ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เพลงรักริมขอบฟ้า

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

แล้วสายวันรุ่งขึ้น เบนก็หอบกระเป๋าใบใหญ่ลงมาจากชั้นบน น้ำตาลแปลกใจ ถามพี่เบนจะไปไหน เบนตอบเสียงแข็งว่าไปนอนออฟฟิศ...ความแปลกใจของน้ำตาลเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ ทันที เธอพุ่งเข้ามาคว้ากระเป๋าในมือเขา

"ไปไม่ได้นะคะ"

"คุณไม่มีสิทธิ์มาห้ามผม"

"ใช่สิ น้ำตาลไม่ใช่พี่ดานี่คะ"

"คุณดาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"

"เกี่ยวสิคะ พี่เบนไปเพราะไม่พอใจที่น้ำตาลทำให้พี่ดา เข้าใจผิด แล้วยังเรื่องเมื่อคืนอีก"

"คุณเป็นคนทำให้คุณดาไป ไม่ใช่ผม"

เห็นว่าไม่ได้ผลแน่ น้ำตาลตีหน้าเศร้า บีบน้ำตาคลอๆ

"น้ำตาลยอมรับไปแล้วนี่คะว่าน้ำตาลทำผิด แล้วก็อยากให้พี่เบนกับพี่ดาปรับความเข้าใจกัน แต่มันก็ไม่สำเร็จ"

เบนอึ้งไปอึดใจก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ "ผมอยากอยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก"

"สักพักของพี่มันนานแค่ไหน พี่เบนจะทิ้งคนท้องให้ อยู่คนเดียวได้ยังไงกันคะ"

"ผมขอให้ป้าเพ็ญมาอยู่ประจำที่นี่ คอยดูแลคุณไปก่อน อาจจะดีกว่ามีผมอยู่เสียอีก"

"พี่เบน...จะใจร้ายกับน้ำตาลไปถึงไหน พี่เบนรับปากคุณบรมแล้วนะคะ ว่าจะดูแลน้ำตาล แล้วก็แต่งงานกับน้ำตาลด้วย"

"ผมไม่เคยรับปากอะไรใครทั้งนั้น ที่ผ่านมาผมยอมมามากแล้ว ถ้าคุณแก้ปัญหาเรื่องวุ่นวายที่คุณสร้างขึ้นมาได้ เมื่อไหร่ ผมถึงจะกลับมา" พูดจบเบนผละออกไปทันที ทิ้งให้ น้ำตาลโกรธจนตัวสั่นอยู่คนเดียว...

แล้วหลังจากนั้นไม่นาน น้ำตาลก็บุกไประเบิดอารมณ์ ใส่บรมอย่างเกรี้ยวกราด

"ทั้งหมดมันเป็นแผนของคุณบรมทั้งนั้น คุณต้องรับผิดชอบ!"

"นายเบนคงจะไม่พอใจ ที่น้ำตาลให้ข่าวไปแบบนั้นต่างหาก"

"ก็มันไม่มีทางเลือกนี่คะ หรือจะปล่อยให้ท้องน้ำตาลประจานตัวเองขืนรอต่อไปมีหวังคงต้องใส่ชุดคลุมท้องแทนชุดเจ้าสาวแน่ๆ และถึงเวลานั้นคนที่จะขายหน้าคือเพลินเรคคอร์ด ทั้งหมด ไม่ใช่น้ำตาลคนเดียว ถ้าคุณบรมยังใจเย็นอยู่อย่างนี้ละก็ น้ำตาลก็จะปล่อยมันเลยตามเลยแล้วกัน"

"ไม่เอาน่าน้ำตาล...อย่าเพิ่งงอนสิ เอาเป็นว่าผมรับปากว่าจะพูดกับนายเบนให้แล้วกัน"

"เอาแต่พูดๆๆ แล้วพี่เบนจะยอมเหรอคะ คุณบรมน่าจะรู้จักเขาดี ที่ผ่านมาเขาไม่เคยยอมสักครั้ง คุณบรมน่าจะหาทางบีบเขาให้แต่งงานกับน้ำตาลเร็วที่สุด"

ทันใดนั้นเอง บีเปิดประตูเข้ามา น้ำตาลจึงรีบรวบรัดให้บรมช่วยหาทางจัดการด้วย...พูดจบเธอก็ยกมือไหว้บรม ก่อนหันมามองบีแล้วเดินเชิดออกไป

"น้ำตาลมาทำไมครับป๋า"

"จะมาทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่เกี่ยวกับแก"

"ทำไมเหรอครับ น้ำตาลมาพูดอะไร ป๋าถึงได้ดูเดือดเนื้อร้อนใจนัก"

"ป๋าทำให้น้ำตาลไม่พูดได้แล้ว แต่เบนกับกิดาการจะทำให้คนอื่นพูดเรื่องนี้ขึ้นมาแทน"

"ป๋าก็จัดการสองคนนั่นเสียสิครับ  จะไปยากอะไร  ป๋าทำได้อยู่แล้ว ผมรู้"

"เลิกพูดเลิกคิดเป็นเด็กเสียทีได้ไหมบี ถ้าบีลืม ป๋าจะช่วยเตือนความจำให้ว่าอีกหน่อยบีจะต้องเป็นคนดูแลเพลินเรคคอร์ดแทนป๋า เพราะฉะนั้นเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว สิ่งที่แกควรจะสนใจคือเพลง ไม่ใช่เรื่องไร้สาระพวกนี้...จำไว้"

บรมเดินหงุดหงิดออกไป แล้วมุ่งหน้าไปหาเบนที่ออฟฟิศ ขอร้องเบนให้กลับไปอยู่กับน้ำตาลที่บ้าน อย่าให้เรื่องมันวุ่นวายไปกว่านี้เลย

"ที่พี่ใหญ่มาหาผมถึงที่นี่   ก็เพื่อจะพูดเรื่องแค่นี้ใช่ไหมครับ ผมว่าพี่ใหญ่คงเสียเวลาเปล่า"

"ที่แกทำแบบนี้ แกไม่ห่วงคนอื่นเลยใช่ไหม"

"ผมห่วงคนอื่นมามากพอแล้ว ต่อไปนี้ผมคงต้องห่วงตัวเองบ้าง"

"นี่แกจะไม่ช่วยฉันใช่มั้ย" บรมเริ่มเสียงดัง แต่เบนนิ่งไม่ตอบโต้ ทำเป็นหูทวนลม บรมโกรธลุกขึ้นพลางพูดข่มขู่ "ก็ดี ถ้าแกอยากเห็นเพลินเรคคอร์ดถูกทำลายลงด้วยการโกหกของแกก็เอาเลย"

"ถ้าพี่ใหญ่คิดจะใช้วิธีนี้เพื่อบีบให้ผมทำตามที่พี่ต้องการ มันไม่ได้ผลหรอกครับ เพราะสิ่งที่พี่พูดมา ผมไม่ ต้องการอีกต่อไปแล้ว ผมต้องการชีวิตส่วนตัวของผมคืนมามากกว่า" เบนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทำให้บรมโกรธหนักที่ถูกตอกกลับแบบนี้

"ถ้าสิ่งที่ฉันขอร้องให้แกช่วย มันมากเกินสิ่งที่ฉันช่วยเหลือแกมาตลอด ฉันจะได้รู้ไว้ว่าบุญคุณของฉันที่มีต่อแกมันหมดไปนานแล้ว"

เบนอึ้งไปอย่างหนักใจกับคำพูดของบรมที่ยกเอาบุญคุณขึ้นมาอ้าง พอบรมเดินลับตาไปแล้ว บัวที่แอบดูแอบฟังอยู่ก็รีบเข้ามาปลอบเบนว่า เขาทำถูกต้องแล้ว อย่าเก็บเอา

คำพูดของคนพรรค์นั้นมาคิดเลย เปลืองสมองเปล่าๆ

"ถึงบริษัทนี้จะมีคนไม่มาก แต่ถ้าปิดไป พนักงานหลายชีวิตก็ต้องเดือดร้อน ผมไม่อยากทำให้ใครๆต้องมาเดือดร้อนเพราะผม"

"เชื่อพี่สิว่ามันมีวิธีอีกตั้งมากมายที่จะทำให้บริษัทอยู่รอด เพียงแต่เราต้องได้รับความร่วมมือจากตัวแปรสำคัญเท่านั้นเอง เรื่องมันก็จะง่ายขึ้น"

"ใครเหรอครับพี่บัว"

"ก็...น้ำตาลยังไงล่ะ พี่รู้สึกว่าน้ำตาลกำลังเล่นตุกติกอะไรบางอย่าง ก็เพราะพี่ใหญ่พยายามจะหลอกใช้น้ำตาลเป็นเครื่องมือ"

บัวเข้าใจถูกต้อง บรมหัวเสียกลับไปเพราะแผนของตนที่ต้องการจับคู่น้ำตาลกับเบนทำท่าจะไม่สำเร็จ แต่บรมก็มาดหมายว่าตนไม่มีทางยอมพวกลูกเมียน้อยง่ายๆแน่ เมื่อบรมมาปรึกษาอัญชลีซึ่งเป็นทั้งผู้ช่วยและคู่นอน เธอก็วิเคราะห์อย่างหลักแหลมว่า

"อัญว่าคุณเบนไม่ได้รักอิสระหรอกค่ะ อัญว่าเขากำลังรักคนอื่นอยู่ต่างหาก ถ้าเรื่องมือที่สามตามข่าวนั่นเป็นเรื่องจริง เหตุผลเดียวที่คุณเบนไม่อยู่บ้านก็เพราะคุณดาไม่ได้อยู่ที่นั่น"

"จริงสิ...งั้นเราก็ต้องทำให้คุณดากลับไปอยู่บ้านนายเบนเหมือนเดิมน่ะสิ"

"คนที่คุณดาแคร์มากที่สุดคือน้ำตาล เราก็ใช้น้ำตาลให้เป็นประโยชน์สิคะ แค่น้ำตาลไปง้อขอร้องให้คุณดากลับมาอยู่ด้วยกัน ร้อยทั้งร้อยฉันว่ายังไงคุณดาก็ต้องกลับมา"

"อืม...แล้วจะทำยังไงต่อกับนายเบน"

"แหม มันก็คล้ายๆกันแหละค่ะ คุณเบนแคร์คุณดามาก เพราะฉะนั้นถ้าคุณดาเป็นคนขอร้องคุณเบนกลับมาบ้าน คุณคิดว่าคุณเบนจะมาไหมล่ะคะ"

บรมหัวเราะชอบใจในความคิดของอัญชลี ดึงเธอลงมานั่งที่ตัก พูดกระซิบกระซาบอย่างเสน่หา

"ฉันชอบเธอก็ตรงนี้แหละ...เห็นทีฉันคงต้องตบรางวัลให้เธอสักหน่อยแล้ว"

ooooooo

เจอกระแสข่าวมือที่สามเข้าไปจนต้องออกจากบ้านเบนมาอยู่คอนโดฯตัวเอง แต่วันนี้ขณะกิดาการไปเดินซื้อของในห้างสรรพสินค้า ก็ไม่วายถูกผู้คนซุบซิบนินทา แถมบางคนก็เดินเข้ามาด่าโต้งๆ ทำเอาเธอหน้าชา ต้องรีบเดินหนี แล้วบังเอิญไปเจอแจ๊ด แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก เพราะแจ๊ดก็ตั้งท่าจะต่อว่าที่เธอทำให้เบนปวดหัววันละไม่รู้กี่รอบ

วันเดียวกันนี้ บัวซึ่งรู้เห็นว่าบรมไปพบเบนที่ออฟฟิศ เธออดรนทนไม่ไหวแจ้นมาพบน้ำตาลที่บ้านเบน เตือนว่าน้ำตาลกำลังหลงกลเล่นตามเกมของบรมอยู่ น้ำตาลกลับพูดอย่างมั่นใจว่าเธอต่างหากที่กำลังคุมเกม บรมจะต้องยอมตามเงื่อนไขของเธอเร็วๆนี้

"น้ำตาลจะทำอะไร เมื่อไหร่จะบอกครูได้ซะที"

"น้ำตาลบอกได้แค่ว่า น้ำตาลจะใช้เรื่องพี่เบนนี่แหละบีบให้คุณบรมต้องรับผิดชอบ"

"แสดงว่าน้ำตาลก็ต้องการให้เบนแต่งงานด้วยงั้นเหรอ"

"ช่วยไม่ได้ค่ะ ก็น้ำตาลไม่มีใครแล้วนี่คะ"

"ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ก็ลอยลำสบายไปน่ะสิ ในเมื่อตอนนี้ เบนกับคุณดาเขาชอบกัน น้ำตาลควรปล่อยให้พวกเขาคบกัน เราจะได้ดัดหลังพี่ใหญ่ไงล่ะ"

"ไม่ค่ะ ถ้าพี่เบนไม่ยอมแต่ง น้ำตาลก็เสียหน้า ปล่อยให้น้ำตาลจัดการเองดีกว่า ครูบัวไม่ต้องยุ่ง รับรองว่าน้ำตาลคุมเกมได้แน่"

น้ำตาลยิ้มมั่นใจ แต่สีหน้าบัวดูกังวลและหนักใจ กลับไปบ่นให้บรรณฟัง

"บัวรู้สึกว่าชักจะคุมน้ำตาลไม่ได้แล้วสิคะ เขาไม่ยอมปล่อยเบน แล้วยังมีแผนอะไรก็ไม่รู้ที่จะจัดการกับไอ้บรม บัวกลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ แล้วพวกเรานี่ล่ะที่จะพังกันซะเอง"

"พี่ก็เคยเตือนบัวแล้วบัวไม่เชื่อเอง น้ำตาลเป็นเด็กรุ่นใหม่ที่มองแค่เป้าหมายของตัวเอง ไม่สนใจคนรอบข้าง หรือแม้แต่คุณธรรม"

"แล้วเราจะทำยังไงกันดีคะพี่บรรณ"

สองพี่น้องสีหน้าเคร่งเครียดคิดหนัก

ooooooo

บุริมเบื่อหน่ายกับการไม่ตรงต่อเวลาของบี วันนี้นัดสิบโมงแต่บีมาเอาเที่ยง สภาพร่างกายก็ไม่พร้อมจะทำงาน พอเข้าห้องอัด บีจึงร้องเพลงได้แย่มากจนบุริมทนไม่ไหว แถมพอเตือนพอสอนบีก็ไม่ฟัง ดึงดันเอาแต่ใจเหมือนเดิม บุริมเลยต้องปล่อยไปตามใจ

จนเมื่อบรมได้ฟังงานเพลงของบีที่เจ้าตัวเอามาเปิดให้ฟังถึงห้องทำงาน บรมถึงกับโมโหฉุนเฉียวขึ้นมาทันที

"นี่น่ะเหรอที่เขาเรียกว่าเพลง แกจะให้คนฟังเขาฟังเพลงแบบนี้น่ะเหรอ"

"ก็อาบุนัดซะเช้าเลย บียังไม่พร้อมนี่ ถ้านัดเย็นๆเสียงบีดีกว่านี้อยู่แล้ว"

"เสียงดีกว่านี้เหรอ จัดตารางซ้อมร้องเพลงให้ก็ไม่มา เนื้อเพลงก็ไม่เคยจำ เมื่อคืนก็เมาแล้วก็ตื่นสาย มันจะพร้อม ได้ยังไง แกมันไม่รับผิดชอบงาน ถ้าอัลบั้มนี้ต้องเลื่อนกำหนดออกไปอีก รู้ไหมว่ามันเสียหายแค่ไหน"

"บีก็นึกว่าป๋าจะจัดการให้ได้ทุกอย่างนี่ ทีคอนเสิร์ตเมื่อวานป๋ายังทำให้บีเด่นกว่าพี่ปิ๊กได้เลย กะอีแค่เลื่อนวันออกอัลบั้ม ไม่น่าจะบ่นมากขนาดนี้"

"วะ ถ้าแกยังเป็นอยู่อย่างนี้ ป๋าก็ช่วยแกไม่ได้หรอกนะ ทุกวันนี้ป๋าก็ปวดหัวมากพอแล้ว ถ้าอยากเป็นนักร้องมันต้องจริงจังกว่านี้"

"บีจริงจังแล้ว แต่ป๋านั่นแหละหงุดหงิดก็มาพาลใส่บี ไม่เคยเข้าใจบีซะที"

บีปึงปังออกไปทันที บรมจะด่าอีกก็ไม่ทัน ได้แต่ทรุดลงนั่งกุมขมับ

ooooooo

น้ำตาลไปดักรอกิดาการที่คอนโดฯตั้งแต่บ่ายยันเย็นถึงได้เจอกัน จากนั้นน้ำตาลก็เริ่มเล่นละครเสแสร้งแกล้งเป็นลมและโอดครวญเสียใจที่ไม่มีใครสนใจ ชีวิตเหมือนตัวคนเดียว แม่ไม่อยู่ด้วย เบนก็ไม่เคยดูแล

"น้ำตาล...อย่าคิดอย่างนั้นสิ น้าณีเป็นห่วงน้ำตาลจะตายไป เพียงแต่อยู่ไกลมาดูแลไม่ได้"

"น้ำตาลรู้ว่าตัวเองเป็นเด็กขี้อิจฉา อยากได้ความรักจากทุกคน น้ำตาลรู้ว่าพี่ดากับพี่เบนรักกัน แต่น้ำตาลเป็นคนทำให้พี่ทั้งสองต้องทุกข์ทรมานใจ น้ำตาลต้องขอโทษที่ทำไม่ดี กับพี่ดา เรากลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมนะ"

"อย่าเลยน้ำตาล แค่นี้ก็วุ่นวายมากพอแล้ว"

"พี่ดาเกลียดน้ำตาลแล้วใช่ไหม น้ำตาลผิดเองที่ยอมทำตามแผนของคุณบรม เขาหลอกใช้น้ำตาล หลอกใช้พี่เบน น้ำตาลไม่อยากทำอย่างนี้อีกต่อไปแล้ว"

"ตกลงคุณเบนไม่ใช่พ่อของเด็กในท้องเหรอ"

"ไม่ใช่หรอกค่ะ"

"แล้วเรื่องคืนนั้นล่ะ"

"น้ำตาล...ไม่ค่อยสบายค่ะ เลยขอให้พี่เบนมาดู พี่ดาอย่าโกรธพี่เบนเลยนะคะ แต่น้ำตาลพลาดที่ปล่อยให้ตัวเองท้องไม่มีพ่อ แล้วยังให้พี่เบนมารับผิดชอบทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย"

"แล้วใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง น้ำตาลบอกพี่ได้ไหม"

"น้ำตาลเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"อะไรนะ น้ำตาลไม่รู้ได้ยังไง"

"น้ำตาลพลาดเอง มันเกิดขึ้นตอนน้ำตาลเมา น้ำตาลไม่แน่ใจ" เธอพูดจบก็ร้องไห้โฮออกมา กิดาการถึงกับหน้าเสียแทบจะรับไม่ได้ แต่ก็สงสารน้องจับใจ เข้าไปกอดน้องไว้ พลางลูบหลังไหล่ปลอบ

"โธ่...น้ำตาล อย่าคิดมาก ถึงยังไงเด็กคนนี้ก็เป็นลูกของน้ำตาลนะ พอน้ำตาลคลอดออกมาเราค่อยพิสูจน์ดีเอ็นเอว่าใครเป็นพ่อของเขาก็ได้"

"แต่ตอนนี้ไม่มีใครอยากเป็นพ่อเขานี่คะ พี่เบนทิ้งน้ำตาลไป ปล่อยให้สังคมประณามว่าน้ำตาลท้องไม่มีพ่อ น้ำตาลไม่เหลือใครอีกแล้ว พี่ดาอย่าทิ้งน้ำตาลไปอีกคนนะ"

น้ำตาลกอดและออดอ้อนเหมือนเด็กร้องหาความอบอุ่น กิดาการใจอ่อนยวบ ย้ำหนักแน่นว่าน้ำตาลยังมีพี่ และพี่คนนี้ก็จะไม่ทิ้งน้ำตาลไปไหน...น้ำตาลยิ้มทั้งน้ำตา แต่ซ่อนสีหน้าเจ้าเล่ห์

ooooooo

หลังจากทำเจ้าเล่ห์มารยาจนทำให้กิดาการยอมกลับมาอยู่ที่บ้านเบนด้วยกันเหมือนเดิมแล้ว น้ำตาลก็แอบโทร.ไปส่งข่าวเบนที่ออฟฟิศ ตกเย็นเบนจึงยอมกลับมาแต่โดยดี แต่พอจะเข้าไปหากิดาการที่สวนหลังบ้าน ปรากฏว่าบุริมกำลังพูดคุยใกล้ชิดกับกิดาการอยู่ เบนเลยชะงัก สีหน้าไม่สู้ดีนัก

"คุณดาไม่น่ากลับมาอยู่ที่นี่เลยนะครับ ผมเป็นห่วงว่าจะเกิดข่าวเสียหายกับคุณดาอีก"

"ดาเป็นห่วงน้ำตาลค่ะ เลยทำใจแล้วว่าจะเกิดอะไรก็ต้องเกิด"

"ถ้านายเบนยอมแต่งงานกับน้ำตาลไปซะก็สิ้นเรื่อง"

"ไม่ได้หรอกค่ะ คุณบุก็รู้ไม่ใช่เหรอคะว่าทำไมคุณเบนไม่ยอมแต่ง"

"แต่เขารับปากพี่ใหญ่ไปแล้วนี่ครับ แล้วยังยอมแถลงข่าวจนคนเขารู้กันทั่วประเทศแล้ว คนที่เสียหายที่สุดก็คือน้ำตาล"

"ท่าทางคุณบุเป็นห่วงน้ำตาลมากนะคะ"

"ไม่หรอกครับ ผมห่วงคุณดามากกว่า ไม่อยากให้เครียดเพราะข่าวบ้าๆพวกนั้น"

"ตอนนี้ดาแค่มาดูแลน้ำตาล คงไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับคุณเบนอีกแล้ว พวกนักข่าวคงจะเลิกสนใจดาไปเอง"

"แต่ยังไงผมก็อยากให้คุณดาระวังตัวให้มากๆนะครับ ถึงคุณดาจะมีเจตนาดี แต่คนนอกที่ไม่รู้อาจจะมองไปต่างๆนานาได้" บุริมไม่พูดเปล่า จับมือกิดาการกุมไว้อย่างทะนุถนอม เบนถึงกับคอตก เดินออกไปอย่างผิดหวัง น้ำตาลแอบดูอยู่มุมหนึ่ง ยิ้มสะใจที่ทุกอย่างเข้าแผน

"ขอบคุณคุณบุมากค่ะที่อุตส่าห์เป็นห่วงดา ดาจะระวังตัวค่ะ แต่ดารับปากน้ำตาลแล้ว ก็คงต้องอยู่ที่นี่ต่อจนกว่าน้ำตาลจะคลอด"

"ตามใจคุณดาครับ แต่ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เสมอนะครับ" บุริมทิ้งท้ายก่อนลากลับไป

ตกกลางคืน กิดาการกับเบนเจอกันจังๆ เบนแสดงความดีใจที่เธอกลับมา กิดาการเองก็รู้สึกดีที่ได้พบเจอเขาอีก แต่เธอต้องซ่อนความรู้สึกเอาไว้ พูดเลี่ยงๆกับเขาว่า เธออยากกลับมาดูแลน้ำตาล แต่ตอนนี้เธอต้องขอตัวไปปั่นงานก่อน พรุ่งนี้ต้องส่งต้นฉบับ

เบนไม่เซ้าซี้อะไรเธออีก พอเช้าขึ้นเบนก็ลงมือทำอาหารหลายอย่างเพื่อต้อนรับการกลับมาของกิดาการ ป้าเพ็ญก็เลยพลอยฟ้าพลอยฝนได้กินของอร่อยไปด้วย แต่น้ำตาลอิจฉาริษยาจนไม่อยากเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ ได้แต่ยืนจ้องมองทั้งคู่ที่ปรับความเข้าใจกันได้แล้วอย่างหมั่นไส้เต็มที

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ

เสน่ห์เหลือล้น “บัว นลินทิพย์” มีผลงานออนแอร์ 5 วันรวด! แฟนๆ ถูกใจ
21 มิ.ย 2564

02:50 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันจันทร์ที่ 21 มิถุนายน 2564 เวลา 14:00 น.