ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ทางผ่านกามเทพ

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อาทรกับพราวเป็นห่วงภัทรลดา นัดจะไปตามหาเธอที่เกาะไข่หงส์ แต่เพราะเกาะไข่หงส์ไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยว จึงต้องหาจ้างเรือไปเอง มองไปเห็นสมชายกำลังเล่นอูคูเลเล่ เรียกลูกค้าเชิญชวนไปเที่ยวเกาะกัน

ทั้งสองดีใจ เดินไปถามว่าไปเกาะไข่หงส์ไหม สมชายสะดุดใจบอกว่าเกาะไข่หงส์ไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวจะไปทำไม

“เราจะไปหาคนค่ะ” พราวหยิบรูปภัทรลดาออกมาให้ดูถามว่า “พี่เคยเห็นไหมคะ”

สมชายเครียดขึ้นทันทีเชื่อว่าสองคนนี้เป็นญาติที่มาตามหาภัทรลดาแน่ เลยพาไปเกาะร้างอื่น ทั้งสองมองแล้วถามว่านี่หรือเกาะไข่หงส์ เล็กนิดเดียวแถมไม่มีคนอยู่ด้วย อาทรจึงเสนอให้พาไปดูทุกเกาะเลย

“ได้ครับ เดี๋ยวผมพาทัวร์ให้ทั่วเลย” สมชายยิ้มแย้มยินดีที่นอกจากจะพาสองคนนี้ไปหลงแล้วยังได้เงินอีกด้วย

แต่อาทรกับพราวก็ใช่ว่าจะหลอกได้ง่าย ทั้งคู่สงสัยว่าจะถูกคนเรือหลอก อาทรจึงให้เพื่อนช่วยเช็กให้ แล้วก็เจอเกาะไข่หงส์ผิดกับที่คนเรือพาไปลิบลับ พราวโมโหเสนอให้แจ้งตำรวจเลยดีไหม อาทรส่ายหน้าบอกว่า

“เราไม่มีหลักฐาน เขาอาจจะอ้างได้ว่าเข้าใจผิดก็เลยพาเราไปผิดเกาะ ถ้าพลาดขึ้นมาก็เท่ากับแหวกหญ้าให้งูตื่น พรุ่งนี้เราไปใหม่ดีกว่าเขาอาจจะคิดว่าหลอกเราได้แล้ว ถ้าเราย้อนไปใหม่ไม่ทันตั้งตัวแน่”

พราวบอกว่าคนแถวนี้ไว้ใจไม่ได้แล้ว จึงโทร.หาเพื่อนให้ช่วยหาเรือจากที่อื่นไปเอง

ความจริงนี้ทำให้ทั้งสองยิ่งเชื่อว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องหน้าเบื้องหลังแน่ จึงเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น

ooooooo

ไตรภพโกรธที่ภัทรลดาจะมาฮุบเกาะที่เป็นสมบัติ ของตระกูลแม่ จากที่เริ่มรู้สึกดีกับเธอขึ้นบ้างก็กลายมาเป็นโกรธเกลียด ไม่ยอมให้เธอนอนที่ห้องแม่อีก

ภัทรลดารับมือกับการแกล้งของเขาจนแกร่งขึ้นมา หาทางตอบโต้แม้จะทำได้บ้างเล็กน้อยแต่ก็ดีใจที่ได้ทำ

คืนนี้ฝนทำท่าจะตกหนัก เธอแอบถอดหน้าต่างห้องนอนของไตรภพขณะเขาไปอาบน้ำ ฝนตกลงมาสาดจนที่นอนชื้นนอนไม่ได้ ไตรภพจะไปนอนที่ห้องแม่ปรากฏว่ากุญแจอยู่ที่ภัทรลดาเธอไม่ยอมให้ เขาเลยแก้เผ็ดด้วยการนอนกับเธอเลย

เมื่อไล่ไตรภพออกไปไม่ได้ เลยนอนหันหลังให้กันโดยมีผ้าห่มกั้นเขตไว้ จนรุ่งเช้าต่างจามจะเป็นหวัด ไตรภพโทษว่าเธอทำให้ตนเป็นหวัด สั่งวันนี้อยู่ว่างๆ ก็ใส่หน้าต่างคืนเสีย ไม่อย่างนั้นคืนนี้จะไปนอนกับเธออีก

ไตรภพได้รับรายงานจากสมชายว่ามีชายหญิงคู่หนึ่งมาตามหาภัทรลดา เขาหน้าเครียดขึ้นทันที เลยพาภัทรลดาลงเรือไปหาปลากลางทะเล ภัทรลดาเชื่อว่าต้องเป็นคนมาตามหาตนจึงไม่ยอมไปหาปลา เลยถูกไตรภพอุ้มลงเรือไปเลย

ฝ่ายอาทรกับพราวไม่ไว้ใจชาวบ้านบนเกาะจึงออกเดินตามหาภัทรลดาเอง ไปถึงบ้านไตรภพที่แปลกกว่า

บ้านอื่นและปลูกอยู่ห่างจากชาวบ้าน เลยสังเกตอย่างละเอียด เห็นเป้ของภัทรลดาวางอยู่ที่ระเบียงบ้าน พราวรีบเข้าไปดูใกล้ๆ ถูกแม่ของนุ้ยออกมาถามว่าเธอเป็นใคร เข้ามาในบ้านนี้ได้ยังไง

พราวบอกว่าเห็นเป้ที่ระเบียงเหมือนเป้เพื่อนตน แม่นุ้ยบอกว่าเป็นเป้ลูกสาวตน อาทรรีบขอโทษแล้วชวนพราวออกไป

พอพราวกับอาทรไปแล้ว สมชายกับนุ้ยก็ออกจากข้างใน นุ้ยบ่นพ่อว่าเก็บของไม่หมดทำให้พวกนั้นเห็นเป้ สมชายบ่นว่า เวลากะทันหันแบบนี้เก็บได้แค่นี้ก็ดีแล้ว สั่งนุ้ยว่าถ้าเจอสองคนนี้อีกอย่าบอกว่าคุณผู้หญิงอยู่ที่นี่

“แล้วนี่คุณภพจะกักตัวคุณผู้หญิงไว้อีกกี่วันล่ะพ่อ ฉันไม่สบายใจเลยนะ” แม่ของนุ้ยหนักใจ

สมชายเองก็ไม่รู้ ได้แต่หน้าเครียดอยากให้ไตรภพปล่อยภัทรลดากลับไปเสียที แต่ก็ไม่กล้าพูด

ooooooo

ไตรภพหลอกภัทรลดาว่าจะพาไปหาปลาแต่ที่แท้พาเธอไปซ่อนที่เกาะร้างแห่งหนึ่ง เขาเตรียมทั้งเป้ สนามและอุปกรณ์การเดินป่าไปด้วย

ภัทรลดาบอกเขาอีกครั้งว่าตนไม่ใช่พิมลภา เขาก็บอกเธออีกครั้งเช่นกันว่าอย่ามาโกหกกัน ท้าว่าถ้าไม่ใช่จริงก็ให้บอกมาว่าพิมลภาตัวจริงอยู่ไหน ภัทรลดาไม่กล้าบอกเพราะกลัวพี่สาวจะได้รับอันตราย ทำให้ไตรภพยิ่งมั่นใจว่าเธอโกหก

เมื่อพูดความจริงกันไม่ได้ ที่พูดไปก็ไม่เชื่อ ภัทรลดาจึงคิดจะหนี พอเขาขนของขึ้นเกาะเดินไปไกลเธอก็จะขับเรือหนี แต่แล้วก็ต้องเจ็บใจเมื่อไตรภพถามว่าเธอกลับฝั่งถูกหรือ และที่สำคัญน้ำมันมีไม่พอที่จะกลับไปถึงฝั่งด้วย

เวลาเดียวกับที่ภัทรลดากำลังถูกกักตัวและกลั่นแกล้งจนบางครั้งแทบเอาชีวิตไม่รอดนั้น พิมลภากำลังฮันนีมูนอยู่กับอรรณพอย่างเลิศหรูอยู่ที่ฝรั่งเศส

วันนี้ขณะจะออกไปเที่ยวกัน พิมลภาก็ได้รับโทรศัพท์จากศราภัทรเล่าความทุกข์ใจแสนสาหัสที่ยังตามหาภัทรลดาไม่เจอซ้ำนักสืบที่ไปทำงานก็พูดกัน ไม่ค่อยรู้เรื่อง พิมลภาขอเวลาให้มาลาตีทำงานก่อนเพราะมาลาตียืนยันว่านักสืบคนนี้มีฝีมือจริงๆ ศราภัทรจึงให้เธอบอกให้นักสืบมาหาตนเพราะคุยกันทางโทรศัพท์ไม่รู้เรื่องเลย

“ค่ะคุณพ่อ พิมจะจัดการเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ” พิมลภารับปากตัดบท

ระหว่างนั้นศราภัทรก็ถูกปิ่นมณีคอยทักท้วงติติงว่าอย่ากดดันลูกนัก ทำให้ศราภัทรลำบากใจเพราะลูกคนเล็กหายไปไม่รู้ชะตากรรมในขณะที่ลูกคนโตก็กำลังฮันนีมูน

เมื่อพิมลภาบอกมาลาตีแล้ว เธอบอกคำรณว่าศราภัทรต้องการให้ไปคุยด้วย คำรณยิ้มเจ้าเล่ห์บอกว่า

“ก็ได้...งานนี้คงต้องแต่งเรื่องให้เนียนๆหน่อย ถ่วงเวลาจนกว่าน้ำตาที่หัวเข่าน้องสาวคุณพิมจะแห้ง แล้วก็ยอมกลับบ้านก็แล้วกัน”

ooooooo

ที่เกาะร้าง ภัทรลดานั่งดูไตรภพกางเต็นท์ ถามว่าเราต้องอยู่ที่นี่กี่วัน เขาบอกว่าไม่รู้ กลับได้เมื่อไรสมชายจะมาบอก

เธอพูดขู่ๆ ว่าเขาหลบไม่ได้ตลอดไปหรอก ถามว่าได้ค่าจ้างมาเท่าไรตนจะให้เป็นสองเท่าเลย ถ้ายอมปล่อยตนไป กลับไปและจะไม่แจ้งตำรวจด้วย ไตรภพหัวเราะเยาะ พูดกวนๆว่า

“สามีรุ่นพ่อของคุณ ท่าจะเปย์ไม่อั้นนะ จ่ายง่ายเหลือเกิน คิดให้ดีๆดีกว่ามั้ง คุณหายสาบสูญมาอย่างนี้ งานแต่งก็คงล้มไปหมดแล้ว คิดว่าผัวอาวุโสของคุณจะทุ่มเทเงินให้คุณอีกรึไง”

ภัทรลดาตกใจถามว่าเขารู้เรื่องมากขนาดนี้เลยหรือ ฉุกคิดได้ว่าเป้าหมายของเขาไม่ใช่ตนหากแต่ต้องการทำลายงานแต่งงาน คิดเลยไปว่าแล้วใครที่คิดจะทำลายงานแต่งงาน ลูกสาว ภรรยาเก่า หรือภรรยาคนอื่นของท่านอรรณพ ใครจ้างเขามา?

ไตรภพตัดบทว่าไม่รู้ก็อย่าเดา ที่เธอมาที่นี่ก็ไม่มีใครบังคับให้มา เธอมาเพราะความโลภต่างหาก การที่เธอถูกกักตัวไว้ที่นี่ก็สมควรแล้ว พอถูกภัทรลดาขู่จะแจ้งตำรวจ เขาพูดอย่างสมเพชว่าฟังจนเบื่อแล้ว ภัทรลดาเจ็บใจที่ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็รู้ทันไปหมด กรี๊ดระบายอารมณ์แล้วเดินอ้าวออกไป ไปเจอลำธารใสน้ำเย็นก็ผ่อนคลาย นึกอยากอาบน้ำให้ชื่นใจ

ooooooo

อาทรกับพราวตามหาภัทรลดาจนทั่วเกาะก็ไม่เจอ พราวถามว่าจะเอาอย่างไรดี อาทรเองก็มืดแปดด้าน

พราวจะส่งรูปภัทรลดาไปให้นักข่าวรุ่นพี่ช่วยตามหาอีกแรง อาทรพยักหน้าเห็นด้วยแล้วชวนไปดูหนังสือพิมพ์เผื่อจะมีข่าวอะไร ระหว่างเดินไปพราวเปิดไอแพดดูรูปภัทรลดาที่ตนเคยถ่ายไว้ ระหว่างนั้นเดชาเดินผ่านมาเห็นเข้า เขาตกใจถามพราวว่ารู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยหรือ?

พราวกับอาทรตื่นเต้นมากที่มาเจอคนเคยเห็นภัทรลดาเข้าโดยบังเอิญ จากการคุยกันเดชาสงสัยว่าภัทรลดาจะถูกจับมาเรียกค่าไถ่ พราวเสนอว่าเมื่อมีพยานรู้เห็นอย่างนี้ให้แจ้งตำรวจไปจับเลยดีไหม เดชาตกใจมากรีบห้ามว่าไม่ได้เพราะถ้าพวกนั้นถูกจับ พวกพ้องญาติพี่น้องของเขาจะต้องตามล้างตามฆ่าตนแน่

เมื่อเดชาบอกว่าตนช่วยได้แค่นี้ แต่ถ้าจะแจ้งตำรวจตนไม่เอาด้วย อาทรจึงเสนอให้พยายามช่วยภัทรลดากันเองก่อนดีกว่า ถามเดชาว่าเขาจะช่วยพวกตนได้อย่างไรบ้าง

ooooooo

สมชายมาบอกไตรภพว่าหญิงชายคู่นั้นกลับไปแล้ว ไตรภพจึงเตรียมจะกลับ สมชายถามว่าแล้วภัทรลดาหายไปไหน เขาบอกว่าไม่รู้เดี๋ยวคงหาทางกลับเอง

สมชายติงว่าเกาะนี้มีลำธารน้ำจืด อาจมีสัตว์มากินน้ำทั้งสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่เกรงเธอเป็นอันตราย ไตรภพจึงไปตาม ไปถึงที่ลำธารไม่เห็นภัทรลดาเขาเริ่มไม่สบายใจ แต่อึดใจก็เห็นเธอโผล่จากน้ำในสภาพเปลือยเปล่า ไตรภพตกใจ ภัทรลดาโกรธมาก เมื่อพากันกลับเธอนั่งเงียบหน้าบึ้งตลอดเวลาจนไตรภพเอ่ยขึ้นว่ามันเป็นเรื่องอุบัติเหตุไม่ใช่ความผิดของตน ภัทรลดาเมินหน้าไปทางหน้าต่างทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัด

เดชาพาพราวกับอาทรมาที่ท้ายเกาะไข่หงส์แต่ไม่กล้าขึ้นไปเพราะกลัวผิดคำสาบานต่อหน้าของมีคม พราวกับอาทรจึงไปกันเอง เดชาเอาไฟฉายให้บอกว่าให้ระวังจะตกหลุมที่ตนเคยตกมาแล้ว

ไตรภพไม่ยอมขอโทษกลัวเสียฟอร์มจึงเขียนใส่มือให้ดู บอกว่าตอนเด็กๆทำผิดแล้วไม่กล้าพูดใช้วิธีนี้แหละ แต่พอภัทรลดาบอกว่าตอนนี้เขาโตแล้วพูดออกมาไม่ง่ายกว่าหรือ ไตรภพก็ยืนยันว่าตนไม่ผิดมันเป็นอุบัติเหตุ เลยโต้เถียงกันอีก ไตรภพบอกว่าที่จริงก็ไม่ควรเป็นเรื่องเพราะตนเห็นเธอโป๊แค่แว้บเดียว ทำให้ภัทรลดาทั้งอายทั้งโกรธหันมาทุบตีเขาไม่ยั้งแล้ววิ่งเข้าบ้านไป

ไตรภพเข้าห้องนอน เขามองไปเห็นแสงไฟฉายเอะใจว่าใครมาส่องไฟฉายเพราะหลังเกาะไม่มีคนอยู่ เขาเริ่มระแวง

ฝ่ายอาทรกับพราวเดินส่องไฟฉายมาอย่างยากลำบากเพราะไม่คุ้นเส้นทาง ไตรภพมาแอบดูเขาจำอาทรได้นึกรู้ทันทีว่าพวกนี้มาตามหาภัทรดา คิดเครียดว่าในที่สุดตนก็รั้ง “พิมลภา” ไว้ไม่ได้

อาทรกับพราวมาถึงบ้านไตรภพ เห็นบ้านเงียบไม่มีคนอยู่แต่ประตูไม่ได้ล็อก เมื่อมาถึงที่แล้วไม่เจอตัว จึงชวนกันกลับพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่

ไตรภพเองก็แปลกใจว่าภัทรลดาหายไปไหน? ทำไมไม่อยู่บ้าน?

ที่แท้นุ้ยมาตามภัทรลดาไปดูลูกชาวบ้านที่ไข้ขึ้นสูง เธอพอมีความรู้และยาติดตัวมาบ้าง เธอเช็ดตัวให้เด็กพอเด็กตัวเย็นลงก็บอกให้พ่อแม่ต้องคอยเช็ดตัวให้แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปหาหมอ

ภัทรลดากลับจากไปช่วยเด็กชาวบ้านที่ไข้ขึ้นสูง ก็เจอไตรภพมายืนรออยู่แล้ว เธอถามประชดว่ากลัวตนหนีรึไงถึงต้องตามมาคุม เขาบอกว่าเป็นห่วงต่างหากเพราะเธอซุ่มซ่ามกลัวจะไปตกหกล้มที่ไหนอีก ตนขี้เกียจไปแบกกลับมา

พูดกวนประสาทจนภัทรลดาโมโหเอากระเป๋าฟาดแล้วเดินเข้าบ้าน ไตรภพไม่ยอม เรียกให้มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน แล้วตามเข้าบ้านไป

ooooooo

คำรณให้ลูกน้องไปพบศราภัทรที่บ้าน รายงานได้เพียงว่าภัทรลดาหายไปในวันที่เดินทางไปเกาะไข่หงส์ ไปกับอาทร เวลานี้อาทรกลับมาแล้ว ศราภัทรเริ่มของขึ้น ถามเสียงดังว่า

“วนไปก็วนมา ตกลงลูกสาวผมอยู่ไหนกันแน่”

“ยัง...ยังไม่ทราบครับ...ขอเวลา...”

“สืบมาตั้งหลายวัน ได้แค่นี้เองหรือ ผมโทรศัพท์ถามก็ได้ค่าเท่ากันล่ะนะ ไปเลยไปถ้าไม่มีอะไรคืบหน้าอย่ามาให้ผมเห็นหน้าอีกนะ”

“คะ...ครับๆ ไปแล้วครับ” ลูกน้องคำรณหอบเอกสารวิ่งหนีออกไปทันที

“ใจเย็นๆก่อนเถอะค่ะคุณ โกรธไปก็ไม่เจอยัยภัทรอยู่ดีล่ะค่ะ” ปิ่นมณีที่นั่งฟังอยู่ด้วยปลอบใจสามีหน้าเสีย

ลูกน้องคำรณหอบเอกสารหนีตายออกมาถึงหน้าบ้านศราภัทร เจอคำรณกับมาลาตีขับรถเข้ามาหา คำรณถามว่าทำไมเสร็จเร็วนัก ลูกน้องพูดเสียงสั่นว่าจะถูกฆ่าอยู่แล้วจะให้อยู่ทำไม

“สงสัยจะโกรธที่หาลูกสาวให้ไม่ได้ล่ะมั้ง” มาลาตีคาด แล้วหันพูดกับคำรณ “ฉันบอกคุณแล้วว่าให้ทำงานบ้าง ไม่ใช่คิดจับเสือมือเปล่าพูดมั่วๆซั่วๆอย่างเดียว”

“ก็ลูกสาวหนีตามผู้ชายไปจะให้หามาจากไหนล่ะ ถึงเวลาถูกทิ้งก็กลับมาเองแหละ...กว่าคุณพิมจะกลับก็อีกตั้งหลายวัน ถ้าเลิกตอนนี้ก็เสียดายเงิน” คำรณโอบ มาลาตีอ้อน “ช่วยผมคิดหน่อยสิจ๊ะคนสวยว่าจะถ่วงเวลายังไงดี”

“ของอย่างนี้มันต้องมีแรงบันดาลใจหน่อยนะคุณถึงจะคิดออก” มาลาตีปรายตาเจ้าชู้ให้ คำรณยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างรู้ใจ

ooooooo

ปิ่นมณีบอกศราภัทรที่ยังหงุดหงิดกลัดกลุ้มว่าถ้าเขาไม่พอใจตนจะหานักสืบใหม่ให้ก็ได้เลือกมือหนึ่งไปเลยจะได้ไม่มีปัญหาอีก

ศราภัทรไม่ต้องการนักสืบอีกแต่จะให้ตำรวจจัดการเลย ปิ่นมณีติงว่า

“ฉันรู้ว่าคุณห่วงยัยภัทรนะ แต่ยังไงก็เห็นแก่ยัยพิมบ้างเถอะ ยัยพิมมีหน้ามีตานะคุณ ถ้าเรื่องมันฉาวโฉ่ออกไปจะมองหน้าคุณอรรณพเขาได้ยังไงล่ะ”

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทั้งสองดีใจคิดว่าเป็นสายจากภัทรลดา ปิ่นมณีรีบไปรับสายกลายเป็นสายจากสถานทูตแจ้งว่าพิมลภากับอรรณพประสบอุบัติเหตุรถคว่ำที่ฝรั่งเศส ปิ่นมณีถึงกับเป็นลมคาโทรศัพท์ ส่วนศราภัทรตกใจสุดขีด!

เวลาเดียวกันที่เกาะไข่หงส์ สมชายตกใจเมื่อรู้จากไตรภพว่าอาทรกับเพื่อนมาตามหาภัทรลดาตอนกลางคืน สมชายตัดสินใจเสนอให้ปล่อยภัทรลดาไปเสียเถิด ขืนชักช้าเดี๋ยวเข้าปิ้งกันหมด ไตรภพบอกว่ายังปล่อยตอนนี้ไม่ได้ แต่พอสมชายถามว่าทำไม? เขาบอกว่าตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงยังไม่อยากปล่อยเธอกลับไป

พอดีภัทรลดาเดินออกมาสีหน้าซีดเซียวท่าทางปวดท้องมาก สมชายจึงขอตัวไปทำงานต่ออย่างรู้หน้าที่ ส่วนไตรภพตีหน้าขรึมทันที ตำหนิว่าป่านนี้ตนยังไม่ได้กินข้าวเลย อย่าขี้เกียจให้มันมากนักได้ไหม

พอภัทรลดาบอกว่าตนปวดท้องเขาทำเองได้ไหมก็ถูกหาว่าเอามุกเก่ามาเล่นใหม่ แต่พอภัทรลดาปวดท้องจนลงนอนกับพื้นก็ตกใจรีบเข้าไปดู เห็นเธอเหงื่อแตกเต็มหน้าผากไปหมด ไตรภพจึงเรียกแม่ของนุ้ยกับนุ้ยให้มาดูแล

ครู่หนึ่งแม่ของนุ้ยเดินออกมายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ ไตรภพรับไปอ่านจึงรู้ว่าเธอปวดประจำเดือน บ่นว่าทำไมไม่บอกตนตรงๆ แม่ของนุ้ยบอกว่าเธอคงอาย

“เรื่องมาก อ้อ...เอาไปให้พ่อเรานะ ซื้อไปเท่าไหร่เดี๋ยวฉันจ่าย” ไตรภพยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้นุ้ย แม่ของนุ้ยบอกว่าวันนี้ภัทรลดาคงทำอาหารไม่ได้ มีอะไรก็เรียกตนได้ ไตรภพขอบใจ สีหน้าเขาขรึมลงด้วยความเป็นห่วงภัทรลดาแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทางหนึ่ง ภัทรลดาค่อย เดินออกจากข้างใน มองตามไตรภพไปพลางคิดอะไรบางอย่างในใจ

ooooooo

ภัทรลดาวางแผนหนีอีกครั้ง คราวนี้หาข้อมูลและวางแผนอย่างดี ดูจากที่ตนสำรวจและเทียบมาตราส่วนกับแผนที่แล้วรู้ว่าเกาะนี้อยู่ห่างจากฝั่งประมาณสี่สิบกิโล ฉะนั้นต้องถ่วงเวลาไตรภพไว้อย่างน้อยหนึ่งชั่วโมง

ฝ่ายอาทรกับพราวต่อรองกับเดชาให้หาคนมาช่วยงานตนสักสิบคน เดชาบอกว่าคนสิบคนตนหาได้ไม่ยาก แต่ถ้าขึ้นเกาะไปเมื่อไรก็มีหวังโดนพวกบนเกาะส่องกลับมา บอกว่าตนอยากช่วยแต่ถ้าช่วยแล้วมีเรื่องมีราวกันตนไม่เอา...

เมื่อเดชาไม่เล่นด้วย อาทรกับพราวมีความเห็นตรงกันว่าคงต้องกลับไปรายงานศราภัทร ท่านเป็นทหารเก่าคงทำอะไรได้มากกว่าเรา แต่พอคุยกันเสร็จ พราวก็ได้รับโทรศัพท์จาก บ.ก. แจ้งข่าวพิมลภากับอรรณพประสบอุบัติเหตุรถคว่ำที่ฝรั่งเศส ระหว่างนั้นอาทรเห็นสมชายถือของมากมายเดินผ่านมาเขาจะสะกดรอยไปดู แต่ถูกพราวเรียกและบอกเรื่องพิมลภากับอรรณพประสบอุบัติเหตุก็ตะลึงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตัดสินใจรีบกลับกรุงเทพฯกันทันที

นินันท์ทราบข่าวพิมลภากับอรรณพจากธนาธิปที่อ่านข่าวจากแท็บเล็ต นินันท์เป็นห่วงพ่อ แต่วิสากลับสงบนิ่ง พอนินันท์ถามว่าไม่ห่วงพ่อเลยหรือ วิสายิ้มบางๆ พูดเรียบๆว่า

“จะว่าไม่ห่วงเลยก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะ ยังไงก็เพื่อนเก่ากัน รู้จักกันมานาน แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นคนอื่น จะให้แม่ฟูมฟายไปทำไมล่ะจ๊ะ” พูดแล้วถามลูกเกดว่าอยากกินของว่างอะไรเดี๋ยวยายทำให้กิน แล้วพากันเดินไปที่ห้องครัว

“แม่คุณนี่น่ากลัวนะ ดูนิ่งๆแต่อย่างสยองเลย”

ธนาธิปเอ่ยกับนินันท์ขณะมองตามวิสาไป นินันท์เองก็อดคิดไม่ได้ว่าแม่โกรธพ่อจนผีไม่เผาเงาไม่เหยียบกันแล้ว

ศราภัทรและปิ่นมณีบินไปฝรั่งเศสทันทีที่ทราบข่าว เฝ้าอยู่จนพิมลภารู้สึกตัว เธอดีใจมากที่เห็นแม่กับพ่ออยู่ใกล้ๆ ร่ำร้องขอกลับเมืองไทยเพราะทนภาพหลอนตอนรถคว่ำไม่ได้

ปิ่นมณีตามใจพิมลภาโดยไม่คิดอะไรเลย แม้

ศราภัทรจะท้วงติงว่าอรรณพยังต้องผ่าตัดสมองอยู่ แต่ก็ไม่มีประโยชน์

มาลาตีกับคำรณไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรกับข่าวร้ายของพิมลภาและอรรณพ ที่เป็นเพื่อนรักและเจ้านายของทั้งสองเลย คืนนี้ก็ไปเที่ยวผับสนุกกันเต็มเหนี่ยว ทั้งสองคิดเหมือนกันว่าพวกเขายิ่งรักษาตัวนานเท่าไรก็ยิ่งดีจะได้ไม่มีเวลามาจับผิดและพวกตนก็หาเงินง่ายขึ้นเยอะ

ooooooo

ภัทรลดาวางแผนที่จะวางยาให้ไตรภพท้องร่วงแล้วขโมยเรือหนีไป เธอใช้ความสนิทสนมกับนุ้ยแอบให้ช่วยซื้อยาถ่ายอย่างแรงมาให้ กำชับห้ามบอกใครเด็ดขาดเพราะตนอายที่ไม่ได้ถ่ายมาหลายวันแล้ว

นุ้ยขึ้นฝั่งไปกับพ่อแอบซื้อยาถ่ายมาให้ภัทรลดา พอได้ยา เธอยิ้มหมายมาดเข้าครัวทำต้มยำโป๊ะแตกที่ไตรภพสั่งทำให้กินวันนี้อย่างสะใจ

พิมลภาออดอ้อนปิ่นมณีว่าภาพหลอนตอนรถคว่ำกับสภาพบาดเจ็บสาหัสนอนไม่รู้ตัวและต้องผ่าตัดสมองของอนรณพ ตนทนดูไม่ได้ จนปิ่นมณีตามใจลูกเก็บข้าวของเตรียมกลับ แต่ศราภัทรหายไป พิมลภาปรารภว่าคุณพ่อคงโกรธที่ตนไม่ยอมอยู่เฝ้าอรรณพ

ปิ่นมณีกอดปลอบลูกเหมือนคนไม่รู้ผิดชอบชั่วดีว่า

“ไม่เป็นไรจ้ะ แม่เข้าใจนะ คุณพ่อนิสัยทหาร พวกพ้องต้องมาก่อน ไม่เข้าใจหัวอกคนเป็นลูกเมียหรอก”

“โชคดีจริงๆที่พิมยังมีคุณแม่ ถ้าไม่มีคุณแม่สักคน พิมไม่รู้จะอยู่ยังไงเลยค่ะ” พิมลภากอดแม่แน่น ปิ่นมณีก็กอดเธอไว้อย่างทั้งรักทั้งหลงลูกคนนี้สุดๆ

อาทรกับพราวมาส่งข่าวนินันท์ว่า อรรณพต้องผ่าตัดสมอง นินันท์ตกใจมากถามว่าอาการหนักถึงขนาดนั้นเลยหรือ

“ค่ะ...พอรู้ข่าว พราวก็พยายามติดต่อพ่อของยัยภัทร ติดต่ออยู่ตั้งนานเพิ่งจะได้เมื่อเช้านี้เอง เลยรู้ว่าคุณอรรณพต้องผ่าตัดสมอง แต่พี่พิมบาดเจ็บนิดหน่อย ตอนนี้กำลังเตรียมตัวกลับเมืองไทย”

นินันท์ตกใจถามว่าอย่างนี้ก็เท่ากับทิ้งคุณพ่อสิ หรือคุณพ่อจะกลับด้วย พราวบอกว่ายังกลับไม่ได้ต้องรอให้พ้นขีดอันตรายก่อน ธนาธิปบอกว่าอย่างนี้ก็เท่ากับทิ้งให้คุณพ่ออยู่คนเดียวสิ อาทรพูดด้วยสีหน้าเครียดว่า

“นั่นล่ะครับพิมล่ะ ถ้าเขาอยากทำอะไร เขาก็ทำ ไม่สนใจหรอกครับว่าใครจะรู้สึกยังไง”

“นิอยากไปหาคุณพ่อจังเลย อยากพาคุณแม่ไปด้วย เวลานี้มีคนใกล้ตัวอยู่ด้วยคุณพ่อจะได้มีกำลังใจมากขึ้น”

กลับถึงบ้าน นินันท์ชวนวิสาไปหาคุณพ่อกัน วิสา

บอกว่า “นิเป็นลูกอยากไปก็ไปเถอะจ้ะ แต่แม่ไม่ไปหรอก”

“แต่นี่คุณพ่ออาการหนักมากนะคะคุณแม่ นิว่าลืมเรื่องเก่าๆไปก่อนเถอะค่ะ ตอนนี้คุณแม่ไปหาคุณพ่อกับนินะคะ”

วิสาบอกว่า เพราะแม่ลืมหมดแล้วถึงไม่เห็นความจำเป็นที่ต้องไป พูดอย่างรู้ใจอรรณพดีว่า

“อีกอย่าง เราไม่ใช่คนสำคัญสำหรับคุณอรรณพหรอก คนที่สำคัญมากที่สุดก็คือคุณพิมลภาต่างหากล่ะจ๊ะ” พอดีลูกเกดมาเร่งคุณยายว่าตนอยากไปว่ายน้ำแล้ว วิสา

บอกนินันท์ว่าถ้าจะไปฝรั่งเศสก็ให้บอกไตรภพก่อน ไตรภพจะได้ไปเยี่ยมคุณพ่อด้วย และ “ทางที่ดีก็เช็กให้ชัวร์ก่อน เผื่อคุณพ่อเดินทางกลับมาจะสวนกันเสียเปล่าๆ”

“คุณพ่อเพิ่งผ่าตัดเสร็จ คงไม่กลับเร็วอย่างนั้นมังคะ”

“แม่บอกแล้วไงจ๊ะ ว่าคนสำคัญที่สุดสำหรับพ่อเราคือคุณพิมลภา ถ้าคุณพิมลภากลับมาก่อน ยังไงคุณอรรณพก็ต้องกลับมาให้เร็วที่สุด ไม่เชื่อก็ลองเช็กดู” วิสายิ้มบางๆแล้วจูงมือลูกเกดออกไป

เพราะแม่ที่เป็นคนรู้ใจพ่อดีที่สุดบอกอย่างนี้ ทำให้นินันท์ลังเล บ่นงึมงำว่าไตรภพก็ไม่รู้หายไปไหนถ้าอยู่ก็จะได้ปรึกษากัน ติดต่อก็ติดต่อไม่ได้เสียอีก

ooooooo

ไตรภพเสียรู้ กินต้มยำโป๊ะแตกอย่างเอร็ดอร่อย ภัทรลดาแอบมองยิ้มอย่างพอใจ

กินต้มยำโป๊ะแตกจนหนำใจแล้ว ไตรภพอาบน้ำมานั่งเป่าเม้าท์ออแกนเพลง “ความในใจ” เพลงประจำตัวที่ชอบเป่า แต่เป่าเม้าท์ออแกนได้ครู่เดียวก็ปวดมวนท้อง แล้วก็ปั่นป่วนจนต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ ภัทรลดาแอบดูยิ้มสะใจเมื่อยาเริ่มได้ผล ไตรภพเข้าห้องน้ำถ่ายไม่หยุด จนอ่อนเพลียหมดแรงต้องคลานออกจากห้องน้ำ

ภัทรลดาทำเวลาเต็มที่ รีบเก็บข้าวของใส่เป้โดยเฉพาะสมุดบันทึกเล่มนั้น แล้วรีบออกจากบ้านไป แต่เดินไปได้นิดเดียวก็ผงะเมื่อถูกไตรภพคว้ามือจากด้านหลัง เธอตกใจถาม “คุณ...นี่ยังมีแรงเหลืออีกเหรอ”

“ฝีมือคุณจริงๆด้วย จะ...จะไปไหน” ไตรภพถามเสียงขาดเป็นห้วงๆ เพราะอ่อนเพลียมาก เขาถูกภัทรลดาสะบัดอย่างแรงแล้ววิ่งหนีไป ไตรภพพยายามจะลุกแต่ไม่มีแรง ได้แต่เบิ่งตาดูเธอหนีไป...

ภัทรลดาลงเรือขับหนีไป พยายามทบทวนทิศที่จะขึ้นฝั่ง แต่ไปได้ไม่นานใจก็ว่อกแว่กคิดเป็นห่วงไตรภพ ความรู้สึกดีๆที่เขาช่วยตนจากเดชาและดูแลในยามที่ตนเมาไม่ได้สติ ทำให้ภัทรลดาทนไม่ได้เธอเบนหัวเรือกลับไปที่เกาะ รีบไปเคาะประตูเรียกแม่ของนุ้ยให้ไปช่วยพาไตรภพส่งโรงพยาบาล

แต่แม่ของนุ้ยยังไปไม่ถึง เธอก็ไปเจอไตรภพนอนหมดสติอยู่ที่ใกล้บ้านพักนั่นเอง เธอถลาเข้าไปเขย่าตัวเรียก พร่ำอ้อนวอนอย่าเป็นอะไรนะ พอแม่ของนุ้ยกับสมชายมาถึงจึงรีบพาเขาส่งโรงพยาบาล หมอตรวจอาการแล้วแจ้งว่า

“คนไข้ขาดน้ำเฉียบพลัน โชคดีนะครับที่เอามาส่งทันเวลา ไม่อย่างนั้นคงหนักอยู่เหมือนกัน”

“ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ” ภัทรลดาโล่ง ไหว้ขอบคุณหมอ เห็นพยาบาลเข็นเตียงไตรภพออกมาในสภาพนอนไม่รู้ตัวมีสายน้ำเกลือห้อยอยู่ เธอถลาไปเกาะเตียงก้มพูดเบาๆ “ปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วนะสมภพ”

ภัทรลดาสีหน้าผ่อนคลายลงมากเมื่อรู้ว่าไตรภพที่ถูกเธอวางยารอดตายแล้ว...

ooooooo

ทันทีที่พิมลภา ปิ่นมณี และศราภัทร กลับถึงบ้าน ศราภัทรเรียกพิมลภาให้มาคุยเรื่องภัทรลดากันทันที ปิ่นมณีพยายามทัดทานอ้างว่าลูกยังเหนื่อยและขวัญเสียจากรถคว่ำอย่าเพิ่งจี้อะไรลูกมากเลย

พิมลภาบอกแม่ว่าไม่เป็นไรเพราะตนก็เป็นห่วงน้องเหมือนกัน ขณะกำลังจะไปคุยกัน คำรณกับมาลาตีก็ขับรถเข้ามา มาลาตีแสดงความเป็นห่วงเพื่อนมากบอกว่าดีที่ตนโทร.หาคุณแม่ก่อนไม่อย่างนั้นคงบินไปหาเธอที่ฝรั่งเศสแล้ว

“ขอบใจมากนะจ๊ะมาลาตี ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอกจ้ะ แต่คุณอรรณพน่ะสิ ไม่รู้ป่านนี้เป็นยังไงบ้าง ฉันจะอยู่ต่อก็ไม่ไหวจริงๆ กลัวไปหมดแล้ว”

มาลาตีกอดพิมลภาปลอบใจ ในขณะที่คำรณก็เริ่มแผนยุให้รำตำให้รั่วว่า กลับมาก็ดีแล้วเพราะตอนที่เธอไม่อยู่ลูกสาวท่านอรรณพโทร.มาที่บริษัทวันละตั้งหลายรอบ ตนกลัวเขาจะฉวยโอกาสมาแทรกแซง ยิ่งเธอไม่อยู่ด้วยเกิดเขายึดบ้านขึ้นมาจะยิ่งวุ่นวายกันใหญ่ พิมลภาไม่สนใจนัก แต่ปิ่นมณีเป็นเดือดเป็นร้อนขึ้นมาทันที

พิมลภาขออย่าเพิ่งเถียงอะไรกันตอนนี้เลยตนเป็นห่วงอรรณพและเพลียมากขอไปพักก่อน แต่พอลุกก็เซจะเป็นลม มาลาตีรีบประคองเข้าข้างใน ศราภัทรมองตามอย่างหนักใจ ในที่สุดก็ไม่ได้คุยเรื่องภัทรลดาตามเคย

พิมลภาบอกให้ปิ่นมณีไปพักผ่อนเสียเพราะเหนื่อยมากแล้ว พอปิ่นมณีออกไป มาลาตีกับคำรณก็จะกลับบ้าง พิมลภาเรียกไว้บอกว่าอยากรู้ว่าลูกสาวอรรณพมาพูดและทำอะไรบ้าง คำรณยุแยงตะแคงรั่วตามเคย มาลาตีก็ผสมโรงเป็นปี่เป็นขลุ่ยว่ากลัวนินันท์จะมาฮุบสมบัติของอรรณพไปหมด ยุให้พิมลภารีบเข้าไปจัดการ

“แต่ฉันไม่คิดเรื่องพวกนั้นหรอกจ้ะ ฉันแต่งงานกับคุณอรรณพเพราะความรักใครอยากได้อะไรก็เอาไปเถอะ แต่ฉันกลัวว่าเขาจะไม่มีความชำนาญในเรื่องธุรกิจแล้วบริษัทจะเสียหายน่ะ” พิมลภาทำท่าไม่อยากมีปัญหาในเรื่องแบบนี้เลย

ooooooo

ไตรภพรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาเห็นนุ้ยนั่งเฝ้าอยู่ เขาถามว่าพ่อนุ้ยพาตนมาส่งโรงพยาบาลหรือ นุ้ยบอกว่าพ่อพาเขามาส่งโรงพยาบาลและกลับไปแล้ว ไตรภพถามลอยๆว่า “งั้นเขาก็คงไปแล้วสิ”

นุ้ยบอกว่าพี่ภัทรออกไปกินข้าวเดี๋ยวคงมา นุ้ยเล่าว่าพี่ภัทรเป็นคนไปบอกพ่อกับแม่ให้มาช่วยเขาและเฝ้าอยู่ทั้งคืนไม่ได้ไปไหนเลย พอตนมาพี่ภัทรถึงได้ออกไปกินข้าว ไตรภพนิ่งไปอย่างคิดไม่ถึงว่าภัทรลดาจะใจอ่อนยอมกลับมาช่วยตน

ลูกน้องเดชากินเหล้าแล้วทะเลาะชกต่อยกันจนบาดเจ็บ เดชาพามาโรงพยาบาล มันเห็นภัทรลดาที่กลับจากไปกินข้าวเดินเข้ามาในโรงพยาบาล มันมองตามเธอไปอย่างสนใจทันที

เมื่อมีความรู้สึกดีๆต่อกัน ภัทรลดาบอกไตรภพขอโทรศัพท์ไปบ้าน เขาอนุญาตทันทีบอกว่าอีกไม่กี่วันตนก็จะพาเธอไปส่งบ้าน ภัทรลดาดีใจรีบหามือถือจะโทร. แต่แบตหมด เธอจึงลงไปโทร.ที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ พอโทร.ติดเธอดีใจมาก แต่พริบตานั้นเธอก็ถูกเดชามากดตัดสาย

ศราภัทรมารับสาย เห็นปลายสายเงียบเขาบ่นหงุดหงิดว่าใคร? ทำไมโทร.มาแล้วไม่พูด

ภัทรลดาตกใจมากที่เจอเดชา เธอวิ่งหนีถูกมันตามไปจับไว้ เธอจะตะโกนขอความช่วยเหลือ ถูกเดชาชักมีดออกมาขู่เธอหน้าซีดเผือดไม่กล้าโวยวายอีกเลย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"

รู้จัก "วินนี่ ศิภัชรดา" มิสทีน 2017 นางเอกน้องใหม่ "ฟ้า หิน ดิน ทราย"
14 พ.ค. 2564

07:20 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันศุกร์ที่ 14 พฤษภาคม 2564 เวลา 07:38 น.