ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลงรักริมขอบฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

ที่หน้าบ้านเบน นักข่าวและตากล้องนับสิบกำลังชะเง้อชะแง้เข้ามาในบ้าน บ้างก็ร้องเรียกและร้องถามน้ำตาลเรื่องคลิปฉาวจะขอสัมภาษณ์ให้กระจ่างว่าใคร เป็นคนถ่าย แล้วถ่ายไว้ก่อนหรือหลังการประกาศแต่งงานกับเบน

น้ำตาล อยู่ในบ้านกับป้าเพ็ญ เธอแกล้งเดินเฉียดไปเฉียดมาตรงหน้าต่างแล้วเปิดม่านให้นักข่าวเห็น ป้าเพ็ญตกใจรีบดึงน้ำตาลหลบ ก่อนจะลนลานปิดม่านปิดหน้าต่างทุกบาน น้ำตาลเห็นอาการป้าเพ็ญก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี

"จะปิดทำไมล่ะจ๊ะป้าเพ็ญ"

"ก็ไม่ให้นักข่าวเห็นคุณน่ะสิคะ คุณก็เหมือนกัน ไม่น่าออกมายืนให้นักข่าวเห็นเลย หลบไปข้างในเถอะค่ะ"

"แหม ป้าเพ็ญนี่น่ารักที่สุดเลย ปกป้องน้ำตาลด้วย"

"ก็คุณดาสั่งไว้นี่คะ  แถมคุณน้ำตาลยังเป็นแฟนคุณเบน ป้าก็ต้องดูแลให้เหมือนๆกัน อย่างนี้พอจะเรียกว่าคนดูแลศิลปินได้ไหมคะ"

"ขอบคุณนะจ๊ะป้าที่ดูแลน้ำตาล แต่ยังไงตอนนี้ความดังของน้ำตาล ก็ไม่มีใครฉุดได้แล้วละ ทำไงได้ คนดังใครๆก็สนใจ"

"แต่ที่เขาพูดกันมันข่าวฉาวของคุณนี่คะ"

"ถ้าไม่ฉาวแล้วจะได้เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์เหรอ ป้าเพ็ญนี่ก็"

เสียงมือถือน้ำตาลดังขึ้น เธอเดินไปหยิบมันขึ้นมามองหน้าจอแล้วเบะปาก แกล้งกรอกเสียงหวานๆใส่อัญชลีที่โทร.เข้ามา

"สวัสดีค่า...คุณอัญ"

"น้ำตาล ตอนนี้นักข่าวอยากได้ข่าวเธอมาก พี่ขอให้เธอเก็บตัวเงียบเข้าไว้ อย่าให้ข่าวใดๆเด็ดขาด แล้วก็อยู่แต่ในบ้านล่ะ ฉันกับคุณบรมจะหาทางแก้เอง"

"รับ ทราบค่าคุณอัญ" เธอวางสายอย่างเซ็งๆ "น่ารำคาญ ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ เดี๋ยวคุณบรมก็คงโทร.มาอีก...ใครอีกล่ะ ครูบัว พี่แป้ว ยัยจอย ไอ้โอม เฮ้อ" ว่าแล้วก็ปิดมือถือไปเลย แล้วลอยหน้ากินผลไม้ จากนั้นก็หยิบรีโมตเปิดทีวีดูข่าวฉาวๆของตัวเองอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

ตรง กันข้ามกับกิดาการที่โรงพยาบาล พอเห็นข่าวนี้เข้าเธอร้อนใจมากถึงกับขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดเวลา เบนจะมารับกลับจึงไม่เจอเธอ แต่รู้จากพยาบาลว่าเธอออกไปได้สักครึ่งชั่วโมงแล้ว...

ขณะเดียวกัน นั้น ดวงฤทธิ์หรือด้วง นักร้องวัยรุ่นที่ตกเป็นข่าวกับน้ำตาลก็กำลังถูกนักข่าวรุมล้อมสัมภาษณ์ที่ หน้าค่ายเพลงต้นสังกัด ด้วงกำลังจะมีผลงานเพลงเลยถือโอกาสนี้โปรโมต ไปในตัว เขาตอบนักข่าวว่าคลิปนั้นเป็นการถ่ายเล่นกันแบบเพื่อน และที่มันหลุดออกมาได้ก็เพราะเขาทำมือถือหาย เขาต้องขอโทษน้ำตาลด้วยที่ซุ่มซ่ามทำมือถือหายจนเป็นเรื่อง
เมื่อกิดาการ นั่งแท็กซี่กลับมาใกล้จะถึงหน้าบ้านเบน เธอบอกให้คนขับจอดเพราะเห็นนักข่าวเต็มไปหมด ขณะเธอลงจากรถคิดอ่านว่าจะทำยังไงถึงจะเข้าบ้านได้ ก็พอดีเบนขับรถกลับมาเจอ เบนจึงพาเธออ้อมไปเข้าทางลับที่เขาเคยใช้เข้าออกตอนสมัยเป็นเด็ก

ในบ้าน บรมกำลังต่อว่าน้ำตาลว่าคลิปฉาวนั่นเกิดขึ้นได้ยังไง น้ำตาลตอบอย่างไม่ยี่หระว่าคงมีคนแอบถ่ายล่ะมั้ง

"ฉันหมายถึงเธอไปจูบกับนายด้วงได้ยังไง"

"จะจูบได้ยังไง ที่ไหน เมื่อไหร่ มันก็เป็นสิทธิ์ของน้ำตาลนะคะ ทำไมต้องรายงานคุณบรมด้วย"

"น้ำตาล!" บรมโมโหขึ้นเสียง กิดาการกับเบนเข้ามาพอดี น้ำตาลทำไม่รู้ไม่ชี้ปราดไปเกาะแขนเบนทันที

"พี่เบน...วันนี้กลับไวจังค่ะ พาน้ำตาลไปทานข้าวข้างนอกนะคะ น้ำตาลเบื๊อเบื่อค่ะ"

"น้ำตาล ฉันขอเตือนเธอดีๆนะ อย่าทำอย่างนี้อีก...เบน ฉันอยากให้นายดูแลน้ำตาลให้ดีๆหน่อย อย่าปล่อยให้ไปทำเรื่องฉาวโฉ่อีก เป็นแฟนกันยังไง"

"ผมจะรับผิดชอบน้ำตาลเท่าที่จะทำได้ แต่เรื่องพฤติกรรมเขาผมคงคุมไม่ได้ พี่อย่ามาโยนทุกอย่างให้ผมอย่างนี้สิ แค่นี้มันก็มากเกินไปแล้วนะ ทำไมผมต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่ผมไม่ได้ทำ ลูกเขาก็ไม่ใช่..."

"เบน!" บรมตวาดสวนขึ้นมา ทำให้เบนต้องเงียบเก็บความอึดอัดไว้

"ไม่ใช่อะไรคุณเบน ลูกน้ำตาลเป็นลูกของใคร" กิดาการ

เริ่ม สงสัย ทุกคนเงียบกริบ เธอก็ยิ่งอยากรู้ "ต้องมีอะไรแน่ๆ ทำไมเงียบกันไปหมด  ใครก็ได้บอกความจริงดามาซักที  คุณเบนไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องเหรอ"

"ทำไม จะไม่ใช่ล่ะ...เอาน่าเบน เป็นแฟนกับคนในวงการมันก็กดดันแบบนี้ล่ะ เรื่องก็มาถึงขนาดนี้แล้ว นายต้องยอมรับให้ได้ นักข่าวมารุมกันอย่างนี้ เบนมันก็เครียดเป็นธรรมดา ไม่มีอะไรหรอกครับ ยังไงผมก็ฝากคุณช่วยเบนดูแลน้ำตาลด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่จะออกไปคุยกับนักข่าวเอง"

"ไปๆซะที รำคาญ" น้ำตาลพึมพำมองตามบรมตาขวางๆ แล้วออดอ้อนเอาใจเบนอีก  "พี่เบนขา...ไปนั่งพักข้างในเถอะค่ะ เดี๋ยวน้ำตาลเอาขนมมาให้กิน"   แต่เบนแกะมือน้ำตาลออกจากแขน   แล้วเดินเข้าไปข้างในอย่างไม่สบอารมณ์   "พี่เบนอ่ะ...

พี่ดาดูพี่เบนสิ โกรธน้ำตาลอีกแล้ว มีแต่คนโกรธน้ำตาล ทำอะไรก็ผิดไปหมด"

"แล้วน้ำตาลไปยุ่งกับด้วงทำไมล่ะ เป็นใครก็ต้องหึงต้องโกรธทั้งนั้นล่ะ"

"โธ่...พี่ ดา ก็ดูพี่เบนทำกับน้ำตาลสิ เดี๋ยวเมิน เดี๋ยวโกรธ พูดจาก็ห้วนๆใส่ น้ำตาลน้อยใจก็เลยประชดซะเลย คราวนี้พี่เบนคงได้โอกาสเลิกกับน้ำตาลแน่ๆ ถึงได้ทำท่าจะไม่รับผิดชอบลูกในท้องของน้ำตาลอย่างนั้นน่ะ"

"ฉวย โอกาส แย่จริงๆผู้ชายอย่างนี้" กิดาการเจ็บใจแทน น้อง น้ำตาลแอบยิ้มที่ทำให้พี่สาวเชื่อได้...แล้วกิดาการก็ตามไปพูดจาเหน็บแนมเบน ที่อุตส่าห์หนีไปนั่งทำใจอยู่คนเดียว

"แทนที่จะมานั่งกลุ้ม ฉันว่าคุณไปปรับความเข้าใจกับน้ำตาลดีกว่า"

"ทำไมต้องปรับความเข้าใจ ผมไม่เห็นอยากจะเข้าใจอะไรเขาเลย"

"ก็ไม่สนใจแฟนอย่างนี้ไง น้ำตาลถึงได้ไปหาด้วง แฟนแค่คนเดียวก็ดูแลไม่ได้"

"อ๋อ นี่เป็นความผิดผมงั้นเหรอ"

"ถ้าคุณไม่เมินเฉยใส่น้ำตาลเขาคงไม่ต้องประชดคุณอย่างนั้นหรอก เขาทำไปเพราะน้อยใจคุณรู้ไหม"

"นี่คงฟังเรื่องโกหกของน้องคุณมาล่ะสิ ข้อแก้ตัวโง่ๆอย่างนั้นคุณเชื่อเข้าไปได้ยังไง"

"นี่คุณว่าฉันโง่เหรอ"

"ใช่...โง่!"

"ถ้าคุณฉลาดนักทำไมถึงปล่อยให้เรื่องมันบานปลายอย่างนี้ล่ะ จัดการอะไรก็ไม่ได้สักอย่าง"

"ผมทำดีที่สุดแล้วคุณดา ผมไม่อยากมาพัวพันกับเรื่องบ้าๆแบบนี้หรอก"

"เรื่องบ้าๆเหรอ ถ้าคุณไม่อยากรับผิดชอบน้ำตาล แล้วคุณไปยุ่งกับน้ำตาลตั้งแต่แรกทำไม"

"โธ่เว้ย ผมไม่เคยอยากยุ่งกับน้ำตาลเลย ผมไม่ได้รักเขา"

"พูดออกมาได้ คุณมันเห็นแก่ตัว"

"ใช่ ผมมันเห็นแก่ตัว ไม่ใช่แม่พระอย่างคุณนี่ คอยปกป้องน้องสาวจนไม่ลืมหูลืมตา ไม่รู้เลยว่าความจริงมันเป็นยังไง"

"หยุดนะ หยุดกล่าวหาฉันได้แล้ว"

"ไม่ กล้าฟังความจริงเหรอคุณดา ที่จริงเรื่องคลิปหลุดนั่นผมเอามาเป็นเหตุผลที่จะไม่ต้องแต่งงานกับน้ำตาล เลยก็ได้ คุณบังคับผมไม่ได้หรอก"

"เห็นแก่ตัวที่สุด!" กิดาการโมโหเงื้อมือจะตบหน้าเบน แต่กลับเป็นฝ่ายถูกเขาจูบเข้าให้ เธออึ้งไปอย่างเขินอาย แล้วผละจากเขาไปทันทีที่เห็นน้ำตาลเดินตามเข้ามา

หลังเกิดเหตุการณ์นี้ กิดาการก็ไม่กล้าสู้หน้าเบนอีก คอยหลบคอยเลี่ยงและเอาป้าเพ็ญเป็นที่กำบัง   จนกระทั่งเช้า

วัน นี้เองเธอตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขา บอกให้เขารู้ว่าเธอจะไปดูฤกษ์แต่งงานให้เขากับน้ำตาล เบนทั้งตกใจและไม่พอใจอย่างมาก แต่ไม่ทันได้ทักท้วงอะไร เธอก็ชิ่งออกไปจากบ้านทันที

กิดาการแวะเข้าไปบอกบรมที่บริษัท บรมตกใจไม่แพ้เบน ย้อนถามเธออีกครั้งให้แน่ใจว่าตัวเองฟังไม่ผิด

"ดูฤกษ์แต่งงานเหรอ"

"ค่ะ คุณต้องบังคับคุณเบนให้จัดงานแต่งเสียที น้ำตาลจะได้ไม่ต้องมีข่าวเสียๆหายๆอีก"

"ผมว่า...รออีกสักพักดีกว่า"

"จะ ให้รอไปถึงคลอดลูกเหรอคะ ไม่รอแล้วล่ะค่ะ น้ำตาลต้องร้องไห้เสียใจที่คุณเบนไม่สนใจ เลยทำประชดไปคบกับด้วง จนเป็นข่าวใหญ่โตอย่างนี้ น้องยังเด็ก ดากลัวว่าน้องจะคิดอะไรบ้าๆเพราะความน้อยใจอีก"

บรมยิ้มจืดๆ รู้ว่าน้ำตาลมารยาแน่ๆ แต่ก็ไม่ขัดไม่ท้วงอะไร

"เห รอ เอ้า ก็ได้ๆ ไว้ผมจะคุยกับเบนให้ แต่ตอนนี้ผมว่าคุณควรจะเตือนให้เบนพาน้ำตาลไปฝากครรภ์ก่อนดีกว่า เรื่องนี้น่ะสำคัญกว่าเรื่องอื่นซะอีก"

"จริงด้วย งั้นดาขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"

บรมมองตามกิดาการแล้วหันกลับมามองรูปน้ำตาลที่ผนังห้องด้วยสีหน้าหนักใจ

"เฮ้อ...อายุแค่ 18 ทำไมถึงสร้างเรื่องได้ขนาดนี้"

จากนั้นเขาเรียกอัญชลีมาพบ ถามเรื่องแก้ข่าวให้น้ำตาลคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ด้วงก็ออกมาปฏิเสธว่าเป็นการเล่นกันแบบเพื่อน นักข่าวก็เลยเลิกซัก แต่กลับมาถามเรื่องท้องของน้ำตาลแทน"

"ก็ดี ให้นักข่าวเล่นเรื่องน้ำตาลท้องกับเบนนั่นแหละดีแล้ว เผื่อจะได้ลงเอยกันไปได้จริงๆ เรื่องจะได้จบๆซะที"

"แต่ คุณสั่งให้น้ำตาลเก็บตัว ห้ามให้ข่าว แล้วนักข่าวจะเอาข่าวจากไหนล่ะคะ วันๆก็จะมีแต่ข่าวสงสัยว่าท้องหรือเปล่า สงสัยไปสงสัยมาแค่นั้น"

"ผมให้คุณดาไปเตือนเบนว่าให้พาน้ำตาลไปฝากครรภ์ คุณก็จัดการให้นักข่าวคอยตามดูก็แล้วกัน"

"ค่ะ" อัญชลียิ้มร้ายอย่างเข้าใจ

ooooooo

กิ ดาการเคี่ยวเข็ญบังคับเบนให้พาน้ำตาลไปฝากครรภ์จนได้ โดยตัวเธอเองก็ไปด้วย น้ำตาลแต่งตัวรัดกุมใส่หมวกพรางหน้า แต่พอเห็นนักข่าวเท่านั้นเธอก็เปิดหมวกให้เห็น กะว่าคราวนี้ได้ดังสมใจอีกแน่ๆ

เพียงวันรุ่งขึ้น ข่าวน้ำตาลท้องก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสื่อโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ และนิตยสารบันเทิง กิดาการร้อนใจจนทนอยู่เฉยไม่ได้รีบไปหาฤกษ์แต่งงานมาให้   ซึ่งได้ฤกษ์

เป็นเดือนหน้า   น้ำตาลดีใจชวนกิดาการไปบอกข่าวดีกับเบน

ถึงบริษัทของเขา

"ที่พากันบุกมาถึงออฟฟิศผม เพื่อจะบอกเรื่องแค่นี้น่ะเหรอ"

"เรื่องแค่นี้อะไรกัน นี่มันฤกษ์แต่งงานของคุณกับน้องฉันนะ"

"ตื่นเต้นจังเลยนะคะพี่เบน เดือนหน้าเราก็จะได้แต่งงาน กันแล้ว"

"แต่ผมยังไม่พร้อม" เบนถลึงตาดุใส่น้ำตาล

"แล้วเมื่อไหร่จะพร้อม คุณควรจะแต่งงานกับน้ำตาลให้เป็นเรื่องเป็นราว   ก่อนที่ท้องของน้ำตาลจะป่องออกมาฟ้องประชาชนนะ"

"แล้ว ที่ข่าวออกครึกโครมอยู่ทุกวันนี้ประชาชนยังไม่รู้กันอีกเหรอ จะแต่งหรือไม่แต่ง พวกคุณก็ปั้นข่าวให้มันเป็นยังไงก็ได้อยู่แล้วนี่"

"นี่คุณ ฉันไม่ได้ปั้นข่าวนะ"

"ก็ไม่รู้ใครปั้นล่ะ แต่ผมยังไม่แต่ง"

"อ้าวพี่เบน อย่างนี้พี่เบนจะเสียหายนะคะ ว่าทำท้องแล้วไม่ยอมแต่ง"

"ยังจะมีอะไรที่เสียหายกว่านี้อีกเหรอ ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ผมไม่แต่ง ก็คือไม่แต่ง"

"นี่คุณกำลังผิดสัญญานะ คุณบอกจะรับผิดชอบน้ำตาลไง ทำไมพูดจาสับปลับอย่างนี้ล่ะ เกิดมาเป็นผู้ชายได้ยังไงเนี่ย"

"จะมากไปแล้วนะคุณ" เบนตบโต๊ะดังปังจนกิดาการผงะตกใจ

"ใจ เย็นๆก่อนเถอะค่ะพี่เบน น้ำตาลกับพี่ดาจะกลับกันแล้วล่ะค่ะ แล้วค่อยไปเจอกันที่บ้านนะคะ อ่ะพี่เบน นี่ฤกษ์แต่งงานของเราค่ะ...ไปค่ะพี่ดา"

กิดาการลุกขึ้นออกไปพร้อมน้ำตาล...เบนหยิบกระดาษฤกษ์นั้นขึ้นมาขยำแล้วขว้างทิ้งอย่างหัวเสีย

ooooooo

ทาง ด้านสามพี่น้อง บรรณ บุริมและบัว...ทุกคนกำลังช่วยกันคิดอ่านว่าจะช่วยเบนยังไงเพื่อไม่ให้เขา เดินไปตามเกมของบรมจนต้องแต่งงานกับน้ำตาลจริงๆ แล้วในตอนเย็นนี้เอง บุริมก็ทำทีมาเยี่ยมน้ำตาลที่บ้านเบน น้ำตาลต้อนรับขับสู้และทำน้ำมะนาวปั่นมาเสิร์ฟจนบุริมนึกแปลกใจ

"ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าเราจะทำอะไรอย่างนี้เป็นด้วย"

"แหม น้ำตาลต้องอยู่บ้านทั้งวัน มันเบื่อๆก็เลยต้องหาอะไรทำบ้างสิคะ"

"แล้วนี่นักข่าวยังมาเฝ้าหน้าบ้านอยู่อีกหรือเปล่า"

"ก็มามั่งไม่มามั่ง พอจะออกไปเที่ยวก็ดันมา คุณบรมก็วุ่นวายมาสั่งโน่นสั่งนี่อยู่ได้ อะไรก็ห้ามๆๆๆๆ น้ำตาลล่ะเบื๊อเบื่อ"

"ถ้างั้นพี่จะหาบ้านให้เราเก็บตัวเงียบๆ จะได้ไม่มีใครมารบกวนเราไง ดีไหม"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้ำตาลอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีแล้ว"

"อ้าว ก็ไหนเมื่อกี๊บอกว่าคนนั้นก็วุ่นวายคนนี้ก็น่าเบื่อไง"

"น้ำตาล ไม่เบื่อก็ตรงที่มีพี่เบนนี่ล่ะค่ะ ได้คุย ได้เล่น ได้แกล้งพี่เบน สนุกจะตาย ยิ่งเห็นพี่เบนทำหน้ามู่ทู่ หรือทำหน้ายักษ์ใส่ ก็ยิ่งอยากแกล้ง"

"เรานี่ยังไงกันนะ แล้วคนที่ว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องเราล่ะ"

"อ๋อ...พี่ดา คงนั่งแปลงานอยู่ในสวนมั้งคะ"

"ท่าทางเขาจะรักเรามากนะนี่ เห็นคอยกันนักข่าว คอยแก้ข่าวให้เราเรื่อย"

"ค่ะ พี่ดาใจดี คุยง่าย บอกอะไรก็เชื่อ เวลาที่น้ำตาลไม่มีใคร ก็มีพี่ดานี่ล่ะค่ะ"

บุ ริมฉุกคิดอะไรบางอย่าง แล้วขอตัวออกไปทักทายญาติผู้พี่ของน้ำตาล กิดาการชื่นชอบผลงานการแต่งเพลงของบุริมอยู่แล้ว เลยคุยกับเขาอย่างถูกคอ

"คุณบุริมมาเยี่ยมน้ำตาลเหรอคะ"

"ครับ...คือ ...ผมมาบอกน้ำตาลว่าจะหาบ้านให้เธอใหม่ เพราะเห็นว่าที่นี่มีนักข่าวมาวุ่นวายมาก พี่บรรณกับบัวก็เป็นห่วงน้ำตาล แต่น้ำตาลไม่ยอมไป บอกว่าอยากอยู่ที่นี่ คุณพอจะช่วยพูดกับน้ำตาลให้หน่อยได้ไหมครับ"

"ดาก็สงสารน้องนะคะ อยากไปไหนก็ไม่ได้ไป ขนาดเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านก็ยังมีเรื่องวุ่นวายจนได้ แต่ถ้าจะให้น้ำตาลไปอยู่ที่อื่น แกคงไม่ยอม แกคงอยากอยู่ใกล้คนรักน่ะค่ะ"

"คนรัก...เบนน่ะเหรอครับ"

"อ้าว ก็ใช่น่ะสิคะ เอ๊ะ ทำไมคุณถึงไม่รู้ล่ะ"

"อ้อ รู้ครับรู้ ผมแค่เห็นเขางอนกันบ่อย เลยนึกว่าน้ำตาลจะเบื่อเจ้าเบนมันแล้ว น้องชายผมมันยิ่งซื่อบื้อเอาใจสาวๆไม่เป็นอยู่"

"คนอย่างนั้นน่ะเหรอซื่อบื้อ ร้ายจะตาย"

"อะไรนะครับ เบนน่ะเหรอร้าย"

กิดาการรู้สึกตัวรีบปฏิเสธว่าไม่มีอะไร ทันใดเสียงเบนดังแทรกเข้ามาว่า

"นินทาอะไรผมอยู่เหรอครับพี่บุ"

"อ้าว...เบน  ไม่เห็นหน้าเห็นตากันหลายวันเลยนะ"

"เบื่อๆน่ะครับ ไม่ค่อยอยากเจอใคร คนที่อยากเจอก็เอาแต่หลบหน้าผม"

"ใครเหรอที่นายอยากเจอ"

กิดาการชะงัก   เหลือบมองเบนอย่างเมินๆ   แล้วเก็บโน้ตบุ๊กและเอกสารจะกลับเข้าบ้าน

"คุณบุริมคะ ดาขอตัวก่อนนะคะ เรื่องน้ำตาล เดี๋ยวดาจะลองพูดให้"

"เดี๋ยว ครับคุณดา...เอ่อ...ผมแต่งเพลงเอาไว้เพลงนึง ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะให้ใครร้องดี ผมอยากให้คุณได้ฟังก่อน อยากฟังคำวิจารณ์จากคุณจะได้ไหมครับ"

"ดาไม่มีความสามารถพอจะวิจารณ์งานของคุณหรอกค่ะ แต่ดาเชื่อว่าต้องเพราะอยู่แล้ว"

"เจอแฟนเพลงเข้าแล้วหรือไงพี่บุ"

"ใช่ คุณดาเขาชอบเพลงทะเลดาวของฉัน ก็เลยคุยกันถูกคอไปเลย"

"ผมคงมาขัดจังหวะสินะ เพลงต่อไปพี่ก็เขียนเพลงรักแรกพบสิ จะได้อินกันถ้วนหน้า"

กิดาการไม่พอใจรู้ว่าเบนจงใจแขวะเธอ   แต่บุริมไม่รู้อะไร  ชมเบนว่าไอเดียดี  ตรงกับใจเขาตอนนี้เลย  แต่ชื่อเพลงเชยไปหน่อย...

"ก็ ดีนะคะ พอคุณบุริมแต่งเสร็จแล้ว อย่าลืมเอามาให้ดาดูนะคะ เผื่อดาจะได้ช่วยเติมเนื้อให้มันหวานบาดใจคนที่มีหัวใจหยาบกระด้างได้บ้าง"

"ด้วยความยินดีเลยครับ" บุริมยิ้มแย้มหัวใจพองโต แต่เบนยืนหน้าหงิกเพราะรู้ว่ากิดาการจงใจประชดประชันแดกดันตน...

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ

"ฟิล์ม-เอสเธอร์" พระนางคู่กัด ใน "พายุทราย" เจอหน้าเป็นตบ เอะอะเป็นจูบ
9 พ.ค. 2564

03:40 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอาทิตย์ที่ 9 พฤษภาคม 2564 เวลา 11:15 น.