ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

สะใภ้อิมพอร์ต

SHARE

เจริญปลุกดลตื่นตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น ไม่ยอมให้ล้างหน้าแปรงฟันและห้ามถามอะไรทั้งสิ้น สั่งให้ตามมาเป็นพอ แล้วเดินนำไปที่ร้านขายของชำซึ่งกำลังตกแต่ง มีข้าวของวางระเกะระกะ

“คุณพ่อจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ”

“เห็นหน้าตาฉลาดๆไม่นึกว่าจะโง่ แกก็เห็นว่าร้านยังไม่เสร็จ มีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องทำ ทาสี ต่อชั้นจัดร้าน ทำความสะอาด แกต้องทำทุกอย่าง หวังว่าคงจะไม่เหลือบ่ากว่าแรงเจ้าของฟาร์มเลี้ยงควายอย่างแก”

“วัวครับคุณพ่อ ผมเป็นเจ้าของฟาร์มวัว”

“เลิกเรียกฉันว่าพ่อได้แล้ว ฉันไม่ใช่ผัวแม่แก” ตวาดเสร็จ เจริญขยับจะไปแต่เห็นดลยังยืนนิ่งก็

แว้ดใส่ “ยืนทื่อเป็นสากกระบือ ทำงานสิเว้ย”

“ครับๆ สากกะเบือไม่ใช่เหรอวะ” ดลบ่นพึมพำ...

ฝ่ายลิซ่าลงมาเห็นโซฟาว่างเปล่า หันไปพูดกับวิยะดาที่เพิ่งเดินเข้ามาว่าดลหายไปไหนไม่รู้ ท่านเองก็หาเจริญไม่เจอ หายไปด้วยเหมือนกัน สงสัยจะพาดลไปทำอะไรแน่ๆ

“แม่ว่าคุณพ่อจะพาคุณดลไปที่ไหน” ลิซ่ามองแม่ที่ยืนครุ่นคิดอย่างรอคำตอบ...

เจริญนั่งกระดิกเท้าดูดโอเลี้ยงไปพลางอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วยอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเหลือบมองดลที่กำลังตอกชั้นวางของ นึกสนุกอยากแกล้งขึ้นมาอีกเร่งให้เขารีบทำ ยังเหลืองานอีกหลายอย่าง ทั้งทาสี ยกของ ทำความสะอาดร้าน และที่สำคัญต้องเสร็จวันนี้ ถ้าไม่เสร็จก็ให้เขาไสหัวกลับฟาร์มไปอย่ามาเสนอหน้าให้ตนหรือลิซ่าเห็นอีก ดลรับรองว่าเสร็จแน่นอน ยังมีเวลาอีกทั้งวัน

“ทั้งวันที่ไหน ฉันให้เวลาถึงหกโมงเย็น”

ดลตกใจจะทำทันได้อย่างไรพยายามขอต่อเวลา เจริญไม่ยอมให้ต่อแถมหาเรื่องเหน็บแนมอีกต่างหาก จังหวะนั้นวิยะดาเดินนำลิซ่าเข้ามาเห็นดลถูกใช้งานก็บอกให้วางมือไม่ต้องไปบ้าจี้ตามที่เจริญสั่ง

“ไม่เป็นไรครับคุณแม่ ผมทำได้ งานแค่นี้สบายมาก”

“เห็นไหมแม่ มันพูดออกมาเอง พ่อไม่ได้บังคับ”

ลิซ่ามองดลด้วยความเห็นใจ เขาเร่งทำงานจนเหงื่อเปียกเสื้อที่สวมอยู่ก็จัดแจงถอดเสื้อออก ทำเอาลิซ่า วิยะดาและเจริญอ้าปากค้างกับผิวขาวโอโม่และซิกซ์แพ็กของเขา สองแม่ลูกถึงกับเพ้อ เจริญหัวเสียรีบยกหนังสือพิมพ์บังไม่ให้ลูกเมียเห็น วิยะดาโวยเอามาบังทำไม

“แม่ห้ามมอง ลูกก็ห้ามมองด้วย ไอ้ดล...ใส่เสื้อเดี๋ยวนี้”

“มันร้อนน่ะครับ”

เจริญไม่สนใจร้อนก็ต้องอดทน สั่งให้สวมเสื้อ ดลไม่มีทางเลือกหยิบเสื้อมาสวมไว้อย่างเดิม เจริญเอาหนังสือพิมพ์ลงเมื่อเขาสวมเสื้อเสร็จ สองแม่ลูก

อดเห็นซิกซ์แพ็กพากันถอนใจเซ็ง

ooooooo

อรในชุดออกกำลังกายเดินออกจากห้อง รู้สึกมึนๆศีรษะ รินเปิดประตูห้องตัวเองออกมาเห็นท่านก็ร้องทักจะไปเดินเล่นหรือ อรฝืนยิ้มให้ทำเหมือนไม่ได้เป็นอะไร แถมชวนเธอไปเดินออกกำลังด้วยกัน

“ไม่ได้ค่ะ วันนี้มีลูกค้าจองโต๊ะเพียบ รินต้องรีบไปเตรียมร้านก่อนค่ะ” รินสังเกตเห็นแม่หน้าซีดๆ ถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า อรโกหกว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่อาจเป็นเพราะหน้าสดไม่ได้แต่งหน้า

“ขนาดหน้าสดยังสวยเลยนะคะเนี่ย แม่ใครหนอ” รินกระเซ้า อรจับแก้มลูกสาว

“ปากหวาน...แม่ไปนะ” ครั้นหันหลังให้ลูกสีหน้าของอรเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีนัก รีบเดินออกมากลัวลูกเห็น...

ต่อชั้นเสร็จ ดลเริ่มทาสี สักพักมีเสียงกรนดังขึ้น เขาหันมองตามเสียงเห็นเจริญนั่งหลับก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกหันไปทาสีต่อ ไม่นานนักลิซ่าเอาน้ำดื่มเย็นๆมาให้ ดลอ้อนให้ป้อนหน่อยมือเปื้อนสี เธอ

ยิ้มรับ เปิดขวดน้ำเอาหลอดใส่ขวดแล้วยื่นให้เขาดูด เห็นสีเปื้อนหน้าเขาก็เช็ดสีออกให้ เขาจับมือเธอไว้พร้อมส่งตาหวานเยิ้ม

“ขอเติมพลังหน่อยนะ” ดลหันมองเจริญเห็นยังหลับกรนคร่อกๆ รีบดึงมือลิซ่าออกมาหลังร้าน ดันหลังเธอชิดกำแพงจะเข้ามาจูบ เธอยกมือกันไว้ เตือนว่าเดี๋ยวพ่อตื่นมาเห็นจะเป็นเรื่อง เขาติงจะเห็นได้อย่างไร ท่านยังกรนเสียงดังราวกับเสียงเครื่องยนต์ ลิซ่ายิ้มขำ

“คุณหายโกรธผมเเล้วใช่ไหม”

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เฉลยสัมพันธ์ "บัว นลินทิพย์" รีเทิร์นคู่จิ้นสุดฟิน "ภณ ณวัสน์"

เฉลยสัมพันธ์ "บัว นลินทิพย์" รีเทิร์นคู่จิ้นสุดฟิน "ภณ ณวัสน์"
15 พ.ค. 2564

17:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 15 พฤษภาคม 2564 เวลา 21:33 น.