ข่าว

วิดีโอ



สมิงจ้าวท่า

อ่านเรื่องย่อ

แนว: แอ็คชั่น-ดราม่า

บทประพันธ์โดย:

บทโทรทัศน์โดย: จรูญพร ปรปักษ์ประลัย

กำกับการแสดงโดย: ชัยวุฒิ เทพวงษ์

ผลิตโดย: บริษัท คนทีวี (ไทยแลนด์) จำกัด

ช่องออกอากาศ: สถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7

นักแสดงนำ: กิตตน์ก้อง ขำกฤษ,ฮาน่า ลีวิส

มิเชลเดินเข้ามาเล็งปืนไปที่สรเดช ตามด้วยใหญ่ กิมและเล้งพร้อมปืนในมือ สรเดชมองอย่างเหยียดๆ ก็แค่นักเลงคลองเตย ไม่ทันไรเสียงฤทธิ์ณรงค์ดังขึ้นอีกคน เขาเดินเข้ามาพร้อมเก๋า ย้ง และต่อ บอกสรเดชให้มาจบเรื่องนี้กัน สรเดชไล่ให้กลับไป เพราะเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา

ฤทธิ์ณรงค์ประกาศกร้าวว่าเกี่ยว ขาดคำทีมทหารรับจ้างนับสิบเข้ามาล้อม ยิงถล่มลูกน้องของสรเดชตายเรียบ ต่อร้องขึ้นว่าถ่ายภาพไม่ทัน ฤทธิ์ณรงค์เล็งปืนไปที่สรเดช

“ฉันมาเพื่อฆ่าแก สรเดช ถึงเวลาตายของแกแล้ว”

ไม่ทันที่ฤทธิ์ณรงค์จะลั่นไก ลิลลี่ก็เล็งปืนใส่เขา เก๋ากับย้งจึงเล็งปืนใส่ลิลลี่อีกทอด ต่อเก็บภาพด้วยใจระทึก ฤทธิ์ณรงค์จ้องสรเดชไม่ยอมลดปืนลง และบอกว่า

“ยังไงฉันก็ต้องฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง เพื่อช่วยชีวิตอีกคน”

“ใคร” สรเดชถาม

“แม่ฉันเอง”

“แม่แกก็แม่ฉันน่ะสิวะ...แม่เป็นอะไร”

ฤทธิ์ณรงค์บอกเรื่องที่อลันจับอ่อนศรีไว้ และเมื่อตนฆ่าเขาได้ อลันจะปล่อยแม่ สรเดชเยาะคนแบบนั้นเชื่อถือได้หรือ ถ้าเขายิงตน ลิลลี่ก็ยิงเขาเหมือนกัน

“นั่นสิ เอาไงดีล่ะ”

“ฉันว่าเรามาร่วมมือกันดีกว่า ตลบหลังไอ้อลันอีกที ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้แม่เป็นอะไร”

“ก็น่าจะดีเหมือนกันนะ ถ้างั้นเรามาฆ่าไอ้ดอนกันก่อนดีไหม” ฤทธิ์ณรงค์เสนอ

สรเดชชอบใจ แต่พอทั้งสองหันไปทางดอนต้องแปลกใจที่เขาหายตัวไป ไม่ทันไรดอนพุ่งกลับเข้ามากระแทกเข่าใส่สรเดชจนล้มคว่ำ ฤทธิ์ณรงค์จะยิงแต่ดอนตวัดเท้าเตะมือจนปืนร่วง เก๋ากับย้งจะยิงช่วยก็กลัวโดนเจ้านายตัวเอง

ระหว่างนั้นใหญ่กับพวกไปช่วยแก้มัดให้วดี ปื๊ดและเนตรดาว มิเชลเข้ามาขวางลิลลี่ไว้ ลิลลี่เยาะว่าไม่สามารถสู้ตนได้ วดีก้าวเข้ามาสมทบ

“มิเชลคนเดียวอาจทำอะไรเธอไม่ได้ แล้วถ้าฉันอีกคนล่ะ”

ลิลลี่กำหมัดท้าให้เข้ามาลอง ระหว่างนั้นดอนจับตัวฤทธิ์ณรงค์ขู่ให้สั่งพวกทหารรับจ้างถอยไปให้หมด แล้วมัดเขาไว้กับเสา

ด้านเก๋า ย้ง และต่อประทะฝีมือกับใหญ่ กิม และเล้ง ส่วนเนตรดาวกับปื๊ดสกัดสรเดชไม่ให้หนี แต่กลับโดนสรเดชเล่นงานแล้วหนีไป ดอนรีบตาม

ลิลลี่แม้จะเก่งแค่ไหนแต่พอเจอสองสาวก็สู้ไม่ไหวจึงปาระเบิดควันหลบหนีไป...สรเดชวิ่งหนีมาตามแนว ต้นไม้ชายทะเล ทันใดนั้นต้องชะงักเมื่ออลันกับสามนักฆ่าเข้ามาขวางหน้า สรเดชตวาดกร้าวให้ปล่อยอ่อนศรี ไม่อย่างนั้นตนจะฆ่าเขา อลันกลับว่าเขาต่างหากที่ต้องตาย

สรเดชหันหลังกลับจะหนี แต่เมดูซ่ากระโดดมาขวาง และซัดเขาจนลงไปกอง มูซาชิเงื้อดาบจะฟัน ดอนเข้ามาเอาโซ่ในมือรับดาบไว้ทันแล้วบิดกระชากดาบทิ้ง วดีกับมิเชลตามมายืนเคียงข้างดอน เมดูซ่ามีอาวุธคู่มือคือตรีคู่สองมือ

สรเดชฉวยโอกาสวิ่งหนี แต่ก็เจออลันขวางพร้อมปืน อลันต่อว่าที่เขาฆ่าโรสแมรี่ สรเดชแก้ตัวว่าตนรักโรสแมรี่ และไม่ได้เจตนาฆ่าเธอ

“พอได้แล้ว ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต” อลันไม่ฟัง ขยับนิ้วจะลั่นไก

สรเดชพุ่งเข้าชนอลันล้มแล้ววิ่งหนี อลันไม่ยอม วิ่งไล่ยิง ลิลลี่ขี่มอเตอร์ไซค์มารับสรเดชหนีไปได้อย่างเฉียดฉิว อลันหยุดหอบมองตามอย่างโกรธแค้น

ด้านดอนสู้กับมูซาชิอย่างดุเดือด ต้องใช้วิชาการต่อสู้สารพัดกว่าจะล้มเขาลงได้ ส่วนวดีสู้เมดูซ่าไม่ได้ มิเชลก็ล้มบิ๊กฟิชไม่ลง สองสาวสบตากัน ขณะที่สองนักฆ่ากำลังพุ่งเข้าใส่ สองสาวจับมือกันกระโดดตัวลอย ทำให้บิ๊กฟิชซัดหมัดเข้าไปโดนหน้าเมดูซ่า และตัวเองก็โดนตรีคู่ของเธอเสียบเข้าที่ท้อง ล้มลงสลบไปทั้งคู่ ดอนเดินเข้ามาชื่นชม

“เยี่ยมมาก เห็นคุณสองคนแล้วขอบอกเลยว่า ผู้หญิงสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ”

“เตือนก่อน อย่าทำให้ฉันโกรธก็แล้วกัน”

“คร้าบคุณผู้หญิง” ดอนรับคำแล้วหัวเราะกับวดี

มิเชลกล่าวขึ้นว่าเสียดายที่สรเดชหนีไปได้ ดอนเห็นว่าอย่างไรเสียก็ยังได้ตัวฤทธิ์ณรงค์ ช่วงเวลานั้น ใหญ่กับพวกจับเก๋า ย้งและต่อมัดรวมไว้กับฤทธิ์ณรงค์ แต่แล้วกลุ่มทหารรับจ้างกลับเข้ามาช่วยทั้งสี่คนออกไป กลายเป็นใหญ่ กิมและเล้งถูกมัดอยู่แทน

ooooooo

สรเดชหนีมาได้ด้วยการช่วยเหลือของลิลลี่ เขายังเป็นห่วงอ่อนศรีไม่รู้จะไปช่วยได้อย่างไร ลิลลี่แนะนำให้ร่วมมือกับฤทธิ์ณรงค์ เพราะเธอเป็นแม่เขาเช่นกัน สรเดชยิ้มย่องเมื่อช่วยแม่ได้และฆ่าอลันแล้ว ค่อยฆ่าฤทธิ์ณรงค์ทีหลัง

ดอนเจ็บใจที่ฤทธิ์ณรงค์หลุดมือไปได้ แต่ตอนนี้เขาต้องสืบให้รู้ก่อนว่า อลันจับอ่อนศรีไว้ที่ไหน เนตรดาวขอบคุณที่คิดช่วยแม่ตน

อลันเจ็บใจที่ฤทธิ์ณรงค์ทำงานพลาด มาลงที่อ่อนศรีเพื่อเป็นการกระตุ้นให้ฤทธิ์ณรงค์ลงมือใหม่ไม่ให้พลาดอีก อ่อนศรีหวาดหวั่นว่าเขาจะทำอะไรตน อลันหยิบหลอดยาฉีดออกมา

“เชื้อโรคบางตัวที่จะมีผลทำให้คุณลาจากโลกนี้ไป ตามเวลาที่เรากำหนด”

“อย่านะ! อย่าทำอะไรบ้าๆแบบนี้นะ”

อลันบอกไม่ต้องกลัวและหยิบหลอดยาอีกหลอดออกมาให้ดู

“ยาที่จะหยุดทุกอย่าง ทันทีที่ผมฉีดมันเข้าไป เชื้อโรคทั้งหมดจะตายภายในหนึ่งนาที โดยไม่เหลือผลตกค้างใดๆทั้งสิ้น แต่ข้อแม้ก็คือ ฤทธิ์ณรงค์ต้องทำงานให้สำเร็จตามเวลา ไม่อย่างนั้นยานี้จะไม่มีวันถูกใช้...”

ด้านฤทธิ์ณรงค์กลับมาที่โกดังท่าเรือ คิดหาทางช่วยแม่ อลันโทร.เข้ามาเป็นวิดีโอคอล

“ฉันอยากให้แกได้ดูอะไรบางอย่าง เผื่อว่ามันจะช่วยให้แกมีแรง ตั้งอกตั้งใจทำงานให้ฉันมากกว่านี้”

อลันหันภาพให้ดูอ่อนศรีที่ถูกมัดอยู่ เธอร้องให้ลูกช่วย อลันโผล่หน้าเข้ามาข้างๆ

“อย่าเพิ่งตื่นตกใจไป สัญญาต้องเป็นสัญญา ฉันเคยบอกว่าจะให้เวลาแค่ไหน ฉันก็จะให้เท่านั้น แต่เพื่อให้แกไม่ลืม ว่าเวลาของแม่แกเหลือน้อยลงไปทุกที ฉันจะใช้ไอ้นี่ช่วย”

อลันชูเข็มฉีดยา และย้ำว่าอย่าชักช้า ถ้าทำงานเสร็จทันเวลา อ่อนศรีก็จะได้รับยาแก้ ว่าแล้วก็ฉีดเชื้อโรคเข้าไปในร่างกายอ่อนศรี สีหน้าเธอดูเกร็งขึ้นทันที

ฤทธิ์ณรงค์แทบคลั่งเมื่อเห็นแม่ถูกกระทำ อลันตัดสายไป ฤทธิ์ณรงค์โกรธจนตัวสั่น

“กูจะฆ่ามึง! กูจะฆ่ามึง กูสาบานว่ากูจะฆ่ามึงให้ได้ ไอ้อลัน”

อลันมองอ่อนศรีที่ร่างกายเกร็ง “เป็นไงบ้างล่ะ ตอนนี้เชื้อโรคคงกระจายไปตามจุดต่างๆแล้ว คุณจะรู้สึกแข็งเกร็งเหมือนคนเป็นอัมพาต แต่ประสาทสัมผัสทุกอย่างจะยังคงเป็นปกติดี อีกไม่นานหรอกมันก็จะค่อยๆเสียไป จนไม่มีอะไรเหลือ”

อ่อนศรีพยายามจะพูด อลันยกมือห้าม

“อ๊ะๆไม่จำเป็นต้องพูด ถ้าอยากได้อะไรก็แค่กะพริบตา เพราะตาเป็นอวัยวะอย่างเดียวของคุณ ที่ยังทำงานได้

เป็นปกติ...บอกตรงๆผมชอบจริงๆเลยเวลาที่คุณเป็นแบบนี้ ไม่พูดไม่บ่น แถมยังเชื่อฟัง รู้งี้ทำแบบนี้ไปตั้งนานแล้ว”

ooooooo

ปื๊ดทำอาหารให้ทุกคนกิน แต่ไม่มีใครกินลง ทุกคนหน้าเครียดไปตามกัน และแล้วใหญ่ก็โทร.เข้ามารายงานว่าเจอที่ซ่อนของอลันแล้ว เขาจัดคนคุ้มกันไว้เพียบ ดอนจึงให้ใหญ่กลับมาวางแผนกัน เราคงต้องใช้กำลังเสริม ดอน

วดีและมิเชลพากันออกไป ปื๊ดผิดหวังที่ไม่มีใครกินอาหารฝีมือตน เนตรดาวปลอบใจว่าปื๊ดทำดีที่สุดแล้ว เสร็จงานนี้ทุกคนจะกลับมากินอาหารของเขา ตนดีใจที่ได้รู้จักปื๊ด แล้วเธอก็พูดขึ้นอีกว่า

“ที่จริงคนเราไม่เห็นต้องมีอะไรมากมายเลย ขอแค่มีบ้านเล็กๆกับคนที่เรารัก เท่านั้นก็พอแล้ว จริงไหมปื๊ด”

“จริงครับคุณดาว หลวงตาสอนปื๊ดมาตลอดเลย ว่าความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่สิ่งของ เงินทอง ชื่อเสียงหรืออำนาจ แต่อยู่ที่ใจของเราเอง ว่าจะรู้จักพอและพอใจกับสิ่งที่เรามีหรือเปล่า”

“ปื๊ดโชคดีจังเลยที่ได้หลวงตาคอยสอน ไม่เหมือนกับฉัน ที่โตมามีแต่คนเอาใจ ใช้เงินแล้วก็ข้าวของต่างๆ

เพื่อความสุขของตัวเอง โดยไม่เคยรู้จักกับความสุขที่แท้จริง”

“ยังไม่สายเกินไปหรอกครับคุณดาว”

เนตรดาวเห็นด้วย แต่ตอนนี้ตนเป็นห่วงแม่มาก ปื๊ดพูดปลอบใจให้คลายกังวล

ส่วนดอน วดี และมิเชลมาที่กองบัญชาการลับ เอาข้อมูลที่ได้จากใหญ่มาให้วิชาเพื่อจัดกำลังเสริม

ooooooo

เช้าวันใหม่ฤทธิ์ณรงค์เครียดที่ยังควานหาตัวสรเดชไม่ได้ ไม่ทันไรสรเดชเดินเข้ามา บอกตนมานี่แล้ว มาตกลงร่วมมือกันช่วยแม่ ฤทธิ์ณรงค์ครุ่นคิดสักครู่ก็ยอมฟังแผนการของเขา

สายวันนั้นฤทธิ์ณรงค์มาที่ท่าจอดเรือของอลัน ตะโกนบอกเขาว่าตนมาพร้อมคนที่ต้องการให้ตนฆ่า ลูกน้องอลันเดินดาหน้าออกมา ย้งกับต่อกระชากตัวสรเดชออกจากรถ สรเดชโวยวายว่าฤทธิ์ณรงค์หักหลัง

“หักหลังอะไร คนอย่างแกอย่างฉัน มันเคยมีสัจจะกันด้วยหรือไงวะ”

อลันแหวกลูกน้องมาด้านหน้าหัวเราะสะใจ “นี่แสดงว่าวิธีกระตุ้นของฉันได้ผลน่ะสิ ถึงได้ไปลากคอมันมาได้เร็วแบบนี้”

“ใช่ ฉันเอาตัวมันมาที่นี่ เพื่อให้แกได้ดูสมใจ ว่าฉันเป็นคนฆ่ามันด้วยมือของฉันจริงๆ แต่ก่อนอื่นฉีดยาแก้พิษให้แม่ฉัน แล้วปล่อยแม่ฉันออกมาได้แล้ว”

“แต่ตามข้อตกลง แกต้องฆ่าสรเดชก่อนไม่ใช่เหรอ”

ฤทธิ์ณรงค์ยอมหันไปยิงเข้ากลางหน้าอกสรเดชทันที อลันตะลึงในความใจเด็ดของลูกชายเพื่อน ปรบมือชื่นชม ฤทธิ์ณรงค์ทวงสัญญาให้ปล่อยอ่อนศรีและฉีดยาแก้พิษด้วย

อลันหัวเราะหยัน ด่าว่าไอ้โง่! แล้วยกปืนเล็งใส่... เก๋า ย้ง และต่อขยับจะช่วยนาย แต่โดนลูกน้องอลันจับไว้

“ฉันไม่ฆ่าแกวันนี้ สักวันแกก็ต้องฆ่าฉัน” อลันดักคอ ทำให้ฤทธิ์ณรงค์เข่นเขี้ยว

“ที่แท้แกก็หลอกยืมมือฉันฆ่าสรเดช”

“ถูกต้อง ดูเหมือนแกชักจะฉลาดขึ้นมาบ้างแล้วนะฤทธิ์ณรงค์ เสียดายเวลาที่แกจะได้ทำอะไรฉลาดๆ มันไม่เหลืออีกต่อไปแล้ว”

จังหวะนั้นเองสรเดชลุกขึ้นมาจ่อปืนที่หัวอลันและเยาะว่า ใครกันแน่ที่ไม่ฉลาด อลันหน้าเสียที่โดนรุ่นลูกรวมหัวกันต้ม ฤทธิ์ณรงค์ถากถางไม่เคยมีสัจจะในคนแบบพวกเรา พูดจบทหารรับจ้างก็เข้ามายิงคน ของอลันตายเรียบ อลันทำใจดีสู้เสือท้าว่าพวกเขาไม่กล้าทำอะไรตน เพราะแม่พวกเขาจะไม่ได้ยาแก้พิษ สรเดชหัวเราะร่า

“คิดอย่างนั้นเหรอ แต่ฉันว่าแกเองนั่นแหละที่จะเป็นคนเอายาแก้พิษออกมาให้พวกฉัน”

“พูดบ้าๆ ใครจะไปทำแบบนั้น”

ลิลลี่โผล่เข้ามา เอาเข็มฉีดยาปักที่แขนอลันและฉีดเลือดเข้าไป อลันตกใจโวยวาย สรเดชบอกเอาบุญว่า ระหว่างที่เล่นละครกันอยู่นี่ ลิลลี่ขึ้นไปเก็บเลือดอ่อนศรีเอามาฉีดเข้าร่างเขาเพราะในตัวเธอมีเชื้อโรคอยู่แล้ว อลันหน้าซีด รู้สึกตัวชาเริ่มเกร็งอย่างช้าๆ พอจะมีแรงวิ่งลงเรือไปเอายาถอนพิษที่ซ่อนไว้ สองหนุ่มตามลงไป พอเห็นสภาพแม่ก็ใจเสีย บอกให้แม่รออีกแป๊บเดียว

อลันเปิดช่องลับหยิบเข็มฉีดยาแก้พิษออกมากำลังจะฉีดเข้าตัว สรเดชเข้าแย่งจากมือ

“อย่าหวังเลยว่าแกจะได้ยาแก้พิษ แกต้องตาย อย่างทุกข์ทรมานอยู่ในนี้แหละ”

สรเดชผลักอลันล้มลงแล้วรีบเอายามาฉีดให้อ่อนศรี เมื่อเธอได้รับยาก็สีหน้าดีขึ้น ฤทธิ์ณรงค์ประคองแม่ให้ลุก สรเดชเข้าช่วยประคองพากลับ...พอขึ้นจากเรือ ทุกคนต้องชะงักเมื่อสามนักฆ่าเข้ามาขวางหน้า เก๋า ย้งและต่อกลัวลาน ฤทธิ์ณรงค์สั่งทหารรับจ้างให้จัดการ เพียงชั่วครู่ ทหารรับจ้างถูกฆ่าตายเรียบ ลิลลี่จึงบอกสรเดชให้พาอ่อนศรีหนีไปก่อน เขาลังเลเป็นห่วงเธอ

“รีบไปสิคะ...ลิลลี่รักนายน้อยนะ”

“ฉันรู้...” สรเดชรับคำแล้วพาทุกคนกลับลงเรือ แต่อดหันมองลิลลี่อย่างห่วงๆไม่ได้

สามนักฆ่ารุมลิลลี่ เธอไม่อาจสู้ได้ โดนอาวุธตรีคู่เสียบเข้าหลายแผล และไม่นานเธอก็ล้มลงสิ้นใจ สรเดชตกใจร้องเรียกเสียงหลง อ่อนศรีดึงเขาให้รีบหนี เก๋าทำหน้าที่ขับเรือออกไป

ooooooo

มิเชลเห็นศพลิลลี่ก็บ่นเสียดายไม่ได้ฆ่าด้วยมือตัวเอง วดีเตือนให้เลิกจองเวร...วิชากับทีมคอมมานโดมาถึง เห็นมีศพตายเกลื่อนก็มองอย่างผิดหวังที่มาช้าเกินไป ดอนบอกยังไม่ช้า

เรือสปีดโบ๊ตแล่นไปบนท้องน้ำ อ่อนศรีมองลูกจริงและลูกเลี้ยงก่อนจะเปรยว่า “กำจัดอลันไปได้อีกคน ตอนนี้ก็เหลือแต่พวกเรา เพราะฉะนั้นคงไม่จำเป็นต้องต่อสู้กันอีกต่อไป จับมือกันซะสิ สรเดช ฤทธิ์ณรงค์ จากนี้ไปแก๊งมังกรทะเลจะต้องอยู่ใต้อำนาจของเรา”

ฤทธิ์ณรงค์เป็นฝ่ายยื่นมือไปหาสรเดช ทั้งสองจับมือกัน ทันใดนั้นเอง ต่อเห็นสามนักฆ่าขี่เจ็ตสกีตามมาสามลำ สรเดชเลือดขึ้นหน้าชักปืนออกมายิงใส่ แต่พวกมันหลบได้ ต่อเร่งเก๋าให้ขับเรือเร็วขึ้น...ย้งถือปืนอาร์พีจีขึ้นมาจากท้องเรือ อวดทุกคนว่า

“ดูนี่ ว่าฉันเจออะไร ที่ใต้ท้องเรือยังมีอีกนะ อลันมันตุนอาวุธไว้เพียบเลย อย่างกับจะทำสงครามแน่ะ”

พอย้งยิงจรวดอาร์พีจีพุ่งออกไป เสียงตูมดังสนั่น น้ำแตกกระจาย ฤทธิ์ณรงค์กับสรเดชมองว่าพวกนักฆ่าตายหมดหรือไม่ สักพักก็เห็นเหลือเจ็ตสกีสองลำ โดยเมดูซ่าเปลี่ยนมาซ้อนท้ายมูซาชิ แล้วลุกยืนกราดกระสุน ปืนกลใส่ พวกคนบนเรือพากันหลบ ฤทธิ์ณรงค์โกรธยกปืนอาร์พีจีขึ้นมาจะยิงใส่อีกครั้ง แต่พวกนักฆ่ากระโดดขึ้นเรือมาได้เสียก่อน

มูซาชิชักดาบขึ้นจะฟันฤทธิ์ณรงค์ เขาถอยกรูดหนี ไม่คาดคิดว่าวดีจะโผล่มาช่วย เธอใช้ดาบไทยเข้าสู้กับดาบซามูไรของมูซาชิ...ด้านท้ายเรือ สรเดชปะทะกับบิ๊กฟิช เขาพยายามยิงใส่แต่พลาด จึงโดนบิ๊กฟิชจับทุ่มลงไปจนน่วมลุกไม่ขึ้น ดอนโผล่เข้ามาขวางพร้อมปืนยิงฉมวกในมือ เขายิงฉมวกใส่ร่างบิ๊กฟิช ฉมวกทะลุร่างและดันร่างเขาไปปักติดผนังเรือ

“ได้ข่าวว่าแกชื่อบิ๊กฟิช งั้นปลาต้องคู่กับฉมวก จริงไหมล่ะ” พูดจบก็เดินมาหาสรเดช ยื่นมือจะช่วยฉุด เขากลับปัดมือบอกไม่ได้ขอร้องให้ช่วย

ระหว่างนั้นบิ๊กฟิชพยายามขยับตัว พอเห็นว่าฉมวกปักผนัง ก็หักด้ามข้างหลังออกหน้าตาเฉย ดอนกับสรเดชทึ่งว่านี่มันตัวอะไรกันแน่ แล้วดอนก็พูดกับสรเดช

“โทษทีที่เมื่อกี้ดันเข้ามายุ่ง ทีนี้จะเอายังไงก็ตามสบายเลย” ดอนขยับออกห่าง

บิ๊กฟิชพุ่งเข้าต่อยสรเดชโดยไม่ทันตั้งตัว เขากระเด็นไปนอนร้องโอดโอย ดอนมองแล้วว่าท่าทางจะชอบแบบนี้ บิ๊กฟิชย่างก้าวเข้ามาบีบคอสรเดชยกตัวขึ้น เขาร้องขอให้ดอนช่วย ดอนจึงแกล้งให้พูดดังๆก่อนจะเข้าช่วย ด้วยการเข้าไปจับฉมวกที่คาร่างนักฆ่าล่ำบึ้ก แล้วกระชากออกอย่างแรง คราวนี้บิ๊กฟิชเจ็บปวดถึงกับร้องอ๊าก...ปล่อยสรเดชร่วงลงไป

บิ๊กฟิชโกรธหันมาเล่นงานดอนแทน ในขณะที่สรเดชตะเกียกตะกายหนีเข้าไปในห้องกัปตัน สั่งเก๋าเอาเรือเข้าฝั่ง ไม่ทันไร ต่อก็ร้องขึ้นว่า มีคนขึ้นเรือมาอีกแล้ว ทุกคนหันมอง เป็นเมดูซ่ายิ้มร่าพร้อมอาวุธตรีคู่ในมือ ทันใดมิเชลก้าวเข้ามาท้านักฆ่าสาวให้เจอกันอีกสักตั้ง

ooooooo

 เมื่อบิ๊กฟิชบาดเจ็บทำให้ดอนล้มเขาลงได้แต่ไม่ถึงตาย ดอนใช้โซ่เส้นใหญ่มัดร่างเขาไว้...ด้านมิเชลใช้มีดคู่สู้กับตรีคู่ของเมดูซ่าอย่างดุเดือด ยากที่ใครล้มใครลงได้ และแล้วมิเชลก็พลาดท่า มีดในมือร่วงหล่นต้องสู้มือเปล่า สรเดชเก็บมีดของมิเชลขึ้นมาร้องลั่น

“นางตัวแสบ ตายซะเถอะแก” ว่าแล้วก็ปามีดควงสว่านไปยังสองสาว

มิเชลปรายตามองแล้วหลบอย่างเฉียดฉิว มีดผ่านหน้าไปปักเข้าที่หน้าผากเมดูซ่าอย่างจัง เธอล้มลงแน่นิ่งทันที

สรเดชไม่รอช้า ใช้มีดอีกเล่มปาใส่มิเชล เธอหลบแล้วซัดหน้าเขากลับอย่างรวดเร็ว ดอนเข้ามาล็อกร่างสรเดชไว้แล้วใส่กุญแจมือทันที สรเดชขู่อาฆาตอย่าให้หลุดไปได้

อ่อนศรีเดินเข้ามาขอร้องดอน “แทนที่เธอสองคนจะสู้กันเอง ทำไมถึงไม่หันมาร่วมมือกัน สร้างความยิ่งใหญ่ล่ะ”

“นั่นเป็นเป้าหมายของพวกคุณ แต่ไม่ใช่ของผม ตอนนี้เวลาของพวกคุณหมดแล้ว ทุกคนถูกจับแล้ว”

“คิดหรือว่าฉันจะยอมโดนจับง่ายๆ” อ่อนศรีหยิบปืนที่ซ่อนขึ้นมาเล็งไปที่หัวดอน

“คุณคิดจะทำอะไร ฆ่าผมเหมือนที่ฆ่าแม่ของผมกับสรเดชอย่างนั้นเหรอ”

สรเดชได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจ ถามอ่อนศรีว่าจริงหรือ อ่อนศรีนิ่ง สรเดชขอให้พูดออกมา

“ใช่ ฉันเป็นคนฆ่าแม่ของพวกแกเอง เพราะแม่ของพวกแกมันดันรู้ความลับของฉัน ฉันถึงเก็บมันไว้ไม่ได้ไง”

“แม่...” สรเดชรู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด

“ฉันตั้งใจจะฆ่าแกสองคนตั้งแต่ตอนนั้นซะด้วย เสียดายที่คนหนึ่งในนั้นดันหายตัวไป”

“แล้วแม่ทำไมถึงไม่ฆ่าผมซะเลย เอาผมกลับมาทำไม”

“ก็เพราะฉันหวังน่ะสิ ว่าสักวันเมื่อพวกแกโตขึ้นและได้พบกันอีกครั้ง พวกแกจะได้ฆ่ากันเองไง รู้ไหม ฉันเกือบทำสำเร็จอยู่แล้ว แต่พวกแกมันดันใช้ไม่ได้”

สรเดชเรียกแม่ อ่อนศรีตวาดให้เลิกเรียกเพราะตนไม่ใช่แม่ ชายหนุ่มเสียใจจนพูดไม่ออก ดอนขอร้องให้อ่อนศรีวางปืนเพราะถึงอย่างไรเธอก็หนีไม่ได้ เธอกลับเยาะว่า

“ใครว่าไม่ได้” ว่าแล้วก็หันปากกระบอกปืนเข้าหาตัวเองแล้วลั่นไกเปรี้ยง!

สรเดชตกใจร้องเรียกแม่ดังลั่น ดอนกับมิเชลเข้าดูศพอ่อนศรี ส่ายหน้ากับการตัดสินใจของเธอ ระหว่างนั้นบิ๊กฟิชฟื้นขึ้นมา พอรู้ว่าตัวเองถูกมัดก็กระชากโซ่ขาดอย่างง่ายดาย

ooooooo

ดอนกับมิเชลมัดเก๋า ย้ง และต่อไว้ไม่ห่างจากสรเดช ดอนเป็นห่วงวดีตามขึ้นไปดูบนดาดฟ้าเรือ บิ๊กฟิชตามไม่ลดละ วดีกำลังสู้กับมูซาชิ ท่าทางเธออ่อนแรงลง ดาบที่ใช้สู้โดนมูซาชิฟันด้วยดาบซามูไรหักสองท่อน แต่เธอยังใช้เป็นอาวุธสู้ต่อ ส่วนดอนเข้าไปช่วยวดี

บิ๊กฟิชตามขึ้นมา มิเชลร้องบอกให้ดอนกับวดีหลบ ในมือเธอมีปืนอาร์พีจี เธอยิงอัดร่างบิ๊กฟิชสไลด์ไปชนดาบในมือมูซาชิเสียบกะซวก แล้วดันร่างมูซาชิจนหลุดออกจากเรือ จรวดระเบิดตูมฉีกร่างสองนักฆ่าสิ้นชื่อในพริบตา!

ฤทธิ์ณรงค์คลานออกมาหาทางหนี วดีเห็นร้องบอกว่าเขาถูกจับแล้ว ชายหนุ่มพยายามพูดคำหวาน ว่ายังรักเธอ ขอให้เธอกลับมาเคียงข้าง วดีบอกทุกอย่างจบแล้ว

“เพราะไอ้ดอนใช่ไหม...ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเลือกมัน ไอ้เด็กวัดจนๆ แทนที่จะเป็นผม นักธุรกิจอนาคตไกล ที่อีกนิดเดียวก็จะเป็นหัวหน้าแก๊งมังกรทะเล ซึ่งควบคุมธุรกิจผิดกฎหมายทั่วโลก”

ฤทธิ์ณรงค์ยังไม่สำนึก วดีจึงย้ำเตือนสติ

“นั่นไม่ใช่เหตุผลหรอกค่ะ คนเราไม่ได้วัดกันที่เงินหรืออำนาจ แต่เราวัดกันที่ความเป็นคนของเขาต่างหาก”

วดีหยิบกุญแจมือขึ้นมา ฤทธิ์ณรงค์ไม่ยอมให้จับ กระโดดลงทะเล แล้วสักพักก็เห็นเขาขี่เจ็ตสกีพุ่งออกไป ดอนจะตามแต่วดีปรามบอกให้เป็นหน้าที่ตน ว่าแล้วเธอขี่เจ็ตสกีตาม ฤทธิ์ณรงค์หันมาเห็นจึงยิงปืนใส่ วดีหักหลบจนพลัดตกน้ำ

ฤทธิ์ณรงค์วนดูให้แน่ใจว่าเธอถูกยิงหรือไม่ ทันใดวดีโผล่ขึ้นมาดึงเขาลงไปสู้กันในน้ำ ชกเข้าที่หน้าหลายหมัดจนเขาแน่นิ่งแล้วลากตัวขึ้นฝั่งโดยมีดอนเข้ามารับ

“ท่าทางคุณจะปรับความเข้าใจกับฤทธิ์ณรงค์เรียบร้อยแล้วนะ”

“เคลียร์สนิทร้อยเปอร์เซ็นต์เลยค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็คงจบสิ้นภารกิจของพวกเราแล้วสินะ”

“ใช่ จากนี้ไปจะไม่มีสมิงจ้าวท่าอีกแล้วค่ะ”

วิชาเดินเข้ามาท้วงว่าทำไมถึงรีบทิ้งกันไป แล้วชมว่าทั้งสองทำงานเข้าขากันดีมาก ดอนคิดว่าอยากกลับไปทำงานนั่งโต๊ะสบายๆบ้าง วดีถอนใจ ก่อนบ่นว่า

“ฉันก็เหมือนกัน รู้ไหมคะ ถึงฉันจะพลาดการแต่งงานคราวก่อน แต่ฉันก็ยังฝันที่จะได้เป็นเจ้าสาวและมีครอบครัวที่มีความสุขอยู่นะ”

“ท่าทางฝันนี้คงอยู่ไม่ไกลหรอก จริงไหมดอน” วิชากระเซ้า

“ชงมาขนาดนี้จะให้ตอบอย่างอื่นได้ยังไงล่ะครับ จริงสิครับ จริงพันเปอร์เซ็นต์ หมื่นเปอร์เซ็นต์เลยด้วย”

วดีค้อนขวับหาว่าเขาเว่อร์ วิชาให้ทั้งสองคุยกัน เขาจัดการพาตัวฤทธิ์ณรงค์ออกไป

ดอนกับวดีหันมาสบตากัน เกี่ยงกันให้ใครพูดก่อน สุดท้ายวดีต้องยอมเป็นคนเริ่ม

“ถ้าอย่างนั้นฉันเริ่มเลยนะ...คุณดอนคะ ไม่ว่าจากนี้ไปอะไรจะเกิดขึ้นก็ตาม ฉันดีใจนะคะที่ได้มาทำงานนี้ ได้มาเป็นสมิง และได้พบกับจ้าวท่า ซึ่งก็คือคุณ ทั้งชีวิตฉันคงไม่มีวันลืมว่าวันที่ผ่านมาเราได้ทำอะไรร่วมกันบ้าง ฉันจะจดจำคุณตลอดไป...ตาคุณแล้วค่ะ”

วดีสบตาดอนด้วยความรัก

“สิ่งที่ผมจะพูด...ก็เหมือนคุณเด๊ะเลยล่ะ เรานี่ใจตรงกันสุดๆเลยนะครับ”

“ไม่เอาอ่ะ อย่าขี้โกงสิคุณ”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะไม่พูดที่ซ้ำกับคุณก็ได้ ผมรักคุณ และจะรักตลอดไป ไม่ว่าคุณจะเป็นสมิงหรือว่าเป็นวดีก็ตาม”

“วดีก็รักคุณ และจะรักตลอดไปเช่นกันค่ะ”

วดียิ้มกว้าง สวมกอดดอนอย่างซาบซึ้งใจ

ooooooo

อลันนั่งตัวแข็งทื่ออยู่ในห้องขังที่กองบัญชาการลับ มิเชลเข้ามาพร้อมเข็มฉีดยาแก้พิษ และฉีดให้แก่เขา อลันค่อยๆหายจากอาการของพิษ วิชายืนมองแล้วเปรยว่า

“หวังว่าคราวนี้เขาคงจะหมดพิษสงเสียทีนะ”

“มันก็ไม่แน่หรอกค่ะ คนพรรค์นี้ คุกทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอก”

พออลันมีแรงก็อ้อนวอนขอให้ปล่อย เสนอทรัพย์สินเงินทองให้ วิชาเคืองบอกเขาว่าเงินซื้ออะไรไม่ได้ทุกอย่าง เขาควรจะรอรับโทษ อลันแค้นใจเข่นเขี้ยวจะทำให้วิชาหมดสิ้นทุกอย่าง

ข่าวการล้างบางแก๊งมังกรทะเลปรากฏบนจอโทรทัศน์ เนตรดาวเห็นภาพสรเดชถูกจับก็เศร้าใจ ดอนกับวดีกลับมา เธอซักถาม ดอนค่อยๆเล่าว่าสรเดชยอมให้จับแต่อ่อนศรีฆ่าตัวตาย เนตรดาวตกใจ ขอให้ดอนพาไปพบสรเดช

ท่าทางสรเดชจะสำนึกได้เมื่อเห็นอ่อนศรีฆ่าตัวตายต่อหน้า พอได้เจอเนตรดาวก็ฝากฝังให้เธออยู่กับดอน และเรียกดอนว่าพี่อย่างเต็มปาก

“ที่ผ่านมาฉันทำผิดกับพี่ไว้มาก ยกโทษให้ฉันด้วยนะ”

“อืม...อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ หลวงตาเคยบอกไว้ ไม่ว่าอดีตของเราจะเป็นอย่างไร ขอให้อยู่กับปัจจุบันเสมอ เรากลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ แต่เราทำปัจจุบันให้ดีได้”

เมื่อทุกอย่างลงตัว วิชาก็ขอบคุณดอนกับวดี และหวังว่าทั้งสองจะกลับมาทำงานร่วมกันอีก แต่ทั้งสองขอคิดดูก่อนเพราะอยากใช้ชีวิตสบายๆ ท่องเที่ยวไปเรื่อยๆบ้าง

จากนั้นวดีซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ดอนไปจอดริมทะเล ทั้งสองเดินกุมมือคุยกันถึงชีวิตที่ผ่านมา แล้ววดีก็เปิดประเด็นขึ้นว่า จากนี้ไปเราต้องมีระยะห่างเพราะถึงเวลาที่ตนจะต้องกลับบ้าน ดอนหน้าเศร้าลงแต่ก็ยืนยันว่าจะรักเธอตลอดไป

พอทั้งสองเดินกลับมาที่รถ ดอนก็ตกใจหากุญแจรถไม่เจอ วดีคิดว่าอาจจะตกตรงที่เราหยุดคุยกัน

วดีเดินนำไป เห็นกุญแจตกอยู่ที่พื้นทรายก็รี่เข้าไปเก็บ แล้วพบว่ามีสายสร้อยเล็กๆร้อยติดอยู่กับกุญแจ จึงดึงขึ้นมาจากพื้นทราย ต้องแปลกใจที่มีกล่องเล็กๆ ติดมาด้วย เธอเปิดออกดูเห็นแหวนเพชรส่องประกาย แล้วดอนก็ยื่นหน้าเข้ามาขอแต่งงาน เธอเป็นปลื้มรับคำอย่างตื้นตัน

ooooooo

วันต่อมาเจ้าหน้าที่ตำรวจมาควบคุมตัวอลัน สรเดช ฤทธิ์ณรงค์ เก๋า ย้ง และต่อขึ้นรถไปทัณฑสถาน อลันจ้องหน้าวิชาด้วยสายตาเคียดแค้น

รถผู้ต้องหาแล่นกลาง ประกบหน้าหลังด้วยรถเจ้าหน้าที่อีกสองคัน ระหว่างทางเกิดการชิงตัวผู้ต้องหา ด้วยการวางระเบิดบนถนน เจ้าหน้าที่หักรถหลบเปลี่ยนเส้นทางแต่ก็หนีไม่พ้นถูกยิงตายหมด หัวหน้ามือปืนขึ้นมาบนรถ เขาเป็นพวกของเก๋า

เก๋า ย้ง และต่อพาฤทธิ์ณรงค์ไป อลันรีบขอให้พาตนไปด้วย และรับรองจะจ่ายให้ได้อยู่สบายกันไปทั้งชาติ เก๋ามองหยั่งเชิงก่อนจะยอม ฤทธิ์ณรงค์หันมาชวนสรเดช แต่เขากลับนั่งนิ่ง

ที่กองบัญชาการลับ ไทรายงานวิชาว่ามีแก๊งมือปืนมาช่วยพวกแก๊งมังกรทะเลไปได้ วิชารีบไปที่เกิดเหตุ พบสรเดชนั่งอยู่ในรถก็แปลกใจ เจ้าหน้าที่เข้าสำรวจและประสานตำรวจทางหลวงให้สกัดรถคนร้าย แต่ด้วยความเชี่ยวชาญ พวกเก๋าแยกย้ายกันหนีด้วยรถสามคันไปกันคนละทิศละทาง อลันนั่งรถมากับฤทธิ์ณรงค์

นั่งเงียบกันมาสักพัก ฤทธิ์ณรงค์ก็เอ่ยขึ้น

“อลัน แกอย่าคิดว่าฉันจะลืมสิ่งที่แกทำ ถ้าไม่ใช่เพราะแก เราคงไม่ต้องถูกจับแล้วแม่ของฉันก็คงไม่ต้องตาย”

“ได้ข่าวว่าแม่แกฆ่าตัวตายเองไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ต้องมาแก้ตัวเลย ที่จริงแกจะฆ่าทุกคนอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นฉัน สรเดชหรือว่าแม่ของฉัน เพื่อที่แกจะได้ขึ้นมาใหญ่คนเดียว เถียงสิว่าไม่จริง”

อลันยิ้มแหยๆ บอกทุกอย่างเป็นเกมอย่าคิดมาก ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เราน่าจะมาร่วมมือกันทำธุรกิจของเราให้ยิ่งใหญ่ ฤทธิ์ณรงค์ไม่อยากเชื่อใจอีก แต่ไม่มีทางเลือกอื่น

ooooooo

มิเชลหันมาเปิดร้านดอกไม้ ดอนแวะมาอุดหนุนแล้วพูดเป็นนัยๆว่าจะให้เธอไปจัดดอกไม้ในงานใหญ่แต่ไม่บอกว่างานอะไร ไม่ทันไรทั้งสองเห็นข่าวการชิงตัวแก๊งมังกรทะเลก็ตกใจ มองหน้ากันโดยไม่ต้องพูดอะไร

วันนี้เป็นวันรับปริญญาของปื๊ด ดอนนำดอกไม้มาแสดงความยินดีโดยเก็บเรื่องร้อนใจไว้ก่อน

เนตรดาว วดี และกลุ่มเพื่อนนักศึกษาร่วมกันถ่ายรูปอย่างสนุกสนาน เนตรดาวเห็นสีหน้าดอนก็สงสัยแอบถามวดีว่าพี่เขาเป็นอะไร วดีจึงบอกเรื่องที่เกิดขึ้นว่าไม่อยากให้ปื๊ดหมดสนุก...

พอเสร็จพิธีรับปริญญา ดอนเป็นเจ้ามือพาทุกคนมาเลี้ยง แต่ตัวเขากลับทานอะไรไม่ลง เนตรดาวจึงเฉลยกับปื๊ดว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ปื๊ดเข้าใจแล้วบอกให้ดอนกับวดีกลับไปทำงาน

“คงไม่ล่ะ พี่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่กลับไปลุยต่อ พี่อยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะที”

“คุณดอนคะ ถ้าคุณไม่สบายใจ เราขยับงานแต่งงาน ออกไปก่อนก็ได้นะคะ”

เนตรดาวกับปื๊ดได้ยินวดีพูดก็หน้าเปลี่ยนสี รีบถามทำไมมีข่าวดีถึงไม่บอกกันบ้าง แล้วเนตรดาวก็เสนอคอนเซปต์ในงาน เป็นคอนเซปต์สายลับ ทุกคนจะแต่งตัววางมาดเป็นสายลับทุกคน แต่พอเห็นหน้าดอนกับวดี เครียดๆไม่สนุกด้วย ก็ชะงักเริ่มเป็นกังวลขึ้นมาบ้าง

ooooooo

และแล้ววันสำคัญของดอนกับวดีก็มาถึง ดอนอยู่ในชุดทักซิโด้หล่อเนี้ยบ ใบหน้าแฝงความตื่นเต้นกังวล วดีแต่งตัวอยู่อีกห้องโดยมีเนตรดาวช่วยแต่งตัวให้

ปื๊ดลงมือวาดภาพบ่าวสาวในหลายอิริยาบถ ตกแต่งในงาน มิเชลรับหน้าที่จัดดอกไม้ทั่วงาน แม้แต่ใหญ่ กิม และเล้งก็ลงทุนแต่งสูทเดินเข้างานด้วยท่าทางขัดเขิน

วิชากับทีมมาร่วมงาน ทุกคนอยากเห็นเจ้าบ่าวเจ้าสาวว่าจะสวยหล่อขนาดไหน เพราะเห็นแต่แบบบทบู๊

พอถึงเวลาที่บ่าวสาวปรากฏตัว วิชาก็ร้องว้าว! ดอนกับวดีจูงมือกันขึ้นเวที

“ขอบคุณนะครับที่มาร่วมงานแต่งงานเล็กๆของพวกเรา พิธีอย่างเป็นทางการได้จัดแล้วตั้งแต่เมื่อเช้า ตอนนี้เราสองคนเป็นสามีภรรยากันแล้วครับ”

บรรดาแขกเฮลั่นกับคำพูดของดอน

“ค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าจะมีวันนี้ ทุกอย่างเริ่มต้นจากภารกิจที่เราต้องตามหากันและกัน แล้วในที่สุดเราก็ได้เจอกัน ไม่แต่ในภารกิจเท่านั้น แต่ในชีวิตคู่ของเราด้วย”

“เราเรียกสิ่งนี้ว่าความรัก”

“ใช่ค่ะ...ความรัก”

แขกในงานฟังอย่างซาบซึ้ง ทันใดเสียงฤทธิ์ณรงค์ดังขึ้น

“พอได้แล้ว พวกแกคงมีความสุขกันมากสินะ”

ดอนถามเขาว่าต้องการอะไร

“ต้องการมาแสดงความยินดียังไงล่ะวะ...ยิงพวกมัน!”

สิ้นคำสั่ง เก๋า ย้ง ต่อ และบรรดามือปืนก็กราดกระสุนใส่ทุกคนในงาน รวมทั้งวิชา เนตรดาว ปื๊ด มิเชลและพวกใหญ่ล้มลง ดอนกับวดียืนตะลึง ฤทธิ์ณรงค์หัวเราะร่ากับของขวัญชุดใหญ่ที่มอบให้ ก่อนจะหันมาทางทั้งสองคน ดอนรีบปราม

“เดี๋ยวสิ ก่อนที่พวกแกจะยิง ขอฉันพูดบ้าง แกมาร่วมงานนี้โดยไม่ได้รับบัตรเชิญ เพราะฉะนั้นฉันเลยมั่นใจว่ามีอย่างหนึ่งที่แกยังไม่รู้”

ฤทธิ์ณรงค์งงว่าอะไร ดอนขอให้คนที่คิดคอนเซปต์ช่วยตอบ เนตรดาวจึงลุกขึ้นมาบอกว่าคอนเซปต์ของงานคือสายลับ ฉะนั้นทุกคนจึงสวมเสื้อเกราะเพราะเป็นสายลับ

วิชากับทุกๆคนพากันลุกขึ้นยืน วิชาสั่งเจ้าหน้าที่จับทุกคน ฤทธิ์ณรงค์หน้าเสียหันหลังวิ่งหนี วดีขอดอนว่าตนจะไปจับเขาเอง ว่าแล้วก็วิ่งตามออกไป

วดีขอร้องให้ฤทธิ์ณรงค์มอบตัว แต่เขาไม่ยอม ถ้าต้องการจับก็ต้องยิงเขา ถ้าเธอไม่ยิง เขาจะเป็นคนยิงเธอเอง

ฤทธิ์ณรงค์เริ่มนับหนึ่งถึงสาม ทันใดเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด วดีสะดุ้งเฮือก แต่คนที่ล้มลงคือฤทธิ์ณรงค์ วดีตกใจถลาเข้าประคองเขา อลันก้าวเข้ามาพร้อมปืนในมือ

“ที่จริงเธอน่าจะขอบคุณฉันนะ ที่ช่วยสงเคราะห์ให้เรื่องระหว่างเธอกับมันจบๆไปซะที”

ฤทธิ์ณรงค์กัดฟันพูดกับวดี “ทำไมคุณถึงไม่ยิงล่ะ ผมอยากตายด้วยมือของคุณมากกว่า...วดี ทุกอย่างที่ผ่านมาคือความผิดพลาดที่ผมไม่มีทางเลือก แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมยังรักคุณเสมอ”

มือฤทธิ์ณรงค์คลายออกเห็นแม็กกาซีนปืนอยู่ในมือ วดีน้ำตาร่วงไม่คาดคิด

“ฤทธิ์! ทำไม ทำไมถึงได้ถอดแม็กกาซีนออกมา”

“ก็เพราะ...ผมไม่เคย...ไม่เคยคิดที่จะฆ่าคุณเลยนะ” พูดจบฤทธิ์ณรงค์ก็ขาดใจตาย

วดีร้องไห้โฮโอบกอดเขา คิดถึงอดีตที่ผ่านๆมา ดอนตามมาเห็นก็ด่าว่าอลันเลวมากที่หักหลังพวกตัวเอง อลันไม่ยี่หระยกปืนขึ้นยิงดอนล้มลง วดีตกใจมาก

ไม่ทันไรอลันก็หันมายิงวดี แต่พอจะเดินไป ดอนก็ลุกขึ้นมาถามว่าจะรีบไปไหน อลันหันกลับมาถึงกับตกตะลึง

“สงสัยแกคงไม่ได้รับบัตรเชิญ เลยไม่รู้คอนเซปต์ของงานนี้...คอนเซปต์สายลับ จำไว้ ถ้าจะให้ชัวร์ ทีหลังต้องยิงที่หัว”

ดอนจะเข้าจับกุมอลัน แต่อลันยังไม่สิ้นฤทธิ์ เขาชักมีดออกมาจะแทงคอดอน สายลับหนุ่มหลบทัน แต่ก็มีเสียงปืนดังขึ้นสองนัด อลันล้มลงด้วยน้ำมือวดี

วิชาให้ลูกน้องจับตัวเก๋า ย้ง ต่อ และลูกน้องไปหมด แล้วเข้ามาขอโทษดอนกับวดีที่ใช้งานแต่งงานของทั้งสองปิดคดี สองบ่าวสาวยินดีถ้าเป็นจุดสิ้นสุดของคนร้ายเสียที...

แม้ชีวิตครอบครัวจะดำเนินไป แต่ความเป็นสมิงจ้าวท่าก็ไม่อาจยุติลงได้ เมื่อมีคนร้ายแอบเข้าไปค้นหาสูตรเคมีลับในโกดังร้าง สมิงจ้าวท่าก็ออกปฏิบัติการปราบจนสิ้นซาก

ooooooo

–อวสาน—


ละครสมิงจ้าวท่า ตอนที่ 15(ตอนจบ) อ่านสมิงจ้าวท่า ติดตามสมิงจ้าวท่า ดูรูปภาพนักแสดงในเรื่อง นำแสดงโดย กิตตน์ก้อง ขำกฤษ,ฮาน่า ลีวิส 5 ส.ค. 2561 08:55 2018-08-08T01:44:11+00:00 ไทยรัฐ

นิยายอื่นๆที่น่าสนใจ

บันเทิงไทยรัฐ