ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ทางผ่านกามเทพ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

นุ้ยเฝ้าไตรภพอยู่ที่ห้อง เห็นภัทรลดาหายไปนานจึงเดินออกมาดู ไปถึงตู้โทรศัพท์เห็นหูโทรศัพท์ห้อยต่องแต่งอยู่นุ้ยรู้ทันทีว่าเหตุการณ์ไม่ปกติ รีบเดินออกไปมองหา

นุ้ยเห็นหลังภัทรลดาเดินไปกับเดชา ก็รีบวิ่งกลับไปบอกไตรภพ เขาลุกพรวดถามว่าภัทรลดากับเดชาไปนานหรือยัง และไปไหนกัน นุ้ยไม่รู้เห็นขึ้นรถกระบะที่หน้าโรงพยาบาลไปเมื่อกี๊นี้เอง

ไตรภพลุกพรวดจากเตียงกระชากสายน้ำเกลือออก มีเลือดหยดที่เตียงเป็นดวง เขาวิ่งอ้าวออกไปถึงหน้าโรงพยาบาลถามนุ้ยว่ารถกระบะสีอะไร แล้ววิ่งไปถามคนขายฝรั่งดองแถวนั้นว่าเห็นรถกระบะที่จอดอยู่ตรงนี้ไหม ตอนนี้ขับไปไหนแล้ว คนขายฝรั่งดองชี้ให้ดูว่าไปทางโน้น...

ไม่มีทางเลือก! ไตรภพชกคนขายฝรั่งดองล้มแล้วแย่งรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างตะบึงไล่ตามรถกระบะไป

เดชานั่งประกบภัทรลดาอยู่เบาะหลัง ที่เบาะหน้ามีลูกน้องอีกคนนั่งอยู่กับคนขับ เดชาพูดอย่างลำพองใจว่าอยู่ดีๆวันนี้ก็มีเนื้อเดินมาป้อนถึงปาก ลูกน้องหน้าหื่นขอเอี่ยวด้วย ภัทรลดาทั้งกลัวทั้งขยะแขยง

พวกมันคุยกันถึงพ่อของภัทรลดาว่าเป็นอดีตนายพลและตอนนี้ก็เป็น ส.ว.ด้วยถ้าลูกสาวบุบสลายไปก็เสียราคาแย่ คุยกันอย่างกระหยิ่มว่าวันนี้นอกจากจะได้ล้างแค้นพวกบนเกาะแล้วจะขอเงินติดปลายนวมสักสิบยี่สิบล้านด้วย

ภัทรลดาพูดให้รู้ว่า พ่อตนมีเงินเก็บอยู่บ้างแต่ก็ไม่มากขนาดนั้นหรอก

“ถ้าไม่มีเงิน” เดชาชักมีดออกมายิ้มหื่น “งั้นขอเป็นลูกเขยแทนก็แล้วกันนะ”

ภัทรลดานั่งเกร็ง ทั้งกลัวมีดและขยะแขยงความกักขฬะของพวกเดชา

ooooooo

ไตรภพที่ยังอ่อนเพลียแต่ด้วยความเป็นห่วงภัทรลดาเขาบึ่งมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างขายฝรั่งดองตามรถกระบะไป พอเห็นมันอยู่ข้างหน้าเขาก็เลี้ยวเข้าถนนซอยเพื่อไปดักหน้าอย่างรู้ทาง

ระหว่างนั้น ภัทรลดาก็พยายามพูดขู่พวกเดชาว่าพ่อตนส่งคนมารับแล้ว ถ้าไม่เจอตนพ่อต้องพลิกจังหวัดหาแน่ๆ ถูกเดชาหัวเราะเยาะว่าลูกไม้ตื้นๆ หลอกตนไม่ได้หรอก

พวกเดชาย่ามใจไม่รู้ว่าถูกไตรภพตามมา จนกระทั่งไตรภพขี่รถขายฝรั่งขึ้นตีคู่รถกระบะและพยายามเบียด มัน เดชาสั่งลูกน้องให้เบียดและบี้รถขายฝรั่งเลย ภัทรลดาพยายามยื้อแย่งพวงมาลัยหักหลบจากรถของไตรภพ ถูกเดชาตบหน้าอย่างแรง เป็นโอกาสให้ไตรภพขับรถมอเตอร์– ไซค์พุ่งเข้าชนรถกระบะ โดยตัวเขากระโดดลงจากรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างกลิ้งไปบนถนนก่อนแล้ว รถกระบะเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ข้างทางอย่างจัง

ลูกน้องเดชาที่ขับรถและนั่งคู่มาถูกกระแทกสลบเหมือด ภัทรลดาพยายามออกจากรถกระบะ เห็นไตรภพนอนอยู่ที่ถนนเธอตกใจรีบไปหา ถูกเดชาเข้ามาดึงตัวไว้ถามว่าจะไปไหน ภัทรลดากัดมือมันจนต้องปล่อย พริบตานั้นไตรภพลุกขึ้นเตะเดชากระเด็น ทั้งสองสู้กันด้วยหมัดลุ่นๆ พักหนึ่ง เดชาเหลือบเห็นมีดตนที่ตกอยู่ก็พุ่งไปหยิบแทงไตรภพ “ฉึก!”

ภัทรลดาตกใจมาก สีแดงทะลักออกจากที่สีข้าง ไตรภพ แต่มันคือน้ำราดฝรั่งดองสีแดงในขวดที่ไตรภพหยิบมารับคมมีดแทน เดชาจะตามซ้ำถูกไตรภพหยิบฝรั่งดองทั้งทุบทั้งปาใส่จนเดชาเหยียบฝรั่งดองล้มกลิ้ง มันไปคว้าตัวภัทรลดาเอามีดจ่อเป็นตัวต่อรอง ไตรภพพูดอย่างไม่ยี่หระว่า

“แกรู้อะไรไหม ว่าฉันหลอกผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่เกาะไข่หงส์ทำไม ฉันเกลียดเขาไง เพราะฉะนั้นถึงแกไม่เชือดฉันก็จะทำอยู่แล้ว” เดชาชะงักหัวเราะเยาะ ถามว่าถ้าจะเชือดจริงแล้วตามมาช่วยทำไม

พริบตานั้น ไตรภพขว้างมีดเฉาะฝรั่งตัดปอยผมภัทรลดา เฉี่ยวบาดแก้มเดชาแล้วไปปักที่ต้นไม้ ภัทรลดาหน้าซีดเผือดด่าไตรภพที่ไม่ห่วงตนเลย พริบตานั้นไตรภพคว้ามีดด้ามใหญ่กว่าเก่าจ้องเดชา มันเห็นมีดเล่มใหญ่ก็ร้องลั่น ผลักภัทรลดาออกแล้ววิ่งหนีไป

พอเป็นอิสระ แทนที่ภัทรลดาจะดีใจเธอกลับหันไปด่าว่าไตรภพที่ขว้างมีดไม่สนใจความปลอดภัยของตนเลย ไตรภพชี้แจงว่า

“ถ้าจะลักไก่ มันก็ต้องสมจริง ถ้าผมมัวแต่ละล้าละลังจะขู่มันจนหนีไปได้เหรอ มัวแต่ยื้อกันรอจนลูกน้องมันฟื้นขึ้นมา ปานนี้ผมก็โดนจับไปอีกคน หรือไม่ก็โดนฆ่าทิ้งไปแล้ว”

“แล้วคุณแน่ใจได้ไงว่ามีดที่ปามามันจะไม่โดนฉัน”

“ไม่แน่ใจหรอก ผมไม่ใช่มืออาชีพ จะเอาอะไรมาแน่ใจ ก็แค่คุณโชคดีเท่านั้นแหละ” ไตรภพตอบกวนๆ ภัทรลดาโมโหจนด่าไม่ออก ไตรภพเดินนำไป “รีบตามมาล่ะ เดี๋ยวพวกมันย้อนกลับมา ผมไม่เหลืออะไรจะขี่ไปช่วยคุณแล้วนะ”

ทีแรกภัทรลดาก็ทำตะบึงตะบอน แต่พอเห็นเขาเดินไปไม่สนใจก็รีบตาม คว้าก้อนดินปาใส่แต่ไม่ถูกเลยสักก้อน

ooooooo

ศราภัทรร้อนใจเดินออกจากบ้าน ปิ่นมณีกลัวเรื่องฉาวแล้วตนจะเสียชื่อ ตามมาหว่านล้อมว่า

“ยัยพิมก็กลับมาแล้ว คุณจะรอลูกหายเพลียก่อนไม่ได้รึไง ทำไมต้องไปคุยกับเพื่อนคุณด้วยก็ไม่รู้”

“เพื่อนสนิทผม ถึงเล่าเรื่องยัยภัทรให้ฟังก็ไม่ทำให้คุณเสียหน้าหรอก อย่างน้อยเขาก็คงช่วยอะไรผมได้บ้าง ดีกว่านั่งรอยัยพิมตื่นก็แล้วกัน”

“รอมาได้ตั้งหลายวัน รออีกนิดไม่ได้รึไง เกิดอะไรขึ้นมายัยพิมจะเอาหน้าไปไว้ไหน” ศราภัทรรำคาญเลยเดินไปขึ้นรถ ปิ่นมณีโมโหตะโกนบอก “คุณจะหนีฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ คุณศรา...คุณศรา!”

แต่ศราภัทรไม่สนใจ ขับรถออกไปทันที ทั้งสองไม่รู้ว่า มาลาตีแอบดูพวกตนทะเลาะกันอยู่ในบ้าน พอพิมลภาตื่น มาลาตีเล่าให้ฟังว่า

“คุณพ่อเธอก็ดื๊อดื้อนะ ก็บอกแล้วว่ายัยภัทรหนีตามนายอาทไปทำไมไม่เชื่อเสียทีก็ไม่รู้” พิมลภาบอกว่าเพราะภัทรลดาไม่เคยเสียหายเรื่องนี้มาก่อน แต่ก็เชื่อว่า ตอนนี้คุณพ่อไปหาเพื่อนให้ช่วยแล้ว ไม่นานเรื่องราวก็ต้องสืบมาถึงอาทรแน่ ตนกลัวว่าเขาจะใส่ร้ายตนให้คุณพ่อฟัง

“โอ๊ย...จะไปกลัวอะไร ถ้าพ่อเธอไม่เชื่อยัยภัทรหนีตามผู้ชายแล้วจะมาเชื่อที่นายอาทใส่ร้ายได้ยังไง” พิมลภาสีหน้า ผ่อนคลายลงอย่างเห็นพ้อง บอกมาลาตีว่าช่วงนี้ให้อยู่เป็นเพื่อน ตนสักสองสามวันได้ไหมเพราะมีเธออยู่ด้วย จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้ตน

“แล้วฉันก็ต้องเข้าไปจัดการเรื่องบ้านกับที่บริษัทที่คำรณบอกด้วย ได้เธอไปเป็นเพื่อนก็คงอุ่นใจขึ้นเยอะ”

มาลาตียินดีและดีใจมาก แอบคาดหวังว่า คราวนี้ตนจะได้โกยให้เต็มคราบไปเลย

ooooooo

ที่โรงพักต่างจังหวัด คนขายฝรั่งดองไปดูซากรถตนแล้วแทบเป็นลมที่รถทำมาหากินของตนกลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว โมโหไตรภพจะเข้าไปขย้ำคอ ไตรภพรีบควักเงินออกมายื่นให้

“นี่ครับพี่ ถือว่าผมชดเชยที่ทำมอเตอร์ไซค์พี่พัง” ไตรภพยกมือไหว้ “แล้วก็ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ชกหน้าพี่”

คนขายฝรั่งดองรับเงินก้อนโตไปหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง บอกว่าไม่เป็นไรเพราะเขาทำไปเพื่อช่วยคนตนจะโกรธได้ไง

ไตรภพเห็นภัทรลดา สมชาย และนุ้ยเดินลงจากโรงพักเขาไม่อยากให้ภัทรลดารู้ว่าตนมีเงินมาก รีบตัดบทว่า

“พี่เก็บดีๆนะครับ เดี๋ยวหาย แล้วก็รบกวนช่วยไปถอนแจ้งความด้วยนะครับ” คนขายฝรั่งดองบอกว่าจะไปถอนให้เดี๋ยวนี้แหละ แล้วเดินขึ้นไปที่โรงพัก สวนกับภัทรลดา สมชายและนุ้ยที่เดินมาหาไตรภพพอดี ไตรภพถามว่าแจ้งความเสร็จแล้วหรือ

“เสร็จแล้วครับ แหม...สาแก่ใจจริงๆ อุตส่าห์เมตตาไม่เอาเรื่องมันตั้งหลายครั้ง มันก็ไม่สำนึก ให้มันหนีตำรวจหัวซุกหัวซุนซะบ้าง สมน้ำหน้า” สมชายยิ้มสะใจ

“งั้นก็ไปกันเสียที” ไตรภพชวน ภัทรลดาระแวงถาม ว่าจะไปไหน “ก็ส่งคุณกลับบ้านน่ะสิ หรือว่าอยากอยู่ต่อ”

ภัทรลดาดีใจจับแขนเขาเขย่าถามว่าจริงหรือ ไตรภพร้องโอย เธอตกใจถามว่าเขาบาดเจ็บหรือ ไตรภพบอกว่าไม่ใช่ ตนดึงสายน้ำเกลือออกตอนไปตามเธอมันเลยระบม ภัทรลดาเห็นมีเลือดซึมออกมา เธอตกใจเปลี่ยนจับมือเขาอีกข้างเร่งให้รีบไปหาหมอบ่นว่าเจ็บขนาดนี้ยังจะเก๊กอีก

“เดินเองได้ จะลากทำไม” ไตรภพเสียงกระด้าง

สมชายยิ้มๆแบบผู้ใหญ่ที่ดูออก แต่นุ้ยมองหน้า ทั้งสองไปมางง

ooooooo

สมชายกับนุ้ยไปส่งไตรภพกับภัทรลดาที่สถานี ขนส่ง สมชายบอกไตรภพว่ากว่าจะถึงกรุงเทพฯก็คงเกือบเช้าเขาน่าจะพักอีกสักคืน

“อย่าเลย ฉันยังไม่ไว้ใจไอ้เดชา กลัวจะเกิดเรื่องกับเขาขึ้นมาอีก ไปล่ะนะขอบใจมากสำหรับทุกอย่าง”

พอไตรภพไปขึ้นรถ สมชายเกาหัวตัวเองบ่นงึมงำ

“บอกให้พากลับตั้งนานก็ไม่ยอม ทีตอนนี้ล่ะมาห่วง...เอาใจยากจัง...”

พอไตรภพขึ้นนั่งรถคู่กับภัทรลดา เธอจะจับเขา กรอกยา ไตรภพปัดมือเธอออกบอกว่าแผลแค่นี้ไม่ถึงตาย หรอก แล้วรับยาไปกิน ภัทรลดาบอกว่ากินเสร็จแล้วก็นอน เสีย คุณหมอบอกว่ายานี้กินแล้วจะง่วง ย้ำว่า ไม่ต้องฝืนล่ะ

“ยุ่ง...” ไตรภพดุ แล้วหยิบมือถือมาเล่นเกมหน้าบึ้ง ภัทรลดาไม่สนใจเธอเอนหลังพักผ่อน

ไตรภพเล่นเกมอยู่ไม่นานก็หลับ เอนหัวพิงภัทรลดาไม่รู้ตัว เธอพยายามดันออกแต่แล้วเขาก็เอนมาพิงอีก จนพนักงานประจำรถมาถามว่ามีอะไรไหม เธอเกรงใจคนอื่นๆที่นอนพักผ่อนกันอยู่เลยบอกว่า

ไม่มีอะไร แล้วทนให้ไตรภพพิงไหล่ตัวเองหลับไปเขินๆ

ถึงกรุงเทพฯ ไตรภพนั่งแท็กซี่ไปส่งเธอถึงหน้าบ้าน พอเธอลงจากรถเขาถามว่าไม่ลืมอะไรไว้นะ

“ไม่...คุณกลับไปเถอะ แล้วก็อย่าไปทะเลาะกับแท็กซี่อีกล่ะ”

ไตรภพยิ้มขำๆกับคำเตือนหยอกแกมหยิกของเธอ พอหันหลังขึ้นรถก็อดใจหายไม่ได้

“สมภพ ขอบใจนะ”

“ขอบใจเรื่องที่ผมหลอกคุณซะหลายวันน่ะเหรอ”

ภัทรลดาหน้าตึงทันที เขายิ้มขำๆ “ไม่ต้องขอบใจหรอก ผมไม่ได้หวังดีกับคุณตั้งแต่ต้น ระหว่างเรา ไม่มีอะไรต้องติดค้างกัน” พูดแล้วขึ้นรถไป พอรถแล่นไปก็อดไม่ได้ที่จะหันมองภัทรลดาอีกครั้ง

ภัทรลดากดออดหน้าบ้านชะเง้อรอคนมาเปิดประตู มาลาตีที่เอาเครื่องดื่มและของกินเล่นจะไปกินที่ห้องได้ยินเสียงออดก็บ่นอย่างหงุดหงิดว่าดึกป่านนี้แล้วยังจะ... แต่พอมองไปที่ประตูรั้วก็ชะงักเมื่อเห็นภัทรลดายืนอยู่

ooooooo

ภัทรลดาถูกมาลาตีพาไปที่ห้องนอนของพิมลภา เธอถามว่าพามาที่ห้องทำไมตนอยากเจอคุณพ่อคุณแม่

“นี่มันใกล้เช้าแล้วนะยัยภัทร รอคุณพ่อคุณแม่ตื่นก่อนก็ได้ จะไปปลุกท่านทำไม” พิมลภาอ้าง ภัทรลดามองหน้าพี่สาวและมาลาตีถามว่าพวกพี่มีอะไรหรือ? มาลาตีบอกว่าจะถามเรื่องที่เธอหายไปน่ะสิ ถามว่าอาทรเป็นอย่างไรบ้าง แซ่บไหม
ภัทรลดางงไม่รู้ว่าทั้งสองพูดอะไรกัน พิมลภาเรียกปรามมาลาตี แล้วคุยกับภัทรลดาอย่างเป็นการเป็นงานว่า

“คุณพ่อคุณแม่คิดว่าที่ภัทรหายไปเพราะหนีไปกับอาท”

“ไม่จริงนะคะพี่พิม ภัทรไปเกาะไข่หงส์ตามที่พี่พิมสั่ง แล้ว...” เธอหยุดเกรงเรื่องจะเกี่ยวพันไปถึงไตรภพแล้วจะพากันเดือดร้อน มาลาตีจ้องจับผิดอยู่แล้ว ถามทันทีว่า แล้วอะไรก็บอกมาซิ ภัทรลดาตั้งสติ แต่ก็ยังมีพิรุธขณะเล่า

“เอ่อ...ภัทร...ภัทรเข้าใจผิดว่าพายุจะเข้า ก็เลยติดอยู่บนเกาะน่ะค่ะ”

“พี่เชื่อเรานะ เพราะภัทรไม่เคยทำเรื่องเสียหาย แต่พี่อยากจะขอร้องภัทรไม่ให้บอกคุณพ่อคุณแม่ที่พี่ใช้ให้ภัทรไปคุยกับอาท รวมทั้งเรื่องที่อาทถูกซ้อมก่อนที่ภัทรจะไปเกาะไข่หงส์ด้วย”

“แต่ถ้าภัทรไม่อธิบายให้ละเอียด คุณพ่อคุณแม่จะเชื่อเหรอคะ ว่าภัทรไม่ได้ไปทำอะไรเสียหาย”

พิมลภาหน้าขรึม พยายามที่จะหว่านล้อมภัทรลดา พูดอย่างขอความเข้าใจ เห็นใจว่า

“ภัทร...ภัทรไม่สงสัยเหรอว่าตอนนี้พี่ควรจะฮันนีมูนอยู่ที่ฝรั่งเศสแล้วทำไมพี่ถึงอยู่ที่นี่” ภัทรลดาถามว่าเกิดอะไรขึ้น พิมลภาทำน้ำตาคลอขณะเล่า “พี่กับคุณอรรณพประสบอุบัติเหตุที่ฝรั่งเศส ตอนนี้คุณอรรณพยังอยู่ที่ฝรั่งเศสอยู่เลย พี่เครียดจนประสาทจะกินอยู่แล้วนะภัทร ถ้ามีเรื่องอาทขึ้นมาอีก พี่รับไม่ไหวแน่ๆ”

ภัทรลดาตกใจที่ช่วงตนไม่อยู่มีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้ มาลาตีเสริมทันทีว่า ใช่ จนวันนี้พิมลภาก็ยังนอนซมทั้งวัน ถามว่าไม่สงสารพี่สาวเธอบ้างหรือ พิมลภาพูดต่อน้ำตาคลอว่า

“อาทเขายังโกรธพี่อยู่ พี่กลัวว่าเขาจะฉวยโอกาสซ้ำเติมพี่ ถ้าภัทรเล่าความจริงทั้งหมด คุณพ่อต้องบุกไปถามอาทแน่ ไม่รู้ว่าอาทจะปั้นเรื่องใส่ร้ายอะไรพี่บ้าง” ภัทรลดาเชื่อว่าอาทรไม่ใช่คนอย่างนั้น “เรื่องระหว่างพี่กับอาทไม่ใช่ความลับอะไรหรอกจ้ะ แต่ขอให้พี่แน่ใจก่อนว่าอาทเขาจะไม่แทงข้างหลังพี่ นะจ๊ะ...ภัทรช่วยพี่สักครั้งนะ”

พิมลภาโอบบ่าภัทรลดาขอร้อง ภัทรลดาสงสารพี่สาวไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ooooooo

เมื่อมานั่งคุยกับศราภัทรและปิ่นมณีที่ห้องนั่งเล่น ปิ่นมณีโวยลั่นไม่เชื่อว่าภัทรลดาติดเกาะเพราะคิดว่าพายุเข้า ถามว่าเห็นแม่เป็นเด็กอมมือรึไง ภัทรลดายิ่งตื่นเต้นบอกว่าบนเกาะไม่มีสัญญาณมือถือ ตนเลยไม่รู้จะติดต่อใคร

ปิ่นมณีหันมาจิกเรื่องอาทรว่าสองคนหายไปกันบนเกาะไข่หงส์จริงหรือเปล่า ภัทรลดายืนยันว่าไม่จริงและตนก็ไม่ได้ทำอะไรเสียหาย ศราภัทรบอกปิ่นมณีว่าก็ไอ้นักสืบมันมั่ว แล้วโอบกอดภัทรลดาบอกว่าลูกกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว บอกว่านี่ถ้ายังไม่กลับมาพ่อคงไปหาเพื่อนแต่ไก่โห่แล้ว ถูกปิ่นมณีต่อว่าที่ไม่เชื่อพิมลภาทำให้คนอื่นรู้เรื่องของเราบ่นกระปอดกระแปดว่า

“ยัยภัทรกลับมาแล้ว หน้าแตกกันหมด แถมยังประจานให้คนอื่นรู้อีก”

“ไอ้จักรมันไม่ใช่คนอื่นนะคุณ มันเป็นเพื่อนสนิทของผม แล้วลูกหายไปทั้งคนไม่ปรึกษาตำรวจแล้วจะปรึกษาใคร”

ภัทรลดาไม่สบายใจขอร้องคุณพ่อคุณแม่อย่าทะเลาะกันเพราะตนเลย ตนต้องขอโทษจริงๆที่ทำให้คุณพ่อคุณแม่เดือดร้อน ปิ่นมณีพูดอย่างไม่เชื่อว่า ตนยังต้องคิดดูก่อนว่าจะจัดการอย่างไรกับภัทรลดาดี ตนไม่ยอมให้อาทรหยามแน่ๆ

ภัทรลดามองตามแม่ที่เดินหงุดหงิดออกไปอย่างอ่อนใจ อึดอัดใจอย่างที่สุด ที่ตนไม่อาจอธิบายอะไรมากกว่านี้ได้

ooooooo

เช้านี้ วิสากำลังจะส่งลูกเกดไปโรงเรียน เปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจเมื่อเจอไตรภพนอนอยู่ที่พื้นหน้าโถงบ้านลูกเกดเข้าไปจิ้มตามตัวลุงภพอย่างสนุกสนาน ไตรภพลุกขึ้นเอาสองมือประกบขยี้แก้มลูกเกดอย่างมันเขี้ยว ลุงหลานหัวเราะกันคิกคัก วิสาถามว่ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาบอกว่ากลับตอนเกือบสว่างเกรงใจเลยไม่เรียก นอนมันซะตรงนี้เลย

วิสาถามว่าได้ข่าวคุณพ่อแล้วใช่ไหม ไตรภพคิดว่าเรื่องงานแต่งงาน เขาบอกว่าทราบมาบ้าง แต่ไม่แสดงความสนใจอะไร จนเมื่อวิสาถามว่าจะไปฝรั่งเศสเมื่อไหร่ เขาถามงงๆว่า

“ฝรั่งเศส? ไปทำไมครับ”

เมื่อรู้เรื่องจากวิสาแล้ว ไตรภพเข้าไปในเว็บของโรงพยาบาล จึงรู้ว่าอรรณพออกจากโรงพยาบาลแล้ว นินันท์ถามว่าคุณพ่อจะกลับถึงเมืองไทยเมื่อไร ไตรภพบอกไม่รู้ให้โทร.ไปถามคุณประโยชน์ลูกน้องคนสนิทของท่านดูก็แล้วกัน แล้วขอตัวไปนอนต่อ นินันท์จึงหยิบมือถือโทร.หาประโยชน์

ooooooo

ปิ่นมณีคิดจะจับภัทรลดาให้คู่กับลูกชายคุณหญิงนวลสวาท โทร.นัดกันแล้วสั่งภัทรลดาว่าเสาร์หน้าต้องไปด้วยกัน ภัทรลดารู้ว่าแม่จะทำอะไร ถามว่าทำไม คุณแม่ทำเหมือนเอาตนไปให้เขาดูตัวอย่างนี้

“ถ้าไม่ทำอย่างนี้เกิดเรื่องที่แกโดนนายอาทรเฉดหัวแดงขึ้นมา ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนล่ะ” ภัทรลดาตกใจที่แม่ไม่เคยไว้ใจตนเลย “ไม่ไว้ใจแล้วจะทำไม ของอย่างนี้ก็ต้องกันไว้ดีกว่าแก้ทั้งนั้นล่ะย่ะ จับพลัดจับผลูเอาแกใส่ตะกร้าล้างน้ำกับลูกชายคุณหญิงได้ ก็เท่ากับถูกหวยสองชั้นเลยนะเนี่ย”

ภัทรลดาฟังแม่พูดแล้วอยากร้องไห้ แต่จุกจนร้องไม่ออกผิดกับศราภัทร เขาให้กำลังใจลูกเสมอ ลูบหัวภัทรลดาบอกว่า

“พ่อเลี้ยงลูกมา ทำไมจะไม่รู้นิสัย เราไว้พร้อม เมื่อไหร่เล่าให้พ่อฟังแล้วกัน แล้วก็จำไว้นะ สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับพ่อ ไม่ใช่ว่าเราหายไปไหนแต่เรากลับมาอย่างปลอดภัยต่างหาก”

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ” ภัทรลดากอดพ่อด้วยความซาบซึ้งใจ

ooooooo

วันนี้ พิมลภากลับไปที่บ้านอรรณพ มีมาลาตีไปเป็นเพื่อน บรรดาคนใช้มาเข้าแถวต้อนรับ มาลาตีตื่นตาตื่นใจกระทั่งตื่นตะลึงกับความโอ่อ่าหรูหราของบ้าน

พอมาถึง พิมลภาวางมาดคุณผู้หญิง สั่งคนใช้ให้ดูแลบ้านให้เรียบร้อยอีกวันสองวัน “คุณท่าน” ก็จะออกจากโรงพยาบาลมาอยู่บ้านแล้ว สาวใช้คนหนึ่งรับคำว่า “ค่ะคุณพิม” พิมลภาสั่งทันทีว่าต่อไปต้องเรียกตนว่า “คุณผู้หญิง”

ขณะกำลังเข้าบ้านนั่นเอง สาวใช้ก็มารายงานว่านินันท์มา เธอบอกให้เชิญไปที่ห้องรับแขก นินันท์นั่งรอครู่หนึ่ง พิมลภาจึงเข้ามาหา นินันท์บอกว่าตนไม่ทราบว่าคุณพิมลภาจะกลับมาอยู่ที่นี่เลยมาดูแลบ้านให้ชั่วคราว

“เรียกพิมเถอะค่ะคุณนิ เราก็อายุเท่ากัน ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ แล้วพิมก็ดีใจนะคะที่คุณนิจะมาช่วยพิม” แล้วเธอก็ทำหน้าเครียด “ตั้งแต่เกิดเรื่อง พิมขวัญเสียไปหมด เพิ่งจะมาตั้งหลักได้เมื่อวานนี้เองค่ะ แต่พิมก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเท่าไหร่เลย”

ระหว่างนั้น มาลาตีก็สาระแนสอดขึ้นว่า ไม่รู้ก็ต้องพยายาม จะไปรบกวนคนอื่นได้ยังไง นินันท์หน้าเจื่อน พิมลภาบอกว่า นินันท์ไม่ใช่คนอื่น เป็นลูกสาวของท่านก็มีสิทธิเท่าๆกันกับตน นินันท์ออกตัวว่าตนก็ไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร เมื่อเธอกลับมาก็แล้วแต่เธอจัดการ พิมลภาทำทีชวนทานข้าวด้วยกัน นินันท์ขอตัวเพราะต้องไปรับลูกไว้โอกาสหน้าก็แล้วกัน

ooooooo

วันนี้อาทรกับพราวนัดภัทรลดาไปกินข้าวกัน ทั้งสามคุยกันถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อน ภัทรลดาตกใจเมื่อรู้ว่าอาทรกับพราวไปตามหาตนถึงเกาะไข่หงส์แล้วไปเจอเดชาเข้า

ฟังภัทรลดาเล่าแล้วอาทรถามว่า เธอเข้าใจผิดว่ามีพายุเข้าเลยต้องอยู่บนเกาะเท่านั้นเองหรือ? ภัทรลดาไม่อยากพาดพิงถึงไตรภพเธอบอกว่าใช่ อาทรถามว่าเธอคิดอย่างไรเมื่อพ่อกับแม่เข้าใจผิดคิดว่าตนไปกับเธอ ภัทรลดาบอกว่าไม่ใช่เรื่องจริงตนไม่แคร์

อาทรบอกว่าตนก็ยังไม่สบายใจอยู่ดีเพราะตน ทำให้เธอเสียหาย พราวที่แอบชอบอาทรอยู่ดักคอว่า แล้วจะทำยังไง จะขอแต่งงานเพื่อกลบข่าวเลยไหม? อาทรฉุนจนต้องยกน้ำดื่ม ส่วนภัทรลดาก็ตักอาหารให้บอกให้กินๆเสียจะได้เงียบๆ

ระหว่างกินอาหาร อาทรเหล่มองภัทรลดายิ้มๆ เขารู้สึกผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีคนนี้เธอสวยและน่ารักขึ้นมาไม่รู้ตัว

ภัทรลดาเห็นเพื่อนกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยก็อดคิดถึงไตรภพที่กินอาหารที่ตนทำที่เกาะไม่ได้ เขากินอย่างอร่อยจนไม่น่าเชื่อ บรรยากาศเวลานี้ก็ทำให้เธอคิดถึงไตรภพขึ้นมาอย่างประหลาด

ไตรภพเองก็เช่นกัน เห็นลูกเกดเล่นกับวิสาที่ห้องนั่งเล่น ลูกเกดใช้นิ้วเขียนรูปที่ฝ่ามือวิสาแล้วให้ทายว่ารูปอะไร เขาคิดถึงภัทรลดาที่เกาะไข่หงส์ที่เขียนใส่ฝ่ามือด่าเขาว่า “ไอ้บ้า” คิดเหม่อจนวิสาถามว่า คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้าง เขาจึงรู้สึกตัวหันมาคุยกับวิสา

ooooooo

อรรณพกลับมาถึงบ้านในสภาพที่เดินไม่ได้เป็นอัมพาตไปครึ่งตัว อรรณพมีท่าทีหมางเมินกับพิมลภาจนเธอร้อนตัว เข้าไปกราบเท้าอรรณพจนทุกคนตกใจ

พิมลภาโกหกเป็นตุเป็นตะว่าที่ตนรีบกลับมาก่อนเพราะได้ข่าวว่ามีหมอผู้เชี่ยวชาญทางสมองเดินทางมาเมืองไทย จึงรีบกลับมาเพื่อขอร้องหมอให้รักษาเขา ขอโทษจริงๆที่ไม่ได้ดูแลเขาที่ฝรั่งเศส คำรณและมาลาตียิ้มอย่างรู้กันกับดราม่าของพิมลภา แต่อรรณพฟังแล้วท่าทีอ่อนลง บอกว่าไม่เป็นไรเพราะเธอตั้งใจดี ทำเพื่อตนความกังวลลึกๆ ทำให้พิมลภาถามอรรณพว่าเรื่องอุบัติเหตุทางฝรั่งเศสมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?

“ไม่รู้เหมือนกัน ผมให้ประโยชน์เขาจัดการ ตอนเกิดอุบัติเหตุผมก็จำอะไรไม่ค่อยได้ด้วย แต่คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก ไม่ได้ไปชนใครเขา”

พิมลภาแอบโล่งใจ เพราะความจริงแล้ว วันนั้นเธอเป็นคนขับรถไปเกิดอุบัติเหตุ แต่พอเกิดอุบัติเหตุเธอตกใจเพราะตัวเองไม่มีใบขับขี่สากลจึงนำร่างอรรณพที่หมดสติอยู่ไปนั่งในที่คนขับ และหาเหตุให้ปิ่นมณีพากลับเมืองไทย ทิ้งอรรณพไว้ที่ฝรั่งเศสตามลำพัง

ooooooo

พิมลภาวางแผนเข้าไปมีอำนาจในบริษัทโดยมีคำรณและมาลาตีคอยยุและช่วยเหลือ เมื่ออรรณพกลับมารักษาตัวที่เมืองไทย เธอไปดูแลพอเป็นพิธี สุดท้ายก็โยนภาระการดูแลอรรณพให้แก่ภัทรลดาอ้างว่าเพราะเธอไม่ได้ทำอะไร

ภัทรลดาถูกปิ่นมณีพาไปให้ยงยุทธนายตำรวจหนุ่มลูกชายคุณหญิงนวลสวาทดูตัว เขาพาไปที่ร้านเบเกอรี่ของทาริกาที่คบหากันลับๆมาเป็นเวลานานถึง 5 ปีแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าบอกคุณหญิงเพราะไม่กล้าขัดใจแม่

ในที่สุด พิมลภาก็ได้รับการแต่งตั้งจากอรรณพให้เป็นผู้ดูแลบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ของเขา แม้เธอจะจบปริญญาโทเอ็มบีเอเกียรตินิยมมา แต่ไม่เคยทำงานเลย ประโยชน์เองก็หนักใจแต่ก็จำต้องทำตามคำสั่งของอรรณพ คำรณและมาลาตีต่างลิงโลดใจที่จะได้ฉวยโอกาสโกยเงินเข้ากระเป๋ากันสบายมือ

นินันท์พยายามหว่านล้อมให้ไตรภพไปเยี่ยมอรรณพบ้าง แต่เขาไม่อยากยุ่ง นินันท์กับลูกเกดเลยประท้วงด้วยการนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ยอมลุก จนไตรภพหนักใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี

ooooooo

อาทรเริ่มมีความรู้สึกดีๆกับภัทรลดา ขณะเขากำลังเร่งทำคะแนนนั้น ก็มีคู่แข่งเข้ามาแทรก นั่นคือยงยุทธที่ปิ่นมณีกับคุณหญิงนวลสวาทลุ้นกันเต็มที่ กระทั่งสั่งให้ไปรับส่งภัทรลดาไปเฝ้าไข้อรรณพที่โรงพยาบาลทุกวัน

ภัทรลดาเสนอยงยุทธว่าไม่ต้องมารับส่งตนทุกวันก็ได้ ตนจะยืนยันกับคุณแม่และคุณหญิงเองว่าเขามา

รับส่งทุกวัน ยงยุทธขอบคุณที่เธอเข้าใจและร่วมมือ ยงยุทธเริ่มรู้สึกประทับใจความเรียบง่ายและสนิทด้วยไม่ยากของภัทรลดา

ด้วยความพยายามทั้งหว่านล้อมและกดดันของนินันท์กับลูกเกดทำให้ไตรภพต้องไปเยี่ยมอรรณพที่โรงพยาบาล แต่ไปแล้วแทนที่จะทำให้คนป่วยสบายใจ ทั้งสองกลับทะเลาะกันทุกเรื่อง จนไตรภพขอออกไปรอนินันท์ ธนาธิปและลูกเกดข้างนอก

ระหว่างนั้นเขาได้คุยกับหมอที่รักษาอรรณพ รู้ว่าหมอผู้เชี่ยวชาญชาวเยอรมันที่อยู่ในทีมรักษาอรรณพนั้นตรวจเสร็จก็จะกลับแต่ยังจะมีการประสานงานกัน หมอบอกไตรภพว่าได้แจ้งแก่ภรรยาของอรรณพไปแล้วว่าโอกาสที่เขาจะหายมีน้อยมาก

“พิมลภา” ไตรภพพึมพำชื่อนี้ออกมาอย่างชิงชัง

ที่บริษัทของอรรณพ หลังจากเขาแต่งตั้งให้พิมลภามีอำนาจในการบริหารงานแล้ว เธอแต่งตั้งโยกย้ายพนักงานขนานใหญ่ โดยมีคำรณกับมาลาตีคอยเสี้ยมและยุยง จนพนักงานทั้งบริษัทปั่นป่วนไปหมด ประโยชน์เครียดมาก เขาบอกพนักงานเหล่านั้นว่าขอเวลาตนหน่อย ตนเองก็ตั้งหลักไม่ทันเหมือนกันและแล้วความจริงก็เปิดเผยออกมา...

วันนี้ขณะที่อรรณพไปทำกายภาพบำบัดและไตรภพนั่งอ่านนิตยสารอยู่ในห้องพักของอรรณพนั้น พิมลภา คำรณและมาลาตีมาที่ห้อง คำรณเห็นสภาพที่เรียบง่ายของไตรภพก็นึกว่าเป็นคนใช้ วางเขื่องเรียกให้มารับของเยี่ยมไปเก็บ ไตรภพของขึ้นเลยมีปากเสียงกัน เขาเดาว่าพวกคำรณคงเป็นญาติของฝ่ายพิมลภา

“รู้ด้วยเหรอ แต่ไม่ใช่ญาติทางฝ่ายฉันนะ ฉันนี่แหละพิมลภา”

ไตรภพตะลึงงัน ย้ำถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “คุณคือพิมลภา ภรรยาคนใหม่ของท่านอรรณพ?!”

“ใช่ แล้วทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย” พิมลภาถาม งงไม่แพ้กัน

ครู่หนึ่ง ขณะไตรภพกำลังเดินอ้าวเพื่อไปหานินันท์กับอรรณพที่ห้องกายภาพบำบัดนั้น เจอภัทรลดาเลี้ยวมาพอดี ต่างตกใจที่มาเจอกันโดยบังเอิญ ก็พอดีพยาบาลเข็นอรรณพออกมา พอเห็นหน้าไตรภพอรรณพก็ของขึ้นทันที

“จะกลับแล้วใช่ไหม ดีฉันจะได้สบายหูสบายตาซะที ไม่ต้องมาเจอลูกอย่างแก”

ภัทรลดาอึ้งงัน เมื่อได้ยินอรรณพบอกว่าไตรภพคือลูก อรรณพแนะนำทั้งสองให้ลูกจักกันโดยแนะนำว่าภัทรลดาคือน้องสาวของพิมลภา ไตรภพอึ้งเป็นครั้งที่สอง เขาพึมพำเหมือนละเมอ “น้องสาว??”

ทั้งภัทรลดาและไตรภพต่างมองหน้ากันกระอัก– กระอ่วนใจ ที่ตลอดเวลามองอีกฝ่ายผิดมาตลอด แต่เมื่อมาเจอกันในวันนี้กลับอยู่ในอีกสภาพหนึ่งที่ต่างก็คาดไม่ถึง!

ค่ำนี้ไตรภพถึงกับกินข้าวไม่ลง ขอตัวขึ้นห้องพัก วิสาที่เลี้ยงเขามาแต่เด็กดูออกว่าต้องมีปัญหาหนักแน่จึงตามไปถาม ในที่สุดไตรภพก็เล่าเรื่องที่ตนคิดว่าภัทรลดาคือพิมลภาและได้แกล้งเธอต่างๆนานาที่เกาะไข่หงส์ แม้จะรู้สึกผิดที่แกล้งผิดคน แต่ไตรภพก็ไม่ให้อภัยที่พี่สาวเธอจะฮุบเกาะไข่หงส์มรดกตกทอดของแม่

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สนุก–อร่อยหน้าจอ

สนุก–อร่อยหน้าจอ
14 พ.ค. 2564

22:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 23:43 น.