ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

สิงห์ตื่นมาตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น พบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล โรสซึ่งนั่งหลับอยู่ข้างเตียงพลอยรู้สึกตัวไปด้วย สิงห์พยายามนึกทบทวนว่าเมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง จำได้ว่าอยู่ในห้องน้ำ เงยหน้ามองกระจกเหนืออ่างล้างมือ กระจกก็ลั่นเปรี๊ยะแตกทั้งบาน

"ผู้กองยังปวดหัวอยู่เหรอคะ" เสียงของโรสปลุกสิงห์ ตื่นจากภวังค์

"เปล่า...ตอนนี้ผมไม่เป็นอะไรแล้ว" สิงห์จะลุกลงจาก เตียง โรสรีบห้าม อ้างว่าหมอสั่งเด็ดขาดไม่ให้เขาไปไหน สิงห์รู้ว่า มีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา แต่ไม่สามารถจะอธิบายให้ โรสฟัง ได้แต่อึกๆอักๆ โรสขอร้องให้เขานอนพักก่อน ไว้หายดี แล้วค่อยบอกเธอทีหลัง สิงห์เอนตัวลงนอนด้วยสีหน้าเป็นกังวล

สักพัก โรสออกจากห้องพักฟื้นปล่อยให้สิงห์นอนพัก จ่าเพิ่มกับหมู่แย้มปราดเข้ามาถามอาการของสิงห์ได้ความว่าไม่เป็นอะไรแล้ว โรสแค่อยากให้เขานอนพักมากๆ ส่วนเรื่องงาน พวกเราสามคนมาช่วยกันสางงานที่ค้างให้เขาดีกว่า เขาจะได้ไม่ต้องมาพะวง

"พูดถึงเรื่องงาน ผู้กองให้ผมไปหาข้อมูลของ ดร.ปฐมพงษ์มา ผมว่าจะเอาไปให้ผู้กองดูอยู่พอดี"

"ดร.ปฐมพงษ์...ใครหรือจ่า"

"เป็นนักวิทยาศาสตร์และแพทย์ฝีมือเยี่ยมที่เคยถูกเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลโนเบ ลมาครับ น่าแปลกที่ ดร.ปฐมพงษ์ เพิ่งเดินทางมาเมืองไทยเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ตอนนี้กลับหายตัวไปอย่างลึกลับ"

โรสฟังอย่างสนใจ จังหวะนั้น หมอมาเชิญทั้งสามคนไปปรึกษาเรื่องของสิงห์ที่ห้องตรวจ...

ทางด้านเคนยังนั่งคออ่อนคอพับถูกมัดติดกับเก้าอี้ ลิงลมกับศรเข้ามาดูสภาพเคนแล้วลงความเห็นว่าไม่น่าจะรอด ขณะกำลังชวนกันไปหาอำนาจ เคนกลับรู้สึกตัว เงยหน้ามองทั้งคู่ด้วยดวงตาแข็งกร้าวไร้สติกระชากเชือกที่มัดจนขาดสะบั้น พุ่งคว้าคอลิงลมเหวี่ยงใส่กำแพง แล้วย่างสามขุมหาศร จับเหวี่ยงไปกองรวมกับลิงลม อำนาจได้ยินเสียงโครมครามเข้ามาดู เห็นสภาพเคนแล้วยิ้มสะใจ รีบเอารูปสิงห์ยื่นให้ดู

"ก่อนที่แกจะไปจัดการกับบักเสือเพื่อนแก...ข้ามีของสนุกให้แกได้ลองใช้พลัง อันไร้ขีดจำกัดนั่นก่อน...ไปจัดการผู้กองสิงห์ซะ" อำนาจมองเคนด้วยสีหน้าเหี้ยม...

โรส จ่าเพิ่ม กับหมู่แย้มถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินหมอบอกว่า แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสมองที่เขาติดต่อขอความช่วยเหลือเรื่องผ่าตัดสิงห์ เป็นคนคนเดียวกับ ดร.ปฐมพงษ์ ที่สิงห์สั่งให้ จ่าเพิ่มไปสืบหาข้อมูล ทั้งสามคนเดินออกจากห้องหมอด้วยสีหน้าครุ่นคิดสงสัย

"ฉันว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเกี่ยวกับการหายตัว ไปของ ดร.ปฐมพงษ์ นอกจากจะต้องตามหาตัวให้เจอแล้ว ฉันอยากรู้ว่างานวิจัยของ ดร.คนนี้เกี่ยวข้องกับอะไร"

"ได้ครับหมวด ผมกับจ่าจะไปตามสืบหาร่องรอยของ ดร.ปฐมพงษ์ให้เจอครับ"

จ่าเพิ่มกับหมู่แย้มรีบไปปฏิบัติตามคำสั่งของโรสทันที โรสเพิ่งสังเกตเห็นเคนท่าทางเหมือนคนไร้สติเดินเข้ามาจากอีกทางหนึ่งไกลๆ เธอร้องเรียก แต่เคนเดินตัวแข็งทื่อ ไม่สนใจ โรสรีบวิ่งตาม

ooooooo

ทางด้านสิงห์ยังคาใจไม่หายกับสิ่งมหัศจรรย์

ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง เขาลองเพ่งกระแสจิต พร้อมกับยื่นมือชี้ไปยังแจกันบนโต๊ะปลายเตียง แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สิงห์ลองอีกครั้ง คราวนี้เขาหลับตาแล้วผลักมือออกไปตรงๆ แจกันแตกกระจายราวกับถูกยิงด้วยพลังที่มองไม่เห็น สิงห์ประหลาดใจมาก...

โรสตามเคนมาทันตรงหน้าห้องพักสิงห์ ถามว่าจะมาเยี่ยมสิงห์หรือ เคนไม่ตอบหันมามองตาขวางพูดอยู่คำเดียวว่า "ฆ่าผู้กองสิงห์ๆ" โรสยังไม่ทันจะถามอะไรอีก เคนปราดเข้ามาคว้าคอบีบอย่างแรง โรสหายใจไม่ออกร้องลั่น สิงห์ได้ยินเสียงโรสร้องรีบออกมาดู เห็นโรสกำลังถูกเคนทำร้าย ตะโกนสั่งเคนให้หยุดเดี๋ยวนี้

เคนชะงัก พอหันมาเห็นสิงห์ก็เหวี่ยงโรสกระเด็น สิงห์เข้าไปประคองโรสลุกขึ้น ถามว่าสู้กับเคนทำไม โรสหน้าตื่นบอกว่านั่นไม่ใช่นายเคนที่พวกเรารู้จัก เขามาที่นี่เพื่อฆ่าสิงห์ สิงห์ตกใจ หันขวับไปมองเคน

"ฆ่า...ฆ่าผู้กองสิงห์" เคนพึมพำ

โรสเห็นท่าไม่ดีชวนสิงห์หนี สิงห์พยุงโรสพาหนีไปบนดาดฟ้าโรงพยาบาล เคนตรงเข้าขวางหน้าทั้งคู่ ปากยังคงพึมพำ ว่า "ฆ่าผู้กองสิงห์ๆ" อยู่ตลอด สิงห์พยายามพูดเพื่อเรียกสติ แต่เคนไม่ฟัง ปรี่เข้าหา สิงห์จำใจต้องต่อสู้กับเคนซึ่งไม่มีเชิงมวยอะไร มีแต่พลังมหาศาลผิดมนุษย์

สิงห์อัดกำปั้นใส่เคนไม่ยั้ง แต่เขาไม่สะทกสะท้านคว้าตัวสิงห์ได้เหวี่ยงกระเด็น โรสเห็นไม่ได้การรีบเข้าไปขวาง เคนผลักเธอหัวกระแทกพื้นสลบเหมือด สิงห์วิ่งเข้ามาประจันหน้าเคน

"นายเป็นบ้าอะไรของนาย นี่ฉันผู้กองสิงห์ เราเป็นพวกเดียวกันนะ ตั้งสติหน่อยสินายเคน"

เคนชะงักเหมือนจะจำได้ แต่แล้วกลับกุมขมับร้องโหยหวน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สิงห์ปรี่เข้าไปประคอง ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"พวก...มัน...เขี้ยวพยัคฆ์...โอ๊ย...ผู้กอง...บอกบักเสือ... ไม่ต้องช่วยผม...ผมไม่อยากทำร้ายมัน บอกให้มันฆ่าผมให้ตาย อย่าให้ผมทรมาน...ให้บักเสือฆ่าผม...ขอร้องล่ะครับผู้กอง"

เคนพูดได้แค่นั้นก็กลับไปไร้สติเหมือนเก่า ชกต่อย สิงห์ไม่ยั้ง สิงห์พยายามพูดเตือนสติอีกครั้งแต่ไร้ผล เคนกระหน่ำชกจนสิงห์ถอยร่นไม่เป็นขบวนติดประตูทางลง สิงห์หนีไม่ออก ตัดสินใจอัดพลังจิตใส่เคนเต็มๆกระเด็นตกดาดฟ้า สิงห์จะตามไปดู แต่เกิดปวดหัวอย่างรุนแรงเสียก่อน...

ในเวลาต่อมา ศรกับลิงลมพยุงเคนซึ่งหมดสติกลับมายังรังของอำนาจ พออำนาจรู้ว่าเคนกำจัดสิงห์ไม่สำเร็จ สั่งศรกับลิงลมเอาตัวเคนไปให้แม็กนั่มฉีดสารกระตุ้นพลังเพิ่มอีก

"ฉันอยากเห็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวตายด้วยมือของพวกเดียวกันเอง"

ooooooo

เสือดีใจเมื่อรู้จากแสงระวีว่าเจอเคนที่โรงพยาบาล ซึ่งสิงห์รักษาตัวอยู่ แต่อดสงสัยไม่ได้ว่าเคนไปทำอะไรที่นั่น แสงระวีไม่ค่อยจะเข้าใจที่สิงห์โทร.มาเล่าให้ฟังนัก รู้แต่ว่าสิงห์ต้องต่อสู้กับเคน เพราะเคนเอาแต่พูดว่าถูกส่งมาฆ่าสิงห์ เสือไม่เชื่อว่าเคนจะทำเรื่องแบบนั้น

"ฉันก็ไม่อยากเชื่อ แต่เคนทำร้ายหมวดโรสบาดเจ็บ พี่สิงห์อยากจะคุยเรื่องนี้กับนายตามลำพังด้วย"

เสือสีหน้าแปลกใจ มัวแต่กังวลเรื่องเคนจึงไม่ทันเห็นว่ามรกตแอบฟังทั้งคู่คุยกัน...

หลังจากสิงห์ได้รับยาแก้ปวด อาการปวดหัวรุนแรงก็ทุเลา โรสฟื้นได้สติ วิ่งหน้าตื่นเข้ามาถามสิงห์ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะก่อนเธอจะหมดสติ จำได้ว่าเราสองคนสู้เคนไม่ได้และเกือบจะถูกเคนฆ่าตายด้วยซ้ำ แล้วทำไมอยู่ๆสิงห์ถึงจัดการเคนได้ สิงห์บอกให้ใจเย็นๆไม่มีอะไร เคนหนีไปได้ โรสสงสัยว่าเคนเป็นอะไรไป

"พวกเขี้ยวพยัคฆ์บังคับเขาให้มาฆ่าพวกเรา"

"แล้วพวกมันทำอย่างนั้นกับนายเคนได้ยังไง นายเคนเป็นเพื่อนเรา เขาต้องไม่คิดจะทำร้ายเราแน่"

"เรื่องนั้นเราต้องคิดหาคำตอบและช่วยนายเคนให้ได้"

ระหว่างนั้น พยาบาลเข้ามาแจ้งสิงห์ว่าหมอพร้อมจะให้พบแล้ว โรสสงสัยว่าสิงห์ขอพบหมอทำไม สิงห์ยังไม่อยากบอกอะไรกับโรสจึงแต่งเรื่องว่าไปให้หมอตรวจร่างกายทั่วๆไป โรสมองตามสิงห์อย่างสงสัย ครู่ต่อมา สิงห์มาถึงห้องตรวจ หมอไม่รอช้า ถามสิงห์ว่ามีอาการผิดปกติอะไรจะถามเขาหรือ

"ถ้าผมบอกหมอไป หมอต้องปิดเรื่องนี้เป็นความลับอย่าเพิ่งให้ใครทราบ"

หมอรับปากเพราะนั่นเป็นจรรยาบรรณของหมอกับคนไข้อยู่แล้ว สิงห์หันไปทางโต๊ะวางเครื่องมือแพทย์ เพ่งมองอยู่อึดใจ เครื่องมือแพทย์กระเด็นตกจากโต๊ะราวกับถูกปัด หมอถึงกับผงะ ถามว่าทำได้อย่างไร สิงห์สงสัยว่าอาจจะเป็นเพราะสะเก็ดระเบิดที่ฝังอยู่ในหัวเขา หมอพยักหน้าช้าๆเหมือนเห็นด้วยกับสิงห์ สะเก็ดระเบิดคงไปกระตุ้นให้เกิดพลังจิต สามารถเคลื่อนย้ายวัตถุต่างๆได้

"แล้วอาการปวดหัวอย่างมากที่เกิดกับผมหลังใช้ พลังจิตล่ะครับ"

"ผู้กองอย่าลืมนะครับว่าสิ่งแปลกปลอมยังอยู่ในสมองของผู้กอง ยังไงมันก็ยังเป็นอันตรายอยู่"

"งั้นผมจะเป็นอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่"

"เรื่องนี้หมอให้คำตอบไม่ได้จริงๆครับ คนที่น่าจะไขข้อสงสัยและช่วยผู้กองได้มากที่สุดน่าจะเป็น ดร.ปฐมพงษ์ เพราะผมเคยได้ยินมาว่าท่านเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่ศึกษาทางด้านพลังสมอง โดยตรง"

สิงห์ได้ยินชื่อปฐมพงษ์ ถึงกับอึ้ง...

พอเสือรู้จากโรสว่าเกิดอะไรขึ้นกับเคน เป็นห่วงเพื่อนรักมาก หุนหันจะออกไปตามหา ไม่ยอมรอพบสิงห์ แสงระวีพยายามขอร้องให้เขารอคุยธุระสำคัญกับสิงห์ก่อนแต่ไม่เป็นผล...

ปฐมพงษ์ทำตัวเป็นคนบ้าในโรงพยาบาลจิตเวชได้เนียนมาก ทั้งหมอทั้งพยาบาลไม่มีใครสงสัยอะไร แต่พอพยาบาลถามว่าปฐมพงษ์เป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน เขาจะแกล้งพูดจาไม่รู้เรื่องขึ้นมาทันที เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาถามพยาบาลว่าคนป่วยยังไม่ยอมบอกอีกหรือว่าเป็นใคร พยาบาลส่ายหน้า

"ไม่เป็นไร...รู้สึกว่าทางตำรวจจะเอาภาพถ่ายไปค้นประวัติเจอแล้ว กำลังจะส่งมาที่นี่"

ปฐมพงษ์ถึงกับหูผึ่ง รีบมาที่ห้องทะเบียนประวัติ ทำเป็นคนบ้ายืนเตร่หน้าห้อง รอเจ้าหน้าที่แผนกทะเบียนออกจากห้อง ปฐมพงษ์รีบตรงไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ เปิดดูไฟล์ข้อมูลคนไข้ เจอข้อมูลตัวเองที่ถูกส่งมา เขาจัดการใส่ไวรัสลงในไฟล์แล้วรีบหลบออกจากห้อง ไวรัสทำลายไฟล์ข้อมูลนั้นเสียหายทั้งหมด...

สิงห์กลับมาห้องพักฟื้น เจอโรสนั่งรออยู่คนเดียว แปลกใจว่าทำไมเสือกับแสงระวีถึงยังไม่มา โรสบอกว่าทั้งคู่ มาแล้ว แต่พอรู้ว่าเคนถูกพวกเขี้ยวพยัคฆ์เล่นงาน ทั้งสองคนก็รีบผลุนผลันออกไป สิงห์ต่อว่าโรสที่ปล่อยให้เสือกลับไปทั้งๆที่ยังไม่ได้คุยธุระสำคัญกับเขา ก่อน

"มีเรื่องสำคัญอะไรคะผู้กอง"

"นายเคนขอร้องให้นายเสือเป็นคนฆ่าเขากับมือ" สิงห์สีหน้าหนักใจ

ooooooo

มะลิยังคงไปฝึกวิชาป้องกันตัวอย่างเอาจริงเอาจังกับทองปลิวเช่นเคย ซ้อมเตะต่อยใส่ทองปลิวไม่ยั้งจนแทบตั้งรับไม่ทัน ทองปลิวต้องขอร้องเธอเพลามือหน่อย เดี๋ยวจะหมดแรงเสียก่อน

"ฉันไม่เหนื่อย นายตอบโต้ฉันมาได้เลยไม่ต้องยั้งมือ"

ทองปลิวไม่กล้า เกรงจะพลั้งมือทำให้มะลิเจ็บตัว มะลิเคืองที่ทองปลิวไม่ยอมตอบโต้เลยไล่ถลุงข้างเดียว ทองปลิวบ่นอุบว่าแค่ซ้อมกันเฉยๆทำไมต้องชกจริงๆด้วย ถ้าอย่างนั้นเขาจะสู้กับเธอแบบจริงๆบ้างแล้วห้ามโวยวายทีหลัง มะลิสัญญาว่าจะไม่โวยใส่ บอกทองปลิวเข้ามาได้เลย ทองปลิวแกล้งง้างหมัดจะชก

แต่กลับคว้าไหล่ ขัดขามะลิแทน หญิงสาวไม่ทันตั้งตัวเสียหลักหงายหลัง ทองปลิวรับเธอไว้ในอ้อมแขน ตาสบตากันตะลึงงัน พอตั้งหลักได้มะลิรีบผลักเขาออก แก้เขินเดินเลี่ยงไปดื่มน้ำ ทองปลิวตาม

"ของอย่างนี้เขาใช้เวลาฝึกกันเป็นปีๆอยู่ดีๆจะมาเร่งรัดให้สู้เป็นในไม่กี่ วันแบบนี้ ฉันว่าต้องมีอะไรแน่" ทองปลิวเห็นมะลินิ่งจึงพูดต่อ "ในเมื่อเธอไว้ใจให้ฉันช่วยสอนเธอแล้ว มีอะไรก็บอกฉันสิ ฉันจะได้ช่วยให้เต็มที่"

"เพื่อนรักของพี่ชายฉันโดนพวกที่มันทำลายชีวิตพวกเราจับตัวไป จนป่านนี้ยังไม้รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง ถึงฉันจะยังไม่เก่งพอจะไปช่วยเขาได้ แต่ฉันก็อยากเก่งพอที่จะช่วยจัดการพวกมันได้บ้าง"

จังหวะนั้น มีเสียงครูเขี้ยวตะโกนเรียกทองปลิวดังมาแต่ไกล ทองปลิวสะดุ้งโหยง รีบคว้าข้อมือมะลิพาหลบออกหลังบ้าน มะลิแปลกใจว่าทำไมต้องหลบ ทองปลิวขอร้องว่าอย่าเพิ่งถามอะไร...

เสือกลับถึงบ้านตะโกนเรียกมรกตลั่น แสงระวีสงสัยว่าเรียกหามรกตทำไม เสือไม่ตอบพอเห็นมรกตโผล่หน้าเข้ามา ปรี่เข้าไปถามว่าเคนอยู่ที่ไหน มรกตตีหน้าตายย้อนถามว่าทำไมเขามาถามแบบนี้

"ก็เพราะบักเคนมันโดนพวกเขี้ยวพยัคฆ์จับตัวไป และคุณอยู่กับมันเป็นคนสุดท้าย"

"นายเสือ...นี่นายคิดว่ามรกตเป็นพวกเดียวกับเขี้ยวพยัคฆ์เหรอ"

เสือไม่รู้ว่าที่จริงแล้วมรกตเป็นใครมาจากไหน แต่ที่แน่ๆก็คือ คนที่มรกตอ้างว่าเอาตัวเคนไป คือคนของพวกเขี้ยวพยัคฆ์ เสือคาดคั้นมรกตให้บอกว่าเอาเคนไปไว้ที่ไหน มรกตบอกทั้งน้ำตาว่าไม่รู้ไม่เห็น หันไปขอความเห็นใจจากแสงระวี แสงระวีหลงกลต่อว่าเสือว่าเล่นงานผิดคน แล้วดึงเสือให้ห่างจากมรกต

"ถ้านายสงสัยเรื่องของมรกตกับเคน...ฉันจะถามเธอเอง"

เสือมองมรกตอย่างไม่ไว้วางใจ เดินหัวเสียออกไป แสงระวีถามมรกตว่าทำไมคนที่ใส่ร้ายมรกตถึงจับตัวเคนไปให้พวกเขี้ยวพยัคฆ์ ถ้ามรกตอธิบายเรื่องนี้ให้เสือเชื่อไม่ได้ เขาจะไม่มีวันหยุดสงสัยเธอแน่...

ทองปลิวขี่สกูตเตอร์พามะลิหนีครูเขี้ยวมาแถวริมน้ำ บอกเหตุผลที่ต้องพาหนีเพราะขืนครูเขี้ยวเจอเขาอยู่กับมะลิ เขาต้องโดนเล่นงานแน่ๆ ครูเขี้ยวหวงวิชามวยของแกมาก ถ้าไม่อนุญาตให้ใครเรียนก็อย่าหวังจะได้แม้แต่ดู มะลิบ่นอุบว่าจะหวงอะไรนักหนา แค่วิชามวยธรรมดาๆ

"อ๊ะๆๆ เชิงมวยพญาไฟมันไม่ใช่แค่วิชามวยแค่เนี้ยนะคุณมะลิ...ถ้าคุณรู้ว่าศิษย์เอกตอนนี้ของแกเป็นใคร แล้วคุณจะตะลึง"

มะลิถามว่าเป็นใคร ทองปลิวอุบไว้ไม่ยอมบอก มะลิงอนขอตัวกลับบ้าน ทองปลิวอาสาจะไปส่ง แต่มะลิไม่ยอมถ้าเสือเห็นเขาเข้ามีหวังเธอโดนบ่นหูชา  แล้วเดินหน้าหงิกกลับไปคนเดียว ทองปลิวมองตามเซ็งๆ มะลิเดินพ้นโค้งมาได้พักเดียว เจอวัยรุ่นเกเรสองคนปรี่เข้ามาขวาง ทำท่ากะลิ้มกะเหลี่ยใส่

มะลิผลักพวกนั้นออกห่าง ตั้งท่าเชิงมวยขู่ว่าถ้าไม่ อยากเจ็บตัว อย่ามายุ่งกับเธอ วัยรุ่นทั้งสองคนหัวเราะชอบใจ ไม่กลัวคำขู่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง มะลิง้างหมัดซัดหน้าเปรี้ยง หนึ่งในวัยรุ่นหน้าหงาย ฟันหักกระเด็น วัยรุ่นอีกคนหนึ่งเห็นว่าไม่ได้การ ชักมีดพกออกมาจะเล่นงาน

หญิงสาวตกใจร้องลั่น ทองปลิวได้ยินเสียงมะลิร้องขอความช่วยเหลือรีบตามมาดู เห็นมะลิกำลังถูกพวกวัยรุ่นเกเรฉุดกระชากลากถู ทองปลิวถลกแขนเสื้อจะเข้าไปช่วย แต่กลับหยุดกึก นึกอะไรขึ้นมาได้ มะลิดิ้นรนสู้สุดฤทธิ์ แต่สู้แรงผู้ชายไม่ไหว ถูกลากไปแถวพงหญ้า เธอร้องช่วยด้วยลั่น

"แถวนี้ไม่มีฮีโร่ที่ไหนมาช่วยน้องได้หรอก น้องทำฟันพี่หัก พี่ก็ต้องให้น้องใช้ให้พี่"

วัยรุ่นที่ถูกมะลิต่อยฟันหัก โถมเข้าใส่ ทองปลิวโผล่มาด้านหลังถีบเขาเซถลาหัวกระแทกเสาไฟสลบเหมือด วัยรุ่นอีกคนหันไปมองต้องตกใจ เห็นชายมีผ้าพันหน้าตาสวมแว่นดำ ใส่แจ็กเกตอย่างเท่แถมยืนแอ็กท่าเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ วัยรุ่นสงสัยว่าตัวอะไร

"คนเว้ย...ข้ามีชื่อเสียงเรียงนามนะเว้ย...ไวอย่างพายุหนักหน่วงดุจขุนเขา...นามข้าคือ..."

มะลิสวนทันที "นายทองปลิว...รีบๆช่วยฉันเร็ว"

ทองปลิวหน้าแตกที่มะลิรู้ทัน มัวแต่แอ็กท่ามากไม่ทันระวังตัว ถูกวัยรุ่นอัดกำปั้นใส่หน้าเต็มๆถึงกับหงายท้องตึง วัยรุ่นเดินเข้าหามะลิอย่างเอาเรื่อง มะลิปล่อยหมัดใส่ วัยรุ่นไวกว่าปัดมือเธอออกแล้วชกสวนกลับเข้าท้องน้อย มะลิหมดสติ ทองปลิวเห็นเข้าก็โกรธ กระโดดเตะท่าจระเข้ฟาดหางใส่วัยรุ่นสลบคาเท้า...

พอแสงระวีรู้ว่าเสือในคราบนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวจะออกไปตามหาเคน   รีบบอกว่ามรกตอาจจะช่วยเขาเรื่องนี้ได้

เสือหันไปถามมรกตว่ารู้ได้อย่างไรว่าจะเจอเคนที่ไหน มรกตรู้เรื่องพวกเขี้ยวพยัคฆ์จากแสงระวีแล้ว และเธอก็เคยเห็นคนที่ใส่ร้ายเธอสักรูปเขี้ยวพยัคฆ์ที่แขน แสดงว่าเขาต้องเป็นสมาชิกพวกนั้น

"มันส่งฉันไปที่ซ่องที่ฉันได้เจอคุณแสงระวี พวกมันรู้ว่าฉันต้องขอให้คุณช่วยตามล่ามัน ฉันเลยคิดได้ว่าต้องเป็นแผนการของพวกมันที่ใช้ฉันเป็นเหยื่อล่อพวกคุณไปติด กับ"

"มรกตพอจะรู้ว่าจะตามหาคนที่จับตัวนายเคนได้ที่ไหน เธอจะเป็นคนพานายไป"

"แค่บอกผมมา...ผมจะไปเอง"

เสือยังไม่ค่อยไว้ใจมรกตนัก แต่เธอตื๊อขอไปด้วย อ้างว่าอยากไถ่โทษที่เป็นต้นเหตุทำให้เคนถูกลักพาตัวและจะได้ ชี้ตัวคนร้ายที่เอาตัวเคนไปได้ถูก สุดท้ายแล้วเสือจำใจให้มรกตไปด้วย

ooooooo

ศรรีบเข้ามารายงานอำนาจว่า มรกตโทร.มาบอก ว่าล่อนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวออกมาตามแผนการได้แล้ว อำนาจยิ้มพอใจ กำลังอยากดูละครเศร้าตอนที่พระเอกต้องตายด้วยน้ำมือเพื่อนรักอยู่พอดี

"ไอ้ศร...บอกแม็กนั่มให้จัดการกับบักเคน อัดยาให้มันมีพลังแกร่งเกินกว่านักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว"

ศรรับคำ ตรงไปยังห้องกักขังเคนโดยมีลิงลมตามติด แม็กนั่มจัดการฉีดสารกระตุ้นใส่เคนจนหมดหลอด สักพัก เคนตัวสั่นอย่างน่ากลัว

"บักเสือ...เอ็งเป็นเพื่อนรักข้า...ข้าไม่มีวันทำร้ายเอ็ง... ไม่..." เคนร้องสุดเสียงก่อนจะคอพับแน่นิ่ง

ลิงลมเข้าไปดูเคนใกล้ๆว่ายังหายใจอยู่หรือเปล่า ทันใดนั้น เคนคว้าคอลิงลมบีบด้วยแรงมหาศาลลิงลมพยายามแกะมือออก แต่สู้แรงไม่ได้ แม็กนั่มต้องเข้ามาช่วยดึงแขนเคนออก ลิงลมเกือบขาดใจตาย

ศรเอารูปถ่ายของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวให้เคนดู "แกต้องฆ่านักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว มันไม่ใช่เพื่อนแกอีกต่อไปแล้ว... จำใส่กะโหลกเอาไว้บักเคน" ศรยิ้มสีหน้าร้ายกาจ

สิงห์รีบตามมาบ้านลมใต้ปีก แต่ต้องผิดหวังเมื่อรู้จากแสงระวีว่าเสือออกไปตามหาเคนกับมรกตแล้ว แสงระวีเห็นสีหน้าหนักใจของสิงห์อดถามไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า โรสชิงตอบก่อน

"ถ้านายเสือเจอกับนายเคนโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อน นายเสืออาจจะตายเพราะนายเคนได้ค่ะ"

"เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรคะ"

"พวกเขี้ยวพยัคฆ์มันสามารถทำให้เป็นไปได้ พี่ลองสู้กับนายเคนดูแล้ว ถึงนายเสือจะมีพลังมากกว่าแต่ถ้าต้องสู้กับเพื่อนที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกัน มา นายเสือไม่มีทางป้องกันตัวจากนายเคนได้แน่นอน"

แสงระวีใจเสีย ต้องเตือนให้เสือรู้เรื่องนี้โดยด่วน สิงห์อาสาจะเตือนเสือเอง   โรสเข้ามาขวางไม่ยอมให้สิงห์ไป เพราะเขายังไม่หายดี เธอจัดการเรื่องนี้ให้เอง

"ผมไม่เป็นอะไรแล้วโรส...ผมไม่มีเวลามาอธิบายให้คุณฟัง เอาเป็นว่าผมโกหกคุณเรื่องที่ผมช่วยคุณจากนายเคน เขาไม่ได้หนีไปเอง แต่ผมสู้กับเขา"

"ผู้กองจะสู้ได้อย่างไร ทั้งๆที่นายเคนมีพลังมากขนาดนั้น...ก็ผู้กองยังเจ็บอยู่เลย"

โรสยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมให้สิงห์ไป แถมชักปืนขึ้นมาขู่ ถ้าจำเป็นต้องใช้กำลังห้ามเขา เธอก็พร้อมจะทำ แสงระวีขอร้องโรสให้ใจเย็น แต่โรสไม่ฟัง สิงห์ยกมือขึ้นเพ่งพลังจิตไปที่ปืนในมือโรส ปืนกระเด็นหลุดจากมือ โรสงงว่าทำได้อย่างไรสิงห์เพ่งพลังอีกครั้ง คราวนี้รุนแรงกว่าเดิม พลังกระแทกโรสอัดกับกำแพงบ้านหมดสติ แสงระวีฉงนว่าเกิดอะไรขึ้นกับสิงห์

"พี่ไม่มีเวลาอธิบาย นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวกำลังตกอยู่ในอันตราย ฝากดูแลหมวดโรสให้พี่ด้วย" สิงห์ผลุนผลันออกไป ทิ้งแสงระวีอ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น

ooooooo

ค่ำแล้ว มะลิยังนอนไม่ได้สติหนุนตักทองปลิวอยู่บนม้านั่งริมน้ำ ทองปลิวมองมะลิแล้วยิ้มอย่างมี ความสุข เผลอเอามือบีบแก้มเธอเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว มะลิตีมือทองปลิวอย่างแรง ผลักเขาเกือบตกม้านั่ง

"นี่แกล้งหมดสติเหรอคุณมะลิ"

"เปล่า...ฉันรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่นายคิดจะลวนลามฉันแล้ว"

ทองปลิวปฏิเสธเป็นพัลวันว่าไม่ได้ลวนลาม มะลิเคืองจะลุกหนี แต่เจ็บข้อเท้า ทองปลิวรีบประคองให้ลงนั่ง ตำหนิว่าอวดดี ฝึกมวยยังไม่ทันจะเก่งริอยากจะโชว์ สุดท้ายเลยต้องเจ็บตัว มะลิคุยโม้ว่าตนเองสู้พวกเกเรนั่นได้ ทองปลิวย้อนว่าถ้าสู้ได้แล้วตะโกนร้องขอความช่วยเหลือทำไม

"...ไม่ต้องมาดูถูก เพราะนายนั่นแหละมัวแต่เล่นบ้าอะไรอยู่ได้"

"ก็ฮีโร่ออกมาช่วยนางเอกที่กำลังได้รับอันตรายไง"

"อย่างนายเนี่ยนะฮีโร่...ไอ้บ้ามากกว่า"

"เอ้า...ว่าผมเป็นไอ้บ้าออกมาช่วยคน งั้นคุณก็ว่านักสู้พันธุ์เหนียวด้วยนะสิ"

มะลิเกือบหลุดปากด่าทองปลิวที่มาว่าพี่ชายของเธอ นึกขึ้นได้รีบเปลี่ยนคำพูด "เอ่อ...ไปว่านักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวทำไม เขาไม่เหมือนนาย เขาเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อช่วยคนที่เดือดร้อน"

ทองปลิวอมยิ้ม รู้อยู่แล้วว่านักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวเป็นพี่ชายของมะลิ แต่แกล้งถามว่ารู้จักนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวดีหรือ ถึงได้รู้เรื่องเขาละเอียดนัก มะลิโกหกว่ารู้จากหน้าหนังสือพิมพ์ เหมือนคนอื่นๆ

"ถ้าคุณชื่นชมนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว คุณก็ต้องเลิกว่าผมบ้า เพราะผมเองก็อยากใช้ความสามารถของผมช่วยคนที่เดือดร้อนบ้างเหมือนกัน แต่งานของฮีโร่อย่างแรกที่ต้องทำเลยตอนนี้ก็คือ...เชิญครับ...ให้ผมพาคนเจ็บไปส่งบ้าน" ทองปลิวผายมือไปที่รถสกูตเตอร์ของตัวเอง

มะลิเห็นท่าทางจริงจังอยากช่วยคนอื่นของทองปลิวแล้วอดชื่นชมไม่ได้...

ขณะเดียวกัน มรกตพาเสือในคราบนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวมายังโรงงานแห่งหนึ่ง หลอกว่าคนที่ใส่ร้ายเธอเป็นหัวหน้ามาเฟียค้ายาเสพติด มักจะนำยามาพักไว้ที่นี่ เสือหลงเชื่อเดินเข้าไปติดกับโดนสมุนสองคนใช้ปืนจี้บังคับไปหาลูกพี่ เสือถามลูกพี่อย่างเอาเรื่องว่าเอาตัวเพื่อนของเขาไปให้พวกเขี้ยวพยัคฆ์ที่ไหน

"เพื่อน...อ๋อ...ที่แท้ฮีโร่หน้ากากก็มาตามหาเพื่อน... เสียใจด้วยนะ ไอ้แท็กซี่นั่นราคามันดี ต่อให้แกง้างปากข้า ข้าก็ไม่มีวันทุบหม้อข้าวตัวเองหรอกเว้ย"

"งั้นแกจะต้องเสียใจที่คิดจะสู้กับข้า" เสือหันขวับ ชั่วพริบตาแย่งปืนจากสมุนทั้งสองคนมาได้ จัดการทุบต้นคอฟุบหมดสติ สมุนที่เหลือถึงกับอึ้ง ลูกพี่เห็นท่าไม่ดี คว้าตัวมรกตเอาปืนจี้เป็นตัวประกัน

"แกจัดการพวกข้าได้ แต่นังนี่มันสู้พวกข้าไม่ได้เว้ย"

ลูกพี่สั่งสมุนที่เหลือจัดการนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว ส่วนตนเองฉุดกระชากลากตัวมรกตออกไป เสือจะขยับตามแต่พวกสมุนพร้อมใจกันยกปืนเล็งมายังเขา การต่อสู้อย่างดุเดือดเปิดฉากขึ้น

ooooooo

มะลิมองสภาพสกูตเตอร์ของทองปลิวอย่างดูแคลน นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวซุปเปอร์ถึก แต่รถของทองปลิวทั้งเก่าทั้งโทรมเทียบไม่ติด ทองปลิวขอร้องว่าอย่าดูถูกรถคันเก่งของเขา

"จงอางไฟของผม ลุยได้เหมือนกัน"

มะลิฟังชื่อแล้วเบ้ปาก บ่นพึมพำว่าชื่ออะไรน่าเกลียดชะมัด ยิ่งฟังเสียงสตาร์ตเครื่องมะลิยิ่งอ่อนใจ...

ลูกพี่มาเฟียพามรกตมาอีกมุมหนึ่งของโรงงาน มรกตเห็นปลอดภัย สั่งให้ปล่อยเธอได้แล้ว มาเฟียกลับเป็นฝ่ายพินอบพิเทา รีบขอโทษที่ทำรุนแรงสมบทบาทไปหน่อย ตอนที่มรกตติดต่อมา เขายังคิดว่าเธอถูกเปิดเผยตัวเสียแล้ว มรกตยิ้มยืด คนอย่างเธอวางแผนอะไรต้องนำหน้าคนอื่นหนึ่งก้าวเสมอ

"แล้วจากนี้คุณมรกตจะให้ผมทำอย่างไรต่อ"

"เพื่อให้มันเชื่ออย่างสนิทใจว่าฉันไม่ใช่ไส้ศึก จะต้องไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก"

สิ้นเสียง มรกตชักมีดสั้นซัดใส่มาเฟียกลางอก สิ้นใจตาย เธอยิ้มเหี้ยม หยิบมีดอีกเล่มขึ้นมาปักที่ไหล่ตัวเอง แล้วกรีดร้องขอความช่วยเหลือลั่น เสือกำลังเล่นงานสมุนคนสุดท้ายสลบกลางอากาศ ได้ยินเสียงร้องรีบวิ่งตามเสียง ครู่ต่อมา เสือพบมรกตนอนบาดเจ็บมีมีดปักคาที่ไหล่เลือดไหลอาบ

"นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว มี...มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา มันฆ่าไอ้ชั่วนั่นแล้วก็พยายามจะฆ่าฉัน"

เสือมองไปยังร่างไร้วิญญาณของมาเฟีย เห็นมีดสั้นปักอก จำได้ว่าเป็นอาวุธของมือสังหารพวกเขี้ยวพยัคฆ์ มรกตแกล้งร้องโอดครวญราวกับเจ็บสาหัส เสืออุ้มเธอพาออกมาหน้าโรงงานเจอสิงห์ขับรถเข้ามาจอดพอดี เสือแปลกใจว่าสิงห์มาที่นี่ได้อย่างไร

"ฉันไปหาแสงระวีมา...เกิดอะไรขึ้น"

"มือสังหารของเขี้ยวพยัคฆ์มันมาขัดขวางไม่ให้ผมตามไปช่วยบักเคน คุณมรกตเกือบโดนมันฆ่า"

"ฉันตามจ่ากับหมู่ให้มาสมทบแล้ว"

"ดีครับ งั้นผมฝากคุณมรกตให้ผู้กองช่วยส่งเธอต่อไปโรงพยาบาลที มือสังหารของพวกเขี้ยวพยัคฆ์เพิ่งหนีไปได้ไม่นาน ผมน่าจะตามมันทัน"

สิงห์อ้าปากจะบอกเรื่องเคนแต่ถูกมรกตขัดจังหวะ จนแล้วจนรอดสิงห์ก็ไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเสือ...

ooooooo

ทองปลิวประคองมะลิมาส่งหน้าบ้าน มะลิรีบไล่ทองปลิวกลับ เกรงว่าถ้ามีใครมาเห็นเดี๋ยวจะเป็นเรื่อง  โชคไม่ดี แสงระวีโผล่ออกมาพอดี เห็นทองปลิวกำลังประคองมะลิท่าทางสนิทสนม ถามว่าเป็นแฟนกันหรือ มะลิสะดุ้งโหยง ปฏิเสธว่าเปล่า เป็นแค่เพื่อนที่ช่วยเธอเอาไว้ แล้วออกปากไล่ทองปลิวกลับ

"ไปก็ได้ แล้วก็อย่าเดินมากล่ะ เดี๋ยวขาจะเจ็บอีก... สวัสดีครับพี่สาว"

แสงระวีรับไหว้ทองปลิว มองตามเขาขึ้นสกูตเตอร์ขับออกไป หันมองมะลิอย่างสงสัย มะลิหลบไม่กล้าสบตาด้วย จากนั้น แสงระวีทายาเอาผ้าพันขาให้มะลิ ถามว่าเสือรู้หรือเปล่าว่ามะลิออกไปฝึกการต่อสู้ มะลิส่ายหน้า ขืนเสือรู้เข้ามีหวังถูกส่งกลับบ้านดอนควายแน่ ขอร้องแสงระวีช่วยปิดเรื่องนี้

"มะลิไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีเลยนะจ๊ะ มะลิฝึกการป้องกันตัวเอาไว้เพื่อจะได้ป้องกันตัวเองเผื่อเจอพวกเขี้ยวพยัคฆ์อีก มะลิจะได้ช่วยตัวเองได้ไม่ต้องเป็นภาระให้พี่เสือ... นะจ๊ะ...มะลิขอร้อง"

แสงระวีนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ได้...พี่จะยังไม่บอกพี่ชายมะลิตอนนี้ เพราะเขากำลังเป็นห่วงนายเคน"

มะลิดีใจ โผกอดแสงระวี ส่วนโรสรู้สึกตัวแล้วเดินเข้ามาถามแสงระวีว่าสิงห์อยู่ที่ไหน...

ฝ่ายสิงห์ปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้มรกต บอกว่าเดี๋ยวรถพยาบาลคงมาถึง ระหว่างนั้น มีเสียงมือถือของสิงห์ดังขึ้น สิงห์ ขอตัวเดินเลี่ยงมารับสาย

"แสงระวีมีอะไรเหรอ...หมวดโรสรู้สึกตัวแล้วเหรอ พี่ตามมาเจอนายเสือแล้ว แต่เขาโดนมือสังหารของเขี้ยวพยัคฆ์ลอบเล่นงาน นายเสือไม่เป็นอะไร แต่มรกตได้รับบาดเจ็บ พี่เรียกให้หมู่กับจ่าตามรถพยาบาลมาแล้ว" สิงห์มัวแต่พูดโทรศัพท์ จึงไม่เห็นมรกตชักมีดสั้นกำลังเล็งมายังหัวเขา แล้วขว้างใส่

ก่อนที่มีดจะโดนสิงห์ เสียงรถพยาบาลแล่นเข้ามาพอดี สิงห์หันไปมอง ทำให้มีดเฉียดหัวไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด สิงห์ตกใจ เห็นมีดสั้นปักที่ผนังห้อง จำได้ว่าเป็นของมือสังหารของพวกเขี้ยวพยัคฆ์ สิงห์ชักปืนขึ้นมากระชับไว้ในมือ ปรี่เข้าไปประคองมรกต รีบพามายังรถพยาบาลก่อนส่งต่อให้จ่าเพิ่ม

"ผมต้องตามไปช่วยนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวก่อนที่เขาจะตกหลุมพรางของพวกเขี้ยวพยัคฆ์"

จ่าเพิ่มกับหมู่แย้มรีๆรอๆเป็นห่วงอาการบาดเจ็บของสิงห์ สิงห์สั่งเสียงเฉียบให้พาคนเจ็บไปจากที่นี่ทันที จ่ากับหมู่ พร้อมใจกันประคองมรกตขึ้นรถพยาบาล มรกตเจ็บใจตัวเองที่จัดการสิงห์ไม่ได้...

ooooooo

เสือตามล่าพวกเขี้ยวพยัคฆ์มาถึงตึกร้าง ตะโกนเรียกพวกมันให้ออกจากที่ซ่อน   และปล่อยตัวเคน ทันใดนั้น มีเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด เสือเบี่ยงตัวพร้อมกับปัดกระสุนพ้นทาง เสียงตบมือดังขึ้น เสือหันขวับไปมอง เห็นแม็กนั่มยืนยิ้มหยันให้ เสือชักปืนเตรียมเปิดศึก

"สู้กับแม็กนั่มด้วยพลังไม่ได้ เลยคิดจะใช้เครื่องทุ่นแรงงั้นเหรอวะบักเสือ"

ศรพร้อมกับปืนลูกซองลงอาคมตามเข้ามาสมทบกับแม็กนั่ม เสือสั่งให้ปล่อยเคนไปอย่าเอามาเป็นตัวล่อ แล้วเราจะได้ ต่อสู้กันให้รู้ดำรู้แดง ศรไม่พูดพล่ามลั่นกระสุนใส่เสือทันที เสือกระโจนหลบ ยิงโต้ตอบกระสุนพุ่งเข้าหาศร แต่แม็กนั่มขวางไว้ กระสุนเจาะเข้าเต็มๆอก

แม็กนั่มสะดุ้งเล็กน้อย เกร็งกล้ามเนื้อขึ้นเป็นมัดๆ  หัวกระสุนที่เสือยิงเมื่อกี้ถูกดันออกมา  เสือตะลึงงัน

"เอ็งไม่มีวันจัดการกับเขี้ยวพยัคฆ์ได้หรอกบักเสือ...ต่อให้เอ็งพยายามสักแค่ไหน เอ็งมีแต่จะต้องอยู่กับความกลัวที่พวกข้าไล่ล่าเอ็งทุกวัน"  ศรว่าแล้วเดินเลี่ยงไป  เสือจะตาม  แต่ แม็กนั่มกั้นไว้...

ด้านแสงระวีเล่าเรื่องที่คุยกับสิงห์ให้โรสและมะลิฟัง โรสแปลกใจที่มือสังหารของพวกเขี้ยวพยัคฆ์รู้ได้อย่างไรว่าเสือจะไปที่นั่น แสงระวีว่าคนใส่ร้ายมรกตเป็นสมาชิกของพวก เขี้ยวพยัคฆ์ คงวางแผนเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว มะลิเป็นห่วงเสือมาก ยิ่งรู้เรื่องเคนยิ่งไม่สบายใจ แสงระวีถามโรสว่าเรื่องที่เกิดกับสิงห์รู้มาก่อนหรือเปล่า โรสส่ายหน้าไม่เคยล่วงรู้มาก่อนเลยว่าสิงห์สามารถทำอะไรแบบนั้นได้

"แต่ดูท่าทางพี่สิงห์มั่นใจมาก บางทีพี่สิงห์อาจจะช่วยนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวได้"

โรสดูไม่รู้สึกยินดีที่สิงห์มีพลังพิเศษ กลับมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

ooooooo

ไม่นานนัก สิงห์ตามเสือมาถึงตึกร้าง ลิงลมมาดักรออยู่ก่อนแล้ว พูดจายั่วประสาทสิงห์จนโกรธจัด ชักปืนยิงใส่เป็นชุด ลิงลมใช้พลังหลบหลีกกระสุนได้หมด

"ปืนของผู้กองทำอะไรผมไม่ได้หรอก ผู้กองจำไม่ได้ เหรอคร้าบ..." ลิงลมหัวเราะยียวน

"แกใช่ไหมไอ้ลิงลมที่เป็นคนไปวางระเบิดรถฉัน"

ลิงลมหายไปจากตรงหน้าสิงห์ แล้วไปโผล่อีกด้าน "ใช่... ไอ้ผมก็อุตส่าห์จัดระเบิดให้ผู้กองไปเต็มที่ แต่ผู้กองดันหนังเหนียวรอดมาได้ อย่าบอกนะครับว่าบักเสือมันแบ่งข้าวทิพย์ให้ผู้กองกินด้วย  ผู้กองถึงแข็งแกร่ง  ทำอะไรไม่ได้"  ลิงลมวิ่งหายไปอีก สิงห์เหลียวมองตามไม่ทัน  พอเห็นอีกทีลิงลมพุ่งเข้าหาพร้อมอัดกำปั้นใส่

สิงห์เซถลา ปากแตกเลือดซึม ลิงลมแวบหายแล้วโผล่เข้ามาข้างๆ  เตะเสยปลายคางสิงห์หงายหลัง  สิงห์ชกไม่ทันได้แต่ จั่วลม  ลิงลมวิ่งเข้าหาอีกครั้ง  แต่คราวนี้สิงห์ยกมือเพ่งพลังจิตใส่ ลิงลมถูกพลังที่มองไม่เห็นกระแทกตัวลอยก่อนจะหล่นพื้นจุกแทบกระอัก

"เฮ้ย...นี่ผู้กองทำอะไรเนี่ย...ทำแบบนี้ได้ยังไง"

"สวรรค์คงรู้ว่าลำพังนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวคนเดียวคงไม่พอจะจัดการกับพวกแก เลยไม่ต้องการให้ฉันเป็นคนธรรมดาอีกแล้วไง"

ลิงลมยันตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บใจ ปรี่เข้าหา สิงห์เพ่งพลังจิตผลักลิงลมกระแทกผนังนอนแน่นิ่ง  คิดว่าจะสิ้นฤทธิ์ ลิงลมกลับปลุกของขลังขึ้น นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ โผล่มาตรงโน้นทีตรงนี้ทีด้วยความว่องไว  สิงห์ตั้งตัวไม่ติดโดนอัดไม่หยุด เลยยืนตั้งสมาธินิ่ง จึงเห็นการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วของลิงลม

สิงห์รับหมัดไว้ได้ ก่อนจะปล่อยพลังกระแทกเต็มพิกัด ลิงลมน็อกคาที่ หลังจากใช้พลังจิต ทำให้อาการปวดหัวของสิงห์ ก็กำเริบ แต่พยายามฝืนรีบตามไปช่วยเสือ...

ooooooo

ด้านเสือถูกแม็กนั่มเล่นงานสะบักสะบอม เชิงมวยโคราชไม่ระคายแม้แต่หนังกำพร้าของแม็กนั่ม เสือแทบสิ้นเรี่ยวแรงจะต่อสู้ แม็กนั่มหยามน้ำหน้าด้วยการโยนกระติบข้าวเหนียวให้เสือกิน เสือมองอย่างเจ็บใจ

"ถ้าข้าเป็นเอ็งนะบักเสือ ข้าจะทำตามที่ไอ้แม็กนั่มมันบอก เอ็งควรจะกินข้าวเหนียวเรียกพลังของเอ็งให้กลับมา เพราะคู่ต่อสู้คนต่อไปของเอ็ง จะทำให้เอ็งขนลุกขนพองจนแทบอยากเป็นบ้าไปเลย"

ศรหัวเราะชอบใจ ก่อนจะชี้ข้ามไหล่เสือไปด้านหลัง เสือหันมองตามมือต้องตกใจที่เห็นเคนท่าทางเหมือนคนคุมสติตัวเองไม่ได้  เดินตรงเข้ามา  พึมพำว่า  "ฆ่านักสู้พันธุ์ข้าว เหนียวๆ" เสือพยายามเรียกสติเคนให้คืนมา แต่ไร้ผล เคนชกเสืออย่างหนักหน่วง ปลิวไปไกล

"รีบๆกินข้าวเหนียวซะบักเสือ เรียกแรงเอ็งกลับมาก่อนที่เอ็งจะโดนเพื่อนรักฆ่าตาย" ศรกับแม็กนั่มทิ้งเสือไว้ลำพังกับเคน เสือตะโกนสั่งศรกลับมาทำให้เคนเป็นเหมือนเดิม แล้ววิ่งตาม แต่ทั้งคู่หายไปแล้ว

เคนตามเสืออย่างไม่ลดละ ประเคนทั้งหมัดทั้งเข่าใส่ เสือไม่ยอมตอบโต้ได้แต่ตั้งรับเลยโดนพลังหมัดของเคนเล่นงานบาดเจ็บหนัก เสือถอดหน้ากากนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวออกให้ เคนเห็นหน้าชัดๆ

"ข้า...ข้านี่ไงบักเสือ เพื่อนรักของเอ็ง...จำข้าให้ได้สิเพื่อน"

ไร้ประโยชน์ เคนไม่มีสติพอจะจำอะไรได้ เสือยื่นมือไปหา เคนเหมือนกับจะอ่อนลง แต่แล้วกลับคว้าคอเสือมาบีบอย่างแรง เสือหายใจไม่ออก สิงห์ตามเข้ามาพอดี รวบรวมพลังจิตเพ่งไปที่เคนแล้วยื่นมือออกไป เคนถูกกระแทกกระเด็น เสือทรุดฮวบ สิงห์ปวดหัวมาก แต่กัดฟันเดินเข้าไปหาเสือ

"นั่นไม่ใช่เคนแล้ว  พวกมันเปลี่ยนให้เขากลายเป็นคนอื่นไปแล้ว นายเคนไม่เหลือสติที่จะกลับมาเป็นคนเดิมอีกแล้ว นายมีทางเดียวที่จะช่วยเขาได้...นายต้องสู้ นักสู้พันธุ์ข้าว เหนียวจะตายไม่ได้"

เคนปราดเข้ามากระชากสิงห์เหวี่ยงไปอีกทาง แล้วเล่นงานเสือไม่ยั้ง เสือไม่ยอมสู้ด้วย สิงห์ตะโกนบอกให้จัดการเคน เสือน้ำตาคลอเบ้า จำใจตั้งท่าหมัดเขวี้ยงควาย ปล่อยพลังออกไปอย่างสุดแรง เคนถูกแรงอัดอากาศกระแทกลอยไปไกลหลายเมตร ก่อนร่วงลงมานอนแน่นิ่ง เสือเดินอย่างอ่อนแรงเข้าไปหาเพื่อนรัก เคนกระอักเลือดเป็นลิ่มๆ สติกลับคืนมาจำเพื่อนได้ ร้องเรียกเสือแผ่วเบา เสือกุมมือเขาไว้

"ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เอ็งเจ็บ...ข้าจะพาเอ็ง ไปหาหมอ...อดทนไว้นะเสี่ยว"

"ไม่...ไม่ต้อง...ถ้าเอ็งอยากช่วยข้า...เอ็ง...ต้อง..." เคนกระอักเลือดอีกครั้ง สิงห์เข้ามาหาเสือแล้วยื่นปืนให้ เสือตกใจ มองหน้าสิงห์ไม่เข้าใจ

"ยาที่พวกมันฉีดให้นายเคน มันทรมานนายเคนเป็นอย่างมาก ทางเดียวที่นายจะช่วยเพื่อนได้ก็คือต้องช่วยให้เขาจากไปอย่างไม่ต้องทรมาน"

"ไม่...ผมทำไม่ได้"

"เอ็ง...ต้อง...ช่วยข้า...เสี่ยว"

"ข้าฆ่าเอ็งไม่ได้...เราสาบานเป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายกันมา ข้าไม่มีวันที่จะฆ่าเอ็ง"

"เอ็งทำได้บักเสือ...ข้าช่วยเอ็งมามากพอแล้ว จากนี้ไป นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวจะต้องแข็งแกร่งกว่าเดิม" เคนเจ็บปวดทรมาน ร้องครวญคราง "ช่วยข้าเถอะ...ข้าดีใจที่ข้าได้ผูกเสี่ยวกับเอ็ง...สัญญากับข้านะเสี่ยว...ปกป้องแผ่นดินของพี่น้องชาวนาแทนข้าด้วย...อย่าให้ตกไปอยู่ในมือของคนเลวเด็ดขาด"

"ข้า...สัญญา" เสือรับปืนจากสิงห์ด้วยน้ำตานองหน้า เล็งไปยังเพื่อนรักที่นอนยิ้มมีความสุข เสียงปืนดังก้องไปทั่วบริเวณ เสือเข่าอ่อน ปืนในมือตกพื้น ขบกรามแน่น "ไอ้พวกเขี้ยวพยัคฆ์ ข้าสาบาน ข้าจะกำจัดพวกเอ็งให้สิ้นซาก" เสือปวดใจมากน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม สิงห์เข้ามาจับบ่าเสืออย่างเข้าใจ

ooooooo

อำนาจเจ็บใจที่เมื่อคืนเสือรอดพ้นเงื้อมือเคนไปได้ ศรเสียดาย เกือบจัดการเสือได้แล้ว ถ้าสิงห์ไม่เข้ามาแส่เสียก่อน อำนาจไม่เข้าใจว่าคนอย่างสิงห์เอาตัวเองยังไม่รอด จะมาช่วยอะไรเสือได้

"ผมเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับ...ขนาดไอ้ลิงลมยังโดนเล่นงานซะเกือบตาย แสดงว่าต้องมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับผู้กองสิงห์"

อำนาจรอให้ลิงลมฟื้นคืนสติมาก่อน เราถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น...

ทันทีที่โรสถึงกองปราบฯ ตรงไปยังห้องทำงานของสิงห์ ขอคุยเรื่องพลังจิตที่เขาได้รับมา เธอเป็นห่วงว่าพลังที่เขาได้จะมาพร้อมกับอันตรายร้ายแรง เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น เธอคงทนเสียเขาไปไม่ได้

"ผมรู้ว่าคุณห่วงผม แต่ถ้าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ยินดีจะยอมรับมัน ขอแค่ให้ผมได้สู้เพื่อความยุติธรรม"

"อะไรจะเกิดขึ้นกับผู้กองคะ"

"หมอบอกว่าพลังจิตพิเศษที่ผมมี เกิดจากสะเก็ดระเบิดที่ฝังอยู่ในหัวผม แต่มันก็ยังเป็นของแปลกปลอมที่เป็นอันตรายต่อผม" สิงห์ก้มหน้าไม่ยอมสบตาด้วย โรสพอเดาออกอันตรายที่ว่าต้องถึงแก่ชีวิตแน่...

ooooooo

ที่โรงพยาบาล จ่าเพิ่มแจ้งมรกตซึ่งนอนพักฟื้นรักษาอาการบาดเจ็บว่า หมอตรวจร่างกายเธออย่างละเอียดแล้ว พบว่าไม่มีอะไรหนักหนาสาหัส มือสังหารไม่ได้ทำร้ายโดนจุดสำคัญ มรกตตีหน้าเศร้า รำพึงว่าตนเองน่าจะบาดเจ็บมากกว่านี้ เพื่อเป็นการชดใช้กรรมที่เป็นส่วนหนึ่งทำให้เคนต้องมาตาย

"อย่าพูดอย่างนี้เลยครับ เท่าที่คุณช่วยนักสู้พันธุ์ ข้าวเหนียวไป คุณก็ทำดีที่สุดแล้ว"

หมู่แย้มเข้ามารายงานจ่าเพิ่มว่า สายของเราได้เบาะแสของปฐมพงษ์แล้ว มรกตถึงกับหูผึ่งแต่เก็บอาการไว้ จ่าเพิ่ม ดีใจรีบชวนหมู่แย้มไปตรวจสอบ ก่อนไปเขาบอกมรกตว่าจะส่งเจ้าหน้าที่มาอยู่เป็นเพื่อน

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะจ่า จ่าไปทำงานเถอะ...ฉันอยู่ได้" มรกตมองตามจ่ากับหมู่ สีหน้าเจ้าเล่ห์...

ครู่ต่อมา มรกตมาร่วมประชุมกับอำนาจ ลิงลม ศรและแม็กนั่มที่บาร์ของอำนาจ เธอรู้สาเหตุแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น สิงห์ถึงได้มีพลังจิตแข็งกล้าขนาดนั้น เป็นผลมาจากสะเก็ดระเบิดที่ฝังอยู่ในหัวเขา เคยมีกรณีนี้เกิดขึ้นมาแล้ว มีผลการวิจัยค้นคว้าถึงพลังของสมองที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงของร่างกายมนุษย์

"ฉันไม่สนหรอกว่าไอ้ผู้กองสิงห์มันจะเก่งขึ้นเพราะสาเหตุอะไร แต่การที่มันเข้ามาขัดขวางงานของฉันก็เท่ากับขวางทางเธอด้วย"

"ค่ะผู้พัน...เรื่องนี้ฉันได้คุยกันในกลุ่มก่อการร้ายของฉันแล้ว นอกจากนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวแล้ว ผู้กองสิงห์ก็เป็นอีกคนที่องค์กรของเราให้ความสนใจที่จะนำตัวมาศึกษาเพื่อสร้างกองทัพที่แข็งแกร่งอย่างแม็กนั่ม"

"แต่พวกเธอยังแก้ปัญหาที่ยาพวกนั้นใช้ได้กับแม็กนั่มคนเดียวไม่ใช่เหรอ"

มรกตพยักหน้ารับคำ ปฐมพงษ์เป็นคนเดียวที่จะแก้ ปัญหานี้ได้ เธอจึงต้องได้ตัวเขาก่อนสิงห์...

เป็นจริงอย่างที่โรสกังวล สะเก็ดระเบิดที่ฝังอยู่ในหัวสิงห์เป็นเหมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำร้ายสิงห์ทุกเมื่อ สิงห์กลับมองโลกในแง่ดีว่ามันไม่ได้โชคร้ายไปเสียหมด สะเก็ดระเบิดชิ้นนั้นแถมพลังพิเศษให้เขาได้ใช้ประโยชน์เพื่อ ส่วนรวมก่อนจะตายด้วย โรสต่อว่าสิงห์ว่าพูดเหมือนไม่มีอะไรได้อย่างไร

"ก็แล้วคุณจะหนักใจกับมันไปทำไม ในเมื่อผมยังยืนอยู่ได้ แถมยังช่วยเหลือนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวต่อสู้กับพวกเขี้ยวพยัคฆ์ได้อีก"

โรสน้ำตาคลอ เธอไม่อยากเสียเขาไป สิงห์จับมือโรสขึ้นมากุมไว้ ปลอบว่าไม่ต้องเป็นกังวล เขาจะยังไม่ยอมตาย จนกว่าจะจัดการพวกเขี้ยวพยัคฆ์ให้สิ้นซากเสียก่อน จังหวะนั้น จ่าเพิ่มโทร.มารายงานว่าได้เบาะแสของ ดร.ปฐมพงษ์แล้ว

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 09:09 น.