ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ศพเคนถูกนำกลับมาบำเพ็ญกุศลที่วัดดอนควาย ดอกสร้อยนั่งร้องไห้เสียใจอยู่หน้าที่ตั้งโลงศพเคน เสือหน้าเศร้าเข้ามาขอโทษดอกสร้อยที่ไม่สามารถปกป้องเคนและยังจำเป็นต้องสังหารเขาด้วยมือตนเอง

"คนอย่างบักเคนถ้ามันไม่ภาคภูมิใจที่มันได้เคยร่วมเป็นร่วมตายกับเอ็งมา มันคงไม่ขอร้องให้เอ็งทำหรอก" ลุงมั่นปลอบใจเสือ

"คำพูดของพ่อที่เคยบอกพวกเราเสมอ ฮีโร่คือคนธรรมดาที่กล้าทำสิ่งที่ถูกต้อง นายเคนได้ทำตามคำพูดนั้นแล้ว นายควรจะเชื่อมั่นในสิ่งที่นายเคนทำสิ" แสงระวีช่วยพูดปลอบใจ เสืออีกแรง แต่เขาก็ยังทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้อยู่ดี...

ขณะมะลิพาดอกสร้อยมานั่งสงบสติอารมณ์นอกศาลาสวดศพเคน มีเสียงใครบางคนเรียกเธอเบาๆจากด้านหลัง มะลิหันไปมอง เห็นทองปลิวยืนลับๆล่อๆอยู่หลังต้นไม้ ขัดใจขึ้นมาทันทีคิดว่าเขาแอบตามเธอมาจากกรุงเทพฯ ดอกสร้อยถามมะลิว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร ทองปลิวชิงตอบคำถามแทนว่าเขาเป็นองครักษ์ประจำตัวมะลิ ดอกสร้อยแปลกใจว่าเดี๋ยวนี้มะลิมีองครักษ์กับเขาด้วยหรือ

"อย่าไปฟังเขาพล่ามเลยดอกสร้อย ไอ้หมอนี้สติไม่ดี ติงต๊อง เพี้ยนไม่เต็มบาท"

ทองปลิวขอคุยธุระกับมะลิตามลำพัง แต่มะลิไม่ยอม เขาเลยตัดสินใจคว้าข้อมือเธอฉุดไปต่อหน้าต่อตาดอกสร้อย มะลิร้องลั่นให้ปล่อย ส่วนดอกสร้อยมองตามเพื่อนหน้าตาเลิ่กลั่ก...

ภายในโบสถ์ของวัดดอนควาย ครูเขี้ยวก้มกราบพระ ประธานเสร็จ เงยหน้าขึ้นมองต้องชะงักเมื่อเห็นพระรูปหนึ่ง ยืนอยู่ข้างพระประธาน ครูเขี้ยวถามท่านว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเมื่อกี้เขาถึงไม่เห็น พระรูปนั้นยืนนิ่งไม่ตอบ ครูเขี้ยว เอะใจถามว่าท่านคือหลวงพ่อเข้มใช่หรือเปล่า ท่านพยักหน้า ครูเขี้ยวก้มกราบ

"ผมขอโทษครับหลวงพ่อ ผมได้ยินไอ้ผาดมันเล่าเรื่องหลวงพ่อให้ฟังมาบ้าง"

"อาตมาต้องขอบใจโยมที่ตั้งใจถ่ายทอดเชิงมวยเข่าพญาไฟให้บักเสือ...แต่อาตมามีเรื่องอยากให้ช่วยอีกเรื่อง... อาตมาอยากให้โยมช่วยเหลือคนอีกคนหนึ่ง ฝึกเขาให้แข็งแกร่งขึ้น เขาจะได้ร่วมเป็นร่วมตายกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว"

ครูเขี้ยวยังไม่ทันจะรู้ว่าหลวงพ่อเข้มหมายถึงใคร เสือกับแสงระวีเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน พอครูเขี้ยวหันกลับไปมองอีกที หลวงพ่อเข้มหายไปแล้ว...

เสือเล่าให้แสงระวีฟังว่า ครูเขี้ยวเป็นเพื่อนของจ่าผาด เสือขอให้ครูมาที่บ้านดอนควายเพื่อสอนเชิงมวยพญาไฟให้เอาไว้ต่อสู้กับพวกเขี้ยวพยัคฆ์ ถ้าเขาฝึกเข่าพญาไฟสำเร็จ น่าจะสู้ กับพลังของแม็กนั่มได้

"ความมั่นใจเป็นคุณสมบัติของนักสู้ แต่ข้าไม่อยากให้ เอ็งมั่นใจจนกว่าเอ็งจะผ่านการฝึกเข่าพญาไฟ"

"ครับครู...ว่าแต่ลูกศิษย์ครูที่มาด้วยล่ะครับ"

ระหว่างนั้น ดอกสร้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกเสือว่ามีผู้ชายท่าทางแปลกๆฉุดมะลิไป...

อีกมุมหนึ่งของวัด มะลิเหลืออดที่ทองปลิวฉุดกระชากเธอมาโดยไม่ฟังเสียงห้ามปราม จับมือเขาบิดอย่างแรง ขู่ว่า ถ้าไม่เลิกตามตื๊อเธอจะหักแขนเขา แล้วไล่ให้ออกไปจากบ้านดอนควายอย่ามาให้เห็นหน้าอีก  ทองปลิวหลอกล่อชวนคุย  พอมะลิเผลอ  เขาพลิกตัวกลับมาเป็นฝ่ายจับแขนมะลิบิด  พร้อมกับ กดไหล่ไว้

"โอ๊ย...ฉันเจ็บนะไอ้บ้า" มะลิร้องลั่น

"ผมเป็นอาจารย์สอนคุณนะครับ เพราะฉะนั้นศิษย์ อย่าได้คิดล้างครู"

มะลิขู่อีกว่าถ้าไม่ปล่อย เธอจะไปฟ้องพี่ชายให้มา จัดการ ทองปลิวกระเซ้าว่าสู้ไม่ได้เลยคิดจะไปฟ้องพี่ชาย ไหนว่างอน ไม่พูดกัน ทันใดนั้น เสือโผล่มายืนข้างหลังทองปลิวโดยไม่ทันรู้ตัว

"ปล่อยน้องสาวฉันเดี๋ยวนี้"

ทองปลิวสะดุ้งเฮือก ค่อยๆหันหลังไปมองถึงกับหน้าถอดสี เห็นเสือยืนมองมาหน้าตาเอาเรื่อง ก่อนจะก้าวเข้ามากระชากคอเสื้อทองปลิวเหวี่ยงกระเด็น...

ทองปลิวโดนเสือเล่นงานบอบช้ำไม่พอ ยังโดนครูเขี้ยวตามมาด่าซ้ำที่ริอ่านอยากเป็นครู ไปสอนมะลิให้เรียนวิชาต่อสู้ป้องกันตัว ขืนน้องสาวเสือเป็นอะไรไปทองปลิวจะรับผิดชอบไหวหรือ

"ตอนนี้ฉันคงยังไม่ไหว แต่ถ้ามีงานทำดีๆ รับรองฉันรับผิดชอบทั้งชีวิตแน่"

ทองปลิวไม่วายพูดเล่น เสือฟังแล้วแทบจะโดดขย้ำคอเขาให้รู้แล้วรู้รอด ขณะครูเขี้ยวง้างเท้าจะเตะทองปลิวสักป้าบ ลุงมั่นร้องห้ามไว้ วัยรุ่นก็ปากไวอย่างนี้เอง อย่าไปถือสา แล้ว รีบตัดบทสั่งดอกสร้อยให้พาทองปลิวเอาสัมภาระไปเก็บที่บ้านพัก มะลิขยับจะชิ่งหนี เสือรู้ทันบอกเสียงดุว่าห้ามไปไหนทั้งสิ้น เราสองคนมีเรื่องต้องคุยกันยาว มะลิหน้าจ๋อย

เสือเอ็ดมะลิไปหลายกระบุงเรื่องที่แอบไปฝึกวิชาป้องกันตัว แสงระวีอดสงสารมะลิไม่ได้ ขอร้องเสือให้หยุดว่าได้แล้ว น้องก็แค่จะช่วยแบ่งเบาไม่อยากเป็นภาระของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

"แต่ผมไม่อยากให้คนที่ผมรัก ต้องเป็นเหมือนอย่างบักเคน" เสือสวนกลับเสียงกร้าว

"นี่นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าการตายของนายเคนไม่ใช่ความผิดของนาย"

"ผมช่วยเพื่อนรักไม่ได้ สุดท้ายต้องฆ่าเขาตายด้วยมือของผมเอง มันไม่ง่ายที่ผมจะลืมหรอกครับคุณแสงระวี" เสือมองแสงระวีกับมะลิอย่างเสียใจ เดินจากไปด้วยน้ำตาคลอเบ้า

ooooooo

โรสในคราบกุหลาบแดงลอบเข้าไปในเซฟเฮาส์ของโครงการคุ้มครองพยาน จัดการตำรวจที่คอยดูแลความปลอดภัยให้กำนันฉ่ำสลบเหมือดหมด แล้วบุกเข้าประชิดตัวกำนันฉ่ำที่กำลังกินมื้อกลางวันอย่างมีความสุข กำนันฉ่ำคิดต่อสู้ แต่ฝีมือเทียบโรสไม่ติด โดนจับล็อกแขนบิด กดไหล่กับโต๊ะอาหาร

"ต้องการอะไรจากผม...หมวดโรส คิดว่าปลอมตัวใส่หน้ากากเป็นกุหลาบแดงแล้วผมจะไม่บอกคนอื่นเหรอไงว่าเป็นใคร"

"ที่ฉันต้องปลอมตัวเข้ามาแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าฉันกลัวถูกจับได้ว่าฉันเป็นใคร แต่ฉันให้เกียรติอาชีพตำรวจ ฉันถึงไม่เป็นหมวดโรสเข้ามาเล่นงานกำนัน แต่ให้เป็นหน้าที่ของกุหลาบแดงแทน"

"จะเป็นหมวดโรสหรือกุหลาบแดง แต่คิดเหรอว่าจะทำอะไรผมได้ ในนี้มีตำรวจที่คอยรักษาความปลอดภัยให้ พยานคนสำคัญอย่างผมอยู่เต็มไปหมด"

"ฉันจัดการตำรวจพวกนั้นหมดแล้ว...ตอนนี้ฉันมีเวลามากพอที่จะคุยกับกำนัน"

โรสจับกำนันฉ่ำใส่กุญแจมือ ลากตัวมาที่ห้องรับแขกมัดกับเก้าอี้ ซ้อมเขาจนเลือดกบปาก กำนันฉ่ำไม่ยี่หระต่อให้ ซ้อมจนตายเขาก็ไม่มีวันบอกอะไร โรสรู้ว่าจะจัดการกับคนอย่างเขาได้อย่างไร หันไปหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าออกมา จี้ไปที่ตัวกำนันฉ่ำถึงกับดิ้นพราดๆร้องโอดโอยลั่น

"ทีนี้ก็บอกฉันมาว่า ดร.ปฐมพงษ์สำคัญกับพวกเขี้ยวพยัคฆ์อย่างไร" โรสเปิดเครื่องช็อตไฟฟ้าขู่

กำนันฉ่ำปากแข็งไม่ยอมพูด โรสจี้เครื่องช็อตไฟฟ้าอีกครั้ง กำนันฉ่ำร้องลั่น...ที่ด้านหน้าเซฟเฮาส์มรกตก้าวเข้ามาในชุดมือสังหาร ได้ยินเสียงกำนันฉ่ำร้องครวญคราง มองเข้าไปด้านในยิ้มเหี้ยม...

ขณะเดียวกัน สิงห์ จ่าเพิ่ม กับหมู่แย้มเอารูปถ่ายปฐมพงษ์ให้วินมอเตอร์ไซค์ดู วินมอเตอร์ไซค์จำได้แม่นว่าเจอชายคนนี้นอนสลบอยู่ตรงพงหญ้าด้านโน้น พร้อมกับชี้มือประกอบ สิงห์ถามว่าเจอนานหรือยัง

"ก็หลายวันแล้วครับ พวกผมจำได้แม่นเลยเพราะไอ้หมอเนี่ยมันไม่ปกติ ตอนแรกเห็นท่าทางก็เหมือนคนปกติทั่วไป แต่พอจะเข้าไปถามว่าบ้านอยู่ไหนชื่ออะไร มันก็บอกว่ามันเป็นซุปเปอร์แมน เป็นซุปเปอร์ฮีโร่ พวกผมก็เลยเรียกรถพยาบาลมารับตัวมันไป"

ตำรวจทั้งสามนายมองหน้ากันอย่างแปลกใจไม่ทันสังเกตเห็นศรแอบฟังอยู่ไม่ห่าง...

ด้านโรสยังทรมานกำนันฉ่ำอย่างต่อเนื่อง เพื่อให้บอกเรื่องเกี่ยวกับปฐมพงษ์ แต่ไม่ว่าจะข่มขู่หรือทารุณอย่างไรกำนันฉ่ำไม่ปริปาก แถมเย้ยโรสว่าอย่ามัวมาเสียเวลากับตนเองเลย น่าจะเอาเวลาไปช่วยรักษาชีวิตสิงห์ดีกว่า โรสถึงกับหยุดกึก ถามว่าหมายความว่าอย่างไร

"...อย่าได้ประมาทเขี้ยวพยัคฆ์เด็ดขาด"

โรสเจ็บใจมาก จี้เครื่องช็อตไฟฟ้าใส่กำนันฉ่ำเป็นเวลานานจนหมดสติ แล้วจะออกไปช่วยสิงห์ พลันมีมีดสั้นพุ่งปักไหล่โรสอย่างจัง มือสังหารสาวปรากฏกายขึ้น

"เธอคิดว่าเธอจะรอดไปได้ง่ายๆขนาดนั้นเลยเหรอ... กุหลาบแดง"

โรสชักปืนยิงใส่มรกตไม่ยั้งเพื่อเปิดทางหนี มรกตพุ่งหลบกระสุนได้อย่างฉิวเฉียด พอเสียงปืนเงียบจึงวิ่งไล่ตาม โรสหนีเข้าไปในโรงงานแช่แข็งอาหาร ดึงมีดที่ปักคาไหล่ออก และพยายามห้ามเลือด...

พอได้ข้อมูลจากวินมอเตอร์ไซค์ หมู่แย้มรีบโทร.ติดต่อกับโรงพยาบาลจิตเวช จ่าเพิ่มบ่นเสียดายที่ปฐมพงษ์เป็นถึงนักวิทยาศาสตร์ระดับโลก แต่ต้องกลายเป็นคนบ้า ฉลาดมากเกินไปจนเพี้ยน สิงห์กลับไม่คิดเช่นนั้น ปฐมพงษ์น่าจะแกล้งบ้าเพื่อหนีเอาตัวรอดจากพวกเขี้ยวพยัคฆ์มากกว่า

หมู่แย้มวางสายแล้วเข้ามารายงานสิงห์ว่าติดต่อกับทางโรงพยาบาลจิตเวชแล้ว ได้ความว่าทางนั้นมีการรับคนไข้ เข้ามาใหม่จริง แต่ยังระบุชื่อไม่ได้ว่าเป็นปฐมพงษ์ที่เราตามหาหรือเปล่า เพราะอยู่ๆข้อมูลคนไข้ของโรงพยาบาลเกิดล่มโดยไม่มีสาเหตุ ไฟล์ข้อมูลที่มีหายเกลี้ยงกู้ไม่ได้

"ผมว่าโรงพยาบาลไม่ได้รับคนเสียสติเข้าไปรักษาหรอกจ่า แต่รับอัจฉริยะเข้าไปอยู่ด้วยมากกว่า"

จ่าเพิ่มแนะนำให้รีบไปเอาตัวปฐมพงษ์ออกจากโรงพยา บาลจิตเวชก่อนที่พวกเขี้ยวพยัคฆ์จะรู้เรื่อง สิงห์เปิดประตูรถกำลังจะเข้าไปนั่ง โรสโทร.เข้ามือถือของสิงห์พอดี สิงห์ยืนคา อยู่ตรงประตูรถ

"หมวด...คุณอยู่ไหน ทำไมไม่มาสมทบกับผม"

"ผู้กองคะ...ตอนนี้ผู้กองกำลังตกอยู่ในอันตราย พวกเขี้ยวพยัคฆ์กำลังติดตามผู้กองไปหา ดร.ปฐมพงษ์อยู่ค่ะ" โรสพูดได้แค่นั้น มีดสั้นของมรกตพุ่งเฉี่ยวมือทำให้มือถือหล่นโรสหันขวับ ยิงสวนไปหลายนัด

สิงห์ได้ยินเสียงปืน เอะใจต้องมีบางอย่างผิดปกติ ร้องบอกจ่าเพิ่มกับหมู่แย้มให้รีบออกจากรถ ทั้งสามคนพุ่งหนีไปคนละทิศละทาง พลันเกิดระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว รถสิงห์แหลกเป็นจุณ

ooooooo

ในเวลาไล่เลี่ยกัน ที่วัดดอนควาย เสือมองโลงศพ เคนที่ตั้งอยู่บนศาลาสวดศพ หวนคิดถึงตอนลั่นไกปืนสังหารเพื่อนรักด้วยมือตัวเอง ถึงกับกำหมัดแน่นอย่างเจ็บแค้นใจ

"ข้าสัญญาว่าข้าจะแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะปกป้องทุกคนที่ข้ารู้จัก เอ็งจะเป็นคนสุดท้ายที่นอนให้แผ่นดินกลบหน้าเพราะฝีมือของพวกมัน"

"ถ้าอย่างนั้นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวก็ต้องรีบไปช่วยพวกผู้กองสิงห์"

เสือหันขวับมองตามเสียง เห็นหลวงพ่อเข้มยืนอยู่ "หลวงพ่อ เกิดอะไรขึ้นกับพวกผู้กองครับ"

"พวกเขาทำหน้าที่เพื่อช่วยเอ็ง แต่นี่ยังไม่ใช่เวลาที่พวกเขาจะต่อสู้กับพวกมัน รีบไปก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป" ขาดคำ หลวงพ่อเข้มหายวับไป เสือรู้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องไม่ดี กับสิงห์

ไม่นานนัก ครูเขี้ยวลากทองปลิวมาหาเสือเพื่อขอโทษเรื่องมะลิ เจอเสือในชุดนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวเตรียมจะออกไปปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือสิงห์กับพวก ครูเขี้ยวสงสัยว่าเสือจะไปช่วยพวกนั้นได้อย่างไร ที่นี่ห่างจากกรุงเทพฯตั้งไกล เสือจะใช้พลังของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวที่สามารถไปได้เร็วกว่าคนปกติ

"งั้นระวังตัวด้วย เข่าพญาไฟของเอ็งยังฝึกไม่สมบูรณ์ อย่าเสี่ยงสู้กับมันเด็ดขาด"

เสือรับคำแล้วใช้พลังพุ่งทะยานออกไปรวดเร็วปานพายุพัด ทองปลิวมองเสือแล้วทึ่ง สนใจอยากเป็นซุปเปอร์ฮีโร่กับเขาบ้าง...

สิงห์ จ่าเพิ่ม และหมู่แย้มหนีรอดจากระเบิดมาได้อย่างหวุดหวิด ยังไม่ทันหายตกใจ ลิงลมกับศรปรากฏตัวขึ้น สิงห์ ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ แล้วสั่งลูกน้องทั้งสองคนให้รีบนำตัวปฐมพงษ์ ไปไว้ในที่ที่ปลอดภัย ส่วนทางนี้เขาจะจัดการเอง ศรห้ามทุกคนไปไหนเด็ดขาด ยกปืนขึ้นเล็งใส่สิงห์กับพวก สิงห์ยกมือขึ้นเพ่งพลังจิตไปที่ปืนในมือศร ปืนกระเด็นเหมือนถูกปัด ศรถึงกับอ้าปากค้าง

"น่าสนใจจริงๆผู้กอง นอกจากไอ้ลิงลมมันอยากเอาคืนจากผู้กองแล้ว ผมก็อยากจะขอชื่นชมพลังของผู้กองให้เป็นขวัญตาหน่อย อยากรู้ว่าจะรอดจากมือผมได้ไหม" ศรยิ้มแสยะ พยักพเยิดให้ลิงลม

ทั้งคู่พากันวิ่งหนี สิงห์หลงกลวิ่งไล่ตาม พอพ้นหัวโค้ง ลิงลมโผล่มาจากด้านหลังหมายจะเล่นงานแต่สิงห์ไหวตัวทัน ใช้พลังจิตสวนกลับ ลิงลมเจ็บใจ ปลุกพลังจากรอยสักรูปหนุมานออกมาต่อสู้กับสิงห์...

ทางด้านโรสยิงสกัดมือสังหารที่ไล่ตามมาติดๆจนกระสุนหมด มรกตในคราบมือสังหารตรงเข้าต่อสู้กับโรสด้วยมือเปล่า โรสเสียเปรียบเพราะได้รับบาดเจ็บที่หัวไหล่ โดนมรกตซ้ำแผลเก่าจนเลือดไหลอาบ แต่ไม่ยอมแพ้ ตั้งท่าเตรียมต่อสู้

"ยังคิดจะสู้อีกเหรอคะ อย่าบังคับให้ฉันฆ่าหมวดเลย ฉันเสียดายคนเก่ง ถ้ามาร่วมงานกับเรา ฉันรับรองได้เลยว่าหมวดจะทำเงินได้มากกว่าอาชีพตำรวจร้อยเท่าพันเท่า"

"ถ้าคนอย่างฉันเห็นแก่เงิน ฉันคงไม่มาเป็นตำรวจหรอก"

"ศรัทธาในอุดมการณ์งั้นเหรอคะ...เขาว่าผู้หญิงชอบเรื่องเพ้อฝัน นี่ล่ะมั้งที่เป็นจุดอ่อนของหมวดสาวคนเก่งอย่างหมวดรสรินที่ทำให้สู้ฉันไม่ได้" มรกตตรงเข้าประเคนทั้งหมัดทั้งเข่าใส่ โรสโดนเข้าหลายดอกถึงกับเซถลาล้มใส่กองสินค้า มรกตย่ามใจชักมีดสั้นเดินเข้าหา

โรสรอจนได้ระยะ คว้าถังน้ำใกล้ๆสาดหน้ามือสังหารแล้วตรงเข้ายื้อแย่งมีดกันไปมา โรสอาศัยจังหวะที่ดีกว่าผลักมีดเสียบเข้าท้องมรกตอย่างแรง จนทรุดฮวบ ตามเข้าไปกระแทกมีดสั้นซ้ำเกือบมิดด้าม มรกตร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะล้มลง หน้ากากที่อำพรางใบหน้ามือสังหารหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง โรสอึ้ง คาดไม่ถึงว่าจะเป็นมรกตคนใกล้ตัวที่พวกเธอไว้วางใจ

"แก...งั้นที่นายเคนต้องตายก็เพราะฝีมือแก"

"ก็ในเมื่อมันโง่อยากสอดรู้สอดเห็น มันก็สมควรตาย" มรกตกระอักเลือดออกมา แล้วแน่นิ่งไป โรสรู้สึกถึงพลังน่ากลัวบางอย่างจากด้านหลัง หันขวับไปมอง ตกใจที่เห็นแม็กนั่มจ้องมองเธอเขม็ง...

ลิงลมเล่นงานสิงห์อุตลุด ไม่เปิดโอกาสให้ใช้พลังจิต แต่พอสิงห์ตั้งหลักได้ อัดพลังใส่ลิงลมไม่ยั้งกระเด็นกระแทกกำแพงจุกตัวงอ ศรเห็นลิงลมเสียท่า โผล่เข้ามายิงปืนใส่ สิงห์ ต้องโดดหลบเข้าที่กำบัง

"โชว์สนุกพอได้แล้วผู้กอง ผมยอมรับว่าลูกเล่นใหม่ ของผู้กองมันเร้าใจเอาเรื่อง แต่มันก็ได้แค่นั้นแหละ พลังของผู้กองยังไงมันก็ต้องมีขีดจำกัดเหมือนกับไอ้นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว"

"เอ็งหมายความว่าไงไอ้ศร"

"โทษทีว่ะที่ข้าไม่ได้บอกเอ็งก่อน ข้อมูลที่ข้าได้มาจากการบังคับหมอที่โรงพยาบาลให้มันพูด มันบอกว่ายิ่งผู้กองสิงห์ใช้พลังมากเท่าไหร่ ก็เหมือนกับไปกระตุ้นให้ตัวเอง บาดเจ็บมากเท่านั้น"

ทีแรกลิงลมโกรธที่ถูกศรหลอกใช้ให้สู้กับสิงห์ แต่พอคิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน เจ็บตัวนิดๆหน่อยๆแต่ได้ดูอะไรสนุกๆทีหลัง ลิงลมพูดยังไม่ทันขาดคำ อาการปวดหัวของสิงห์กำเริบหนัก แทบยืนไม่อยู่ ได้แต่หลบอยู่หลังเสา ลิงลมกับศรแยกย้ายกันตีขนาบ ผู้กองหนุ่มสิ้นท่าถูกล้อม

"อยากบอกลาใครไหมครับเดี๋ยวผมจัดให้ หรือถ้าไม่อยากทรมาน ผมจะได้ช่วยระเบิดสมองผู้กองตอนนี้เลย สมองจะได้โล่งๆไม่มีอะไรติดอยู่ในหัวอีก" ศรเล็งปืนเตรียมลั่นไก

เสือมาจากไหนไม่รู้ กระชากปืนไปจากมือศร แล้วจับคอเสื้อเขาเหวี่ยง ปลิวกระแทกกำแพง ลิงลมใช้พลังความว่องไวต่อกรกับเสือ แต่ตั้งรับได้ไม่กี่กระบวนท่าถูกเสือจับเหวี่ยงไปกองรวมกับศร เสือจะตามเข้าไปจัดการขั้นเด็ดขาด แต่เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของสิงห์ทำให้เสือรีบเข้าไปดู พอหันมาอีกทีศรกับลิงลมอันตรธานไปแล้ว

ooooooo

หมัดของโรสทำอะไรแม็กนั่มไม่ได้ แม็กนั่มคว้าตัวเธอได้จับเหวี่ยงปลิวเหมือนเป็นตุ๊กตา โรสเห็นว่าสู้ไม่ได้ รีบหนี แม็กนั่มไล่ตามติด โรสมาถึงทางตันไม่รู้จะหนีไปไหนตัดสินใจเข้าไปแอบในห้องแช่แข็ง แม็กนั่มรู้ทันปิดประตูห้องล็อกกุญแจ แล้วเปิดอุณหภูมิให้เย็นจัดขังโรสให้หนาวตายในนั้น

โรสตกใจทุบประตูร้องขอความช่วยเหลือลั่น แม็กนั่มมองอย่างสะใจ เดินกลับมาหามรกต จับชีพจรดูก่อนจะอุ้มเธอไป...

ฝ่ายจ่าเพิ่มกับหมู่แย้มมาถึงโรงพยาบาลจิตเวช เอารูปถ่ายปฐมพงษ์ให้เจ้าหน้าที่ที่นั่นดู เจ้าหน้าที่จำได้ ชี้ไปที่ คนไข้คนหนึ่งซึ่งกำลังเล่นสนุกตามประสาคนบ้าอยู่กับคนไข้อีกคนหนึ่งในสวนหย่อม ปฐมพงษ์หันมาเห็นพอดี คิดว่าจ่าเพิ่มกับหมู่แย้มเป็นตำรวจในสังกัดพวกเขี้ยวพยัคฆ์รีบชิ่งหนี

จ่าเพิ่มกับหมู่แย้มตามไม่ทันเพราะถูกกลุ่มคนไข้ โรคจิตเข้ามารุมล้อม ปฐมพงษ์หนีเล็ดลอดออกจากโรงพยาบาลได้ แต่รถตู้ของอำนาจปาดหน้าขวางไว้ อำนาจกับสมุนกรูกัน เข้าหา ปฐมพงษ์หน้าตื่น

"แก...เป็นใคร"

"ผมผู้พันอำนาจ หัวหน้าองค์กรเขี้ยวพยัคฆ์"

ปฐมพงษ์ตกใจ หันหลังกลับจะวิ่งหนี อำนาจขวางไว้ "อย่าคิดหนีเลยดีกว่าครับ ดร. หนีไปก็มีแต่ลำบากสู้ไปอยู่กับผม มาร่วมงานกันสร้างสรรค์สิ่งดีๆให้เกิดขึ้นกับโลกใบนี้ ดร. จะได้อยู่สบายกว่าเยอะ"

"ฉันไม่ยอมใช้ความรู้ของฉันเป็นเครื่องมือให้พวกแกใช้ทำลายโลกใบนี้หรอก"

อำนาจว่าถ้าพูดกันดีๆไม่รู้เรื่อง คงต้องใช้กำลังพูดแทน แล้วพยักหน้าให้สมุนทุบต้นคอปฐมพงษ์ลากขึ้นรถตู้ จ่าเพิ่มกับหมู่แย้มออกมาเห็นปฐมพงษ์ถูกพวกของอำนาจพาตัวไป ได้แต่เจ็บใจ...

ผ่านไปพักใหญ่ สิงห์ฟื้นขึ้นมาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล  เป็นห่วงว่าโรสจะได้รับอันตราย  จัดแจงลงจากเตียง จะไปช่วย เสือขอให้ปล่อยเรื่องตามหาโรสเป็นหน้าที่เขาเอง สิงห์ยังไม่ทันพูดอะไร เสือใช้พลังข้าวเหนียวรวดเร็วดังพายุพัด ตามหาโรสมาถึงโรงงานอาหารแช่แข็ง เสือเจอโรสในสภาพใกล้ตายอยู่ในห้องแช่แข็ง ใช้พลังกระแทกล็อกประตูห้อง รีบพาโรสไปส่งโรงพยาบาล...

อำนาจพาปฐมพงษ์มายังบาร์ของตน ซึ่งได้กลายเป็น กองบัญชาการแห่งใหม่ของพวกเขี้ยวพยัคฆ์ ปฐมพงษ์ยอมตาย ถ้าอำนาจจะบังคับให้เขาเปิดเผยงานทดลอง อำนาจขอให้พักเรื่องนั้นไว้ก่อน ที่พาเขามาที่นี่เพราะอยากให้ช่วยเหลือใครบางคน ปฐมพงษ์บอกอย่างไม่ไยดีว่าไม่ช่วย

"ดร.ยังไม่เห็นเลยว่าคนที่ผมขอให้ ดร.ช่วยชีวิตเป็นใคร ลองดูก่อนว่าผมอยากให้ช่วยใคร"

ปฐมพงษ์มองอำนาจอย่างสงสัย  ครู่หนึ่งแม็กนั่มอุ้มร่าง ของมรกตเข้ามา ปฐมพงษ์ตกใจ ยืนอึ้งที่เห็นมรกตในสภาพสัญญาณชีพแทบไม่มี

"มือสังหารของผมได้รับบาดเจ็บมา รู้สึกว่ากำลังจะ ใกล้ตายแล้ว แต่ผมเชื่อว่าฝีมือของสุดยอดนายแพทย์อย่าง ดร. จะช่วยรักษาชีวิตเธอไว้ได้" อำนาจเห็นปฐมพงษ์ยืนนิ่งงัน จึงเข้ามาตบบ่า "แน่ใจเหรอครับว่า ดร.จะปล่อยให้ลูกสาวตัวเองตายต่อหน้าต่อตา"

ปฐมพงษ์ตัดสินใจช่วยมรกต อำนาจสั่งสมุนให้นำตัวมรกตไปยังห้องผ่าตัดทันที...ผ่านไปหลายชั่วโมง การผ่าตัดช่วยชีวิตมรกตได้ผลเป็นที่น่าพอใจ ชีพจรของเธอกลับมาเต้นปกติอีกครั้ง

"เก่งมากครับ ดร. ยังไงสายสัมพันธ์ของพ่อลูกก็ตัดไม่ขาด ผมชื่นชมที่ ดร.ทำหน้าที่พ่อที่ดี"

ปฐมพงษ์ขอตัวอยู่กับลูกตามลำพัง อำนาจไม่ได้เอะใจ ทิ้งมรกตไว้กับปฐมพงษ์ พออำนาจลับสายตา ปฐมพงษ์หยิบหลอดฉีดยาขึ้นมา

"ฉันเคยเตือนแกแล้วว่าอย่าเดินบนเส้นทางนี้ แต่แกก็ไม่เคยฟังฉัน แกสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นมามากพอแล้ว มีคนบริสุทธิ์ที่ต้องตายเพราะน้ำมือแกเยอะเกินไป...ฉันจะให้แกฟื้นขึ้นมาอีกไม่ได้ แกจะต้องนอนหลับอยู่อย่างนี้จนกว่าฉันจะเป็นคนปลุกแกขึ้นมาเอง...นังลูกไม่รักดี"

ปฐมพงษ์ฉีดยาผ่านทางสายน้ำเกลือให้มรกตด้วยแววตาเจ็บปวด

ooooooo

แสงระวีกับมะลิตกใจมากเมื่อรู้จากทองปลิวว่าเสือรีบร้อนกลับกรุงเทพฯเพื่อไปช่วยสิงห์ รายละเอียดปลีกย่อยทองปลิวไม่รู้ แสงระวีอดเป็นห่วงโรสกับมรกตไม่ได้ ขอตัวไปโทร.สอบถามเพิ่มเติมจากจ่าเพิ่มซึ่งมาเยี่ยมอาการบาดเจ็บของโรสพอดี พอแสงระวีรู้ว่าสิงห์ปลอดภัยก็โล่งอก รีบถามอาการโรส

"นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวช่วยมาได้เหมือนกัน รู้สึกว่า

หมวดจะสู้กับมือสังหารของพวกเขี้ยวพยัคฆ์จนได้รับบาดเจ็บ อาการหนักเอาเรื่อง  แต่เห็นหมอว่าโชคดีที่พามาโรงพยาบาลทัน"

โรสรู้สึกตัวเรียกชื่อแสงระวีเบาๆ พอแสงระวีรู้ว่าโรสฟื้นแล้วขอพูดสายด้วย จ่าเพิ่มเอามือถือยื่นให้โรส แสงระวีถามโรสว่าเป็นอย่างไรบ้าง

"ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว แต่...มรกต...เธอเป็นมือสังหารของพวกเขี้ยวพยัคฆ์ที่ปลอมตัวมา ฉันสู้กับเธอและฉันก็ฆ่าเธอไปแล้ว"

แสงระวีถึงกับอึ้ง ไม่อยากเชื่อว่ามรกตเป็นมือสังหารเขี้ยวพยัคฆ์ที่ปลอมตัวเข้ามา...

ฝ่ายสิงห์ซึ่งนอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเช่นกัน ขอบใจเสือที่มาช่วยตนเองกับโรสได้ทันเวลา อดแปลกใจไม่ได้ว่าเสือรู้ได้อย่างไรว่าเขาถูกพวกเขี้ยวพยัคฆ์เล่นงาน

"หลวงพ่อบอกผมว่าพวกผู้กองกำลังตกอยู่ในอันตรายครับ"

"หลวงพ่อเข้มน่ะเหรอ...ท่านมรณภาพไปแล้วนี่"

"ครับ...การที่หลวงพ่อสั่งให้ผมมาช่วยผู้กอง ผมคิดว่าหลวงพ่อคงอยากให้ผู้กองกลับไปที่ดอนควายกับผม เพื่อช่วยให้ผู้กองกลายเป็นนักสู้ที่แข็งแกร่งเหมือนอย่างนักสู้ พันธุ์ข้าวเหนียว" เสือพูดสีหน้าจริงจัง...

ทองปลิวบอกมะลิว่าอยากฝึกมวยพญาไฟให้แก่กล้าขึ้น เพื่อจะได้ช่วยนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวต่อสู้กับพวกเขี้ยวพยัคฆ์อีกแรง มะลิหาว่าเขาเพี้ยนแถมยังขี้โม้อีกต่างหาก ทองปลิวคิดจะอวดสาวจึงตั้งท่าเชิงมวยพญาไฟ เตะดงกล้วยท้ายวัดเป็นการอุ่นเครื่อง มะลิกอดอกมองนิ่ง

"เอาล่ะ ทีนี้ก็ดูให้ดีๆนะครับคุณมะลิ ของดีที่ไม่มีให้ดูมากนัก...เข่า...พญา...ไฟ"

ทองปลิวพุ่งเข้าหาต้นกล้วย แต่ไปไม่ถึงเหยียบเศษใบตองที่ตัวเองเตะหล่นเกลื่อนพื้นลื่นหัวคะมำชนต้นกล้วย เสียฟอร์มหน้าแตกหมอไม่รับเย็บ มะลิโกรธที่เขาทำให้เสียเวลา เดินหน้าหงิกออกมา เห็นแสงระวียืนตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"เป็นความผิดของพี่ ที่นายเคนต้องตายเป็นเพราะพี่เอง... หมวดโรสบอกพี่ว่ามรกตคือมือสังหารของพวกเขี้ยวพยัคฆ์" แสงระวีทำท่าจะร้องไห้อีก ขณะที่มะลิไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

ครู่ต่อมา แสงระวีชวนมะลิมาไหว้ศพเคนเป็นเพื่อน เธอจุดธูปพนมมืออธิษฐาน ขอให้เคนอโหสิกรรมให้ ถ้าเธอฟังคำเตือนของเขาสักนิด เขาอาจจะไม่ต้องมาตายอย่างนี้ มะลิปลอบว่าอย่าโทษตัวเอง เธอเองก็หลงเชื่อนังจิ้งจอกมรกตนั่นเหมือนกัน แสงระวีเกรงว่าป่านนี้เสือคงจะรู้เรื่องนี้แล้ว และคงจะโกรธมาก

"ไม่หรอกค่ะพี่แสงระวี พี่เสือเขามีเหตุผลพอ"

"แต่เขาเสียใจที่เพื่อนรักเขาต้องมาตายด้วยมือเขาเองมากนะมะลิ...ความผิดครั้งนี้มันเกิดขึ้นเพราะพี่...พี่ควรจะรับผิดชอบ"

มะลิอยากรู้ว่าแสงระวีคิดจะทำอะไร แต่แสงระวีไม่ตอบ ได้แต่ดึงมะลิเข้ามากอดทั้งน้ำตา

ooooooo

แม็กนั่นกำลังซ้อมมวยอยู่กับลิงลมกลางลานในบาร์ของอำนาจแต่เช้า ลิงลมสู้แรงมหาศาลของแม็กนั่มไม่ได้ เลยปลุกของขลังจากรอยสักขึ้นมา ใช้พลังว่องไวเข้าจู่โจม แต่ไร้ผลแม็กนั่มโต้กลับได้ทุกกระบวนท่า แถมยังเย้ยหยันลิงลมให้ขยันฝึกวิชาบ่อยๆจะได้เก่งอย่างเขา ลิงลมเจ็บใจคว้าเบียร์มาซด

"ไอ้แม็กนั่ม ฝากไว้ก่อนเถอะวะ เก่งให้ได้ตลอดนะเว้ย" ลิงลมโวยวายตอนที่แม็กนั่มไม่อยู่แล้ว

"เบาๆหน่อยไอ้ลิงลม ทุกทีหัวเราะชอบใจมีแต่เรื่องบันเทิงไม่ใช่หรือ"

"อย่ามาทะลึ่งกับข้านะเว้ย อารมณ์เสียขึ้นมาเดี๋ยวข้าจะบันเทิงเอ็งแทน"

ศรปรามลิงลมว่าอย่ามาหาเรื่องพวกเดียวกันเอง ใครใช้ให้ไปเป็นคู่ซ้อมแม็กนั่มทั้งๆที่รู้แก่ใจดีว่าสู้ไม่ได้ ลิงลมไม่พอใจกระชากคอเสื้อศรจ้องหน้า

"อย่ามาปากเสียนะเว้ย...ข้าไม่ชอบอยู่เฉยๆ ยิ่งไอ้ผู้กองมันแกร่งขึ้น ข้าก็ต้องหาทางเหนือกว่ามัน"

ศรยุส่งให้ฉีดยากระตุ้นพลังของแม็กนั่ม ลิงลมจะไม่ยอมใช้ยากระตุ้นพลังจนกว่าจะแน่ใจว่ายาไม่มีผลข้างเคียงถึงตายอย่างเคน เขากระดกเบียร์จนหมด กระแทกขวดเบียร์กับบาร์อย่างหงุดหงิด บอกว่าขี้เกียจอยู่เฉยๆ จะออกไปสืบหาคนที่มาช่วยเสือไว้คราวก่อนอยากรู้ว่ามันเป็นใคร...

กำนันฉ่ำโทร.มาต่อว่าอำนาจเรื่องที่เคยรับปากว่าถ้าเขายอมอยู่ในโครงการคุ้มครองพยานแล้วจะปลอดภัย แต่กลับโดนโรสเล่นงานจนสะบักสะบอมเกือบจะเปิดปากพูดความลับของอำนาจอยู่แล้ว

"ถ้ากำนันไม่พูดอะไร แล้วคอยให้ข้อมูลผิดๆไปเรื่อยๆปล่อยให้พวกตำรวจจับแพะตัวเล็กๆไป ฉันรับรองว่ากำนันจะไม่เจอเรื่องแบบนี้อีก"

กำนันฉ่ำทำตามคำสั่งอำนาจอยู่แล้ว แต่อำนาจเองก็ต้องช่วยกันพวกสิงห์ไม่ให้มายุ่งกับเขาอีก อำนาจรับปากจะจัดการเรื่องนี้ให้...

สายวันเดียวกัน ที่กองปราบฯ สิงห์เตือนโรสด้วยความเป็นห่วงว่าสิ่งที่เธอทำไปนั้นเสี่ยงต่ออาชีพตำรวจของเธอมาก โรสยอมเสี่ยงเพราะถ้าไม่เล่นนอกเกมกับพวกเขี้ยวพยัคฆ์บ้าง เราก็จะกลายเป็นฝ่ายเดินตามเกมของพวกมันตลอด จังหวะนั้น จ่าเพิ่มเข้ามารายงานทั้งคู่ว่า

"เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ กองบัญชาการฯมีคำสั่งให้ส่งตัวหมวดโรสไปสอบสวน"

"สอบสวนเรื่องอะไร"

"คงจะเป็นเรื่องที่ฉันบุกไปหากำนันฉ่ำ"

สิงห์เดาว่าพวกเขี้ยวพยัคฆ์ต้องมีเอี่ยวกับเรื่องนี้แน่ เขาจะไม่ยอมให้พวกนี้พาโรสไปเด็ดขาด สิงห์ว่าแล้วเดินนำโรสมายังห้องสอบสวน เจอตำรวจนอกเครื่องแบบที่ถูกส่งมารับตัวโรสรออยู่ สิงห์ออกหน้ารับรองว่าโรสไม่ได้ทำตามข้อกล่าวหาที่ว่าเธอบุกไปเล่นงานกำนันฉ่ำ ตอนนั้นเธอสืบคดีอยู่กับเขา

ตำรวจนอกเครื่องแบบขู่ว่าถ้าทางเขาตรวจสอบแล้วพบว่าคำกล่าวอ้างของสิงห์ไม่เป็นความจริง สิงห์จะต้องติดร่างแหไปด้วย โรสไม่อยากดึงสิงห์มาเกี่ยวข้อง ยอมรับผิดว่าทำไปเองโดยพลการ สิงห์ไม่รู้ไม่เห็นอะไรด้วย ตำรวจจับโรสใส่กุญแจมือ จะเอาตัวไปสอบสวนต่อที่กองบัญชาการฯ

"ไม่ต้องห่วงฉันค่ะ ผู้กองต้องทำหน้าที่ของตัวเองไปอย่ายอมแพ้พวกมันเด็ดขาด"

สิงห์มองตามโรสไปอย่างใจหาย รู้ดีว่าถ้าปล่อยเธอไป เธอคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก จ่าเพิ่มแนะว่าเราต้องเสี่ยงชิงตัวโรสกลับมา สิงห์นิ่งคิดอึดใจ ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของจ่าเพิ่ม รีบตามรถของตำรวจนอกเครื่องแบบไม่ให้คลาดสายตา

ตำรวจนอกเครื่องแบบมองกระจกส่องหลังเห็นรถของสิงห์ตาม รีบเร่งเครื่องหนี สิงห์สั่งจ่าเพิ่มเร่งความเร็วตามให้ทัน แต่พอเลี้ยวซ้ายสี่แยก จ่าเพิ่มต้องเหยียบเบรกตัวโก่ง แม็กนั่มกับศรยืนขวางถนน

"เป็นแผนการของพวกเขี้ยวพยัคฆ์จริงๆ ผมจะปล่อยให้หมวดโรสตกอยู่ในมือพวกมันไม่ได้"

สิงห์ชักปืนขึ้นมากระชับ รีบลงจากรถ จ่าเพิ่มตามติด สองฝ่ายเปิดฉากดวลปืนกันเสียงดังสนั่นหวั่นไหว จ่าเพิ่มพลาดท่าถูกกระสุนที่ไหล่ สิงห์รีบประคองจ่าเพิ่มหลบเข้าหาที่กำบัง...

ในเวลาเดียวกัน เสือมารอรับสิงห์ไปฝึกวิชาที่บ้านดอนควายตามนัด หมู่แย้มกลับโผล่มาแทน แจ้งเสือว่าเกิดเรื่องกับโรส พวกเขี้ยวพยัคฆ์ใช้เส้นสายมาพาตัวเธอไป สิงห์เลยมาตามนัดกับเสือไม่ได้ เสือเป็นห่วงเพราะสิงห์ยังไม่หายดี ไม่พร้อมจะรับมือกับพวกนั้น

ooooooo

กว่าโรสจะรู้ตัวว่าตำรวจนอกเครื่องแบบที่พาตัวเธอมาเป็นพวกเขี้ยวพยัคฆ์เมื่อถูกพามายังตึกร้างแห่งหนึ่ง ด้านในมีศพตำรวจสองนายถูกยิงตาย โดยมีอำนาจยืนยิ้มอย่างผู้ชนะอยู่ไม่ห่าง

"แกวางแผนจะให้ฉันเป็นคนฆ่าตำรวจพวกนั้น แล้วโยนความผิดว่าฉันพยายามหนีการสอบสวน"

"ฉลาดมากครับหมวด ก็ในเมื่อหมวดชอบหาเรื่องใส่ตัวไม่หยุด ในฐานะคนคุ้นเคยกัน ผมก็เลยต้องช่วยเอาเรื่องมาใส่ให้เยอะๆไงครับ"

โรสจะสู้แต่ติดกุญแจมือทำอะไรไม่ได้ อำนาจสั่งสมุนในคราบตำรวจไขกุญแจมือเธอออก พอหลุดจากเครื่องพันธนาการ โรสจัดการสมุนทั้งสองคนล้มคว่ำ แล้วหันมาตั้งท่าพร้อมจะสู้ กับอำนาจ

"ถ้าหมวดอยากสนุก...ผมก็จะสนองให้" อำนาจหัวเราะชอบใจ

โรสพุ่งใส่อำนาจ ทั้งเตะทั้งต่อยไม่ยั้ง อำนาจตั้งรับได้หมด โรสเสียท่าถูกอำนาจจับเหวี่ยงกระเด็นไปข้างตัวสมุนที่นอนหมดสติ เห็นปืนพวกนั้นตกอยู่ เธอคว้าขึ้นมาเล็งไปที่อำนาจ อำนาจปลุกพลังเหล็กไหลขึ้นมา เส้นเลือดทั่วตัวปูดโปนเป็นสีดำ โรสตะลึง แต่ก็ลั่นกระสุนใส่จนหมดแมกกาซีน ลูกปืนทำอะไรเขาไม่ได้

อำนาจก้าวเข้ามายืนประจันหน้าหญิงสาว โรสชกเปรี้ยงเข้าหน้า แต่เธอกลับเป็นฝ่ายเจ็บมือเสียเอง เพราะเนื้อตัวอำนาจแข็งราวกับเหล็ก อำนาจชกท้องน้อยโรสอย่างแรง สลบเหมือด

"ผมขอให้หมวดสนุกกับการเป็นคนร้ายบ้างแล้วกัน" อำนาจประคองโรสไว้ หัวเราะสะใจ...

สิงห์เห็นว่าถ้ามัวแต่หลบอยู่อย่างนี้ ไม่มีทางตามไปช่วยโรสได้แน่ จึงวางแผนให้จ่าเพิ่มยิงล่อศรไปอีกทาง ส่วนเขาจะจัดการกับแม็กนั่มเอง จ่าเพิ่มค้านว่าสิงห์คนเดียวจะสู้ฝรั่งยักษ์ได้หรือ สิงห์ขอให้เชื่อมือ พอศรเดินเข้ามาได้ระยะ จ่าเพิ่มโผล่ออกไปยิงใส่ ศรกระโดดหลบ ไม่ทันเห็นว่าสิงห์แอบหนีไปอีกทาง

สิงห์หนีมาได้พักเดียว เจอแม็กนั่มยืนขวางทางอยู่ ทั้งคู่ต่อสู้กันด้วยมือเปล่า สิงห์สู้แม็กนั่มไม่ไหว จำเป็นต้องใช้พลังจิตสู้ สะบัดมือใส่ แม็กนั่มหน้าหันเหมือนถูกชก แต่ก็ทำได้แค่นั้น สิงห์ใช้พลังจิตอีกครั้งคราวนี้แรงกว่าเดิม ก็ยังทำอะไรแม็กนั่มไม่ได้อยู่ดี แม็กนั่มยิ้มหยัน ตั้งท่าหมัดเขวี้ยงควาย

"...นี่แกใช้หมัดเขวี้ยงควายได้ด้วยหรือ"

แม็กนั่มไม่พูดพล่าม ปล่อยหมัดใส่ แรงอัดอากาศกระแทกสิงห์กระเด็น สิงห์พยายามยันตัวลุกขึ้น โชคร้ายอาการปวดหัวกำเริบขึ้นมา สิงห์จำต้องกัดฟันทน...

จ่าเพิ่มล่อศรจนตัวเองกลับจนมุมหนีต่อไม่ได้ ศรตามเข้ามาเล็งปืนใส่ ยังไม่ทันจะเหนี่ยวไก เสือในคราบนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวโผล่มาขวางทางปืน ศรยิงใส่เสือเปรี้ยงๆๆ เสือปัดกระสุนได้หมดแล้วรีบวิ่งไปดูอาการจ่าเพิ่ม เห็นว่าไม่บาดเจ็บอะไรมากนัก เสือหันมาทางศรตั้งท่าเอาเรื่อง ศรกลับเก็บปืน

"ไม่ใช่ว่าข้ากลัวเอ็งหรอกนะเว้ยบักเสือ...แต่เอ็งอย่ามาเสียเวลากับข้าเลย รีบๆไปช่วยผู้กองกับหมวดคนเก่งของเอ็งดีกว่า" ศรยิ้มแสยะ เดินหนีหน้าตาเฉย เสือมองตามเจ็บใจ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 09:47 น.