาะว่า

“งั้นคุณปู่รอเดี๋ยวนะคะโตขึ้นแคทจะเป็นหมอ แล้วมารักษาคุณปู่เอง” ทำให้อรรณพหัวเราะชอบใจ ดึงแคทเข้าไปกอด ลูกเกดก็ชวนคุณตาอยู่ทานข้าวเที่ยงด้วยกัน ตนอยากทานข้าวกับคุณตา อรรณพหยอกว่า “ไปถามคุณยายเราก่อนว่าเขายอมให้กินหรือเปล่า”

“แค่หุงข้าวเพิ่มอีกนิดหน่อยไม่ลำบากหรอกค่ะ” วิสาพูดหน้านิ่งๆ แล้วเลี่ยงไปเข้าครัว อรรณพมองตามวิสาไปอย่างรู้สึกผิด ส่วนไตรภพมองพ่ออย่างสมเพชที่ไม่รู้จักรักษาคนดีๆอย่างน้าสาไว้ กลับไปคว้าคนอย่างพิมลภา

พิมลภาฉวยโอกาสที่ไตรภพมีลูกโดยที่บ้านไม่มีใครรู้ ภัทรลดาบอกว่าคงเห็นเป็นเรื่องส่วนตัวไม่สำคัญอะไร

“ทำไมจะไม่สำคัญ พอคุณอรรณพรู้ข่าวแทนที่เขาจะมาเยี่ยมคุณพ่อกับพี่ เขากลับรีบไปหาหลานเขาก่อน” ภัทรลดาบอกว่าเขาเป็นปู่หลานกันไม่มีอะไรแปลก “อย่าไร้เดียงสานักเลยภัทร คุณอรรณพอายุมากแล้ว มีหลานตัวเล็กๆคอยประจบขี้คร้านจะหลง แล้วตั้งนานคุณไตรภพก็ไม่เห็นบอกว่ามีลูกมีเมียแล้ว แต่จู่ๆก็เอาลูกมาแถมเอาไปไว้ที่บ้านแม่เลี้ยงเขาอีก เป็นแผนที่จะดึงคุณอรรณพให้ไปบ้านโน้นชัดๆ”

พิมลภาเป่าหูยุยงภัทรลดา แล้วหว่านล้อมให้เธอเป็นหูเป็นตาให้ตนด้วย ถ้าไม่ช่วยตนก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปสู้กับพวกเขา เราเป็นพี่น้องกัน ต้องเข้าข้างตนใช่ไหม ภัทรลดาจำต้องรับคำทั้งที่ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องกับการแก่งแย่งกันของไตรภพกับพิมลภาเลย

พิมลภายิ้มพอใจที่ภัทรลดายอมเป็นมือเป็นเท้าให้ตนเสมอ แต่ภัทรลดาอึดอัดมากที่ตนมีทางเลือกน้อยลงทุกที

ooooooo

ด้วยการชักใยยุยงของพิมลภา คำรณที่ถูกย้ายไปทำงานที่ห่างไกล เขาสั่งลูกน้องเอาขยะมีพิษไปทิ้งแม่น้ำ และพงหญ้าข้างทางเปลี่ยวเพื่อโกยเงินจากการรับจ้างกำจัดขยะมีพิษ โกหกลูกน้องว่าเป็นคำสั่งของไตรภพที่เป็นซีอีโอบริษัท

ผ่านไปสองสามสัปดาห์ผู้สื่อข่าวก็มีทั้งภาพการลักลอบทิ้งขยะมีพิษและผลกระทบต่อชาวบ้าน ไตรภพถามประโยชน์ว่าการกำจัดขยะมีพิษจากโรงงานเป็นหน้าที่นิคมอุตสาหกรรมของเราไม่ใช่หรือ

“ครับ เราเก็บเงินจากโรงงานที่เช่านิคม แล้วก็เอาไปกำจัดตามกรรมวิธีไม่เคยมีปัญหาอะไร ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นมาได้ยังไง” ประโยชน์สงสัย ก็พอดีภัทรลดามารายงานว่าคุณวันชัยผู้จัดการโทร.มาแจ้งว่าชาวบ้านรอบนิคมอุตสาหกรรมรวมตัวกันประท้วงใหญ่แล้ว ไตรภพสั่งให้จองตั๋วเครื่องบินให้ตน ประโยชน์และเธอ ลงไปดูปัญหาทันที

คำรณให้ลูกน้องแฝงตัวในกลุ่มชาวบ้าน เมื่อไตรภพไปแก้ปัญหา คำรณก็ให้ลูกน้องยุยงปลุกปั่นชาวบ้านและแอบขว้างปาก้อนหินถูกภัทรลดาหัวแตก ไตรภพยิงปืนขึ้นฟ้าขู่แล้วพาเธอไปทำแผล เสร็จแล้วลงมาแก้ปัญหาโดยมีตำรวจมาจับตัวป่วนจากภาพกล้องวงจรปิด ปรากฏว่าเป็นลูกน้องคำรณ ไตรภพสงสัยจะเป็นพวกที่รุมทำร้ายคราวก่อนด้วย

คำรณตกใจกลัวเรื่องจะสาวมาถึงตัวโทร.ปรึกษาพิมลภาให้ช่วย เธอรับปากพอให้ผ่านๆไปแล้วตัดสายเลย คำรณเจ็บใจที่เมื่อภัยมาถึงตัวก็ถูกทิ้ง แต่เมื่อเธอเลียบเคียงถามอรรณพเรื่องนี้ เธอหาว่าคำรณชอบอ้างว่าสนิทกับตน แต่ถึงจะสนิทก็ไม่มีสิทธิ์ทำอย่างนี้ อรรณพดีใจที่เธอไม่มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ บอกว่าถ้าเช่นนั้นตนจะบอกประโยชน์ให้จัดการไปเลย

“ค่ะ” พิมลภายิ้มหวานรับคำ โล่งใจที่ปัดเรื่องได้พ้นตัว เสร็จแล้วหักซิมเก่าทิ้งเปลี่ยนซิมใหม่ตัดการติดต่อกับคำรณ

เมื่อจัดการปัญหาเรียบร้อยขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯแล้ว ไตรภพขับรถไปส่งภัทรลดา ส่งเธอแล้วไตรภพทำที ง่วงมากจนภัทรดาเป็นห่วง พอเขาขอนอนที่บ้านเธอสักคืน ภัทรลดาจึงจัดให้ไปนอนที่ห้องว่าง พอปิ่นมณีรู้ในตอนเช้าก็ตำหนิภัทรลดาที่ให้ผู้ชายเข้ามานอนในบ้านถึงเป็นเจ้านายก็ไม่งาม ฝ่ายศราภัทรไม่ติดใจเรื่องนี้แต่พอเห็นแผลที่หัวภัทรลดาก็บอกพรุ่งนี้ให้ลาออกจากบริษัทเลย ทั้งภัทรลดากับไตรภพขอร้องอย่าเพิ่งให้ลาออก ศราภัทรคาดโทษว่าอย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกก็แล้วกัน

ooooooo

ไตรภพเห็นภัทรลดาถูกทั้งคุณพ่อและคุณแม่ตำหนิก็ไม่สบายใจ โดยเฉพาะปิ่นมณีที่ตำหนิว่าเธอทำอย่างนี้หมวดยงยุทธมาเห็นเข้าจะคิดอย่างไร เขาเปรยๆกับภัทรลดาว่าดูๆคุณแม่เธอจะปลื้มผู้หมวดยงยุทธเหลือเกิน

พอดีหมวดยงยุทธหิ้วของมาเยี่ยม เจอไตรภพกำลังจะกลับหมวดถามว่าทำไมรีบกลับ เขาบอกว่ามีลูกต้องไปดูแล ยงยุทธทำหน้าตื่นถามภัทรดาว่าไตรภพมีลูกแล้วหรือ แล้วภรรยาล่ะ ภัทรลดาบอกว่าคงตามมาทีหลังกระมัง

ไตรภพกลับบ้านวิสาได้ไม่นาน มาลาตีก็ไปหา วิสาไปเปิดประตูให้ ไตรภพถามมาลาตีว่ามาได้ยังไง

มาลาตีมาอ่อยไตรภพอย่างไม่เกรงใจใคร แคทที่หวงพ่อมองอย่างไม่พอใจ นอกจากไม่ยอมไหว้แล้วยังแกล้งโยนจิ้งจกใส่ พอมาลาตีไล่ตีก็เทถุงส้มที่พื้นทำให้มาลาตีเหยียบส้มล้มกลิ้ง เอาแก้วน้ำหวานสาดใส่แล้วเอาแป้งทำอาหารสาดใส่อีก แล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้อง ธนาธิปบอกไตรภพว่า แคทหวงพ่อแบบนี้เขาหมดสิทธิ์มีสาวใหม่แล้ว

ไตรภพโทร.ปรึกษาภัทรลดา เธอบอกว่าถ้าเราไปกันสามคนแคทคงไม่คิดอะไร ดังนั้น ไตรภพ ภัทรลดา และทาริกาจึงพาแคทไปเที่ยวสวนสนุก แล้วก็เกิดเรื่องอีกจนได้เมื่อไตรภพกินของเลอะปากภัทรลดาเอาทิชชูเช็ดให้ แคทเห็นพอดี อารมณ์หวงพ่อพุ่งปรี๊ด ทำทีบอกภัทรลดาว่าอยากล้างมือ พอภัทรลดาพาเข้าห้องน้ำก็ถูกแคทแกล้งฉีดน้ำใส่ แลบลิ้นหลอกบอกว่าสมน้ำหน้าอยากมายุ่งกับแดดดี้ทำไมแล้ววิ่งออกไปเลย

ไตรภพเห็นแคทวิ่งออกมาและภัทรลดาเดินตัวเปียกออกมาก็เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ภัทรลดาบอกว่า ตนซุ่มซ่ามเองไม่เกี่ยวกับแคท ไตรภพดุว่าอย่าออก รับแทน แล้วหันไปดุแคทปรามว่าเมื่อวานนี้ก็ทีนึงแล้ว วันนี้ยังทำอีก เด็กไม่ดี

“แดดดี้ไม่รักแคทแล้ว แคทเกลียดแดดดี้” แล้วแคท ก็วิ่งหนีไป ภัทรลดาร้องเรียกก็ไม่หยุด เธอจึงรีบตามไป

ไตรภพมองตามไปอย่างหงุดหงิด เริ่มเป็นห่วงนิสัยของแคทขึ้นมา...

ooooooo