ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลงรักริมขอบฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ตั้งแต่ได้ฟังจากปากกิดาการว่าน้ำตาลจะแต่งงานกับเบนแน่นอน เดือนหน้านี้ แล้วยังมีข่าวออกมาตอกย้ำอีกระลอก บีรู้สึกหงุดหงิดและไม่มีสมาธิเอาเสียเลย เขาห้องอัดร้องเพลงผิดๆเพี้ยนๆ จนบุริมฐานะโปรดิวเซอร์ บ่นแล้วบ่นอีก ขณะที่บีก็รำคาญตัวเองจนต้องขอพักก่อน แล้วพรุ่งนี้จะมาร้องใหม่

ออก จากบริษัท บีมุ่งหน้าไปหาเพื่อนที่คอนโดฯ พอดีเพื่อนๆกำลังสุมหัวเล่นเกมและเสพยากันอย่างสนุก บีกำลังเบื่อๆเซ็งๆก็เลยร่วมวงกับเพื่อนด้วยความเต็มใจ

ทางด้าน น้ำตาลที่รอคอยการเป็นเจ้าสาวอย่างจดจ่อ เมื่อเช้ากิดาการไปดูชุดแต่งงานมาให้เลือก พอตกค่ำเบนกลับมา น้ำตาลจึงกระตือรือร้นนำอัลบั้มแบบชุดแต่งงานมาให้เขาดูด้วยท่าทีระริกระรี้

"น้ำตาล ชอบชุดเจ้าสาวแบบนี้ พี่เบนชอบไหมคะ แล้วพี่เบนชอบชุดเจ้าบ่าวแบบไหนคะ น้ำตาลชอบชุดนี้ค่ะ ดูสบายๆ แต่เท่ ไม่เป็นทางการเกินไป เหมาะกับพี่เบนเลยค่ะ"

"ผมคงไม่ใช่เจ้าบ่าวของคุณหรอกนะ" เบนไม่สบอารมณ์ ผลักอัลบั้มออกห่าง

"โธ่...พี่ เบนคะ ยังไงพี่เบนก็ต้องรับผิดชอบชีวิตน้ำตาลนะคะ เราแถลงข่าวจนคนรู้กันทั่วประเทศแล้ว แถมยังมีข่าว ย้ำอีกเป็นระลอก ถ้าไม่แต่งน้ำตาลเสียหน้าแย่เลย"

"น้ำตาล...คุณก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร และทำไมผมถึงไม่แต่ง"

"แต่ว่าน้ำตาลไม่เหลือใครแล้วนะคะ ถ้าพี่เบนไม่แต่ง น้ำตาลก็ต้องท้องไม่มีพ่อ"

"ผมว่า...ถึงเวลาแล้วที่ต้องมีคนอื่นออกมารับผิดชอบบ้าง" เบนจะลุกออกไป แต่แล้วชะงักกึก เมื่อเจอกิดาการเดินเข้ามาหน้าเข้มใส่

"พรุ่งนี้ฉันนัดให้คุณไปลองชุดแต่งงานตอนบ่ายสองนะคะ คุณว่างหรือเปล่า"

"ผมไม่ว่าง"

"งั้นฉันจะให้คนเอาชุดไปให้คุณลองที่ที่ทำงาน แต่คุณอาจจะถูกลูกน้องเม้าท์ไปทั่วบริษัทก็ได้"

"ทำไมคุณต้องมาจัดแจงอะไรให้ผมด้วย"

"ก็เพราะคุณเป็น...พ่อของเด็กในท้องน้ำตาลไงคะ"

"แล้วถ้าผมไม่ใช่ล่ะ"

"พี่เบน..." น้ำตาลโวยขึ้นทันที "พี่เบนจะไม่รับผิดชอบน้ำตาลใช่ไหม ไหนพี่เบนรับปากแล้วไง พี่เบนใจร้าย ใจร้ายที่สุด"

น้ำตาล วิ่งร้องไห้ขึ้นไปบนห้อง เบนถึงกับพูดไม่ออก กิดาการต่อว่าเบนก่อนจะวิ่งตามขึ้นไปเคาะประตูห้องเรียกน้ำตาลด้วยความเป็น ห่วง แต่น้ำตาลไม่ขานและไม่ยอมเปิดประตู มีแต่เสียงดังโครมครามข้างใน เบนจึงใช้กุญแจไขเข้าไป แล้วพบว่าน้ำตาลล้มลงอยู่กับพื้น หน้าผากเลือดไหลด้วยน้ำมือของตัวเองที่ลงทุนจัดฉากขึ้นมา

เบนและกิดา การตกใจช่วยกันประคองน้ำตาลขึ้นนั่งบนเตียง แล้วเบนจะให้น้ำตาลไปหาหมอ เพราะกลัวเด็กในท้องจะเป็นอันตราย แต่น้ำตาลสะบัดเสียงประชดเบนว่า

"เขาจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ ไม่มีใครต้องการเขาอยู่แล้วนี่"

"ไม่เอาน้ำตาล...อย่าพูดอย่างนี้"

"ใช่ ไหมคะพี่เบน ไม่มีใครต้องการเด็กคนนี้ โดยเฉพาะพี่เบน" น้ำตาลบีบน้ำตาไหลอีก กิดาการหันไปมองเบนเป็นเชิงตำหนิ เบนสีหน้าอึดอัดลำบากใจ

"ผมขอโทษนะน้ำตาล ถ้าน้ำตาลอยากให้ผมไปลองชุดเจ้าบ่าวพรุ่งนี้ ผมไปก็ได้"

"ถ้าพี่เบนไม่เต็มใจ ก็ไม่ต้องฝืนหรอกนะคะ การแต่งงานมันต้องเป็นความสมัครใจทั้งสองฝ่าย"

"ใช่! ต้องเป็นความสมัครใจของทั้งสองฝ่าย เหมือนกับตอนที่ทำให้เด็กเกิดมานี่แหละ และเมื่อเขาเกิดมาแล้วก็ต้องรับผิดชอบ"

"พี่ดาอย่าว่าพี่เบนเลย น้ำตาลรู้พี่เบนอึดอัดใจมากแค่ไหน"

"ทำไมถึงต้องอึดอัดใจด้วย คนที่อึดอัดควรจะเป็นน้ำตาลมากกว่าไม่ใช่เหรอ"

"ไม่เป็นไรครับคุณดา น้ำตาล ในเมื่อมันมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมก็ต้องรับผิดชอบจริงๆ พรุ่งนี้เรานัดกันกี่โมงครับ"

น้ำตาล ทำทีหันไปปาดน้ำตา แต่ที่จริงแอบยิ้มสมหวัง... พอรุ่งขึ้นได้เวลานัด น้ำตาลไม่ได้ไปด้วย ให้กิดาการไปกับเบนสองคน เบนเลยถือโอกาสทำราวกับกิดาการเป็นเจ้าสาวของเขา ให้เธอเป็นตัวแทนใส่ชุดเจ้า
สาวของน้ำตาลแล้วถ่ายรูปคู่กันไว้ด้วย ทั้งๆที่กิดาการไม่เต็มใจ

ตอน จะกลับ เบนยิ้มแย้มอารมณ์ดีกว่าตอนมาถึง ตรงกันข้ามกับกิดาการที่หน้ามุ่ยอย่างเคร่งเครียด พอเขากระเซ้าขึ้นมา เธอก็ยิ่งตาเขียวขุ่นใส่

"ที่จริงคุณใส่ชุดเจ้าสาวแล้วดูดีมากเลยนะครับ น่าจะลองเป็นเจ้าสาวจริงๆดูสักครั้ง"

"ฉันไม่ลองหรอก แต่ฉันจะเป็นเจ้าสาวจริงๆก็ต่อเมื่อเจอเจ้าบ่าวตัวจริงของฉันเท่านั้น"

"ใครครับ พี่บุเหรอ"

"อาจจะใช่หรือไม่ใช่ก็ได้"

เบนยิ้มที่กิดาการยังไม่ตอบรับเต็มปาก พอขึ้นไปนั่งบนรถ เบนพึมพำเบาๆขอให้ไม่ใช่...เธอได้ยินไม่ถนัด ถามว่าพูดอะไร เขาเฉไฉทันทีว่า

"อ๋อ ผมบอกว่ากลับกันเถอะ"

"ยังกลับไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวเราต้องไปเลือกห้องจัดเลี้ยงอีก ฉันดูไว้สองสามที่แล้ว"

"ไม่ต้องหรอกครับ เราคงไม่ต้องจัดอะไรมาก"

"อ้าว...คุณจะมาเล่นแง่อะไรอีกล่ะคะคุณเบน"

"ไม่ได้เล่นแง่ครับ ผมพูดจริงๆ จนถึงตอนนี้ผมคิดว่าเรามีทางออกที่ดีกว่าการแต่งงานระหว่างผมกับน้ำตาล"

"เอ๊ะ ไหนคุณรับปากแล้วว่าจะแต่งงานกับน้ำตาล"

"ผมก็แค่ทำเพื่อไม่ให้น้ำตาลคิดมากเท่านั้นเอง เขาจะได้ไม่ออกไปก่อเรื่องอีก"

"ทำไมคุณถึงกลับกลอกอย่างนี้นะ"

"คุณดาฟังผมอธิบายก่อน ผมขอเวลาอีกหน่อย ผมจะคุยกับพี่ใหญ่อีกที"

"ไม่ ค่ะ คุณบรมไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ มันเป็นความรับผิดชอบของคุณโดยตรง และท้องของน้ำตาลก็โตขึ้นทุกวัน เราไม่มีเวลาอีกแล้ว คุณต้องไปดูห้องจัดเลี้ยงกับฉัน"

"ผมยังไม่อยากไปวันนี้ครับคุณดา"

"คุณต้องไป"

"ไม่ไปครับ ยังไงวันนี้ผมก็ไม่ไป" เบนยืนยันเสียงนุ่ม กิดาการไม่รู้จะบังคับเขายังไง ได้แต่ฮึ่มฮั่มอย่างเจ็บใจ

"งั้นเราต่างคนต่างไปดีกว่า" ว่าแล้วเธอลงจากรถทันที เดินจ้ำหนีโดยไม่ฟังเสียงเรียกของเขา

ooooooo

บุ ริมกำลังรอคอยการมาซ้อมร้องเพลงของบีที่นัดไว้บ่ายสอง แต่ตอนนี้ปาเข้าไปบ่ายสามแล้วก็ยังไร้วี่แวว พอมือถือของเขาดัง นึกว่าบีโทร.เข้ามาจึงรีบกดรับ แต่เสียงที่พูดมากลับกลายเป็นกิดาการ

กิดาการกำลังร้อนใจจึงโทร.มานัดพบบุริมอย่างกะทันหัน เธอต้องการปรึกษาเขาเรื่องน้ำตาลกับเบน

"เรื่องแต่งงานหรือเปล่าครับ" บุริมถามเธอทันทีที่มาถึง

"ใช่ ค่ะ วันนี้ดาพาคุณเบนไปลองชุดเจ้าบ่าวแล้ว แต่หลังจากนั้นเขาก็ยังอิดออด ไม่ยอมไปดูห้องจัดเลี้ยงด้วยกัน เหมือนเขาซื้อเวลาไปเรื่อยๆ ไม่คิดจะรับผิดชอบยัยน้ำตาลจริงจังซะที ไม่รู้จะทำยังไง"

"ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมคุยกับพี่บรรณกับบัวแล้ว เราจะเรียกเบนมาคุย แล้วที่เหลือผมจะจัดการเอง"

"จะจัดการยังไง คุณบุริมช่วยอธิบายให้เป็นรูปธรรมหน่อยได้ไหมคะ"

บุริมเริ่มจนมุม เพราะที่จริงแล้วเขายังไม่มีไอเดียอะไร จึงหาทางบ่ายเบี่ยง

"เราจะบังคับให้เบนกำหนดวันเวลาสถานที่สำหรับจัดงานแต่งมาเลย แล้วทุกอย่างพวกเรากับคุณดาจะจัดการให้เขาเอง ดีไหมครับ"

"ค่ะ ถ้างั้นพรุ่งนี้ดาจะรอคำตอบจากคุณบุริมนะคะ"

"ครับคุณดา"

กิ ดาการยิ้มอย่างมีความหวัง แต่บุริมกลับหนักใจอยู่ลึกๆแล้วพอจะขึ้นรถไปส่งกิดาการกลับบ้าน บรมโทร.เข้ามาที่มือถือบุริม หลังฟังบีมาฟ้องว่าบุริมทิ้งงานปล่อยให้ตนมารอเก้อ ทั้งที่ความจริงแล้วบีต่างหากที่ผิดเวลามาช้าเป็นชั่วโมง

"แกอยู่ไหนวะบุ...ทำไมแกถึงทำอย่างนี้ ปล่อยให้นายบีมารอซ้อมเพลงเก้อ แกถือว่าเป็นน้องชายฉันแล้วทำยังไงก็ได้งั้นเหรอ"

บุริมมองหน้ากิดาการอย่างเกรงใจ ก่อนจะพยายามข่มอารมณ์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุด

"ขอโทษนะครับพี่ใหญ่ คนที่รอเก้อคือผม ผมรอนายบีชั่วโมงนึงเขาก็ยังไม่มา ผมเลยออกมาก่อนเพราะมีธุระ"

"อย่ามาแก้ตัว ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ ไม่งั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้ว ถึงแกจะเป็นน้องฉันก็เถอะ"

บรมวางสายไปแล้ว บุริมชะงักค้าง สีหน้าเครียดๆ กิดาการสังเกตเห็นจึงเอ่ยอย่างเกรงใจ

"ถ้าติดธุระคุณบุไม่ต้องไปส่งดาก็ได้นะคะ ดากลับเองได้ค่ะ"

"ไม่มีอะไรหรอกครับคุณดา ขึ้นรถเถอะครับ"

เมื่อมาส่งกิดาการถึงหน้าบ้าน บุริมก็ขอตัวกลับไปทันทีเลย น้ำตาลชะเง้อมองจากในบ้าน พอกิดาการเดินเข้ามา ก็ตั้งท่าแซวทันที

"ฮันแน่...พี่ดาออกไปกับพี่เบนไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่บุมาส่งล่ะ"

"อ๋อ...พี่นัดเจอคุณบุ ขอคำปรึกษาเขาเรื่องจัดงานแต่งนี่แหละ"

"แหม ไม่น่าเชื่อเลยพี่ดากับพี่บุจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ แล้วพี่ดาพาพี่เบนไปลองชุดเจ้าบ่าวมาเป็นยังไงบ้าง พี่เบนหล่อไหม"

"คนอย่างนั้นน่ะเหรอ  ต่อให้ใส่ชุดดีแค่ไหนก็ไม่ทำให้ ดูดีขึ้นมาหรอก"

ฟัง น้ำเสียงพี่สาวแปร่งๆแปลกๆ น้ำตาลอดสงสัยไม่ได้ว่า สองคนมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า กิดาการรีบปฏิเสธ บอกว่าแค่หมั่นไส้เขาเท่านั้นเอง ที่จริงวันนี้เขาก็ให้ความร่วมมือดี

"แล้วไหน...ถ่ายรูปพี่เบนแต่งชุดเจ้าบ่าวมาให้น้ำตาลดูมั่งหรือเปล่า"

กิดาการตกใจ นึกถึงรูปที่ตัวเองถ่ายคู่เบน แต่บอกน้ำตาลว่าพี่ลืม

"ว้า...แล้วพี่เบนเลือกชุดเจ้าบ่าวแบบไหนล่ะ น้ำตาลอยากเห็นจังเลย"

"ก็สูทแบบเท่ๆ ไม่ค่อยทางการนัก เป็นสไตล์นักโฆษณาอย่างเขานั่นแหละ"

"งั้นก็เข้ากับชุดเจ้าสาวที่น้ำตาลเลือกไว้เลย...เอ๊ะ พี่เบนไปไหนล่ะพี่ดา ทำไมไม่กลับมาด้วยกัน"

"เขาเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะ"

"แล้วพี่ดาได้พาเขาไปดูโรงแรมที่จะจัดงานหรือยัง เขาจะเชิญแขกกี่คน ของน้ำตาลคงหลายร้อยเลยนะ"

"ยังไม่รู้เลยจ้ะ คุณเบนเขาขอคิดดูก่อนว่าจะจัดที่ไหน"

"แหม...เดี๋ยวใกล้เวลาโรงแรมก็เต็มหมดหรอก"

"ไม่หรอก ตอนนี้ไม่ใช่เทศกาลแต่งงาน เรายังมีเวลาเลือกอีกนะ"

"แต่มันก็อีกเดือนเดียวเองนะคะพี่ดา โอ๊ย...ตื่นเต้นๆ นี่แค่เริ่มต้นนะยังสนุกขนาดนี้ อยากให้ถึงวันแต่งงานเร็วๆจัง"

น้ำตาลหัวเราะคิกคักชอบใจ หารู้ไม่ว่าพี่สาวทั้งกลัดกลุ้ม และเหนื่อยใจจะแย่อยู่แล้ว

ooooooo

บุริมโมโหบีที่ไม่รับผิดชอบงานแล้วยังใส่ร้ายตนอีก หนำซ้ำบรมก็รักและเชื่อคำพูดลูกจนไม่ลืมหูลืมตา โทร.ไปต่อว่าบุริมโดยไม่ฟังเหตุผล แล้วยังจะเรื่องที่บรมบังคับให้เบนแต่งงานกับน้ำตาลอีก  โดยใช้กิดา-การ เป็นเครื่องมือ บุริมทนไม่ไหวรีบมาปรึกษาหารือบรรณและบัว แล้วสามพี่น้องก็เห็นพ้องต้องกันว่าเราต้องช่วยเบนด้วยการยืมมือคนอื่นทำให้ สังคมรับรู้ว่าลูกในท้องน้ำตาลไม่ใช่ลูกของเบน

คนอื่นที่ว่าก็คือ แจ๊ดนั่นเอง แจ๊ดนั้นปลื้มชื่นชอบเบนอยู่แล้ว เมื่อได้รับการติดต่อจากบรรณ เธอจึงไม่ลังเลสักนิด ที่จะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ เรียกว่างานนี้เธอได้แก้เผ็ดน้ำตาลไปในตัวด้วย พอข่าวใหม่ล่าสุดว่อนทั้งแผงหนังสือและ ทางอินเตอร์เน็ตว่าเบนอาจระงับการแต่งงานไว้ก่อนเพราะไม่อยาก เป็นแพะรับบาป เนื่องจากน้ำตาลพัวพันผู้ชายมากหน้าหลายตา บรมโกรธแทบกระอัก

"ใครวะ ใครเป็นคนปล่อยข่าวมั่วๆแบบนี้ออกมา"

"อัญก็ไม่รู้ค่ะ ถามแหล่งข่าวแล้วก็ไม่มีใครรู้ บางคน เขาว่ามาจากอินเตอร์เน็ต ข่าวถึงได้เร็วขนาดนี้"

"จากอินเตอร์เน็ตก็ต้องสืบได้สิว่าต้นตอมาจากไหน แจ้งตำรวจจับมันเลยก็ได้"

"ใจเย็นๆค่ะคุณบรม ถ้าเราร้อนตามสื่อก็เท่ากับเราไปเติมเชื้อไฟให้ข่าวนี้โหมแรงกว่าเดิมอีกนะคะ"

"คุณ จะเย็นก็เย็นไปคนเดียว ผมเย็นไม่ไหวแล้ว เรื่องมันจะลงเอยด้วยดีอยู่แล้วเชียว ถ้ารู้ว่าเป็นไอ้อีคนไหนกุข่าวขึ้นมาละก็ ผมจะฟ้องมันให้ถึงที่สุด"

"เราอย่าไปมีเรื่องกับสื่อเลยนะคะ ยังไงเราก็ต้องพึ่งพวกเขา"
"มัน เล่นงานเราก่อนนะอัญ เรามีสิทธิ์ฟ้องกลับให้เป็นกรณีตัวอย่าง  ยิ่งถ้าข่าวนี้หลุดมากระทบศิลปินอื่นในนี้ด้วยละก็ ผมจะล้างบางพวกมันให้หมด คุณรีบโทร.บอกน้ำตาลก่อนนะ ว่าอย่าเพิ่งให้ข่าวอะไร เดี๋ยวผมจะไปหาเขาที่บ้าน"


"ค่ะ" อัญชลีรับคำด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

ooooooo

เสียง นักข่าวตะโกนยิงคำถามเกี่ยวกับข่าวฉาวของน้ำตาลอยู่หน้ารั้วบ้าน เบน...น้ำตาลยืนมองอยู่ที่หน้าต่างทนไม่ไหวทำท่าจะผลุนผลันออกไป กิดาการต้องเข้ามาดึงไว้

"จะไปไหนน้ำตาล"

"น้ำตาลจะออกไปประกาศให้พวกเขารู้ว่าไอ้ข่าวบ้าๆนั่นมันไม่จริง"

"อย่านะน้ำตาล รอคุณบรมก่อนดีกว่า เขาอาจจะมีทางออกที่ดีกว่านี้"

"โอ๊ย...คุณบรมเนี่ย อะไรๆก็ให้ปิดปากเงียบ แล้วเมื่อไหร่จะรู้เรื่องกันซะที"

"เอาเถอะน้ำตาล เราต้องเชื่อเขานะ เพราะเขาเป็นต้นสังกัดน้ำตาล เขาต้องรู้ว่าควรจะทำยังไง"

น้ำตาลกระฟัดกระเฟียดตะโกนเรียกป้าเพ็ญมาสั่งให้ไปปิดหน้าต่างปิดม่านให้หมด  เธอไม่อยากได้ยินเสียงข้างนอก

ป้าเพ็ญรับคำแล้วกุลีกุจอจัดการ  โดยมีกิดาการเข้ามาช่วยด้วย อีกคน

"ป้าเพ็ญช่วยไปดูประตูรั้วด้วยนะจ๊ะ ว่าปิดล็อกแน่นหนา แล้วหรือยัง"

"ค่ะ เดี๋ยวป้าจะไปดูห้องอื่นด้วยนะคะ"

ป้าเพ็ญรีบออกไป...น้ำตาลโวยวายดังลั่น

"ใครปล่อยข่าวทุเรศแบบนี้ออกมานะ จะไปตบมันให้ กลิ้งเลย"

"อย่าไปสนใจข่าวเพี้ยนๆพวกนี้เลยน้ำตาล อาจเป็นพวกไม่มีประเด็นอะไรจะเล่นก็เลยกุข่าวขึ้นมาอีก" กิดาการหันมาปลอบ

"แต่น้ำตาลว่าต้องมีคนปล่อยข่าวออกมาแน่ๆ มันจงใจจะทำลายชื่อเสียงน้ำตาลชัดๆ"

"งั้นเราต้องให้คุณเบนออกมาแถลงข่าวพร้อมกับน้ำตาลว่าจะแต่งงานกันแน่ๆ ก็จะสยบข่าวลือนี้ได้"

"พี่ดาคิดว่าพี่เบนจะยอมเหรอ"

"เขาควรจะพูดความจริงอะไรออกมาบ้าง"

เสียง นักข่าวฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นบรมนั่งรถเข้ามา แต่บรมก็ยังไม่ให้สัมภาษณ์ใดๆทั้งสิ้น มุ่งหน้าเข้ามาพบ น้ำตาลในบ้านเป็นอันดับแรก

"ผมกับคุณอัญกำลังหาทางแก้ข่าวนี้อยู่ น้ำตาลไม่ต้องออกไปให้สัมภาษณ์อะไรเด็ดขาดเลยนะ"

"โอ๊ย...อะไรๆก็ให้น้ำตาลอยู่เฉยๆ น้ำตาลจะบ้าตายอยู่แล้วนะคะ"

"แล้วถ้าน้ำตาลออกไปประกาศมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ"

"มีสิคะ ก็น้ำตาลจะแต่งงานจริงๆนี่ พวกเขาจะได้เลิกขุดคุ้ยซะทีมันก็จบ"

"ไม่ จบหรอก พรุ่งนี้สื่อก็จะยิ่งเล่นข่าวต่ออีกว่าน้ำตาลออกมาแก้ตัว แล้วก็จะตามกันต่อว่าแต่งกันจริงเมื่อไหร่ มันก็จะมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น เอาไว้เรารอให้เบนพร้อม น้ำตาลพร้อม แล้วค่อยแถลงข่าวทีเดียวดีกว่า"

น้ำตาลยังกระสับกระส่าย สีหน้าไม่เชื่อบรมนัก กิดาการที่นั่งอยู่ข้างกันจึงขอร้องน้ำตาลให้เชื่อบรม เพราะไม่มีประโยชน์ อะไรที่จะไปแก้ตัวตอนนี้...ทันใดนั้นเองเสียงนักข่าวฮือฮาดังขึ้นอีกรอบ กิดาการลุกไปเปิดม่านดู ปรากฏว่าเป็นเบนกลับเข้ามา น้ำตาลไม่รอช้าวิ่งออกไปกระโดดหอมแก้มเบนทันที โดยที่เบนก็ไม่ทันตั้งตัว

"เห็น ไหมคะ เรายังรักกันดีอยู่ค่ะ และจะมีการแต่งงานเกิดขึ้นแน่ๆ พี่เบนยืนยันกับพวกเขาสิคะ ว่าเราจะแต่งงานกันจริงๆ" น้ำตาลยิ้มระรื่นใส่นักข่าว แต่แล้วแทบหุบยิ้มไม่ทันกับคำพูดของเบน

"ผมยังไม่พร้อมจะให้สัมภาษณ์ตอนนี้" เบนเดินจ้ำเข้าบ้าน ทิ้งน้ำตาลยืนอึ้ง เหวอรับประทาน...

เบนก้าวเข้ามาในบ้าน   พยายามระงับความโกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมา  น้ำตาลเดินตามเข้ามา  หน้าตาเหวี่ยงสุดฤทธิ์

"ทำไมพี่เบนถึงพูดแบบนั้น ไม่ให้เกียรติน้ำตาลเลยสักนิดเดียว"

"แล้วที่คุณทำเคยให้เกียรติผมบ้างหรือเปล่า"

"น้ำตาลทำอะไรคะพี่เบน"

"คุณก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจดี"

"ก็แค่พี่เบนยอมรับกับนักข่าว เรื่องมันก็จะจบ พี่เบน ไม่มีอะไรเสียหายเลยนี่คะ"

"ผมน่ะ เหรอไม่เสียหาย ตั้งแต่แถลงข่าววันนั้นชีวิตผมก็วุ่นวายขึ้นทุกที ทั้งที่ผมพยายามยอมรับทุกอย่างตามที่คุณต้องการ แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงอีก"

"คุณก็ทำในสิ่งที่ควรทำสิคะ" เสียงกิดาการดังขึ้น โดยมีบรมยืนอยู่ด้านหลังเธอ

"คุณไม่เข้าใจหรอกคุณดา"

"ค่ะ ฉันไม่เข้าใจคุณเลย กับแค่การยอมรับอย่างลูกผู้ชาย คุณยังทำไม่ได้ ฉันอยากรู้นักว่าทำไม"

"คุณอยากรู้เหรอครับ จะให้ผมตอบคุณดาว่ายังไงดีครับพี่ใหญ่" เบนมองไปทางบรมด้วยสีหน้าอึดอัด บรมจึงไกล่เกลี่ยนุ่มนวลว่า

"ผมจะคุยกับเบนเองครับคุณกิดาการ"

แล้วสองพี่น้องต่างมารดาก็พากันไปคุยอีกห้อง...บรมตั้งคำถามใส่เบนว่ารู้ไหมใครเป็นคนปล่อยข่าวนั้นออกไป

"ผมไม่รู้ รู้แต่ว่าผมไปทำงานไม่ได้เลย เพราะมีนักข่าว ดักรออยู่หน้าออฟฟิศเต็มไปหมด พอกลับมาบ้านก็เจอสภาพแบบเดียวกันอีก"

"แต่ข่าวนี้มันพูดเข้าข้างแกนะ แกน่าจะรู้ว่าใครเป็น ต้นตอ"

"จะ เข้าข้างใครก็ไม่สำคัญหรอกครับพี่ใหญ่ แต่ตอนนี้ เราเดือดร้อนกันไปหมด ชีวิตส่วนตัวของผมไม่เหลืออีกแล้ว ทั้งที่ผมไม่อยากเป็นคนดังด้วยวิธีนี้"

"แกต้องอดทนบ้างนะเบน"

"เท่า ที่เป็นอยู่ พี่ใหญ่คิดว่าผมไม่อดทนหรือไง เรื่องบ้าๆ ที่เกิดขึ้นนี่มันชักจะเกินกว่าที่ผมจะทนได้แล้วนะครับ มีเรื่องปวดหัวเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน"

"ก็เมียแกเป็นคนดัง"

"น้ำตาลไม่ใช่เมียผม...พี่ใหญ่ก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ผมอยากจะประกาศให้ทุกคนรู้ซะที" เบนผลุนผลันออกไป บรมตกใจรีบก้าวไปขวางเบนไว้

"เอาละๆ ไม่ใช่เมียก็ไม่ใช่เมีย กลับมาคุยกันก่อน"

"คุยไปก็เหมือนเดิม ไม่มีประโยชน์"

"มีซี่  ใจเย็นๆนะเบน  เข้าไปคุยกัน  เมื่อกี้พี่แค่ล้อแกเล่นให้แกหัวเราะบ้าง" บรมสีหน้าอ้อนวอน ดึงเบนกลับเข้าไปในห้องอีกจนได้

ขณะนั้น น้ำตาลนั่งกระสับกระส่ายใจจดใจจ่ออยากรู้ ผลการเจรจาของสองคนนั้นเต็มแก่

"คุณบรมจะกล่อมพี่เบนสำเร็จไหมนะ"

"ถ้าคุณบรมกล่อมไม่สำเร็จเราก็อย่าอยู่บ้านนี้อีกต่อไปเลย ต้องให้นายเบนรู้สึกซะบ้าง"

"ไม่อ่ะ น้ำตาลไม่ไปไหนทั้งนั้น ถึงไปพี่เบนก็ไม่รู้สึกหรอกพี่ดา กลับจะยิ่งดีใจด้วยซ้ำ"

"ก็ถ้าเขาไม่ตั้งใจรับเป็นพ่อเด็ก เราอยู่ไปก็ไม่มีประโยชน์"

"แต่ถ้าเราไป เราอาจจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกก็ได้ แล้วน้ำตาลก็จะท้องไม่มีพ่ออย่างที่เป็นข่าวจริงๆ"

กิดาการนิ่งไป นึกถึงเบนแล้วยิ่งเจ็บใจ คนอะไรเห็นแก่ตัวจริงๆ

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 12:34 น.