ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ก่อนจะไปช่วยเสือ ส้มแวะเข้ามาในห้องรับรองของฮัสซัน กวาดตามองหาบางอย่าง เห็นห่อข้าวทิพย์วางอยู่บนโต๊ะ ส้มดีใจรีบเข้าไปหยิบ แต่ต้องสะดุ้งที่มีมือของใครบางคนจับขาเธอไว้ เหลือบมองลงมาตกใจสุดขีด เห็นฮัสซันที่ไม่เหลือมาดของมหาเศรษฐี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยแผลพุพองมีตุ่มหนองน่ากลัว

"ช่วย...ช่วยด้วย"

ส้ม แกะมือเขาออก แต่ฮัสซันจับไว้แน่น ส้มคว้าที่ทับกระดาษบนโต๊ะฟาดหัวฮัสซันเต็มแรงถึงกับหน้าคว่ำ เธอเอาห่อข้าวทิพย์ใส่เป้สัมภาระที่วางอยู่ใกล้ๆรีบออกไป ครู่ต่อมา ส้มไขกุญแจที่ล็อกมือเสือออก แล้วพยุงเขาหนีออกจากที่คุมขัง คลาดกับเห่าดงและหมีควายไปอย่างเฉียดฉิว...

กำนันฉ่ำเข้ามาในห้อง รับรอง เห็นฮัสซันนอนหายใจรวยริน ใบหน้าเริ่มเน่ามีแต่ตุ่มหนองไหลเยิ้มร้องโอดโอย กำนันฉ่ำสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ความว่าข้าวทิพย์หายไป จังหวะนั้น ศรกับหมีควายเข้ามารายงานว่า เสือหนีไปได้ ศรเห็นสภาพฮัสซัน ตกใจว่ามีเรื่องอะไร

"เอ็งอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ รีบพาคุณฮัสซันไปหาหมอ เขาจะตายไม่ได้เด็ดขาด"

"แล้วไอ้บักเสือล่ะพ่อ"

"มันขโมยข้าวทิพย์ไปด้วย....หมีควาย เอ็งพาคนของเราออกไป หามันให้เจอ อย่าให้หนีรอดไปได้"

หมีควายรีบไปปฏิบัติตามคำสั่ง ขณะที่สองพ่อลูกช่วยกันพยุงฮัสซันไปส่งโรงพยาบาล...

ส้ม พาเสือหนีกระเซอะกระเซิงมาถึงตลาดขนส่งสินค้าทางการเกษตร เสือเริ่มตัวสั่นครั่นเนื้อครั่นตัวสะบัดร้อนสะบัดหนาว ส้มสงสัยจับแขนเขาพลิกดูข้อพับ เห็นรอยเข็มฉีดยา รู้ทันทีว่าเสือกำลังลงแดงอยากยา ส้มปลอบเสือให้อดทนไว้ ระหว่างนั้น ส้มหันไปเห็นหมีควายกับพวกตามมา รีบพาเสือหลบขึ้นท้ายรถกระบะขนผักซึ่งมีเข่งผักสุมกันแน่น แล้วเอาเข่งผักมาบังจนมิด หนีรอดจากพวกหมีควายมาได้อีกครั้ง...

บ้าน ของลมใต้ปีกกลายเป็นเซฟเฮาส์ของพวกแสงระวีไปโดยปริยาย ทั้งเคนทั้งมะลิมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ แสงระวีเป็นห่วงเสือมาก พอเห็นโรสกลับจากไปหาเบาะแสเรื่องของเสือ เธอรีบเข้าไปถามว่าได้เรื่องอะไรไหม

"ยังเลยค่ะ คิดว่านายเสือน่าจะถูกจับขังไว้ที่รังของพวกมัน ฉันกับผู้กองกำลังพยายามสืบหาอยู่"

"บางที ถ้าฉันติดต่อนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวได้ เขาอาจจะช่วยอะไรเราได้บ้าง...หมวดติดต่อนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวให้ฉันได้ ไหม ฉันอยากจะขอร้องเขาให้เขาช่วยนายเสือ"

มะลิโพล่งขึ้นว่า "คุณแสงระวี...คุณยังไม่รู้อีกเหรอคะว่า..." มะลิยังพูดไม่ทันจบประโยคว่าเสือกับนักสู้พันธุ์ ข้าวเหนียวเป็นคนคนเดียวกัน โรสจับบ่าเธอไว้เป็นเชิงไม่ให้บอก มะลิเลยนิ่งเงียบ

"รู้อะไรเหรอมะลิ"

"คือฉันบอกมะลิไปแล้วว่า ตอนนี้นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวกำลังหาทางช่วยนายเสืออยู่ค่ะ" โรสตอบคำถามแทนมะลิ แสง ระวีสงสัยว่าทำไมนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวไม่บอกเรื่องนี้กับเธอ โรสเชื่อว่าถ้าเขาได้ข่าวอะไรของเสือ เขาจะต้องรีบแจ้งเราแน่นอน แล้วรีบเปลี่ยนเรื่องพูด

"เมื่อกี๊นี้ ทางโรงพยาบาลโทร.มาบอกว่าอาการของหัวหน้าดีขึ้น คุณน่าจะโทร.ไปคุยกับหมอนะคะ"

ทันที ที่แสงระวีเดินออกไปโทรศัพท์หาหมอ มะลิรีบถามโรสว่า ทำไมถึงไม่ยอมให้บอกแสงระวีว่าเสือกับนักสู้ พันธุ์ข้าวเหนียวเป็นคนคนเดียวกัน โรสอ้างว่าแสงระวีรักเสือมาก ถ้าเธอจะต้องรู้ความจริงก็ควรจะได้รู้จากปากของคนที่เธอรัก เคนเห็นด้วย เพราะถ้าแสงระวีรู้เรื่องนี้จากปากคนอื่นมีหวังโกรธเสือแน่...

ดึก วันเดียวกัน รถกระบะคันที่ส้มกับเสือซ่อนตัวอยู่ แวะจอดซื้อของที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง ส้มค่อยๆพาเสือลงจากท้ายรถได้อย่างปลอดภัย แล้วจะพาเขาไปให้หมอรักษาอาการติดยา เสือปฏิเสธทันที

"ไม่...พวกมันต้องตามฆ่าพี่กับส้มอีกแน่...พี่อยากให้ส้มพาไปกราบหลวงพ่อเข้มวัดดอนควาย"

ooooooo

ส้ม พาเสือมาถึงหน้าโบสถ์วัดดอนควายใกล้เที่ยง ของวันถัดมา ลุงมั่นกับดอกสร้อยเห็นท่าทางของเสือแล้วอดถามไม่ได้ว่าไปโดนอะไรมา ส้มตอบคำถามแทนเสือว่า เขาโดนพวกเขี้ยวพยัคฆ์ฉีดยาเสพติดให้

"ฉัน ชื่อส้ม เป็นเพื่อนพี่เคนคอยดูแลพี่เสืออยู่ที่กรุงเทพฯ ฉันช่วยพี่เสือมาจากพวกมัน ฉันอยากจะพาพี่เสือไปหาหมอ แต่พี่เสือขอร้องให้ฉันพามาหาหลวงพ่อเข้ม"

"โธ่...พี่เสือ หลวงพ่อมรณภาพไปแล้วนะจ๊ะ ฉันกับพ่อเพิ่งจะเผาหลวงพ่อไปเอง"

"พี่...พี่รู้...หลวงพ่อบอกพี่แล้ว"

ดอก สร้อยกับลุงมั่นต่างตกใจ เสืออยากมากราบขอโทษหลวงพ่อ โทษตัวเองที่ทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง ลุงมั่นเข้าใจแล้วว่าหลวงพ่อเข้มคงอยากให้เสือกลับมาที่บ้านดอนควายแห่งนี้ ถึงไปปรากฏตัวให้เห็นแล้วพาเสือไปกราบอัฐิท่าน เสือก้มกราบอัฐิหลวงพ่อด้วยน้ำตาคลอเบ้า  ลุงมั่นเข้ามาตบบ่าปลอบใจ

"หลวง พ่อรู้เรื่องที่เอ็งสูญเสียพลังของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวก็เลยปลุกเสกข้าว ทิพย์จากข้าวเหนียวดอนควายของหมู่บ้านเราเพื่อช่วยให้เอ็งกลับมามีพลังอีก ครั้ง ทั้งๆที่ท่านกำลังอาพาธ แต่ยังไม่ทันจะเอาไปให้เอ็ง พวกมันก็บุกมาชิงเอาข้าวทิพย์ไป"

"หลวงพ่อบอกฉันเหมือนกันว่าอย่าให้ ฉันยอมแพ้ หลวงพ่อสั่งให้ฉันสู้" ขาดคำเสือตัวสั่น หนาวไปถึงกระดูก นอนดิ้นทุรนทุรายด้วยอาการลงแดงอย่างหนัก...

ที่บ้านลมใต้ปีก ขณะแสงระวีกำลังคุยกับสิงห์เรื่องที่เขาต้องการตัวเสือเพื่อกันไว้เป็นพยาน เล่นงานอำนาจ เคนวิ่งหน้าตื่นชูโทรศัพท์มือถือเข้ามาบอกว่าได้ข่าวของเสือแล้ว แสงระวีรีบคว้ามือถือมาพูด แต่ดูเหมือนดอกสร้อยยังไม่ค่อยไว้วางใจแสงระวีนัก จะขอคุยกับเคนเท่านั้น

"เธอ ไม่ต้องห่วงนะดอกสร้อย ตอนนี้ฉันกำลังหาทางช่วยนายเสืออยู่ เธอไว้ใจฉันได้...เคนคงบอกเธอแล้วว่าฉันดูแลมะลิอยู่ ฉันต้องการช่วยเหลือนายเสือจริงๆ บอกฉันมาเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายเสือถึงไปอยู่ดอนควาย"

ดอกสร้อยตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้แสงระวีฟัง รวมทั้งเรื่องที่เสือถูกบังคับให้ใช้ยาเสพติด แต่ยังไม่ทันเล่าจบ ส้มคว้ามือถือไปจากมือดอกสร้อย แล้วผลักเธอล้มก้นจ้ำเบ้า ยึดมือถือไปพูดกับแสงระวีเอง แสงระวีพยายามเกลี้ยกล่อมส้มให้พาเสือกลับกรุงเทพฯ   เพื่อมาเป็นพยานเล่นงานพวกเขี้ยวพยัคฆ์ แต่ไม่เป็นผล

"ฉันไม่ยอมให้พวกเธอพาพี่เสือกลับไป" ส้มเกรี้ยวกราด วางสายแล้วขว้างมือถือทิ้ง จากนั้นเธอกลับกุฏิหลวงพ่อเข้มเห็นเสือนอนหลับพักผ่อน โดยมีลุงมั่นนั่งปรุงยาสมุนไพรตำราหลวงพ่อเข้มอยู่ใกล้ๆ

ส้มถามลุงมั่นว่าเสือจะกลับเป็นปกติได้หรือเปล่า ลุงมั่นรับรองว่าเสือต้องหายแน่ๆ ยาของหลวงพ่อเข้มเคยรักษาพวกติดยาได้ผลมาแล้ว ส้มฟังแล้วสบายใจขึ้น ขออยู่กับเสือตามลำพังสักครู่ พอลุงมั่นไปพ้นสายตา ส้มลูบหน้าลูบตาเสืออย่างห่วงใย

"พี่เสือจ๊ะ พี่เสือรีบหายไวๆนะ แล้วฉันจะพาพี่เสือไปอยู่กับฉัน ฉันจะไม่ให้พี่เสือกลับไปเป็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวอีก เราจะได้อยู่กันสองคน ช่วยกันทำนาทำไร่ พออยู่พอกินแล้วเราจะได้ไม่ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อคนที่เราไม่รู้จัก" ส้มเอามือเสือมาแนบแก้มตัวเองด้วยความรักเต็มหัวใจ...

ขณะแสงระวีกับสิงห์กำลังเตรียมตัวเดินทางไปพบเสือ จ่าเพิ่มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานสิงห์ว่าเขาแอบได้ยินมาว่ามีคำสั่งให้อายัดตัวธงไทในข้อหาต้องสงสัยว่าเป็นผู้ก่อการร้าย แสงระวีหน้าเครียด บอกสิงห์ว่าขืนพ่อของเธอถูกจับตอนนี้ คงแย่เพราะอาการของท่านยังน่าเป็นห่วง

"เราต้องไปพาคุณอาออกมา...ผมจะไปจัดการเอง"

โรสจะไปช่วยสิงห์อีกแรง ส่วนเคนอาสาไปเป็นเพื่อนแสงระวีพาเสือกลับกรุงเทพฯ

ooooooo

ขณะเดียวกัน ที่โกดังร้าง อำนาจรู้สึกตัวลืมตาขึ้น พบว่าตัวเองถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้  โดยมีสมุนผีดิบสองตัวของศรยืนแยกเขี้ยวขู่อยู่ใกล้ๆ อำนาจพยายามเรียกพลังเหล็กไหลออกมาใช้ แปลกใจที่ใช้ไม่ได้

เชือกที่มัดผู้พันอยู่ มันเป็นของอัปมงคลที่ฉันเอามาสะกดพลังของผู้พันไว้ไง"

อำนาจหันไปมองตามเสียง เห็นศรเดินนำหน้ากำนันฉ่ำเข้ามา อำนาจโกรธจัดพยายามจะเข้าไปเล่นงานสองพ่อลูก แต่พวกสมุนผีดิบขวางไว้ อำนาจฮึดฮัดไม่พอใจอยากรู้ว่าทั้งคู่ต้องการอะไรกันแน่

"ผมพ่อลูกซาบซึ้งในน้ำใจของผู้พันมากที่ชักชวนให้ พวกผมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการอันยิ่งใหญ่ของผู้พัน แต่ในเมื่อผมมีโอกาสเลือก ทำไมผมต้องให้ลูกผมเป็นแค่ลูกน้อง ทั้งที่ผมสามารถผลักดันให้ลูกผมเป็นหัวหน้าได้"

"ฉันคิดแล้วเชียวว่าคนอย่างพวกแกมันเลี้ยงไม่เชื่อง คุณฮัสซันไม่มีทางสนับสนุนพวกแก"

"ผู้พันคงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณฮัสซัน หลังจากที่กินข้าวทิพย์เข้าไป"

ศรหันไปหัวเราะกับกำนันฉ่ำราวกับเป็นเรื่องขำขัน ก่อนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังว่าตอนนี้ฮัสซันกลายเป็นคนหน้าตาอัปลักษณ์หลังจากกินข้าวทิพย์เข้าไป ฮัสซันโทษว่าเป็นเพราะนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวที่ทำให้เขาเสียโฉม ในเมื่ออำนาจไม่สามารถจัดการนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวตามที่ฮัสซันต้องการ เราสองพ่อลูกจึงเสนอตัวจะแก้แค้นแทน และรับปากว่าจะเอาเลือดของนักสู้ พันธุ์ข้าวเหนียวมาล้างเท้าฮัสซันให้ได้

"ลำพังฝีมือไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแกจะไปทำอะไรได้" อำนาจยิ้มหยัน

"มันก็จริงอย่างผู้พันว่า ลำพังแค่อาคมของผมมันยังไม่แกร่งกล้าพอ แต่ถ้ามันได้รวมกับอำนาจเหล็กไหลจากผู้พันล่ะก็ นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวก็แค่ลูกแมวตัวหนึ่งสำหรับผมเท่านั้น"

"เหล็กไหลมันอยู่ในตัวฉัน แกไม่มีทางเอาไปได้หรอก"

"ยังไม่ลองแล้วจะรู้เหรอครับผู้พัน" ศรว่าแล้วเอามีดลงอาคมออกมา พนมมือหลับตาท่องคาถา

อำนาจพยายามดิ้นรนจะหนี สมุนผีดิบเข้ามาจับตัวเขาไว้แล้วฉีกเสื้อออก ศรบริกรรมคาถาเสร็จ เอามีดกรีดแผ่นอกของอำนาจเป็นรูปกากบาท อำนาจร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แทนที่เลือดสีแดงจะไหลรินกลับกลายเป็นเลือดสีดำเข้ม ศรหัวเราะดังกึกก้องด้วยความสะใจ...

ส้มตัดสินใจเอาเป้สัมภาระใส่ข้าวทิพย์ไปซ่อน ขณะกำลังจะกลับไปหาเสือ ดอกสร้อยเข้ามาดักหน้าดักหลังชวนไปเที่ยวตลาดในเมืองด้วยกัน ส้มแปลกใจ ทำไมดอกสร้อยถึงมาญาติดีด้วย แล้วนึกขึ้นได้

"อ๋อ...หรือว่า มีคนจะมาพาพี่เสือไป...นังบ้า...พี่เสือเป็นของฉันคนเดียว"

ส้มเดาออกทันทีว่าคนคนนั้นต้องเป็นแสงระวี ผลักดอกสร้อยพ้นทางแล้วจ้ำพรวดๆไปหาเสือ...

ฝ่ายเสือรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าแสงระวี รีบถามว่ามะลิเป็นอย่างไรบ้าง พอรู้ว่ามะลิปลอดภัยดีอยู่ภายใต้การดูแลของสิงห์กับโรส เสือฉงนว่าทำไมน้องสาวของเขาถึงอยู่กับสิงห์

"ตอนนี้พี่สิงห์รู้ความจริงของพวกเขี้ยวพยัคฆ์หมดแล้ว แต่พวกมันใช้อิทธิพลบีบบังคับให้พี่สิงห์ต้องออกจากราชการ ซ้ำยังยัดข้อหาผู้ก่อการร้ายให้พ่อฉันอีก ตอนนี้พวกเราเลยต้องหลบซ่อนตัว"

"พวกมันไล่ให้เราจนมุม"

"ไม่หรอกนายเสือ ตราบใดที่เรายังสู้อยู่ เราจะไม่มีวันแพ้"

เสือจะกลับไปสู้กับพวกนั้นให้ตายกันไปข้าง ขยับจะลุกขึ้น แต่ปวดกระดูกมาก เซจะล้ม แสงระวีรีบเข้าไปประคอง ทั้งคู่หน้าเกือบชนกัน มองสบตากันชั่วครู่ ก่อนจะผละจากกัน แสงระวีขอให้เสือพักรักษาตัวอีกสักระยะหนึ่งก่อนตามที่ลุงมั่นแนะนำ ให้ร่างกายเสือกลับเป็นปกติแล้วเราค่อยว่ากันใหม่...

ทันทีที่เห็นเคนเตร่อยู่หน้ากุฏิหลวงพ่อเข้ม ส้มต่อว่าว่ารู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ยอมให้พาเสือกลับ แล้วพาแสงระวีมาที่นี่ทำไม เคนขอร้องส้มว่าอย่าเห็นแก่ตัว ทำแบบนี้เท่ากับส้มขวางทางไม่ให้พวกเราต่อสู้กับพวกเขี้ยวพยัคฆ์ ส้มไม่อยากให้เสือต่อสู้เพื่อคนอื่นอีกแล้ว สู้ไปก็มีแต่แพ้ แถมโดนทำร้ายจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด

"พี่เข้าใจแล้วพี่ก็สงสารบักเสือ   แต่ที่สวรรค์เลือก

บักเสือ   มอบพลังพิเศษให้เพราะต้องการให้มันเสียสละเพื่อคนอื่น"

"งั้นสวรรค์ก็เห็นแก่ตัวกว่าส้มเยอะ ทำเองได้แต่ไม่ทำ ทำไมต้องมาเลือกคนธรรมดาอย่างพี่เสือ"

เคนบอกส้มให้ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้ พูดจาอัปมงคล กรรมจะสนองไม่รู้ตัว ส้มไม่สนใจ ด่าได้ทั้งนั้น ถ้าใครคิดจะพาเสือไปจากเธอ แล้วสะบัดหน้า กระแทกเท้าปังๆเดินขึ้นกุฏิ...

เสือกำลังจะสารภาพกับแสงระวีว่าเขากับนักสู้พันธุ์

ข้าวเหนียวเป็นคนคนเดียวกัน แต่ส้มโผล่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ดันตัวแสงระวีออกห่างจากเสือ แล้วเข้าไปเกาะแขนเขาอย่างหวงแหน

"พี่เสือฟื้นแล้วเหรอจ๊ะ...ส้มดีใจจังเลย ส้มอุตส่าห์เสี่ยง ชีวิตช่วยพี่เสือออกมา แล้วถ้าพี่เสือต้องเป็นอะไรไป...ส้มต้องเสียใจแน่ๆ" ส้มพูดราวกับจะทวงหนี้บุญคุณเสือ แสงระวีรู้สึกได้ถึงกับอึ้ง

"พี่ขอบใจส้มมากนะ ครั้งนี้พี่เป็นหนี้ชีวิตส้มจริงๆ"

"พี่เสืออย่าพูดอย่างนี้สิจ๊ะ ใครๆก็รู้ว่าชีวิตส้ม ยอมแลกได้เพื่อพี่เสือ"

แสงระวีไม่อยากเห็นภาพบาดตา ขอตัวเอายาไปเก็บ ส้มปรายตามองแอบยิ้มชอบใจ เสือบอกส้มถึงเหตุผลที่แสงระวีมาที่นี่ก็เพื่อจะพาเขากลับไปเป็นพยานเล่นงานพวกเขี้ยวพยัคฆ์ ส้มแนะเสือว่าอย่าเพิ่งคิดอะไร ขอให้เขาหายดีจริงๆก่อนแล้วเราค่อยว่ากัน เธอแสร้งยิ้มแต่ในใจกลับไม่พอใจ คิดหาทางขัดขวาง

ooooooo

อำนาจถูกศรดึงพลังเหล็กไหลไปจนหมด   แต่ที่กำนันฉ่ำยังไม่ฆ่าเขาทิ้งเพราะต้องการใช้ประโยชน์จากเส้นสายที่เขามี ชวนให้เขาเข้าร่วมกับพวกตนเพื่อให้บรรลุจุดประสงค์ของฮัสซัน

"ฉันไม่ฟังคำสั่งพวกแก   ฉันฟังคำสั่งของคุณฮัสซัน คนเดียว"

"แต่คนที่คุณฮัสซันเลือกให้เป็นผู้นำ ต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น   ผู้พันอยากเห็นหรือเปล่าว่าไอ้ศรมันแข็งแกร่งมากขึ้นขนาดไหน"

อำนาจหันไปเห็นเห่าดงกับหมีควายพาตัวลิงลมในสภาพสิ้นท่าเข้ามา   เขาถูกหมีควายไขกุญแจมือล็อกติดกับมือ

อีกข้างของหมีควาย กันไม่ให้ลิงลมใช้ความว่องไวหลบหนี แต่พอหมีควายไขกุญแจมือลิงลมออก เขาก็หันไปง้างหมัดจะเล่นงานหมีควาย ศรโผล่มาจากไหนไม่รู้ เข้ามาคว้าข้อมือลิงลมไว้

ขู่ว่าถ้าเขานับถึงสามแล้วลิงลมยังไม่ก้มหัวยอมรับเขาเป็นหัวหน้าเขี้ยวพยัคฆ์แทนอำนาจ เขาจะฆ่าลิงลมทิ้ง ศรผลักลิงลมแล้วมองด้วยสายตากวนๆ ลิงลมเจ็บใจ ใช้พลังแย่งปืนจากเอวเห่าดงอย่างรวดเร็วเล็งไปที่ศร ทันทีที่ศรนับหนึ่ง ลิงลมลั่นไก กระสุนไม่ระคายแม้แต่ผิวหนังของศร ดวงตาศรเปลี่ยนเป็นสีดำ

พลังเหล็กไหลวิ่งไปตามเส้นเลือดทั่วตัว ลิงลมกระหน่ำยิงใส่ศรไม่ยั้ง กระสุนทำอะไรศรไม่ได้เช่นเคย พอสิ้นเสียงนับสาม ศรอัดกำปั้นใส่ลิงลมกระเด็นลงไปจุกตัวงอ ศรตามเข้าไปกระชากตัวขึ้นมา

"ว่าไง...ไอ้ลิงลม บอกมาว่าใครคือหัวหน้าเขี้ยวพยัคฆ์"

ลิงลมทรุดลงคุกเข่ายอมก้มหัวให้ศร กำนันฉ่ำเย้ยอำนาจว่าเห็นหรือยัง คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นคือคนที่จะได้เป็นหัวหน้า อำนาจได้แต่เก็บความแค้นไว้ในใจ ยอมอ่อนข้อทำตามที่พวกกำนันฉ่ำต้องการ...

ด้านสิงห์กับโรสพาธงไทที่ฟื้นได้สติแต่ยังไม่หายดีขึ้นรถพยาบาลหลบหนีได้ทันที ก่อนที่กำลังตำรวจจากส่วนกลางจะไปถึงโรงพยาบาล โดยมีจ่าเพิ่มกับหมู่แย้มเป็นตัวล่อตำรวจพวกนั้นให้เสียเวลา สิงห์มองกระจกส่องหลังเห็นว่าไม่มีใครตาม ตะโกนบอกโรสกับธงไทว่าปลอดภัยแล้ว โรสรีบมาดูอาการของธงไท

"ไปถึงที่แล้ว ฉันจะให้หมอช่วยดูอาการให้หัวหน้า... ไม่ต้องห่วงนะคะ"

"ผมไม่คิดเลยว่าเราต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบโดนไล่ล่าแบบนี้   โดยเฉพาะผู้กองถึงกับต้องกลายเป็นผู้ก่อการร้ายไปกับผมด้วย"

"ทั้งฉัน ทั้งผู้กองสิงห์...เราไม่เคยเสียดายยศเสียดายตำแหน่งหรอกค่ะ เกียรติยศของพวกเราคือ หน้าที่รักษาความถูกต้องเอาไว้ แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต"

ธงไทพยักหน้ารับรู้ อยู่ๆรถก็เบรกกระทันหัน โรสตะโกนถามสิงห์ว่าเกิดอะไรขึ้น สิงห์ไม่ตอบ ตาจ้องเขม็งไปยังถนนเบื้อง หน้า มีรถพวกลิงลมจอดขวางทาง แล้วพวกนั้นระดมยิงใส่รถพยาบาลไม่ยั้ง สิงห์เข้าเกียร์ถอยหลัง เหยียบคันเร่งมิด หักเลี้ยวอย่างแรงเพื่อกลับรถหนี แต่พวกนั้นอีกกลุ่มหนึ่งขับรถมาปิดทางไว้

อำนาจก้าวลงจากรถ พร้อมกับเหล่าสมุนที่ยิงกระสุนกระหน่ำใส่รถพยาบาลอย่างต่อเนื่อง สิงห์ลงจากรถยิงตอบโต้ แล้ววิ่งมาเปิดประตูท้ายรถให้โรสกับธงไทลงมา สั่งโรสให้พา

ธงไทหนี ส่วนเขาจะคอยยิงคุ้มกันให้ โรสไม่ยอมทิ้งเขาไว้คนเดียว ขออยู่สู้ด้วย ธงไทเห็นท่าไม่ดี

"พวกคุณรีบหนีไปเถอะ...ทิ้งผมไว้ที่นี่แหละ...สภาพผมตอนนี้คงหนีไปกับพวกคุณได้ไม่ไกล มีแต่จะทำให้เป็นภาระ เปล่าๆ"

"คุณอาต้องไปกับผม แสงระวีกำลังรอเจอคุณอา"

"ผู้กอง...คุณก็รู้ดีว่าถ้าพาผมไปด้วย พวกเราโดนมันฆ่าตายพร้อมกันแน่...ถึงแม้ว่าการต่อสู้ของผมจะมาถึงสุดทางแค่นี้ แต่หนทางข้างหน้ายังมีแสงระวีและพวกคุณที่ยังต้องต่อสู้กันต่อไป อนาคตของพวกเราทุกคนอยู่ในมือพวกคุณแล้ว"

สิงห์รู้แก่ใจดีว่าธงไทพูดถูก ธงไทฝากสิงห์ไปบอกแสงระวี ด้วยว่าอย่าเสียเวลาร้องไห้กับการจากไปของเขา แต่ให้เอาเวลาไปสร้างความเข้มแข็งคิดหาหนทางต่อสู้ต่อไป แล้วเร่งสิงห์กับโรสให้รีบหนี โรสไม่ไปถ้าธงไทไม่ไปด้วย สิงห์ยื่นปืนให้ธงไทแล้วดึงตัวโรสออกมา ทั้งสองคนพากันหลบหนีไปอีกทาง

พอเสียงปืนสงบ อำนาจกับลิงลมเดินไปยังท้ายรถพยาบาล พวกสมุนอีกส่วนไล่ล่าสิงห์กับโรสไปติดๆ อำนาจเปิดประตูท้ายรถออก เจอธงไทนั่งจ่อปืนไปยังถังแก๊สออกซิเจนในรถ อำนาจถึงกับหน้าเสีย

"อย่าคิดว่าแกจะได้ตัวฉันไปเลยไอ้สารเลว...แกต้องตายไปกับฉัน" ขาดคำ ธงไทยิงถังแก๊สออกซิเจนทันที รถพยาบาลระเบิดตูม ไฟลุกท่วม

สิงห์กับโรสได้ยินเสียงระเบิดดังกึกก้อง โรสจะกลับไปช่วยธงไท แต่สิงห์ห้ามไว้ ถ้าเธอกลับไปที่นั่น จะทำให้การตายของธงไทสูญเปล่า ธงไทเสียสละชีวิตเพื่อให้พวกเราสานต่อเจตนา รมณ์นี้ บ่าของเราแบกรับอนาคตของทุกคนเอาไว้ โรสน้ำตาซึม พลันมีเสียงปืนดังไล่หลังมาติดๆ ทั้งคู่พากันหนีต่อ...

ใกล้ๆกับรถพยาบาลซึ่งไฟลุกท่วมควันโขมง ลิงลมประคองอำนาจหลบรัศมีทำการของระเบิดมาได้หวุดหวิด อำนาจเลอะเขม่าเต็มตัวแต่ก็ปลอดภัยไม่มีอะไรบุบสลาย ลิงลมจะออกตามล่าสิงห์กับกุหลาบแดง

"สองคนนั่นปล่อยให้พวกนั้นมันจัดการไป ฉันมีเรื่องที่ต้องให้แกช่วย แต่อยากรู้ว่าแกยังจงรักภักดีกับฉันอยู่หรือเปล่า"

ลิงลมอ้างว่าที่ต้องก้มหัวให้ศรก็เพื่อรักษาชีวิตของเราสองคนไว้ ถ้าเขาไม่ได้อำนาจช่วยหาทางหนีออกจากคุก ป่านนี้เขาคงถูกประหารไปแล้ว อำนาจมองลิงลมแล้วยิ้มพอใจ

ooooooo

โรสกับสิงห์หนีการไล่ล่าพวกสมุนอำนาจเข้าหาที่กำบัง ก่อนยิงโต้ตอบกลับไปเป็นระยะ จนกระสุนของโรสหมด สิงห์บอกว่าปืนของเขาเหลือกระสุนอีกแค่ 3 นัด แล้วโยนปืนในมือให้โรส

"พวกมันเหลืออยู่ 4 คน ผมจะออกไปล่อพวกมันเอง คุณยิงให้ได้ 3 คน อีกคนผมว่าผมจัดการเองได้"

"ไม่ได้...ทำแบบนั้นเท่ากับคุณออกไปฆ่าตัวตายชัดๆ"

สิงห์เชื่อมั่นว่าโรสจะยิงไม่พลาด โรสกลับไม่คิดอย่างนั้น ถ้าเกิดเธอพลาดขึ้นมาแล้วเขาจะเป็นอย่างไร  สิงห์แหย่ว่าถ้าเธอยิงพลาด เขาก็ตาย โรสไม่พอใจกระชากคอเสื้อเขาเข้ามา ตำหนิว่าหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ยังพูดเล่นอีก สิงห์รับปากว่าจะไม่พูดเล่นอีก แล้วทำหน้าขึงขัง

"ผมไว้ใจคุณ เราจะรอดกลับไปด้วยกัน เพราะผมกับคุณเรายังมีเรื่องค้างคากันอยู่"

โรสงงว่าเรื่องอะไร สิงห์ยิ้ม ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปจูบปากโรสเบาๆ บอกว่านี่คือเรื่องค้างคาที่ว่า โรสถึงกับอึ้ง ทันใดนั้น สมุนของอำนาจยิงปืนเข้าใส่ สิงห์กับโรสสะดุ้งโหยง ต่างแยกย้ายกันไปทำตามแผน

สิงห์กับโรสเล่นงานพวกนั้นได้ตามแผน 2 ราย สมุนรายที่สามยิงเฉียดแขนสิงห์บาดเจ็บเล็กน้อย แต่โรสก็ตามมาสังหารได้  ส่วนสมุนรายที่สี่โผล่มาจากไหนไม่รู้จ่อปืนข้างหลังสิงห์

"คิดว่าฉันจับแผนแกไม่ได้เหรอ...กระสุนพวกแกหมดแล้ว"

ขาดคำ สมุนหันไปยิงใส่โรส สิงห์อาศัยจังหวะนั้น กลับตัวจับข้อมือสมุนบิดจนปืนหลุด แล้วอัดกำปั้นใส่ไม่ยั้ง สมุนสลบเหมือด สิงห์รีบวิ่งมาหาโรสโล่งใจที่เธอไม่เป็นอะไร โรสเป็นห่วงที่สิงห์ถูกยิง เขากลับบอกว่าแค่นี้เรื่องจิ๊บๆไกลหัวใจ โรสหมั่นไส้ตีแขนหนึ่งทีฐานเล่นไม่เลิก แล้วขอเคลียร์ปัญหาค้างคาใจกับเขา

สิงห์ยิ้มให้ ดึงหญิงสาวเข้ามาจนหน้าเกือบชิดกัน "ไม่ว่า คุณจะคือกุหลาบแดงหรือหมวดรสริน ชีวิตผมก็ขาดคุณไม่ได้อีกแล้ว" สิงห์บรรจบจูบโรสอย่างแผ่วเบา ด้วยความรักเต็มหัวใจ...

คืนวันเดียวกัน อำนาจพาลิงลมมายังบาร์แห่งหนึ่ง ภายในนั้นถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่ชกมวยเถื่อน ตรงกลางร้านเปิดโล่งให้คู่ชกหลากหลายสัญชาติเข้ามาต่อสู้กัน ลิงลมเห็นแล้วมันมืออยากร่วมวงด้วย

"ที่ฉันพาแกมาที่นี่ไม่ได้จะให้มาเที่ยวสนุก แต่ที่นี่คือกองบัญชาการใหม่ของฉัน"

พนักงานในบาร์เหลือบเห็นอำนาจ รีบเข้ามารายงานว่า สัญญาณติดต่อใกล้มาแล้ว อำนาจพยักหน้ารับรู้ ลิงลมสงสัยว่าอำนาจกำลังวางแผนการอะไรอยู่

"การกลับมาแก้แค้นของฉันยังไง" อำนาจยิ้มร้าย เดินขึ้นไปยังห้องด้านบน ลิงลมมองตามแปลกใจ...

ส่วนที่วัดดอนควาย แสงระวีบ่นกับเคนขณะกำลังช่วยกันสุมไฟไล่ยุง ว่าดูท่าทางส้มไม่อยากให้เสือกลับไปกับพวกเรา เคนแนะว่าอย่าไปฟังส้มมาก เพราะคนที่ต้องตัดสินใจคือเสือ ไม่ใช่ส้ม จังหวะนั้น มีเสียงมือถือของแสงระวีดังขึ้น สิงห์โทร.มาแจ้งข่าวร้ายเรื่องธงไท...

ส้มคอยตามติดเสือไม่ยอมให้คลาดสายตา ค่ำมืดอย่างไรก็เดินตาม แถมคอยพูดจาทวงบุญทวงคุณอยู่บ่อยครั้ง จนเสือต้องออกปากว่าถ้าเธออยากให้เขาทำอะไรให้ เขาพร้อมจะตอบแทนทุกอย่าง ส้มได้ทีขอให้เสือเลิกล้มความคิดที่จะกลับไปเป็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว เสือถึงกับอึ้ง พูดไม่ออก

"ส้มมีเหตุผลนะจ๊ะพี่ ส้มไม่อยากเห็นพี่ต้องถูกพวกมันไล่ล่าอีก  ยิ่งตอนนี้พลังของพี่ก็ไม่เหลือแล้ว  พี่ควรจะเริ่มต้นชีวิตใหม่พามะลิไปอยู่ที่ปลอดภัยให้ไกลจากพวกมัน เราจะได้ มีชีวิตที่สงบไม่ต้องเสี่ยงตาย"

"ไม่ได้หรอกส้ม ชีวิตพี่ถูกเลือกมาเพื่อให้ช่วยเหลือคนอื่น"

"งั้น พี่ก็ผิดสัญญากับส้ม พี่เพิ่งบอกไปเมื่อกี้นี้เองว่าพร้อมจะตอบแทนส้มทุกอย่าง...นะจ๊ะพี่เสือ... ส้มเสี่ยงชีวิตช่วย พี่เสือแล้ว ส้มจะไม่ยอมให้พี่เสือต้องเป็นอะไรอีก รับปากส้ม สิจ๊ะ พี่เสือบอกเองนะว่าจะตอบแทนทุกอย่างที่ส้มขอ" ส้มรบเร้า สุดฤทธิ์

เสือมองส้มหน้าเครียด ยังไม่ทันจะตอบอะไร เคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกเสือว่าช่วยไปปลอบแสงระวีให้ที ทางกรุงเทพฯโทร.มาแจ้งว่าธงไทตายแล้ว ครู่ต่อมา เสือวิ่งมาถึงศาลาริมน้ำเห็นแสงระวีนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่คนเดียว จะเข้าไปปลอบ แต่ส้มรั้งไว้

"ฉันว่าพี่เสือปล่อยให้เธออยู่คนเดียวดีกว่า...อย่าเข้าไปเลย"

เคน ทนไม่ไหวเข้าไปจับแขนส้มลากออกมาจนพ้นบริเวณนั้น ต่อว่าต่อขานที่เธอชอบระรานแสงระวีตลอดเวลา ส้มไม่พอใจ จับมือเคนขึ้นมากัดจมเขี้ยว เคนร้องลั่นรีบปล่อยมือ

"พี่เคนไม่รู้ อะไรก็อย่ามาพูด ตอนนี้พี่เสือรับปากฉันแล้วว่าจะไม่กลับไปเป็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวอีก เพราะฉะนั้น พี่เสือไม่จำเป็นต้องมีธุระอะไรกับยัยนั่น"

"บักเสือมันบอกส้มอย่างนั้นจริงๆเหรอ"

"ก็ไม่เชิง  แต่พี่เสือบอกว่าจะยอมทำทุกอย่างตามที่ฉันขอ"

"ส้ม ทำแบบนี้ได้ไง   ส้มรู้ไหมว่าถ้าไม่มีนักสู้พันธุ์ ข้าวเหนียวแล้ว   จะเกิดอะไรขึ้นกับพี่น้องชาวนาของเรา...พี่จะไม่ยอมให้ส้มเอาเรื่องเห็นแก่ ตัวของตัวเอง มาขวางทางบักเสืออีกแล้ว"

"พี่เคนห้ามไม่ได้หรอก ข้าวทิพย์ที่หลวงพ่อปลุกเสกให้พี่เสืออยู่กับส้ม เพราะฉะนั้นส้มเป็นคนตัดสินใจว่าจะให้พี่เสือ กลับหรือไม่กลับไปเป็นนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวอีก"

ทันใดนั้น มีลมพัดกระโชกผ่าน เคนเหลือบเห็นศรเดินเข้ามาพร้อมกับฝูงผีดิบ "สมาคมรักบ้านเกิดกันเหลือเกินนะพวกเอ็ง...แต่หนีไม่พ้นข้าหรอก" ศรตาวาวโรจน์อย่างน่ากลัว...

ขณะเดียวกัน เสือกำลังปลอบแสงระวีให้คลายความทุกข์ ออกปากว่าถ้าเธอมีอะไรให้เขาช่วยบอกได้ทุกเวลา แสงระวี พยายามกลั้นน้ำตา ข่มความเสียใจ

"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก เรื่องแบบนี้ยังไง มันก็ต้องเกิดขึ้นสักวัน ฉันทำใจเผื่อไว้แล้ว"

"ผม ทราบครับ คุณแสงระวีที่ผมรู้จัก เธอเป็นคนที่เข้มแข็ง ไม่เคยยอมแพ้ แต่การทนเก็บความเจ็บปวดเอาไว้ กับตัว มันก็เหมือนเอาเข็มนับพันนับหมื่นเล่มมาทิ่มแทงตัวเอง... ร้องไห้ออกมาเถอะครับ อย่าให้ความเจ็บปวดมันทำร้ายคุณ"

แสงระวีกลั้น น้ำตาต่อไปไม่ไหว ปล่อยโฮแล้วโผกอดเสือ คร่ำครวญว่าเธอไม่เหลือใครอีกแล้วทั้งแม่ทั้งพ่อถูกพวกมันฆ่าตายหมด เสือกอดแสงระวีไว้แน่น ปลอบว่าเธอไม่ได้เหลือตัวคนเดียว ยังมีเขาอีกคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดไป แล้วเช็ดน้ำตาบนแก้มเธออย่างอ่อนโยน

"ทั้งคุณและผมคือความหวังที่คุณ ธงไทฝากเอาไว้ หน้าที่ ของผมจึงไม่ได้มีแค่การสู้กับพวกเขี้ยวพยัคฆ์ แต่การดูแลคุณต่อจากคุณธงไทก็สำคัญไม่แพ้กัน"

แสงระวีแปลกใจ สงสัยว่าเสือเคยเจอกับพ่อของเธอด้วยหรือ เสือสารภาพความจริงทั้งหมดให้แสงระวีฟังว่า เขาเคยเจอพ่อของเธอในฐานะของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวไม่ใช่นายเสือ  แสงระวีตกตะลึง ยังไม่ทันจะถามอะไรต่อ เสียงกรีดร้องของส้มดังลั่นฝ่าความเงียบยามราตรีเข้ามา ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความตกใจ

เสือกับแสงระวีวิ่งตามเสียงร้องของ ส้มมาเจอเคนนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น เสือรีบเข้าไปพยุงถามว่าเกิดอะไรขึ้น ส้มหายไปไหน ได้ความว่า ศรเอาตัวส้มไป เคนพูดได้แค่นั้นก็หมดสติ...

ภายใน ห้องเหนือบาร์ของอำนาจ คือกองบัญชาการย่อยๆ มีจอมอนิเตอร์อยู่ 5 จอ ซึ่งเชื่อมต่อกับระบบคอมพิวเตอร์อันทันสมัย รับ-ส่งสัญญาณภาพจากต่างประเทศ แต่ละจอกำลังฉายภาพความรุนแรงที่เกิดขึ้นจากการก่อการร้ายตามสถานที่สำคัญๆ ทั่วโลก ลิงลมไม่เข้าใจว่าสิ่งเหล่านี้เกี่ยวข้องอะไรกับเรา

อำนาจ อธิบายว่า "หลังจากไอ้ฮัสซันเขี่ยฉันออกจาก แผนการของมัน ฉันมาคิดดูแล้วไม่จำเป็นที่จะต้องพึ่งไอ้ฮัสซันคนเดียว ในเมื่อฉันสามารถคิดการใหญ่ได้มากกว่านั้น...ฉันเสนอข้อตกลงไปให้กลุ่มผู้ ก่อการร้ายทั่วโลกแล้ว ทันทีที่ฉันแก้แค้นฮุบทุกอย่างจากไอ้ฮัสซันมาได้ ฉันจะสนับสนุนเงินทุนให้พวกผู้ก่อการร้ายสร้างสงครามให้เกิดขึ้นทั่วโลก ความอดอยากจะเกิดขึ้นทุกหัวระแหง

"เมื่อคนทั้งโลกอดอยาก แหล่งอาหารของแผ่นดินไทยก็ไม่ต่างจากบ่อน้ำมันแหล่งเดียวของโลก...บันเทิง ที่สุดเลยครับผู้พัน...แผนของผู้พันครั้งนี้ ผมช่วยเต็มที่"

"ยังไอ้ ลิงลม นี่มันแค่การเริ่มต้น ตราบใดที่ฉันยังกำจัดนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวไม่ได้ แผนการของฉันก็ไม่มีทางสำเร็จได้" อำนาจสีหน้าร้ายกาจ วางแผนให้ลิงลมไปแจ้งกำนันฉ่ำว่าตัวเขาตายไปพร้อมกับธงไท แล้วยุให้ศรไปจัดการกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียว เมื่อสองคนนั้นฆ่ากันเองพวกเราจะได้ ไม่ต้องเหนื่อย

ooooooo

เช้า วันถัดมา เสือเตรียมตัวออกไปช่วยส้ม แสงระวีเข้ามาขวางขอร้องให้รอสิงห์มาก่อน แล้วเราค่อยวางแผนช่วยส้มด้วยกัน เสือรอนานขนาดนั้นไม่ได้ แสงระวีติงว่าถ้าเสือไปคนเดียวเท่ากับฆ่าตัวตายชัดๆ

"นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวตายไม่ได้ครับ จนกว่าจะกวาดล้างพวกเขี้ยวพยัคฆ์ให้สิ้นซาก"

แสง ระวีพยายามห้ามทุกวิถีทาง แต่เสือยืนยันจะไปช่วยส้มให้ได้ถึงแม้เขาจะไม่มีพลังของนักสู้พันธุ์ข้าว เหนียวแล้วก็ตาม แสงระวีทักท้วงว่าถ้าเขาทำแบบนั้น เท่ากับการตายของพ่อเธอต้องสูญเปล่า

"การตายของพ่อคุณไม่ใช่เรื่อง สูญเปล่า แต่นั่นคือการต่อสู้ของวีรบุรุษที่ตั้งใจเตือนสติผม...ผมคิดว่าการกระทำของ พ่อคุณคือคำสั่งเสียสุดท้ายที่เตือนให้รู้ว่า วีรบุรุษคือคนธรรมดาที่กล้าทำเรื่องถูกต้องและยุติธรรมจวบจนวินาทีสุดท้าย เพื่อคนที่อยู่ข้างหลัง" เสือเดินมุ่งมั่นออกไป แสงระวีมองตาม เป็นห่วง...

แสง ระวียิ้มออกเมื่อรู้จากลุงมั่นว่าพลังนักสู้พันธุ์ ข้าวเหนียวของเสือสามารถกลับคืนมาได้อีกครั้ง ถ้าเขาได้กินข้าวทิพย์ที่หลวงพ่อเข้มปลุกเสก แสงระวีถามว่าข้าวทิพย์ อยู่ที่ไหน

"น่าเสียดายที่พวกเขี้ยวพยัคฆ์ขโมยไป"

"งั้นก็หมายความว่าเราต้องปล่อยให้นายเสือตายงั้นเหรอคะ" แสงระวีหน้าเสีย

อยู่ๆ เคนก็โพล่งขึ้นว่า "ไม่หรอกครับคุณแสงระวี เมื่อคืนนี้ส้มบอกผมว่ามันมีข้าวทิพย์ที่จะทำให้บักเสือกลับมาเป็นนักสู้ พันธุ์ข้าวเหนียวอีก สงสัยส้มจะขโมยมาจากพวกเขี้ยวพยัคฆ์"

"งั้นข้าวทิพย์นั่นอยู่ที่ไหน เราต้องรีบเอาไปให้นายเสือ"

ทั้ง แสงระวี เคน และลุงมั่นต่างช่วยกันค้นหาข้าวทิพย์ ในห้องพักของส้ม แต่ไม่เจอ ดอกสร้อยเข้ามาช่วยหาอีกแรง ก็ยังคว้านํ้าเหลว แสงระวีเดินกระวนกระวายใจออกมานอกกุฏิมองหางตาเห็นหลวงพ่อเข้มผ่านไปแวบๆ เธอมองซํ้าอีกครั้งหนึ่งคราวนี้เห็นหลวงพ่อเข้มเดินไปที่โบสถ์

แสงระ วีรีบตาม หลวงพ่อเข้มเดินหายเข้าไปในโบสถ์ เธอตามเข้าไปกลับไม่พบใคร กวาดตามองหาไปรอบๆ พลันมีแสงเรืองรองออกมาจากด้านหลังพระประธาน แสงระวีรีบตามแสงนั้นเข้าไปสำรวจดู พบเป้สัมภาระใบหนึ่งซุกอยู่หลังองค์พระ รีบเปิดดูเจอห่อข้าวทิพย์อยู่ข้างใน...

เสือมาถึงโรงงานร้างซึ่งศร ใช้เป็นสถานที่ท้าประลอง แทนที่ศรจะต่อสู้กับเสืออย่างยุติธรรม กลับใช้สมุนผีดิบเล่นงานเสือ ส่วนเขาลากส้มหลบไปอีกทาง สมุนผีดิบรุมกัดเสือเลือดสาด เสือต่อสู้ด้วยเชิงมวยโคราช กว่าจะจัดการพวกนั้นได้ เล่นเอาเหนื่อยหอบแล้วรีบตามหาส้ม

ศรล็อกตัว ส้มไว้จากด้านหลัง ส้มรู้ว่าศรจะทำร้ายเสือ พยายามสู้สุดฤทธิ์ ศรรำคาญจับส้มมาบีบคออย่างแรง จนตัวลอยจากพื้นเพราะแรงแค้น ส้มเริ่มหายใจไม่ออกทุบตีศรไม่ยั้ง ศรยิ่งเจ็บยิ่งออกแรงบีบมากขึ้น ส้มใกล้ตายแต่ฮึดเฮือกสุดท้ายยกมือขึ้นใช้หัวแม่โป้งจิกลูกนัยน์ตาเขา

ศร ไม่ทันระวัง เจ็บมากจนต้องปล่อยมือ ส้มตั้งหลักได้วิ่งหนีแต่ไม่พ้น ศรชักปืนออกมายิงเธออย่างเลือดเย็นกระสุนทะลุกลางอก ส้มกัดฟันกระเสือกกระสนคลานหนี เสือได้ยินเสียงปืนรีบวิ่งเข้ามาดู ตกใจเห็นส้มเลือดเต็มตัวนอนหายใจรวยริน ปราดเข้ามาประคอง ส้มขอร้องเสือหนีไป ไม่ต้องห่วงเธอ

"พี่ไม่หนี พี่ต้องช่วยส้มออกไปและพี่จะไม่ยอมแพ้อีก ต่อให้พวกมันจะเก่งจะแกร่งสักแค่ไหน พี่ก็จะไม่ยอมให้พวกมันทำร้ายใครอีก"

"พี่ เสือ...ส้มขอโทษ ส้มควรจะช่วยพี่เสือสู้กับพวกมันแต่ส้มเห็นแก่ตัวไม่ยอมให้พี่สู้เพื่อคน อื่น กรรมมันถึงได้ตามมาทำร้ายส้ม...พี่เสือต้องสัญญานะว่าจะช่วยปกป้องศักดิ์ศรี ของพี่น้องชาวนา อย่าให้แผ่นดินของเรากลายเป็นของคนอื่น" ทันทีที่เสือพยักหน้ารับคำ ส้มก็สิ้นใจ

ศรมองอย่างสะใจ ก้าวเข้ามาท้าทายเสือ เสือมองตอบด้วยสายตาเคียดแค้น ทั้งคู่กระโจนเข้าต่อสู้กันอย่างดุเดือด เสือไม่มีพลังนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวแต่ก็สู้ยิบตา พลังเหล็กไหลของศรแกร่งกว่า เล่นงานเสือจนล้มลุกคลุกคลาน ศรรวบรวมพลังเหล็กไหลอัดกำปั้นเข้าท้องเสืออย่างแรงถึงกับทรุดคาหมัดนอนแน่ นิ่ง

"สิ้นชื่อนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวแล้วก็ไม่มีใครแกร่ง เกินข้า" ศรหัวเราะสะใจที่กำจัดเสี้ยนหนามไปได้

ooooooo

ไม่นานนัก แสงระวีกับเคนตามมาถึงโรงงานร้าง กวาดตามองหาเสือไปทั่ว เคนเห็นส้มนอนอยู่ที่พื้นปรี่เข้าไปเรียก ส้มนอนนิ่งไม่ขยับ เคนเอามืออังจมูกถึงได้รู้ว่าส้มตายแล้ว แสงระวีตามหาเสือจนเจอรีบเข้าไปเขย่าตัว แต่เสือนอนไม่ไหวติง เอาหูแนบกับหน้าอกเขา ไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้น แสงระวีใจเสีย

"ไม่จริง...นายจะตายไม่ได้เด็ดขาด นายสัญญากับฉัน กับพ่อฉันแล้วไม่ใช่เหรอ"

แสง ระวีตัดสินใจปั๊มหัวใจเสือ พยายามครั้งแล้วครั้งเล่า เสือยังนอนนิ่ง เคนถึงกับน้ำตาคลอ แสงระวีไม่ยอมแพ้ บอก ทั้งน้ำตาว่าเขาจะทิ้งเธอไปแบบนี้ไม่ได้ เคนเวทนาสงสารเธอมากบอกให้หยุดได้แล้ว เสือจากพวกเราไปแล้ว แสงระวีไม่ละความพยายามยังคงปั๊มหัวใจเขาต่อ

ด้านเสือฝันไปว่าตัวเอง นอนอยู่หน้าพระประธานในโบสถ์วัดดอนควาย ได้ยินเสียงหลวงพ่อเข้มเรียกชื่อเขา เสือลืมตาขึ้นมองสำรวจไปทั่วร่างกายพบว่าไม่มีบาดแผลอะไรก็แปลกใจว่าตัวเอง มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าเขาตายแล้ว  หลวงพ่อเข้มไม่ตอบ ได้แต่ถอนใจ

"ผมตายแล้วจริงๆ ผมสู้พวกมันไม่ได้ สวรรค์ไม่ต้องการให้ผมมีพลังข้าวเหนียวอีกแล้วใช่ไหมครับ"

"สวรรค์ ไม่ได้ต้องการเอาพลังคืนจากเอ็ง แต่นี่คือบททดสอบครั้งใหญ่ที่เขากำลังทดสอบความแข็งแกร่งของเอ็ง...จำคำ ของหลวงพ่อให้ดีนะบักเสือ เอ็งจะต้องแข็งแกร่งกว่าเดิม จง อย่าท้อถอยและละความพยายามเด็ดขาด  เพราะหายนะครั้งใหญ่ หลวงกำลังรอให้เอ็งไปจัดการแก้ไข"

เสือไม่เข้าใจว่าหลวงพ่อหมายความ ว่าอย่างไร พลันหลวงพ่อเข้มหายวับไป เสือวิ่งตามออกมาหน้าโบสถ์ แต่ไม่เห็นใคร กลับได้ยินเสียงแสงระวีแว่วเข้ามา

"นายเสือ...นายอย่าตายนะ กลับมาหาฉันสิ...ฉันบอกให้นายกลับมาไงล่ะ"

การปั๊มหัวใจของแสงระวีได้ผล หัวใจของเสือเต้นอีกครั้ง ทั้งแสงระวีและเคนโผกอดกันดีใจ...

ฮัส ซันเจ็บแค้นใจมากเมื่อเห็นหน้าตาอัปลักษณ์ของตัวเอง อาละวาดขว้างปาข้าวของใส่พยาบาลที่เอายามาให้กินวิ่งหนีออกจากห้องแทบไม่ทัน สวนกับกำนันฉ่ำและศรซึ่งเปิดประตูห้องพักฟื้นเข้ามาพอดี

"เกิดอะไรขึ้นครับคุณฮัสซัน มีใครทำอะไรให้ไม่พอใจเหรอครับ"

"แกสองคนมาก็ดีแล้ว ฉันจะหงุดหงิดหัวเสียมากกว่านี้ ถ้าพวกแกมารายงานฉันว่าทำงานไม่สำเร็จ"

"นัก สู้พันธุ์ข้าวเหนียว เสร็จผมเรียบร้อยแล้วครับ คุณฮัสซัน" ศรยืดอกภูมิใจ ฮัสซันยิ้มพอใจ สั่งศรเล่ารายละเอียดตอนจัดการกับนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวมาให้หมด เขาอยากรู้ว่ามันตายอย่างทรมานหรือเปล่า

ooooooo

สายวัน เดียวกัน สิงห์ โรส และมะลิมาถึงบ้านดอนควาย ทุกคนต่างเศร้าใจเมื่อรู้ว่าส้มถูกศรฆ่าตายอย่างเลือดเย็น เคนแจ้งว่าอาการของเสือไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ลุงมั่นกับแสงระวีช่วยกันประคองเขาเข้าไปทำพิธีฟื้นพลังนักสู้พันธุ์ข้าว เหนียวในโบสถ์ สิงห์ โรส เคน มะลิ และดอกสร้อยตามมาให้กำลังใจเสือหน้าโบสถ์

ส่วน ภายในโบสถ์ เสือนั่งคุกเข่าอยู่หน้าพระประธาน โดยมีพานใส่ข้าวทิพย์วางตรงหน้า เสือพนมมือตั้งจิตอธิษฐานใบหน้าสงบนิ่ง ทันใดนั้น เกิดอัศจรรย์ไปทั่ว ลมกระโชกแรง เมฆเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว บนท้องฟ้าเกิดสุริยุปราคาขึ้นอย่างช้าๆจนมิดเต็มดวง เสือตั้งจิตอธิษฐานเสร็จ หยิบข้าวทิพย์ ขึ้นมากิน ลมยังคงพัดกระโชกผ่านหน้าต่างโบสถ์เข้ามา แต่เทียนที่จุดเรียงรายอยู่ในนั้นกลับไม่มีเล่มไหนดับ

"ลุงมั่น...เกิดอะไรขึ้น ลมแรงขนาดนี้ทำไมเทียนไม่ดับเลย" แสงระวีประหลาดใจ

"แสดงว่า...สวรรค์รับรู้ความต้องการของบักเสือแล้ว"

ทั้ง สองคนต่างยิ้มดีใจ ทันใดนั้น ร่างของเสือสั่นสะท้านเกร็ง แสงระวีตกใจคิดว่าเสือจะตาย ขยับจะเข้าไปช่วย ลุงมั่นคว้ามือห้ามไว้ บอกว่าเสือไม่เป็นอะไร พลังนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวกำลังกลับมาแล้ว เสือดิ้นทุรนทุรายสักพักก็หยุด ลมที่พัดแรง เมื่อครู่พลอยสงบไปด้วย เทียนทุกเล่มในโบสถ์ดับพรึบ

สุริยุปราคาค่อยๆเคลื่อนออก แสงสว่างกลับมาอีกครั้ง พวกสิงห์ต่างยืนมองอย่างแปลกใจ จังหวะนั้นประตูโบสถ์เปิดออก เสือที่ดูแข็งแกร่งก้าวออกมา แสงระวีกับลุงมั่นตามมาด้านหลังสีหน้ายิ้มแย้ม

"นักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวกลับมาแล้ว" แสงระวีตะโกนลั่น...

ขณะ เดียวกัน ที่กรุงเทพฯ แม็กนั่ม ฝรั่งหนุ่มร่างกายกำยำ น่าเกรงขามนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ ซึ่งบักจ่อยกำลังขับพาไปส่งโรงแรม บักจ่อยชวนพูดคุยผูกมิตร แต่แม็กนั่มไม่สนใจเอาแต่นั่งเงียบ เสียงวิทยุสื่อสารในรถแท็กซี่รายงานเหตุปล้นธนาคาร ตำรวจกำลังตั้งด่านสกัดจับคนร้ายแถวถนนเกษตร-นวมินทร์

"อ้าว...กำลังถึงเลยนี่หว่า  เออ...ขอบใจ  จะได้ไปใช้ ทางอื่น"

บัก จ่อยจะเลี้ยวรถกลับ แต่ต้องเบรกตัวโก่ง เพราะมีโจรสวมหมวกไอ้โม่ง 2 คน ออกมาขวาง เปิดประตูรถแท็กซี่จ่อปืนขู่บังคับบักจ่อยกับแม็กนั่มให้ลงจากรถ แม็กนั่มนั่งนิ่งไม่ขยับโจรโมโหเอาปืนจ่อหัว แม็กนั่มไม่พูดพล่าม จับโจรหักคอทิ้งอย่างง่ายดาย โจรอีกคนหนึ่งเห็นเพื่อนถูกฆ่าหันมาเล็งปืนยิงใส่ แม็กนั่มกระชากประตูรถแท็กซี่มาเป็นโล่บังกระสุน ก่อนเข้าไปจับโจรฆ่าหักคอ บักจ่อยถึงกับยกนิ้วหัวแม่โป้งให้

"เวอรี่กู๊ดเลยฝรั่ง...ทำได้ไงเนี่ย...ยูเป็นซุปเปอร์แมนรึเปล่า"

แม็กนั่มมองบักจ่อยตาขวาง ใช้มือบีบคอเขา ยกตัวลอยเหนือพื้นแล้วจับหักคอตายอีกคน ก่อนโยนศพทิ้งอย่างเลือดเย็น...

ขณะ ที่เสือเพิ่มพลังพิเศษด้วยข้าวเหนียวหุงร้อนๆหลายสิบกระติบ แม็กนั่มก็เพิ่มพลังให้ตัวเองด้วยการกินแฮมเบอร์เกอร์ อันโตหลายสิบอัน...

ลิงลม เห็นอำนาจอ่านอะไรบางอย่างจากจอคอมพิวเตอร์ ด้วยสีหน้าบอกบุญไม่รับ   อดถามไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไร อำนาจไม่สบายใจที่กลุ่มก่อการร้ายในนิวยอร์กอีเมลมาบอกว่าเพิ่งส่งยอดฝีมือ มาช่วยงานของเรา เขาคิดว่าต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ ฮัสซันอาจจะเอาข้อมูลเรื่องพลังของนักสู้พันธุ์ข้าวเหนียวไปพูด   พวกนั้นเลยอยากรู้อยากเห็นว่าพลังข้าวเหนียวจะพิเศษจริงอย่างที่ร่ำลือหรือ เปล่า

"แล้วคนที่ส่งมามันเป็นใคร ผมจะได้ไปคอยดูมันไว้"

"ทางนั้นไม่ได้ให้ข้อมูลมาคงคิดอยากจะสืบเองด้วย... มันเป็นใคร ฝีมือดีแค่ไหน ฉันชักอยากรู้แล้วสิ"

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 10:59 น.