ทรายสีเพลิง
ตอนที่ 10
อัลบั้ม: นิยายเรื่อง "ทรายสีเพลิง"
ดวงตาวางสายไปนานแล้ว แต่ทรายยังนั่งเหม่อมองภาพจิ๊กซอว์ในห้องบุรี ยิ้มบางๆเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน ตอนเจอเขาเป็นครั้งแรก นักออกแบบสาวยังจำได้ดีถึงความรู้สึกดีๆที่เขามีให้ และดีใจมาก
เมื่อได้ทราบว่าจนถึงวันนี้ เขาก็ไม่เคยลืมและคิดถึงเธอเสมอ
กว่าบุรีจะกลับบ้านสวน ทรายก็หลับคากองจิ๊กซอว์ไปแล้ว สุนทรีย์อาสาปลุกให้ แต่บุรีรั้งไว้และขอโทร.หาฌานก่อน แล้วก็ได้หน้านิ่วคิ้วขมวด เมื่อรู้ว่าเพื่อนรักนอนซม เพราะพิษไข้ที่คอนโด โดยมีลูกศรมาดูแลแทนทราย!
ฟากฌาน...ดูออกว่าลูกศรยังตกใจไม่หาย ก่อนจะพาไปส่งบ้าน เลยพาไปชมวิวสะพานริมน้ำเพื่อผ่อนคลาย ลูกศรชมวิวด้วยสีหน้าหวั่นๆ แม้จะอยากชื่นชมความสวยงามตามคำโฆษณาชวนเชื่อของเขา แต่ความกลัวน้ำฝังใจก็ทำให้อดตัวเกร็งไม่ได้ ฌานต้องปลอบเสียงอ่อน ทำให้ลูกศรคลายความกลัวได้บ้าง
“ศรไม่เคยมาที่นี่เลยค่ะ เคยเห็นแต่ในรูป อะไรที่ใกล้น้ำ แม่ไม่เคยให้ศรเข้าใกล้ น่ากลัวนะคะ”
“เป็นธรรมดา...เวลาเราอยู่ในที่สูง หรือได้อยู่ใกล้อะไรที่ใหญ่โตมากๆจนต้องแหงนหน้ามอง เราจะรู้สึกว่ามันน่ากลัว เวลาพี่เหนื่อยๆกับการต้องไขว่คว้าอะไรที่อยู่สูงมากๆ พี่จะมาอยู่ที่นี่ เพราะการได้มองสิ่งสูงใหญ่ มันทำให้เรารู้ว่าชีวิตของเราที่เคยคิดว่ายิ่งใหญ่และสำคัญเสียเต็มประดา ที่แท้ก็แค่ธุลีในจักรวาล”
ลูกศรนึกถึงบทสนทนาของเขากับพ่อเลี้ยงเมื่อบ่าย คิดว่าเขาคงหนักใจเรื่องงาน
“บางทีพี่ก็รู้สึกว่าทำไมชีวิตพี่ หวังอะไร ไม่เคยได้อย่างหวังง่ายๆ ไม่ว่าเรื่องงานหรือเรื่อง...ส่วนตัว”
ลูกศรเดาว่าเขาคงหมายถึงทราย แต่ไม่ทันพูดอะไร เขาก็โพล่งออกมาเสียก่อนด้วยน้ำเสียงปลงๆ
“บางที...พี่อาจจะหวังสูงมากเกินไป เลยต้องเจอบททดสอบเยอะ หรือคิดอีกที โชคชะตาคงส่งสัญญาณบางอย่างมาบอกให้เราเจียมตัว ว่าผงธุลีอย่างเรา ควรเอื้อมได้แค่ไหน”
ฌานไม่ยอมบอกตรงๆว่าเขาหมายถึงใครกันแน่ แต่ลูกศรก็มั่นใจว่าต้องเป็นทราย เพราะเคยได้ยินจากพี่สาวว่าเขาพยายามขอแต่งงานหลายครั้ง แต่ถูกปฏิเสธตลอด...น่าสงสารฌานเหลือเกินที่ต้องเจอความรักที่ไม่สมหวังเช่นนี้
เวลาเดียวกันที่บ้านสวน...ทรายรู้สึกตัว ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าบุรีกลับมาแล้ว เขาลอบถอนใจเบาๆ พยายามข่มใจอย่างหนัก ไม่แสดงสีหน้าอ่อนโยนให้เธอเห็น แต่ทรายก็เห็นจนได้ และใจเด็ดพอจะชวนเขาคุยเรื่องจิ๊กซอว์
“ชีวิตมันไม่เหมือนจิ๊กซอว์นะทราย จิ๊กซอว์...จะหยิบชิ้นไหนมาต่อผิดต่อถูกโดยไม่ต้องคิดก็ได้ เพราะถึงต่อผิด ก็มีโอกาสเลือกชิ้นใหม่มาต่อ แต่ชีวิต...ทำอะไรต้องคิดดีๆ ถ้าพลาดแล้วก็พลาดเลย ไม่มีโอกาสเริ่มใหม่อีกครั้งได้”
คำพูดแปลกๆของเขาทำให้ทรายอดสงสัยไม่ได้ ว่าเขาหมายความว่าอย่างไร บุรีไม่อธิบายและเสชวนเธอไปทานอาหาร ทรายตอบรับและรับประทานร่วมกับสุนทรีย์อย่างเอร็ดอร่อย บุรีมีสีหน้าเคร่งขรึมตลอด และตัดสินใจถามเธอตรงๆเรื่องที่เขาชวนไปงานสัมมนาที่ภูเก็ต ทรายไม่ตอบแต่ย้อนถามว่าเขาอยากให้เธอไปไหม
“ถ้าแล้วแต่ฉัน ฉันก็อยากถามว่าคุณอยากให้ฉันไปหรือเปล่า ถ้าอยาก ฉันก็จะไป แต่ถ้าไม่อยาก ฉันก็ไม่ไป”
บุรีส่ายหน้าให้กับการต้อนของทราย เฉไฉบอกเธอว่าเจอกันพรุ่งนี้ ทรายยิ้มร่าคิดว่าเขาอยากให้เธอไปจริงๆ
“ใช่...ผมอยาก...อยากให้คุณไปเจอน้ำ เจอลม เจอความสวยงาม เผื่อมันจะดับไฟได้บ้าง ก่อนจะทำอะไร นึกถึงเรื่องจิ๊กซอว์ที่ผมบอกคุณให้ดี เพราะถ้าคุณพลาด ไม่ใช่แค่คุณที่เสียใจ แต่รวมถึงคนที่รักคุณด้วยหัวใจจริงๆ”
ทรายอึ้งไปอึดใจ อดหวั่นไหวไปกับคำพูดอ่อนโยนของเขาไม่ได้ เธอไม่พูดอะไรและหมุนตัวขึ้นรถ ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็น บุรีมองตามด้วยแววตาเศร้าๆ กระซิบเสียงเบาถึงสิ่งที่อยากบอกเธอ
“พี่อยากให้ทรายไป ไปจากการทำลายทุกคน ก่อนที่ทรายจะต้องเสียใจทีหลัง”
ooooooo
ลูกศรแอบเศร้าเล็กน้อย เมื่อได้ยินว่าฌานจะไปภูเก็ต คงไม่ได้เจอเขาอีกหลายวัน แต่แล้วก็ได้ยิ้มหน้าบาน เมื่อเสาวนีย์ซึ่งรอเธอกลับบ้านจนดึกดื่น บอกให้ไปเที่ยวพักผ่อนที่ภูเก็ตกับพัชระ ท่าทางตื่นเต้นจนปิดไม่มิดของลูกสาว ทำให้เสาวนีย์พลอยมีความสุขไปด้วย เข้าใจเอาเองว่าลูกคงอยากมีเวลาตามลำพังกับคู่หมั้นหนุ่มบ้าง
“ทุกอย่างที่เกิดขึ้น แม่เชื่อว่าเพราะความดีของศร ทำให้ชีวิตศรมีความสุข ใครที่คิดร้าย ก็ทำอะไรศรไม่ได้”
เสาวนีย์ส่งลูกสาวขึ้นห้องนอนไปแล้ว ส่วนตัวเองแต่งตัวรัดกุมและออกไปข้างนอกเพื่อทำบางอย่าง...
เวลาเดียวกันบนรถทราย...นักออกแบบสาวส่ายหน้าหงุดหงิด คำพูดแปลกๆของบุรีตามรบกวนไม่หยุด แถมน้องสาวคนละแม่ก็ไม่ยอมรอที่คอนโดฌาน แอบหนีกลับบ้านก่อนโดยไม่บอก ฌานยิ้มบางๆให้มือถือ แก้ต่างแทนลูกศรว่าต้องเจอฤทธิ์ลิซ่าเมื่อตอนเย็นเลยรับสายไม่ได้ ทรายตกใจมาก รีบโทร.หาน้องทันที ลูกศรรู้สึกผิด ไม่ต่อว่าลิซ่าสักคำ เพราะคิดว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ไว้ใจคนง่ายเกินไป
ลูกศรวางสายไปแล้ว ทรายสับสนหัวใจเหลือเกิน ทั้งคำพูดเตือนสติของบุรีและการกระทำแสนดีของน้องสาว เธอถอนใจหนักหน่วง สุดท้ายก็อ่อนให้แก่ความดีของคนทั้งสอง คิดว่าอาจให้อภัยถ้าเสาวนีย์ยอมขอโทษ แต่ความตั้งใจทุกอย่างต้องเป็นหมัน เมื่อแม่เลี้ยงใจยักษ์เลือกเล่นงานเธอ ด้วยการขับรถเบียดจนรถของเธอตกข้างทาง!
ทรายเปิดประตูรถมาด้วยสภาพมึนๆ ที่หัวมีเลือดออก จ้องหน้าแม่เลี้ยงคู่ปรับเขม็งที่กล้าทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ แต่เสาวนีย์ก็ไม่สาแก่ใจ เข้าไปกระชากแขนอย่างแรง
“เธอรู้จักฉันดีนี่ศรุตา ว่าฉันทำอะไรได้บ้างเพื่อให้ได้ทุกอย่าง นี่แค่สั่งสอนนะ จำเอาไว้...ฉันกับลูกจะไม่มีวันแพ้เธอ ไปซะศรุตา...ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น...คนอย่างฉัน ยอมติดคุกได้เพื่อความสุขของลูก”
เสาวนีย์เหวี่ยงทรายกองกับพื้น แล้วเดินข้ามตัวทรายไปด้วยท่าทางผงาดเหมือนผู้ชนะ ทรายมองมาด้วยแววตาแข็งกร้าว ความคิดอยากให้อภัยก่อนหน้าเลือนหายไปแล้ว เหลือแต่ความเจ็บแค้นเมื่อมองตามหลังแม่เลี้ยงไปขึ้นรถ
“ฉันเกือบจะลังเลหยุด แต่คุณ...ทำให้ฉันเดินต่อเองนะคุณเสาวนีย์!”
เมื่อคุณหญิงเพกาทราบวีรกรรมโหดร้ายของลูกสาวก็ตกใจมาก แต่เสาวนีย์ไม่หวั่นเลย เพราะเชื่อว่าทำสิ่งที่ถูก
“หัวอกคนเป็นแม่ไงคะ คุณแม่จำได้ไหม ตอนเสาว์จะโดนหมากัด แม่ตีหมาจนมันขาหัก แม่รู้ว่ามันบาป แต่หัวใจคนเป็นแม่ยอมเห็นลูกเจ็บไม่ได้ เพราะอย่างนั้น แม่ถึงช่วยเสาว์ไล่ดวงตาและสู้กับนังทรายอย่างนี้”
คุณหญิงเพกาเถียงไม่ออก กลัวทรายไม่กลับอเมริกาและอาจเล่นงานคืน แต่เสาวนีย์กลับไม่หวั่น
เชื่อว่าลูกเลี้ยงสาวไม่กล้าหือแน่...มันไม่ยอมเสี่ยงชีวิตไว้ที่นี่หรอกค่ะคุณแม่ เสาว์ว่ามันต้องกลับแน่!
เสาวนีย์ดีใจเมื่อได้ข่าวเช้าวันต่อมา ว่าทรายเก็บกระเป๋าออกจากบ้านริมคลองไปแล้ว ศกตกใจมาก รับจดหมายลูกสาวคนโตมาอ่านงงๆ เช่นเดียวกับลูกศร คาดคั้นอุทิศใหญ่ว่าพี่สาวไปตอนไหน เสาวนีย์หมั่นไส้ลูกสาวกับสามีมาก ที่ออกอาการเป็นห่วงและอาลัยอาวรณ์ทรายอย่างนอกหน้า เลยเร่งให้ลูกศรเตรียมตัวเดินทางกับพัชระ จะได้ให้ศกไปส่งที่ท่าเรือ อุทิศมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด...หรือที่คุณทรายไปโดยไม่บอก ก็เพราะคุณเสาว์
ด้านทราย...ไม่ได้กลับอเมริกาเหมือนอย่างที่ทุกคนในบ้านพรหมาสตร์นารายณ์เข้าใจ แต่มาคอยขึ้นเรือไปภูเก็ตพร้อมกับบุรี นักออกแบบสาวเห็นเสาวนีย์กับศกมาส่งลูกศร หลังเธอมาถึงไม่นาน แสยะยิ้มร้ายเมื่อคิดถึงแผนเอาคืนแม่เลี้ยงคู่ปรับ...ถึงเวลาที่คุณจะได้รู้ว่าคนที่โดนแย่งทุกอย่างไป มันเป็นยังไง!
ฟากศก...ไม่สบายใจเลยที่ลูกศรต้องไปล่องเรือ กังวลทั้งเรื่องความปลอดภัยและเรื่องชื่อเสียงของลูกสาว หากต้องไปเที่ยวตามลำพังกับคู่หมั้นหนุ่มทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน เสาวนีย์ไม่สน นาทีนี้เธอทำได้ทุกอย่างเพื่อเอาชนะทราย
“คนเรา...อะไรที่ไม่เคยคิดจะทำ ถ้ามีเหตุผลต้องทำ มันก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ”
ศกถอนใจ ระอาภรรยาที่ทำเรื่องเล็กให้ยุ่งยากแล้วต้องหัวเสียกว่าเดิม เมื่อเธอบอกให้เขาโทร.บอกทราย จะขอซื้อบ้านใหญ่คืน โดยจะใช้เงินสินสอดจากพัชระแล้วค่อยเอาเงินบำเหน็จของสามีมาจ่ายคืน ศกอึ้งไปอึดใจไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภรรยาจะอยากเอาชนะทรายมากมายขนาดนั้น
“ฉันไม่ได้เอาชนะ แต่กำลังทวงของลูกฉันคืน อะไรที่เป็นของลูกฉัน มันก็ต้องเป็นอย่างนั้น ใครก็แย่งไปไม่ได้!”
ooooooo
แผนการร้ายของทรายเริ่มต้น โดยจัดการหลอกพัชระให้ไปเจอเธอที่ท้ายเรือ แล้วล่อลูกศรให้ตามไปด้วย หวังให้น้องสาวคนเดียวตามไปค้นพบความจริงระหว่างเธอกับพัชระ
ระหว่างที่ทรายหลอกล่อลูกศร...พัชระซึ่งยืนรอทรายอย่างกระวนกระวาย ชะงักเมื่อเห็นบุรี สถาปนิกหนุ่มไก่อ่อนรู้อยู่แล้วว่าเพื่อนรุ่นพี่จะมาเลยไม่ตกใจมาก ต่างจากบุรีที่สังหรณ์ว่าทรายจะเป็นคนวางแผนให้ พัชระมาที่นี่
“พี่คิดว่าอีกสองวันลูกศรจะแต่งงานแล้ว นายจะอยู่ดูแลงานแต่งซะอีก”
“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นย้ำหรอกครับ ผมมานี่...ผมก็มากับเจ้าสาวของผม”
บุรีนิ่วหน้าไม่ชอบใจ ส่วนพัชระสะใจมากที่ปั่นหัวคนฉลาดอย่างบุรีได้ ย้อนถามเสียงหยันว่าอีกฝ่ายมากับใคร บุรีรู้ทัน เชื่อว่าพัชระต้องรู้แล้วว่าเขามากับทราย เลยโต้กลับว่ามาพร้อมกับคนคนเดียวที่ชวนพัชระมา
“แล้วพี่ฌานรู้หรือเปล่าครับว่าทรายมากับเรา ผมเรียกพี่ว่าเราได้ใช่ไหมครับ เพราะท่าทางผมกับพี่ก็ไม่ต่างกัน”
พัชระยิ้มเยาะแล้วหมุนตัวจากไปราวกับผู้ชนะ ทิ้งบุรีให้ส่ายหน้าไม่พอใจที่ทรายก่อเรื่องอีกแล้ว
ฝ่ายลูกศรตามหลังหญิงสาวที่สงสัยว่าเป็นพี่สาวจนถึงท้ายเรือ ทรายรอจังหวะอยู่แล้วเลือกปรากฏตัวต่อหน้าพัชระ แล้วแกล้งทำท่าบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้เขากอด พัชระหงุดหงิดมาก แต่ทรายไม่สนปรายตามองไปทางน้องสาวที่เธอมั่นใจว่าเห็นทุกอย่าง พร้อมประกาศตัดสัมพันธ์กับพัชระให้เป็นแค่เพื่อนกัน
พัชระหัวเสียมาก สวนกลับเสียงห้วนไม่ยอมเด็ดขาด “คุณจะให้ผมแกล้งทำเป็นเราไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน จะให้ผมลืมว่าเราเคยใกล้ชิดสนิทสนมกันขนาดไหน จะให้ลืมว่าผมเคยสัมผัสคุณนับไม่ถ้วน”
“คุณอย่าลืมนะ ว่าทุกครั้งเราต้องซุกซ่อน ฉันไม่ต้องการทำแบบนั้นอีกแล้ว คุณเป็นคู่หมั้นของน้องสาวฉัน คุณมีพันธะ มีหน้าที่ของคุณ ทั้งหมดนี้มันเป็นความผิดของฉันคนเดียวที่ปล่อยให้เราใกล้ชิดกันเกินไป”
ลูกศรอ้าปากค้างเมื่อได้ยินบทสนทนาแสดงถึงความสัมพันธ์ที่ซ่อนเร้นมานานของพี่สาวกับคู่หมั้นหนุ่ม แต่ยังเลือกจะซ่อนตัวที่เดิมไม่อยากออกมาให้ทั้งสองอึดอัด ส่วนพัชระเลือกใช้ไม้อ่อนอ้อนวอนขอความรักจากทรายอีกครั้ง แต่นักออกแบบสาวไม่ยี่หระสะบัดตัวออกห่างจากเขา พร้อมยืนยันความตั้งใจเดิม
“ถึงเวลาที่คุณต้องเดินตามทางที่ผู้ใหญ่วางไว้ให้ ส่วนฉัน...จะไปหาคนไม่มีพันธะและพร้อมจะยกฉันเป็นที่หนึ่ง”
ทรายจะผละไป พัชระพยายามยื้อ ทรายเลยแกล้งมองไปทางลูกศร ร้องทักแล้วตีหน้าตกใจสุดขีด พัชระหน้าเจื่อน ไม่คิดว่าคู่หมั้นสาวจะมาเห็น แต่ลูกศรก็ไม่ทำให้ใครอึดอัด เสพูดกับพี่สาว นึกว่ากลับอเมริกาไปแล้ว สถาปนิกหนุ่มไก่อ่อนกลัวถูกทิ้งเลยประสาทเสีย แต่ทรายไม่สนใจลากน้องสาวคนละแม่ไปคุยอีกทาง
ลูกศรทำตัวไม่ถูก ทรายตีหน้าร้อนใจอย่างหนักที่ทำผิดกับน้องสาว ยืนยันว่าพัชระไม่เปลี่ยนใจแน่ และที่ผ่านมาก็แค่ความสนุกชั่วครั้งชั่วคราวตามประสาผู้ชาย ลูกศรไม่เสียใจเท่าที่คิดเลยเลือกจะถอยให้พี่สาว
“ไม่มีเรื่องพี่กับพัชระ...มีแต่เรื่องศรกับพัชระ ถ้าพัชระคือผู้ชายที่ศรเลือกแล้ว”
ทรายจงใจพูดให้ลูกศรมองพัชระอย่างผู้ชายที่อยากจะใช้ชีวิตด้วยตลอดชีวิตทั้งยามหลับและตื่น แต่ลูกศรกลับฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เพราะผู้ชายที่เธอคิดถึงไม่ใช่คู่หมั้นหนุ่ม...แต่เป็นฌาน!
สองพี่น้องคงจะคุยกันอีกนาน ถ้าบุรีจะไม่ผ่านมาเสียก่อน สถาปนิกหนุ่มเห็นท่าทางแปลกๆของลูกศร ก็พอเดาได้ว่าทรายต้องก่อเรื่องอะไรบางอย่างแน่ เมื่อเธอส่งน้องสาวคนละแม่เข้าห้องพัก เลยปราดไปดักหน้า ต่อว่าเสียงเข้มที่ตอบรับมาขึ้นเรือสัมมนาเพราะอยากนัดพัชระมาด้วย ทรายซ่อนสีหน้าผิดหวัง เจ็บปวด ไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอเมื่อได้ยินคำพูดจับผิดของเขา แต่ทนได้ไม่นานก็เหลืออดโพล่งกลับ
“นี่คุณไม่เข้าใจจริงๆหรือว่าฉันอยากมาเพราะอะไร”
น้ำเสียงตัดพ้อของทรายทำให้บุรีต้องข่มใจ ไม่ให้หวั่นไหว แต่เมื่อเห็นพลาสเตอร์บนหน้าผากเธอ ก็ลืมตัวถลาไปดูใกล้ๆด้วยความเป็นห่วง ทรายชะงักกับสัมผัสอ่อนโยนของเขา อยากเก็บช่วงเวลานี้ไว้ให้นานที่สุด แต่ก็ต้องถอนใจเซ็งๆ เมื่อบุรีถอยห่าง ปรับสีหน้าเป็นปกติ หลังรู้สึกว่าเผลอตัวไปกับเธอนานแล้ว
ทรายน้อยใจมากจนต้องถามออกไป “สมมติว่าไม่มีฌาน คุณจะห่วงฉันแบบนี้ไหม”
บุรีไม่ตอบ แกล้งโมโหกลบเกลื่อนคาดคั้นให้เธอสารภาพว่าเป็นคนชวนพัชระมา ทรายปฏิเสธ ประชดกลับว่าถึงเธอยืนยันว่าไม่ใช่ เขาก็คงไม่เชื่อ สองหนุ่มสาวเดินแยกไปคนละทาง ไม่รู้เลยว่าพัชระเห็นเหตุการณ์และได้ยินบทสนทนาทุกอย่าง โกรธมากที่ถูกรุ่นพี่หักหลัง แต่ยังทำใจเย็นถ่ายรูปทั้งสองคนไปให้ฌานดู!
ooooooo
บุรีทนเก็บความหงุดหงิดไม่ไหว ต้องตามหาตัวหญิงสาวต้นเรื่องในเวลาต่อมา และพยายามบอกให้เปลี่ยนความคิดใหม่ โดยยกเรื่องจิ๊กซอว์ขึ้นมาพูดอีกครั้ง ทรายชะงัก จำทุกอย่างที่เขาพูดได้ แต่ยังรั้นไม่อยากทำตาม บุรีถอนใจหนักหน่วง ตัดสินใจเตือนสติเธอ ไม่อยากให้เพลิงแค้นในอดีตเผาผลาญใจแบบนี้
“ถ้าจำได้...ก่อนคุณทำอะไร อยากให้คุณคิดดีๆ อดีตก็คืออดีต ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงแก้ไขหรือล้มล้างได้ สิ่งที่เราควรทำกับอดีตคือเรียนรู้และลืมมันไปซะ แล้วสร้างชีวิตใหม่”
ทรายเบือนหน้าหนี ไม่อยากให้เขาเห็นความหวั่นไหว “คุณไม่ต้องห่วงหรอกบุรี ฉันจะไม่จมกับอดีตไปทั้งชีวิต ฉันกำลังจะหยุดทุกอย่าง แล้วเริ่มต้นใหม่กับคนที่ฉันรักอย่างที่คุณบอก...ขอแค่เขายังรอฉัน”
บุรีคิดว่าทรายหมายถึงฌาน เลยตัดใจพูด แม้จะเจ็บปวด “ไม่ต้องห่วง ถ้าใครรักจริง เขาก็พร้อมจะรอ”
ทรายเข้าใจว่าเขาหมายถึงตัวเอง มีความสุขมาก แต่ยังไม่กล้าสบตาเขาให้ใจสั่นไปกว่านี้ เลยเลือกจะเดินหนี บุรีมองตามเศร้าๆ ไม่รู้เลยว่าพัชระตามมาเห็นทุกอย่าง... โกรธมากและตัดสินใจโทร.หาฌานทันที
พัชระถึงกับพูดไม่ออก เมื่อฌานบอกรู้เรื่องทรายมากับบุรี เพื่อร่วมฉลองวันเกิดเขาวันพรุ่งนี้ ที่สำคัญ...บุรีจะได้เป็นพยานตอนเขาขอทรายแต่งงาน ทรายหิ้วกระเป๋ามาพร้อมลูกศร เตรียมลงเรือไปบ้านพักของฌานพอดี พัชระเลยได้แต่ส่งสายตาเป็นคำถาม แต่ทรายไม่สนใจและลากน้องสาวลงเรือไปกับฌาน
ลูกศรเหลือบตามองคู่หมั้นหนุ่มอย่างอึดอัด แต่ขัดพี่สาวไม่ได้เลยต้องปล่อยไป ฌานทิ้งท้ายยิ้มๆให้
พัชระมาร่วมงานวันเกิดด้วย บุรีตามมาส่งเพื่อนรักและสองสาว ปรายตามองเพื่อนรุ่นน้องนิ่งๆ จนเมื่อเรือของฌานเคลื่อนออกไปแล้ว พัชระก็เกิดอาการของขึ้น ถลาจะตามไปรั้งทรายไว้ บุรีเลยต้องดึงตัวไว้
พัชระสะบัดตัวออก แขวะกลับเคืองๆ “ปล่อยผมนะ พี่รู้ว่าผมมางานสัมมนานี้ตั้งแต่แรก พี่จงใจขัดขวางผมกับทราย อุตส่าห์ลงทุนพาผู้หญิงไปส่งถึงมือเพื่อน เพื่อให้เพื่อนขอแต่งงาน กลัวเพื่อนพี่จะแพ้ผมเหรอ”
บุรียิ้มเยาะเหมือนผู้ใหญ่มองเด็ก “แต่เท่าที่พี่เห็น คนที่แพ้ไม่ใช่ฌานนะ”
พัชระรั้นจะตาม บุรีเลยเตือนจริงจังว่าทรายเป็นผู้หญิงของฌาน พัชระหัวเสียมาก โพล่งกลับว่าหากทรายรู้ว่าเขาทำและเสียสละอะไรบ้าง เธอจะไม่มีวันทิ้งเขาไปแบบนี้!
ฟากดวงตาตกใจหน้าเสีย เมื่อรับโทรศัพท์จากเสาวนีย์ ขอให้พูดกับทรายเรื่องซื้อบ้านใหญ่คืน ดวงตาถอนใจหน่ายๆบอกปัดให้พูดกับลูกสาวเอง เสาวนีย์แหวกลับว่าคงลำบากเพราะทรายกลับอเมริกาไปแล้ว ดวงตาอึ้งไปอึดใจ สังหรณ์ใจว่าลูกสาวต้องวางแผนบางอย่างไว้แน่ๆ
ฝ่ายเสาวนีย์วางสายจากดวงตาแล้วหันไปพูดกับแม่ด้วยความหงุดหงิด เมื่อดวงตาดูจะไม่รู้เรื่องว่าลูกสาวกลับอเมริกาแล้ว คุณหญิงเพกากลัวทรายจะไม่ได้กลับตามที่เข้าใจ เช่นเดียวกับเสาวนีย์ที่เริ่มไม่มั่นใจว่าการขู่ของเธอจะได้ผล ยิ่งตามหาตัวไม่เจอแบบนี้ยิ่งน่าสงสัย...
มันจะไปไหนก็ได้ แต่ขออย่าให้เป็นที่ภูเก็ตเลย!
ooooooo
คำภาวนาของเสาวนีย์คงไม่เป็นผล เพราะทรายกำลังตื่นตาตื่นใจ เมื่อได้เห็นบ้านพักแสนสวยของฌาน เช่นเดียวกับลูกศรตะลึงตาค้างไม่ต่างกันที่ได้เห็นบรรยากาศรอบตัว ฌานเล่าว่าบ้านพักนี้เป็นของเพื่อนพ่อเขา เมื่อก่อนพ่อพาเขากับแม่มาบ่อยๆ เพื่อฉลองวันเกิดให้ โดยคืนก่อนวันเกิดเขาหนึ่งวัน พ่อก็มักจะพาเขาไปตกปลาหมึก
เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของฌาน ทำให้ทรายนึกสงสารและเห็นใจเขามาก เลยเสนอตัวเองกับน้องสาวไปจับปลาหมึกเป็นเพื่อนรำลึกความหลังด้วย โดยไม่รู้เลยว่าลิซ่าแอบมองทุกอย่างห่างๆ และโทร.รายงานอลันกับนอร์แมน พร้อมกับบอกว่าเป็นช่วงเวลาดีจะจัดการเรื่องโครงการคอนโดของฌาน
ถึงปากจะบอกอลันว่าไม่คิดจะเข้าหาฌาน แต่สุดท้ายลิซ่าก็ต้านความต้องการเอาชนะจากส่วนลึกไม่ไหว หาโอกาสไปเจอเขา ยิ้มประจบเมื่อเห็นเขาหิ้วตะกร้าน้ำจิ้มปลาหมึก และชวนรำลึกความหลังตอนเขาพามาเดตที่นี่ใหม่ๆ แต่ฌานไม่มีอารมณ์อ่อนหวานด้วย แถมไล่เธอกลับอีกต่างหาก ถ้าไม่อยากถูกเขาจับเหวี่ยงออกไป ลิซ่าอยากจะกรี๊ด แต่คิดว่ามีวิธีเด็ดกว่า แกล้งแขวะถึงสองสาวพี่น้องคนละแม่ ว่าใครคนใดคนหนึ่งจะต้องถอนตัว
ฌานจะเดินหนี ลิซ่าพยายามขวางเต็มกำลัง แต่เมื่อเขาไม่สนเลยตะโกนไล่หลังเคืองๆ
“จำไว้นะ...โลกนี้ไม่มีใครรักคุณเท่าฉัน ผู้หญิงคนนั้นหลอกคุณ มันไม่ได้รักคุณ มันกำลังเขี่ยคุณให้น้องสาวมัน”
ฌานชะงักแต่ไม่คิดมาก มั่นใจว่าเป็นแผนยุแยงของลิซ่ามากกว่าที่หวังให้เขาเข้าใจทรายกับลูกศรผิดๆ
ระหว่างที่เสาวนีย์ตามหาทรายให้วุ่น กลัวเหลือเกินว่าลูกเลี้ยงสาวคู่ปรับจะเอาคืนด้วยการตามไปป่วนลูกศรกับพัชระถึงภูเก็ต แต่ก็ต้องคว้าน้ำเหลวเพราะไม่มีโรงแรมไหนมีชื่อศรุตา ดาลตัน พรหมาสตร์นารายณ์เข้าพัก!
ไม่ใช่แค่เสาวนีย์ที่ร้อนรนอย่างหนัก บุรีก็แทบนั่งไม่ติด ตามหาพัชระให้ทั่ว กลัวจะไประรานฌานกับทรายให้วุ่นวายไปกว่านี้ แต่เขาก็ต้องส่ายหน้าเซ็งๆ เมื่อไม่มีใครเห็นสถาปนิกไก่อ่อนรุ่นน้องของเขาเลย
พัชระไม่สนว่าใครจะตามหาบ้าง แต่เลือกไปดักรอทรายที่บ้านพักของฌาน รอจนลูกศรออกไปแล้ว จึงลอบเข้าไปรอทรายในห้อง เมื่อนักออกแบบสาวเปิดประตูห้องน้ำมาเจอก็ถอนใจเหนื่อยหน่าย คร้านจะบอกให้เขาเลิกยุ่งกับเธอเต็มที พัชระพยายามจะกอดเธอ รั้งและขอให้เธอให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่ทรายไม่พูดด้วย ไล่เขาท่าเดียว เลยต้องใช้ไม้ตาย รัดร่างเธอแน่นขึ้น ประกาศกร้าวจะมารับตัวเจ้าสาวไปทำพิธี
ทรายจะสะบัดตัวออก แต่เขาไม่ปล่อยง่ายๆ “ผมกำลังแสดงให้คุณเห็นว่าผมรักคุณมากกว่าพี่ฌาน มากกว่าพี่บุรี มากกว่าผู้ชายทุกคนในชีวิตคุณ ผมยอมใช้เวลาสำคัญที่สุดในชีวิตผม...แก้แค้นแม่เลี้ยงให้กับคุณ”
ทรายชะงัก หันไปมองหน้าเขานิ่งๆ สงสัยขึ้นมาทันทีว่าพัชระไปรู้อะไรมากันแน่!
ด้านเสาวนีย์...ทนเฉยต่อไปไม่ไหว ต้องแล่นไปหาแพรเพื่อชวนไปภูเก็ตด้วยกัน แพรตาเหลือก รีบเก็บชุดแต่งงานซึ่งเตรียมไว้ให้ทรายแทบไม่ทัน และรีบหาข้ออ้างชวนเสาวนีย์ไปจัดการเรื่องดอกไม้วันงานแทน เสาวนีย์ลังเลอยู่ครู่ สุดท้ายก็ตอบรับแต่โดยดี แพรยิ้มประจบ แต่ไม่วายลอบถอนใจโล่งอก...เกือบไปแล้วไหมล่ะ
ฟากทรายเห็นท่าพัชระไม่ยอมรามือจากเธอแน่ เลยหลอกให้เขากลับไปเตรียมงานที่กรุงเทพฯ แล้วเธอจะตามไปทีหลัง สถาปนิกหนุ่มไก่อ่อนตามเกมไม่ทัน ยอมรับข้อเสนอและหลอกบุรีอีกต่อ หวังให้เพื่อนรุ่นพี่ตายใจ คิดว่าเขาตัดใจจากทรายแล้ว บุรีดีใจมากที่อีกฝ่ายคิดได้ ไม่รู้เลยว่าพัชระแอบยิ้มเยาะที่หลอกเขาสำเร็จ
ทรายเพิ่งวางสายจากพัชระ ส่ายหน้าหน่ายๆให้กับอาการเหมือนเด็กเอาแต่ใจของเขา แล้วต้องสูดลมหายใจยาว เมื่อแม่โทร.ทางไกลมาหา เพื่อสอบถามเรื่องเธอโกหกคนที่พรหมาสตร์นารายณ์ว่าจะกลับอเมริกา
“ทรายไม่เคยบอกใครสักคำว่าจะกลับอเมริกาใจคนที่อยากไล่ทรายไปให้พ้น แค่ทรายไม่อยู่ก็มโนดีใจไปเอง”
“พอเถอะลูก ไม่มีการแก้แค้นไหนที่จบลงด้วยความสวยงาม การให้อภัยต่างหากคือการจบอย่างผู้ชนะ”
ทรายยิ้มบางๆ อารมณ์ดีที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ทั้งเรื่องพัชระ ลูกศรและบุรี “ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ ตอนนี้ทรายหยุดแล้ว ทรายกำลังปล่อยทุกอย่างให้มันเป็นไปตามทางของมัน แล้วทรายจะไปตามทางของทราย”
ooooooo
บุรีตัดสินใจบินไปดูงานที่สิงคโปร์ เมื่อเห็นว่าพัชระยอมตัดใจจากทรายได้แล้ว ฌานจะได้ไม่มีคนขวางและขอแต่งงานกับทรายเสียที รวมทั้งไม่อยากอยู่เผชิญหน้ากับเธอให้เจ็บปวดไปกว่านี้ ฌานเข้าใจดี ยิ้มให้กับคำอวยพรจากเพื่อนรัก ให้มีความสุขในวันเกิดและสมหวังในความรัก แม้จะรู้สึกไม่มั่นใจเลยว่าทรายจะตอบรับหรือไม่
เมื่อทรายทราบว่าบุรีไปสิงคโปร์ เลยหาทางตามไป โดยอ้างว่าปวดท้องขอกลับห้องพัก และผลักดันให้น้องสาวกับคู่เดตหนุ่มไปตกปลาหมึกกันสองคน ลูกศรอึกอัก แม้จะแอบดีใจแต่ยังลังเล ไม่อยากปล่อยตัวปล่อยใจไปมากกว่านี้ ส่วนฌานรู้ทันทรายที่อยากจับคู่เขากับลูกศร แต่ก็ไม่ปฏิเสธ เพราะรู้ว่าคงขัดเธอไม่ได้
ระหว่างที่ทรายเก็บกระเป๋าเดินทาง พร้อมหยิบหนังสือและดอกจำปีแห้งที่เคยได้จากบุรี เตรียมบินไปสิงคโปร์ในวันรุ่งขึ้น ฌานยืนเหม่อบนเรือ อดน้อยใจกับความพยายามจับคู่ของทรายไม่ได้ แต่ฉับพลันนั้นก็ปัดความคิดนั้นทิ้ง แล้วหันไปสนใจลูกศร ที่ยืนจดๆจ้องๆไม่กล้าชะโงกหน้าไปดูปลาหมึกเล่นไฟเพราะกลัวน้ำ ฌานเลยถามด้วยความเอ็นดู
“ศรอยากดูไหม ถ้าเชื่อใจพี่...จับมือพี่ไว้ พี่ไม่มีวันปล่อยให้ศรตกน้ำเด็ดขาด”
ลูกศรอึ้งไปอึดใจ แล้วตัดสินใจวางมือบนมือเขาอย่างไม่ลังเล สองหนุ่มสาวกระชับมือกันแน่น มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกกับทุกนาทีที่ผ่านไป โดยเฉพาะลูกศร ชอบใจมากที่ได้ทำอะไรแปลกใหม่เช่นนี้ แต่เธอคงตื่นเต้นมากไปจนเรือโคลง ฌานต้องเอื้อมไปคว้าตัวไว้ สองร่างเลยขยับแนบชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ลูกศรใจสั่นเหมือนทุกครั้ง เช่นเดียวกับฌานที่แม้จะตีหน้าซื่อเหมือนไม่รู้สึกอะไร แต่ก็ใจเต้นแรงมากยามมีร่างน้อยในอ้อมแขน
ฟากทรายนึกทบทวนถึงเรื่องราวความแค้นระหว่างตนกับเสาวนีย์ตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัดสินใจแน่วแน่จะจัดการลูกศรให้เจ็บช้ำที่ต้องกลายเป็นของเล่นของฌาน หวังให้เสาวนีย์ใจสลาย เหมือนที่เธอกับแม่เคยประสบ แต่สิ่งที่ทรายไม่รู้ คือฌานไม่ได้คิดหรือรู้สึกกับลูกศรเหมือนผู้หญิงคนอื่น ที่มักใช้เสน่ห์และเรือนร่างเย้ายวนเข้าหา ลูกศรไม่ทำอะไรแบบนั้น แต่ความใสซื่อบริสุทธิ์และจิตใจดีงามของเธอต่างหาก ที่ดึงดูดเขาเข้าหาเธอทีละน้อย
สองหนุ่มสาวจับปลาหมึกและดูดาวกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะลูกศร มีความสุขมาก ได้ใกล้ชิดชายหนุ่มในฝันที่เธอแอบหลงรักอยู่เงียบๆ แต่แล้วก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นฌานลุกไปอาเจียนเพราะเมาเรือแบบเอาเป็นเอาตาย หญิงสาวนึกขำที่ผู้ชายตัวโตเมาเรือเหมือนเด็กๆ สงสารเลยแนะให้เขานับดาว ฌานนับตามงงๆ พลันก็รู้สึกตัว ย้อนถามว่านับแล้วจะช่วยให้หายเมาเรือหรือ
ลูกศรยิ้มทะเล้นแล้วตอบเสียงอ่อน “อย่างน้อย พี่ฌานเงยหน้ามองดาว ได้นับดวงดาว ได้เล่าให้ศรฟังว่าดาวอะไรเป็นดาวอะไร ก็ทำให้พี่ฌานลืมว่าเมาเรือได้...ใช่ไหมคะ”
ฌานยิ้มกว้างให้กับความน่ารักของเธอ อิ่มเอมหัวใจอย่างประหลาดที่มีเธออยู่ข้างๆเช่นนี้ ลูกศรเขินหน้าแดงที่ถูกจ้อง เสมองดาวแล้วชวนเขาอธิษฐานกับดาว
ตก ฌานส่ายหน้าขำๆ นึกเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนอยากรู้ว่าเธอขอพรอะไรจากดวงดาว ลูกศรยิ้มแต่ไม่ตอบ อ้างว่าถ้าบอกจะไม่เป็นจริง
ฌานพยายามเก็บกดความรู้สึกอ่อนหวานไว้อย่างสุดความสามารถ นึกถึงทรายและตั้งใจจะขอแต่งงานในวันพรุ่งนี้เพื่อปัดความรู้สึกหวั่นไหวออกจากใจ เช่นเดียวกับลูกศร ก้มมองแหวนหมั้นบนมือ สลับกับนึกถึงคำพูดพี่สาวที่อยากให้เธอลงเอยกับพัชระ แล้วเครียดหนัก...
ไม่รู้จะจัดการเสียงเรียกร้องของหัวใจอย่างไรดี
ด้านทราย...ทิ้งจดหมายบอกน้องสาวว่ากลับกรุงเทพฯแล้ว แต่ความจริงบินไปสิงคโปร์ในเช้าตรู่วันต่อมา อลันซึ่งกำลังเตรียมตัวเดินทางไปเมืองไทยพร้อมนอร์แมนและแอนน์ เพื่อไปควบคุมการทุบบ้านเก่าของพ่อฌาน ผ่านมาเห็นทรายโดยบังเอิญ แถมได้ยินเธอพูดกับแม่อีกต่างหาก ว่ามาตามหาบุรีเพื่อปรับความเข้าใจ คู่ปรับหนุ่มของฌานไม่รอช้า ควักมือถือมาถ่ายภาพทรายและส่งให้ลิซ่าทันที...คราวนี้ไอ้ฌานได้กระอักเลือดตายเพราะถูกหักหลังแน่!
ลิซ่าตามหาฌานให้วุ่น หวังให้เขาเห็นภาพคู่เดตสาวสุดที่รักที่เขาภูมิใจนักหนาว่าจะไม่ทรยศ เดินทางไปตามหาชู้ซึ่งเป็นเพื่อนรักของเขาเอง แต่ก็ต้องหัวเสียสุดๆ เมื่อฌานไม่อยู่บ้านพัก แต่ไปหาทรายกับลูกศรที่อีกห้อง ส่วนลูกศรทำใจไม่ได้ กลัวฌานเสียใจ เลยตัดสินใจโกหกว่าทรายไปเที่ยวรอบเกาะแต่เช้า คงกลับมาตอนเย็น ฌานมีท่าทางเสียดายนิดหน่อย ก่อนจะชวนลูกศรไปเที่ยวด้วยกันแทน
ooooooo
แม้จะบอกตัวเองให้ตัดใจจากทรายเสีย แต่เมื่อได้ยินคนพูดถึงหญิงสาวในแง่ลบและเสียหาย บุรีก็อดไม่ได้ โต้ตอบอย่างดุเดือด ทรายแอบตามมาดูถึงโรงแรมที่เขาสัมมนา ได้ยินทุกอย่างที่เขาพูดปกป้องเธอก็ถึงกับอึ้ง
“ขอบคุณที่หวังดีเล่าให้ฟัง งั้นผมก็ขอหวังดีบอกคุณ ว่าต่อให้ผู้หญิงที่คุณพูดลับหลังจะไม่ใช่แม่ พี่น้อง ลูกสาวหรือคนรักของนาย แต่เขาก็อาจเป็นแม่ พี่น้อง ลูกสาวหรือคู่รักของใครบางคนเหมือนกัน เป็นผู้ชาย...อย่าเอาผู้หญิงมาพูดลับหลัง ไม่ว่าจะมีสาเหตุที่ควรพูดหรือเปล่า เพราะมันดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย”
ขาดคำก็ผละจากไปอย่างหัวเสีย ทรายถลาตาม ปลื้มใจมากที่เขาพูดจาให้เกียรติและปกป้องศักดิ์ศรีของเธอเต็มที่ บุรีไม่ตลกด้วยเมื่อได้เห็นเธอ เดือดร้อนแทนฌานที่อาจไม่ได้ขอแต่งงานตามที่ตั้งใจ ทรายไม่สนใจจะตอบคำถาม และเฉไฉชวนเขาไปทานอาหารเป็นเพื่อน บุรีถอนใจเซ็งๆ ไม่อยากไปแต่ก็ขัดเธอไม่ได้
เวลาเดียวกันที่จุดชมวิวบนภูเขาของภูเก็ต...ฌานพาลูกศรมาชมทัศนียภาพงดงามที่ทำให้แทบลืมหายใจ ที่สำคัญยังเป็นสถานที่แห่งความทรงจำของเขากับพ่อ ส่วนแม่พลาดโอกาสได้มา เพราะพ่อเขาเสียชีวิตกะทันหัน ลูกศรมองมาด้วยความสงสาร ปลอบให้เขาพาแอนน์กับทรายมาฉลองวันเกิดใหม่วันนี้ ฌานยิ้มบางๆ พยักหน้ารับ บอกว่าตั้งใจแบบนั้นอยู่แล้ว และขอตัวไปรับแอนน์ที่สนามบินก่อน
ฌานจะแวะไปส่งเธอที่ห้องพัก แต่ลูกศรอยากหาซื้อของขวัญให้เขา เลยขอลงที่ตลาดแทน เธอเลือกได้ผ้าพันคอสีสุภาพ ยิ้มบางๆ เมื่อคิดว่าเขาคงได้ใช้แน่เพราะเดินทางบ่อย แต่ที่น่าหนักใจกว่าคือจะบอกเขาเรื่องทรายยังไง
ฟากทรายตั้งหน้าตั้งตาแกะปลาทอดให้บุรี แต่เขาไม่ปลื้มด้วย มัวพะวงเป็นห่วงเพื่อนรักมากกว่า ว่าจะต้องเสียใจแค่ไหนที่ผู้หญิงที่รักหายหน้ามาแบบนี้ ทรายไม่สน โต้ว่าวันเกิดฌานไม่ได้มีแค่ปีนี้ แต่บุรีก็ยังอยากให้เธอกลับอยู่ดี ไม่เข้าใจว่าเธอจะมาที่นี่ทำไม ทรายมองมาด้วยแววตาตัดพ้อ โกรธมากที่เขาไม่เห็นความรู้สึกของเธอ
“ทำไมฉันถึงยังอยู่ที่นี่น่ะหรือ มันเป็นเหตุผลเดียวกับที่ทำไมฉันถึงขึ้นเรือสัมมนานั่น ลองลบชื่อฌานออกจากสมองคุณสักวินาที แล้วคุณลองคิดสิว่าทำไม”
ทรายฉุนจัดและผลุนผลันออกจากร้าน แต่คงรีบมากไปเลยสะดุดข้อเท้าแพลงกับพื้น บุรีตามมาทัน สงสารใจอ่อนยอมให้ขี่หลังกลับห้อง แล้วก็ต้องอึ้ง เมื่อพบว่าเธอพักอยู่ห้องตรงข้ามเขา
“เรื่องนี้...ผมไม่สนุกด้วยนะทราย”
“ฉันก็ไม่ได้ทำเพื่อให้คุณสนุก แต่ฉันกำลังทำเพื่อให้คุณรู้ว่าฉันกำลังรู้สึกยังไง”
ทรายสบตาเขานิ่งหวังบอกความรู้สึก แต่บุรีเบือนหน้าหนี ขอร้องให้กลับไปหาฌาน
“ทั้งที่ฉันขาเจ็บแบบนี้น่ะหรือ ฉันถามจริงๆนะบุรี นอกจากฌาน คุณยังมีคนอื่นที่สำคัญกับคุณอีกไหม”
บุรีชะงัก อึ้งไปอึดใจ ก่อนจะขอร้องให้กลับไปหาเพื่อนรักอีกครั้ง เพราะฌานจะขอเธอแต่งงาน ทรายไม่ยี่หระ และไม่ตื่นเต้นดีใจ บุรีโกรธและผิดหวังมากที่เธอไม่แยแสความรักของเพื่อนเขา
“เรื่องสำคัญของคนคนหนึ่ง คุณพูดแค่ว่าแล้วยังไงงั้นหรือ”
“เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฌานขอฉันแต่งงาน และมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันปฏิเสธเขา”
ทรายจะหมุนตัวเข้าห้อง บุรีดึงแขนเธอไว้ ไม่ละความพยายาม ขอร้องให้เธอทบทวนเรื่องฌานอีกครั้ง
“ฌานเป็นคนดี ในชีวิตเขาไม่เคยรักและหวังสร้างอนาคตกับใครเท่าคุณ คุณเปิดโอกาสให้เขาไม่ได้หรือทราย”
“คุณอยากให้ฉันเปิดใจให้เขาใช่ไหม งั้นคุณช่วยฉันอย่างหนึ่ง...”
ทรายเปิดกระเป๋าหยิบหนังสือที่เขาเคยให้ยัดใส่มือบุรี “ถ้าอยากให้ฉันเปิดใจ คุณช่วยไล่เจ้าของหนังสือเล่มนี้ออกจากหัวใจฉันที ทั้งชีวิตของฉันไม่เคยมีใครได้ เพราะมีเขาอยู่เต็มหัวใจ!”
ทรายน้อยใจเข้าห้องไปแล้ว ทิ้งบุรีให้มองตามหลังเธออึ้งๆ...ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะรู้ความจริงแล้ว
ooooooo
ลูกศรถือกล่องของขวัญมาร่วมงานวันเกิดฌาน แต่ไม่เห็นใครเลยได้แต่ตามหาให้วุ่น สุดท้ายก็ไปเจอเขายืนมองวิวริมทะเลด้วยแววตาเศร้าหมอง ลูกศรรีบไปหา สงสารเขาเหลือเกินที่ต้องผิดหวังเพราะแม่ไม่มาตามนัด ฌานไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้เธอเห็น เลยแกล้งทำหน้าระรื่นชวนเธอแข่งกินปลาหมึกที่ช่วยกันจับเมื่อคืน
“ตอนนี้พี่เหลือศรคนเดียว ศรต้องอยู่ข้างๆพี่นะ อย่าหายไปไหนล่ะ”
“ค่ะ...ศรสัญญา ศรจะอยู่ข้างๆพี่ฌาน จะไม่หายไปไหน ถ้าพี่ฌานไม่ไล่ศรก่อน”
ฌานยิ้มอ่อนโยน บอกว่าไล่ไม่ได้หรอก เพราะอยากให้เธอเป็นพยานสำคัญตอนขอทรายแต่งงาน แต่ลิซ่าก็ดับความหวังเขาสนิท เดินมายื่นภาพถ่ายของทรายที่สิงคโปร์ให้ดู
“จำได้ไหม...ว่าผู้หญิงที่คุณอวดว่ารัก ซื่อสัตย์กับคุณ เขายืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ไหน...ที่สิงคโปร์...และเผื่อคุณจะลืม ฉันจะย้ำความทรงจำให้ก็ได้ ว่านอกจากแฟนคุณอยู่ที่นั่น เพื่อนรักคุณก็อยู่ที่นั่นด้วย!”
ลูกศรอึ้ง สับสนไปหมดว่าลิซ่ากำลังพล่ามเรื่องอะไรกันแน่ ส่วนฌานแหวลั่นให้อดีตคนรักหุบปาก
“หยุดความคิดสกปรกๆของคุณมาใส่หัวผมได้แล้ว ทรายไม่ใช่คุณ เขาไม่มีวันทำตัวอย่างคุณ”
ลิซ่าแค้นมากที่ฌานยังปกป้องทราย เปิดกระเป๋าหยิบกระดาษที่มีชื่อโรงแรมซึ่งทรายกับบุรีพักอยู่ด้วยกัน
“ฉันบอกคุณแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ดีไปกว่าฉัน มันพยายามยัดเยียดน้องสาวให้คุณ เพื่อถีบหัวคุณทิ้ง”
ฌานทนไม่ไหว ลากลิซ่าไปอีกทาง ลูกศรตามไป อยากรู้ว่าเขาจะเชื่อลิซ่าหรือไม่ แล้วก็ต้องตกใจหน้าซีด เมื่อฌานขู่จะฆ่าลิซ่าทิ้งถ้าไม่หยุดพล่าม ลูกศรพยายามจะห้าม แต่ช้ากว่าฌานที่เหวี่ยงลิซ่าล้มกับพื้นไปแล้ว
ลิซ่าโกรธจัด ตะโกนใส่หน้าท้าทาย “ฉันจะบอกให้นะ ว่าโลกนี้มันไม่มีความรักจริงหรอกชาร์ลส์ มันมีแต่หวังผลประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้น... หรือแม้แต่แม่ของคุณ”
ฌานชะงัก ย่างสามขุมเข้าหา กระชากเสียงถามว่าแอนน์มาเกี่ยวอะไรด้วย
“แม่คุณหลอกให้คุณมารอที่นี่เพื่อช่วยพ่อเลี้ยงคุณไง ถ้าคุณไม่เชื่อฉันเรื่องนี้ พรุ่งนี้ก็กลับไปบ้านพ่อเลี้ยงของคุณสิ แล้วคุณจะได้เห็นแม่คุณเตรียมไปปารีส เพื่อใช้เงินค่าจ้างหลอกลูกชายตัวเองไปช็อปปิ้ง”
ฌานช็อกจนยืนแทบไม่อยู่ ลิซ่าพยายามกล่อมให้เขารับเธอเข้าไปในชีวิตอีกครั้ง เขาจะได้ไม่ต้องเจ็บอีก แต่ฌานผละหนีและเดินจากไปดื้อๆ ลิซ่าผวาจะตาม แต่ลูกศรรั้งไว้และโพล่งออกไปให้หยุดพล่ามเสียที
“นี่เหรอคะสิ่งที่คุณทำกับคนที่คุณรัก ไม่ได้เขาก็ทำร้ายเขา คุณมันเห็นแก่ตัว”
ลิซ่าโมโหมาก ง้างมือจะตบ แต่ลูกศรไม่กลัว จับมืออีกฝ่ายแน่นพร้อมสวนกลับ
“คนอย่างคุณ รักใครไม่เป็นหรอกนอกจากตัวคุณเอง คุณอย่าหวังเลยว่าจะเจอใครที่รักคุณจริง!”
จบคำก็ผละตามฌานไป แต่เขาก็หายไปจากที่พักแล้ว ลูกศรเป็นห่วงมาก ตัดสินใจนั่งรถรับจ้างตามหา จนเจอ เขานั่งเงยหน้ามองดาวคนเดียวที่จุดชมวิวบนภูเขา ฌานกลั้นสะอื้นเมื่อเห็นหน้าเธอ
“พี่พยายามนับดาวแล้วศร เผื่อมันจะเหมือนตอนพี่เมาเรือ แล้วมันจะทำให้ลืมความเจ็บปวดได้”
ลูกศรไม่อาจฝืนความรู้สึกตัวเองต่อไปได้ น้ำตาไหลไปด้วยกับความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ ฌานถึงกับอึ้งกับอาการของเธอ ก่อนจะตะลึงเมื่อเธอโผกอดเขาแน่น ราวกับต้องการจะถ่ายทอดพลังใจและความรักให้
“ถ้าลืมไม่ได้ ขอแค่อย่าเอาความโกรธ ความเกลียดมาทำร้ายตัวเองมากขึ้น เราห้ามคนอื่นทำร้ายเราไม่ได้ แต่เราห้ามตัวเองได้ ใช้ความเข้าใจและให้อภัยเขา ศรเชื่อว่าการให้อภัยจะชนะความโกรธ ความเกลียดทุกอย่างได้”
ฌานก้มมองร่างน้อยในอ้อมแขนนิ่ง ประทับใจกับความคิดแสนดีของลูกศร...ถ้าเป็นทรายคงยุให้เอาคืน
ลูกศรยกมือลูบหน้าเขาเบาๆ “ศรรู้ว่ามันทำยาก แต่ศรเชื่อว่าพี่ฌานทำได้ ศรจะอยู่เป็นกำลังใจ จำได้ไหมคะว่าศรสัญญากับพี่ฌานแล้ว ว่าศรจะอยู่ข้างๆพี่ฌานจะไม่หายไปไหน ถ้าพี่ฌานไม่ไล่ศรก่อน”
ฌานซึ้งใจในความมีน้ำใจของเธอ จนเผลอกระชับอ้อมแขนแน่น เหมือนจะหาเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ ลูกศรค่อยๆผละตัวออก แล้วยื่นกล่องของขวัญในกระเป๋าให้ พร้อมกับพูดถึงสิ่งที่เธออธิษฐานกับดาวตกเมื่อคืน
“ศรขอให้พี่ฌานเจอคนที่รักและทำให้พี่ฌานมีความสุขเสียที”
ฌานอึ้งไปอึดใจ ซาบซึ้งในความหวังดีและหัวใจอันบริสุทธิ์ ก่อนจะโน้มหน้าลงใกล้ และประทับรอยจูบแสนหวานให้เธอ ซึ่งลูกศรก็ไม่ขัดขืน ยื่นหน้ารับจูบดูดดื่มจากเขาด้วยความเต็มใจ
ooooooo
เสาวนีย์เต้นเป็นเจ้าเข้า หงุดหงิดทั้งพัชระและลูกศรที่ไม่ยอมรับสายเธอ ศกมองอาการภรรยาด้วยความหมั่นไส้ ไม่พอใจเป็นทุนที่เธอยอมให้ลูกไปเที่ยวกับพัชระแบบสองต่อสอง เสาวนีย์หัวเสียมากที่สามีพูดเหมือนโยนความผิดให้เธอคนเดียว ทั้งที่เธอทำทุกอย่างเพื่อความสุขของลูกมาตลอด ศกเบ้หน้าเหน็บแนม
“ถ้าทำเพื่อความสุขของลูกจริงๆมันก็ดี เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้น เราจะได้ไม่รู้สึกผิด ว่าชีวิตลูกพังเพราะเรา!”
ศกผลุนผลันออกไปแล้ว ทิ้งเสาวนีย์ให้ทานข้าวคนเดียว อุทิศมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง เช่นเดียวกับสาวใช้ในบ้าน ที่ไม่เข้าใจเลยว่าเสาวนีย์จะโกรธแค้นทรายอะไรนักหนา ทั้งที่นักออกแบบสาวก็แสนจะดี
อุทิศล้างจาน ถอนใจเหนื่อยหน่าย “คราบบนจาน ใช้แค่น้ำเปล่าล้างก็ออก แต่เรื่องบาปกรรม ทำอะไรไว้ ต่อให้ใช้น้ำมนต์สิบวัดก็ล้างไม่ออก ยังไงก็ต้องชดใช้กันไป ขออย่างเดียว...กรรมใครกรรมมัน อย่าไปลงผิดคนก็พอ”
เช้าวันเดียวกันหน้าบ้านพักฌานที่ภูเก็ต...ลูกศรรู้สึกตัวบนเก้าอี้ยาวหน้าห้อง จำได้ว่านอนดูดาวกับฌานจนผล็อยหลับ ยิ้มเขินๆเมื่อนึกได้ว่าเขาหยิบผ้าห่มมาให้พร้อมจูบราตรีสวัสดิ์อย่างอ่อนโยน หญิงสาวช่างฝันลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ แล้วลุกไปตามหาเขารอบบ้านแล้วก็ได้ยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นเขานอนหลับบนเปลญวนหลังบ้าน
ลูกศรขยับไปใกล้ ค่อยๆเอื้อมมือไปเขี่ยผมเขาอย่างเบามือ ทันใดนั้น...ฌานคว้าข้อมือเธอ แล้วกระตุกให้ล้มลงไปนอนในเปลญวนกับเขา ลูกศรเขินหน้าแดง หาว่าเขาแกล้งหลับ ฌานกอดเธอแน่น จูบรับขวัญที่หน้าผากหนึ่งที แล้วบอกเธอว่าไม่อยากตื่นตอนนี้เลย เพราะกำลังฝันดี ที่มีเธอนอนข้างๆกันแบบนี้
“พี่อยากหลับอย่างนี้ตลอดไปจังเลยศร มันเป็นฝันดีที่สุดในชีวิตพี่ พี่กลัวว่าถ้าตื่นมา นางฟ้าของพี่จะหายไป”
“ไม่หายไปไหนหรอกค่ะ ถ้าพี่ลืมตาตื่น ศรก็ยังอยู่ตรงนี้”
“จริงหรือศร พี่กลัวว่าพอลืมตาตื่น ความสุขของพี่จะหายไปเหมือนกับที่ผ่านมา”
ลูกศรจับมือเขาไปวางแนบหัวใจตัวเอง “รู้สึกไหมคะพี่ฌาน...หัวใจของศรกับของพี่ฌาน มันเต้นจังหวะเดียวกัน เพราะมันเป็นหัวใจเดียวกัน ไม่ว่าหลับหรือตื่น เราจะอยู่ใกล้หรือไกล เราจะอยู่เคียงข้างกันและกันเสมอ ไม่หายไปไหน”
“ขอบคุณนะศร ที่ทำให้พี่รู้ว่าผู้ชายคนนี้ยังมีคนรัก”
ลูกศรยิ้มน่ารัก ฌานอดใจไม่ไหว ประคองหน้าเธอมาจูบอีกครั้ง ท่ามกลางสายลม แสงแดดและทะเลสวยงาม
ooooooo
