ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลงรักริมขอบฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ในห้องรับแขก เบนนั่งหน้าตูมตึง บรมปรับท่าที เป็นนุ่มนวล ตบบ่าเบนเบาๆเพื่อปลอบให้เย็นลง

"ขอ ให้เชื่อพี่สักครั้งนะเบน ไอ้พวกนักข่าวน่ะมันชอบตามกลิ่นเรื่องที่มันไม่ปกติทั้งหลาย ก็ลองแกทำกับเด็กนั่นให้เหมือนผัวเมียทั่วไป ขี้คร้านไอ้พวกนักข่าวคงหายหัวกันไปเอง"

"แน่ใจเหรอครับพี่ใหญ่ ตั้งแต่วันแถลงข่าวก็มีคนคอยตามตลอดว่ามาอยู่ด้วยกันแล้วหรือยัง ท้องจริงหรือเปล่า แล้วเมื่อไรจะแต่งงาน แถมตอนนี้น้ำตาลก็พยายามให้ผมแต่งงานด้วยจริงๆ พี่ใหญ่คิดว่าเรื่องนี้จะจบได้ง่ายๆยังไง"

"แกก็จัดพอเป็นพิธีซะ ให้คนหายสงสัย"

"พี่ ใหญ่เลิกยัดเยียดเด็กคนนั้นให้ผมเสียที เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร น้ำตาลไม่ใช่เมียผม และเด็กในท้อง ก็ไม่ใช่ลูกของผมด้วย แล้วทำไมผมถึงต้องแต่งงานกับเขา"

กิดาการเดินมาถึงหน้าห้องโดยที่เบนกับบรมไม่เห็น เธอถึงกับตะลึงงันกับถ้อยคำแรงๆของเบน ไม่รู้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่...

"โอเคๆ ถ้าแกไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง เดี๋ยวพี่จะคุย กับคุณดาเอง" บรมตบบ่าเบนสองสามทีแล้วเดินออกไป แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเจอกิดาการตรงหน้าห้อง

"คุณบรมคะ นี่มันอะไรกัน ดางงไปหมดแล้ว"

บรมไม่ตอบแต่รีบจูงกิดาการออกไปอีกทาง...

"คุณบรม...คุณยังยืนยันใช่ไหมคะ ว่าคุณเบนเป็นพ่อของลูกในท้องน้ำตาลแน่ๆ"

"ผมยืนยันครับคุณดา"

"งั้นดาจะไปคุยกับเขา"

"อย่า เพิ่งไปตอนนี้เลยคุณดา เขากำลังหงุดหงิดมาก เดี๋ยวเรื่องจะไปกันใหญ่ เมื่อกี้กว่าจะปลอบกันได้ก็เล่นเอาผมเหนื่อย ตอนนี้คุณดาอย่าเพิ่งไปเร่งรัดเขาเรื่องแต่งงานเลยนะครับ"

"อ้าว...ทำไมล่ะคะ ถ้าเขาไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องรับผิดชอบ งั้นหรือคะ"

"ไม่ใช่ อย่างนั้นครับ มันเป็นอารมณ์ช่วงนี้ของนายเบนที่กำลังสับสน เอาไว้เขาเย็นลงแล้วผมจะคุยกับเขาเอง ไม่มีอะไรหรอก เชื่อผมสิคุณดา"

กิดาการมองหน้าบรมอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ก็ตอบออกไป

"ถ้าคุณบรมบอกว่าไม่มีอะไร ดาก็จะพยายามเชื่อค่ะว่าไม่มีอะไร"

บรม ยิ้มโล่งใจขึ้น  แต่สีหน้ากิดาการยังอยากจะรู้ความจริงให้ได้...ครั้นตอนจะกลับออกไป บรมก็ยังกำชับกิดาการอีกครั้งว่า อย่าเพิ่งพูดหรือถามอะไรเบนตอนนี้เด็ดขาด กิดาการ ไม่ถามเบน แต่ก็ไม่อาจเก็บความอึดอัดคับข้องใจไว้ได้ จึงไป คาดคั้นเอากับน้ำตาล

"น้ำตาล บอกพี่ได้ไหมว่าผู้ชายคนไหนกันแน่ที่เป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล"

น้ำตาลชะงักไปนิด ก่อนจะทำเป็นพูดเรื่องผิวพรรณความสวยความงามกลบ กิดาการไม่พอใจแต่พยายามข่มใจให้เย็นและอดทนพอที่จะคุยต่อไป

"เมื่อกี้พี่ได้ยินเขาบอกคุณบรมว่าเขาไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องน้ำตาลด้วย ถ้าไม่ใช่...แล้วทำไมคุณเบนถึงยอมแถลงข่าวกับน้ำตาล"

น้ำตาลชักสีหน้ารำคาญใส่ ย้อนถามว่า "พี่ดาเชื่อพี่เบน เหรอคะ"

"พี่ก็ไม่อยากจะเชื่อเขาหรอกนะ แต่พี่อยากรู้ว่าน้ำตาล ลากเอาพี่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องบ้าๆพวกนี้ทำไม"

"น้ำตาลแค่อยากมีคนอยู่ด้วย แล้วพี่ดาก็เป็นพี่สาวของน้ำตาล ทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของพี่ดาก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง"

"ชีวิตพี่ไม่เหมือนเดิมหรอกนะน้ำตาล ที่ต้องมาอยู่ บ้านคนอื่นแบบนี้น่ะ"

"พี่ดาก็ยังแปลหนังสือได้เหมือนเดิม แต่น้ำตาลสิต้องโดนพี่ดาบังคับให้อยู่กับบ้านตลอดเวลา ชีวิตน้ำตาลเปลี่ยนไปเหมือนอยู่คนละโลก"

"ที่พี่ห้ามเราก็เพราะเป็นห่วง งั้นถ้าไม่มีพี่อยู่ที่นี่เสียคนนึง ชีวิตของน้ำตาลก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเหมือนกัน"

"โธ่ๆๆ พี่ดาจ๋า ทำไมพูดแบบนี้ล่ะ ไม่เอาน่า อย่าไปพูดให้ใครเขาได้ยินเด็ดขาดเชียว เดี๋ยวใครๆเขาจะคิดว่าพี่ดาไม่รักน้ำตาล แล้วเขาต้องนึกว่าพี่ดาอิจฉาน้ำตาลแน่ๆ"

"พี่เนี่ยนะอิจฉาน้ำตาล"

"ก็ใช่สิคะ เพราะพี่ดาไม่มีอะไรเลยสักอย่าง ไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่มีเงินทองมากมายเหมือนที่น้ำตาลทำได้...น้ำตาลสัญญานะคะว่าวันไหนน้ำตาลรวยเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้าน จะไม่มีวันลืมบุญคุณญาติพี่น้องเลย น้ำตาลจะกลับมาดังกว่าเดิม แล้ววันนั้นพี่ดาจะสบายแน่ๆ ไม่ต้องมาหลังขดหลังแข็งแปลหนังสืออย่างทุกวันนี้"

กิดาการกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอขึ้นมาอย่างนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากคนที่ตนห่วงใยมาตลอด

"การแปลหนังสือทำให้พี่เลี้ยงตัวเองได้โดยไม่เดือดร้อนใคร"

"น้ำตาลรู้ค่ะ แต่รายได้ของมันก็เทียบไม่ได้สักนิดกับงานของน้ำตาลเลย พี่ดาเลิกสงสัยโน่นนี่แล้วช่วยน้ำตาลอย่างเดิมดีกว่า รับรองว่าพี่ดาจะสบายแน่ๆ น้ำตาลไม่ลืมพี่ดาหรอก"

กิดาการทั้งเสียใจและน้อยใจเดินแกมวิ่งออกจากห้องไปทันที น้ำตาลมองตามด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ พลางยักไหล่อย่างไม่แคร์...

ด้วยความรีบร้อนทำให้กิดาการชนเข้ากับเบนจนเกือบจะล้ม เบนพอเห็นน้ำตาของเธอก็ตกใจ ถามว่าเกิดอะไรขึ้น...

กิดาการมองหน้าเขาอย่างรู้สึกโกรธและสับสน

"ทำไมคุณถึงต้องหลอกฉัน คุณไม่ใช่พ่อเด็กในท้องน้ำตาล"

"คุณรู้ได้ยังไง..."

"ขอโทษนะคะที่เสียมารยาท บังเอิญฉันได้ยินคุณคุยกับคุณบรม"

"ผมมีเหตุผลส่วนตัว...คือมันเป็นเรื่องในครอบครัวผม"

"พวกคุณรักษาเกียรติและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลด้วยวิธีนี้เองเหรอ" พูดจบเธอก็ผลุนผลันวิ่งเข้าไปนั่งร้องไห้ในห้อง ทั้งผิดหวังและเสียใจที่ตัวเองโง่ให้น้ำตาลหลอกอยู่ได้ตั้งนาน สองนาน...แล้วตัดสินใจเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า เบนซึ่งยังยืนกระสับกระส่ายอยู่หน้าห้อง เคาะประตูและร้องเรียกเธอด้วยความเป็นห่วง

"คุณดาครับ...คุณดา เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เปิดประตูให้ผมหน่อย"

กิดาการหยิบทิชชูมาเช็ดน้ำตา แล้วหันกลับไปเปิดประตูเพราะอยากจะถามเบนให้รู้เรื่องเหมือนกัน

"คุณดา...ผมขอโทษที่ต้องหลอกคุณ ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขั้นนี้"

"บอกฉันทีสิคะ ว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล"

"ผมพูดไม่ได้ และไม่ควรพูดด้วย มันไม่ใช่เรื่องของผมเลย"

"แล้วมันเป็นเรื่องของใครล่ะคะ...คุณเบน ได้โปรดเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าคุณรู้"

"ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเลย"

"นี่มันอะไรกันคะคุณเบน ฉันไม่เข้าใจ ทำไมฉันต้องทนรับสภาพบ้าๆแบบนี้ด้วย ฉันจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะกลับคอนโดฯของฉัน" เธอหันไปหยิบกระเป๋าออกมา แต่ถูกเบนขวางไว้ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและอ้อนวอน

"ถ้าคุณปล่อยให้ผมอยู่กับน้ำตาลสองคน...ผมว่าเรื่องมันจะยิ่งเลวร้ายไปกว่านี้อีก"

เธอมองหน้าเขาแล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ทิ้งกระเป๋าเดินทางลงข้างตัว เบนเข้ามาจับไหล่ปลอบเธออย่างเห็นใจ

"ไม่เอาน่า อย่าขี้แยสิครับ คุณเก่งออกจะตายไป"

"ไม่ค่ะ ฉัน...ฉันไม่เก่ง ฉันโง่ต่างหากที่...ที่ถูกน้ำตาลหลอก"

"ถ้าคุณโง่ ผมก็คงเป็นคนโง่ที่สุดที่ยอมเข้ามาร่วมวงด้วย"

"ฉัน...ฉันขอโทษที่เข้าใจคุณผิดมาตลอด"

"ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ คุณทำไปเพราะไม่รู้"

"แล้วทำไมคุณต้องยอมรับเป็นพ่อของเด็กในท้องด้วยคะ"

"ผมไม่เคยยอมรับ แต่ถูกมัดมือชกต่างหาก เพราะเพลินเรคคอร์ดจะต้องอยู่ต่อไป ผมเข้าใจทุกอย่างที่คุณรู้สึกและเผชิญอยู่นะครับคุณดา ผมอยากบอกคุณว่าเราตกอยู่ในสภาพไม่ต่างกันนักหรอก ผมเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบลงยังไง แต่ขอให้คุณอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลายได้ไหมครับ

กิดาการอึกอักไม่แน่ใจ เบนมองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างมีความหมาย

"อย่าไปนะครับ...ผมขอร้อง...อย่างน้อยวันนี้คุณก็เข้าใจผมแล้ว...นะครับคุณดา อย่าทิ้งผมไปเลย ผมรอวันนี้มานานแล้ว วันที่คุณจะเข้าใจผมซะที"

กิดาการรู้สึกมีอะไรบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอ หน้าเธอร้อนวูบขึ้นมา จนต้องหลบตาเขาทันที

"ฉัน...ขอตัวไปทำงานต่อนะคะ" เธอรีบกลับเข้าห้องด้วยใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ ส่วนเบนค่อยยิ้มโล่งใจขึ้น เดินกลับไปห้องตัวเอง หยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูภาพที่เขาและเธอ

ในชุดบ่าวสาว พลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างสุขใจ

ooooooo

เมื่อคืนน้ำตาลโทร.ไปหาแม่ที่อเมริกา...เช้านี้

กิดาการจึงได้รับการติดต่อจากญาณีแม่ของน้ำตาลด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก ญาณีหว่านล้อมขอร้องกิดาการให้อยู่ดูแลน้ำตาลต่อไป กิดาการอยากจะปฏิเสธแต่ก็พูดไม่ออก

เบนเข้ามาได้ยินการสนทนาแว่วๆ และเห็นสีหน้ากิดาการเครียดๆ เขาจึงปลอบเธออีกครั้ง ก่อนจะขอให้ช่วยกันหาทางแก้ปัญหาเฉพาะหน้า กิดาการยืนยันว่าเธอจะต้องสืบว่าใครคือพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล แล้วจะเอาตัวคนคนนั้นมารับผิดชอบให้ได้

"ถ้าน้ำตาลต้องการให้เขามารับผิดชอบ ก็คงทำไปแล้วครับ"

"คุณหมายความว่าน้ำตาลไม่ต้องการให้เขาคนนั้นรับผิดชอบเหรอคะ"

"ไม่แน่ใจครับ แต่ผมรู้สึกว่ามันอาจมีอะไรซับซ้อนกว่านั้น"

"แต่ฉันก็ไม่อยากให้คุณต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ"

"ขอบคุณครับ"

เขาและเธอยิ้มให้กันอย่างรู้สึกดีๆ จังหวะนี้น้ำตาลเดินเข้ามาชะงักมองทั้งสองอย่างแปลกใจ

"อ้าว...วันนี้พี่เบนไม่ไปทำงานเหรอคะ"

"ไปครับ แต่เข้าสายหน่อย วันนี้น้ำตาลตื่นเช้าจัง"

"น้ำตาลเครียดนี่คะ เมื่อคืนมีเรื่องไม่สบายใจ"

"ถ้าเป็นเรื่องข่าวละก็ อย่าไปสนใจเลย"

"น้ำตาลไม่แคร์เรื่องข่าวเท่าไหร่หรอกค่ะ น้ำตาลแคร์ คนในบ้านมากกว่า"

กิดาการรู้ว่าน้ำตาลพูดจากระทบตน จึงลุกเดินเลี่ยงออกไป น้ำตาลยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเดินตามไปประจบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล

"แม่โทร.มาคุยกับพี่ดาแล้วใช่ไหมคะ"

"น้ำตาลบอกน้าณีว่ายังไง"

"น้ำตาลไม่อยากให้แม่ความดันขึ้นน่ะค่ะ เลยบอกแค่ว่าทะเลาะกัน น้ำตาลรู้ว่าเมื่อคืนพูดแรงไป น้ำตาลขอโทษพี่ดาด้วย...น้ำตาลขอโทษที่โกหกพี่ดา แต่มันเป็นคำสั่งของคุณบรม"

"ถ้าไม่ได้ท้องกับคุณเบน แล้วน้ำตาลท้องกับใคร บอกพี่มาเถอะ เราจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา ทำทุกอย่างให้ถูกต้องแล้วจบเรื่องบ้าๆนี่เสียที"

"น้ำตาลยังบอกพี่ดาไม่ได้จริงๆ"

"ทำไม เขาข่มขู่หรือเขาไม่ยอมรับ หรือมีปัญหาอะไรกันแน่"

"พี่ดา...น้ำตาลสัญญานะ ถ้ามันลงตัวเมื่อไรน้ำตาลจะบอกพี่ดาเป็นคนแรกเลย" ว่าแล้วทำท่าจะเดินหนี...กิดาการโพล่งถามตามหลังไป

"น้ำตาลท้องกับคุณบรมใช่ไหม"

น้ำตาลหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ "ฮ่ะๆๆ แก่ปูนนั้นไม่มีน้ำยาแล้วพี่ดา เถอะน่า...อย่าเล่นเกมทายแบบนี้เลย น้ำตาลบอกพี่ดาแล้วไง ถ้าบอกได้เมื่อไหร่ น้ำตาลบอกแน่"

กิดาการหน้าตึง มองตามน้ำตาลไปอย่างไม่ยอมแพ้... แล้วจากนั้นไม่นาน กิดาการก็ไปโผล่ที่ห้องจอยเพื่อนสนิทของน้ำตาล จอยอยู่กับโอมพอดี สองคนเลยถูกกิดาการซักเป็นการใหญ่เกี่ยวกับชายหนุ่มที่น้ำตาลเคยคบหา แต่คำตอบของทั้งคู่ก็ทำให้กิดาการเวียนหัว เพราะน้ำตาลคบผู้ชายมากหน้า หลายตา ซึ่งส่วนใหญ่ดูแล้วน้ำตาลไม่ได้รักสักคน คบๆเลิกๆไม่แน่นอน เธอจึงถามให้แคบลงว่าใครที่น้ำตาลคบนานที่สุด และพูดถึงบ่อยๆ คำตอบที่ได้ก็คือด้วงนั่นเอง

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว กิดาการรีบเดินทางต่อไปยังบริษัทอาละดินต้นสังกัดของด้วงทันที แต่ด้วงไม่อยู่ เธอพยายามซักถามคนดูแลด้วงก็ไม่ได้คำตอบอะไร แต่แล้วบังเอิญเธอเห็นสมุดคิวงานของด้วง จึงรู้ว่าด้วงไปงานเปิดตัวสินค้าที่ห้างสรรพสินค้า...

ooooooo

แม้ว่ากิดาการจะดิ้นรนตามไปพบด้วงที่งานเปิดตัวสินค้าจนได้ แต่เธอก็ไม่ได้คำตอบจากเขาอยู่ดีว่าใครคือพ่อของเด็กในท้องน้ำตาล...

ด้านน้ำตาลที่พยายามนิ่งและอยู่ให้ติดบ้าน แต่พอเห็นข่าวตัวเองหอมแก้มเบนโผล่ออกจอโทรทัศน์ก็โมโหฉุนเฉียว ทั้งที่ตัวเองเป็นคนสร้างข่าวนี้ขึ้นมา แต่เผอิญมันไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง เนื่องจากท่าทีเบนไม่เล่นด้วย แถมยังเดินหนีอย่างไม่ไว้หน้า ทำให้นักข่าวเอาไปขยายความในแง่ลบว่ารักของทั้งคู่มีปัญหาหนักขึ้นทุกที การแต่งงานจะมีขึ้นหรือเปล่าก็ไม่มีใครยืนยันได้

น้ำตาลหัวเสียสุดๆ โทร.ไปบอกบรมให้ช่วยจัดแถลงข่าวให้เธอด้วย บรมรับปาก แต่พออัญชลีรู้เข้าก็ทักท้วงอย่างไม่ค่อยเห็นด้วย บรมจึงอธิบายว่า

"อย่าเรียกว่าเป็นการแถลงข่าวเลย ในงานเปิดตัวอัลบั้มของแม็ค เราจะเชิญเบนกับน้ำตาลมาร่วมงานด้วย รับรองนักข่าวแห่มากันถล่มทลายแน่"

"แต่เรื่องอัลบั้มของแม็คจะด้อยไปเลยน่ะสิคะ"

"ไม่หรอก งานนี้เราได้ถึงสองเด้ง แม็คจะได้พื้นที่ข่าวมากขึ้นอีก ส่วนเบนกับน้ำตาลก็จะได้ตอบคำถามเรื่องแต่งงานด้วย"

"ฉันว่างานนี้คุณเบนไม่ยอมร่วมมืออีกแน่ค่ะ ดูข่าวเมื่อเช้าแล้วฉันเห็นท่าทางเขาคงเหลืออดเต็มทีแล้ว และฉันก็ไม่ไว้ใจน้ำตาลด้วยว่าจะตอบคำถามแบบส่งเดชอีกหรือเปล่า"

"แต่ตอนนี้กระแสข่าวเรื่องน้ำตาลท้องกับคนอื่นมันแรงขึ้นเรื่อยๆแล้วนะอัญ ถ้าเราไม่รีบแถลงข่าว ก็เท่ากับยอมรับว่ามันเป็นเรื่องจริง"

"ฉันมีวิธีที่เนียนกว่านั้นค่ะ เราต้องทำให้คุณเบนร่วมมือด้วยอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง"

บรมนิ่งไป มองหน้าอัญชลีอย่างสงสัยว่าวิธีที่ว่าคืออะไร?

อีกสักพักน้ำตาลก็บุกเข้ามาถึงเพลินเรคคอร์ด แล้วเจอบีในสภาพมึนๆเบลอๆยาตรงหน้าลิฟต์ สองคนทักทายกันด้วยท่าทีไม่ดีนัก ก่อนที่น้ำตาลจะพุ่งไปหาบรมที่ห้องทำงาน ส่วนบีแยกไปยังห้องอัดเสียงเพื่อซ้อมเพลงของตน

บรมไม่ค่อยพอใจที่น้ำตาลใจร้อนพรวดพราดมาเอง ทั้งที่เขาตั้งใจจะไปหาเธอที่บ้านเบนอยู่แล้ว

"น้ำตาลอยากมาตกลงกับคุณบรมเร็วๆค่ะ ข้อเสนอของคุณบรมน่าสนใจนะคะ คุณบรมต้องการอะไรจากน้ำตาลอีกก็บอกมาเลยค่ะ"

"ทำยังไงก็ได้ให้เบนแต่งงานกับน้ำตาลเร็วที่สุด"

"น้ำตาลก็ทำอยู่แล้วนี่คะ"

"คุณยังทำไม่มากพอ"

"แล้วยังไงคะถึงจะพอ"

บรมยิ้มร้าย เริ่มเล่าแผนการให้น้ำตาลฟัง...ฟากบีที่จะไปซ้อมร้องเพลง แต่พอไปเจอบุริมต่อว่าเรื่องวันก่อนที่บีหาว่าเขาเบี้ยวงานไม่รับผิดชอบ ทำเอาบีเซ็งจัด บวกกับยังเมายาไม่สร่าง เลยอาละวาดบุริมลั่นห้อง จนกลายเป็นทุ่มเถียงกันอย่างไม่ยอม ที่สุดบีโมโหถึงกับจะชกบุริม พนักงานอีกคนต้องเข้ามาห้าม ขณะที่บุริมก็เหลืออดกับความหยิ่งยโสถือดีของบี เขาผลุนผลันออกจากห้องไปทันที

น้ำตาลกลับออกจากห้องบรม เจอบุริมเดินหน้าบึ้งตึงมาพอดี สองคนทักทายกันอย่างคุ้นเคย พอบุริมชวนน้ำตาลออกไปกินข้าว แต่ขอเขาเข้าไปพบบรมก่อน น้ำตาลรีบปฏิเสธ บอกว่าตนนัดกับเพื่อนไว้แล้ว บุริมจึงว่าไม่เป็นไร เอาไว้เขาจะโทร.ไปคุยก็แล้วกัน

เมื่อเข้ามาพบบรมในห้อง บุริมระเบิดอารมณ์เรื่องบีก้าวร้าวและไม่มีความรับผิดชอบ ร้องเพลงก็ไม่ได้เรื่อง แล้วยังไม่ซ้อมมาก่อนอีก ซึ่งเขาทนไม่ไหวแล้ว บรมควรจะไปคุมบีด้วยตัวเอง

"ทำไมจะไม่ได้ซ้อม ฉันเห็นมันกลับไปซ้อมที่บ้านทุกวัน"

"พี่ใหญ่เห็นกับตาหรือไง มีเวลาดูลูกตัวเองด้วยเหรอ"

"เฮ้ย! ไอ้บุ มันชักจะมากไปแล้วนะ"

"ไม่มากหรอกพี่ใหญ่ ถ้าเทียบกับไอ้ลูกเทวดาของพี่ มันเป็นยังไงพี่น่าจะรู้ดีกว่าผมนะ  หรือว่าไม่รู้จักลูกตัวเอง คิดว่ามันเก่งมาแต่เกิด"

"หยุดได้แล้วไอ้บุ แกไม่อยากคุมไอ้บีก็ไม่ต้องคุม ฉันจะหาคนมาแทนแกเอง"

"ดี! หาคนมาแทนให้ได้ก็แล้วกัน แต่ถ้าอยากให้ได้ดั่งใจก็ไปโปรดิวซ์เองซะเลยสิ ผมขอลาออก" พูดจบบุริมก็ปึงปังออกไปทันที บรมมองตาม แล้วตบโต๊ะอย่างหัวเสีย

"ไอ้ลูกเมียน้อยเอ๊ย!"

ooooooo

ค่ำนั้นบีไปเฮฮาปาร์ตี้กับเพื่อนๆที่ผับ ทั้งดื่มทั้งเสพยากันอย่างสุดเหวี่ยง โดยที่อาร์มเพื่อนในกลุ่มแอบถ่ายรูปบีเอาไว้...ฝ่ายบรมพยายามโทร.หาบีตั้งแต่ เย็นจนมืดค่ำป่านนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้ บรมเลยยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านนั่งไม่ติดที่

ขณะเดียวกัน บัวพอรู้ว่าบุริมขอลาออกกับบรม บัวไม่เห็นด้วย ติงพี่ชายว่าทำไมใจร้อนอย่างนี้

"บัวน่าจะรู้ดีนี่ว่าไอ้เด็กเทวดานั่นกวนประสาทมากแค่ไหน บัวเคยสอนมันมาไม่ใช่เหรอ มันเรียนกับบัวไม่จบด้วยซ้ำ"

"ก็เพราะมันเป็นอย่างนี้เราถึงต้องจัดการมันไงล่ะ พี่บุออกมาแบบนี้จะเสียแผนเราหมดนะ"

"เสียก็เสียสิ พี่ทนไม่ไหวแล้ว แถมไอ้บรมมันจะทำอะไรอีกก็ไม่รู้ วันนี้พี่เจอน้ำตาลไปคุยกับมันด้วย"

"น้ำตาลไปคุยอะไร"

"ไม่รู้ น้ำตาลไม่ได้บอก พี่เบื่อไอ้เกมบ้าๆนี่เต็มทีแล้ว ไม่รู้ว่าเราจะชนะมันหรือเปล่า เผลอๆน้ำตาลจะเปลี่ยนข้างไปเป็นพวกมันแล้วด้วย"

"ไม่มีทาง น้ำตาลมีลูกในท้องเป็นเครื่องต่อรอง ไม่จำเป็นต้องไปยอมเป็นพวกไอ้บรม"

"ใครจะไปรู้ บางทีไอ้แก่หัวงูนั่นอาจจะยื่นข้อเสนอที่ดีกว่าก็ได้ เราไม่ทันมันหรอก เราไม่ทันมันมาตั้งแต่แรกแล้ว"

"พี่บุนี่ยังไงนะ"

บุริมกับบัวฮึดฮัดใส่กัน บรรณที่ฟังอยู่แต่แรกรีบเข้ามาไกล่เกลี่ยน้องทั้งสองให้พูดจากันดีๆดีกว่า เราพี่น้องท้องเดียวกันแท้ๆ

"แต่ผมไม่ไหวแล้วพี่บรรณ ถ้าจะให้กลับไปทำงานกับไอ้เด็กนั่น ผมยอมตกงานดีกว่า" บุริมโวยวายแล้วผลุนผลันออกไป บัวจะตาม แต่ถูกบรรณห้ามไว้

"อย่าเพิ่งเลยบัว ตอนนี้บุมันกำลังเครียด ปล่อยมันไปก่อนเถอะ"

"พี่บุใช้แต่อารมณ์ตลอดเลย แล้วจะทำงานใหญ่ได้ยังไง"

"บุมันเป็นศิลปินนี่ ไว้ให้มันเย็นลงแล้วพี่จะกล่อมมันเอง"

บัวสีหน้าเคร่งเครียด เปรยขึ้นมาเบาๆว่า "เห็นทีบัวต้องไปคุยกับน้ำตาลอีกสักครั้งแล้ว"

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 13:14 น.