นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    สายลับสามมิติ

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: “สายลับสามมิติ” สนุก ฮา “ป๋อทุลุมิติจับมือน้ำตาลควงปืนผดุงความยุติธรรม”


    อาทิตย์เอาภาพสเกตช์ปืนของมิสเตอร์โอเคแบบต่างๆติดไว้เต็มฝาผนังบ้านหมายเลือกสรรอาวุธเหล่านั้นออกมาใช้ และดูหนังเรื่องสายลับเชนอยู่อย่างใจจดจ่อ

    “อาวุธพวกนี้จะต้องไม่ใช่แค่จินตนาการ” อาทิตย์หยุดภาพในจังหวะที่เห็นปืนชัดๆ แล้วลุกไปดูภาพสเกตช์ที่ติดเต็มผนังอย่างหลงใหล “มันต้องเกิดขึ้นจริง ฉันต้องเอามันออกมาสู่โลกของความจริงให้ได้”

    หนังฉายถึงตอนที่เชนต้องออกปรากฏตัว แต่กลับไม่มีเชน อาทิตย์เพ่งมองสงสัยว่าเชนหายไปไหน เอะใจไปเอากล่องปกหนังมาดูทุกปกไม่มีเชน! แต่มีมิสเตอร์โอเคปีนตึกสูงในมือจับลินดาไว้ ชื่อเรื่องก็เปลี่ยนเป็น “มิสเตอร์โอเค วายร้ายถล่มโลก” อาทิตย์ดูทีวี ดูหน้าปกหนังพึมพำ “เกิดอะไรขึ้น??”

    ooooooo

    ตังตังเอาเสื้อผ้าของคุณปู่ใส่ตะกร้าเอามาให้เชนเผื่อจะเปลี่ยนบ้างจะได้ไม่เหม็น เชนขอบใจแล้วนั่งหาวหวอดๆ ตฤณบอกให้ไปอาบน้ำนอนเสียไม่ต้องมานั่งหาวแถวนี้

    เชนไม่ยอมไปนอนต่อรองขอเฝ้าจนกว่าตังตังจะหลับแล้วค่อยไป ตังตังจึงกู๊ดไนท์แล้วเข้านอน

    แล้วจู่ๆเชนก็ลุกนั่งมองไปเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าบ้าน จึงลุกไปดู เจอปวันในคราบปลายฟ้ากำลังพยายามส่องกล้องเข้าไปในบ้าน เชนไปปรากฏตัวด้านหลังโดยปลายฟ้าไม่รู้ตัว

    ปลายฟ้าส่องกล้องมองอย่างไรก็ไม่เห็นเชน บ่นอุบอิบ “ต้องอยู่ที่นี่สิ ซ่อนอยู่ที่ไหนนะ” พลันก็สะดุ้งเมื่อมีเสียงถามว่า “ใครเหรอครับ”

    ทันทีที่เห็นเชน ปลายฟ้ามั่นใจทันทีว่านี่คือคนที่ตนตามหา เลยแกล้งทำเป็นถอยหนียกมือไหว้กลัวตัวสั่นอ้อนวอนอย่าทำอะไรตนเลย อยากได้ของมีค่าอะไรก็เอาไป ตนกลัวแล้ว เชนไม่รู้เท่าทันมารยาของคนในโลกสีสัน รีบบอกว่าตนไม่ใช่คนร้าย พอปลายฟ้าทำเป็นวิ่งหนีเชนไล่ตามปากก็ร้องบอก “สาวน้อย...หยุดก่อน ผมไม่ใช่โจร”

    ปลายฟ้าทำเป็นกลัวแต่ก็หลอกถามจนรู้ว่าเชนมาอาศัยอยู่บ้านตฤณชั่วคราว เชนคาดคั้นว่ามาด้อมๆ มองๆอะไรที่หน้าบ้านตฤณ เธอบอกว่าตนเพิ่งมาอยู่ใหม่ทำกุญแจบ้านหายเลยจะขอแรงเพื่อนบ้านช่วย ส่วนกล้องส่องทางไกลที่เชนถามก็ปดว่ามีติดตัวไว้สำหรับดูนก แล้วบีบน้ำตาขอโทษ ตนไม่ได้มีเจตนาอะไรที่ไม่ดีเลย

    พอเห็นน้ำตาปลายฟ้าเชนก็ใจอ่อนยวบ โอ๋ว่า “เรื่องแค่นี้เองสาวน้อย อย่าร้องไห้นะคนดี เชนจะช่วยคุณเอง บ้านคุณอยู่หลังไหน” เชนพูดไปหาวไป

    ปลายฟ้าหลอกล่อเชนเข้าบ้านจนได้ ส่วนสุภาพบุรุษเชนพอพาสาวน้อยเข้าบ้านแล้วก็ขอตัวกลับเพราะไม่เหมาะที่ตนจะอยู่กับสาวน้อยเพียงลำพัง พอเชนจะกลับ ปลายฟ้าก็เรียกหมายเกี่ยวไว้ เชนชะงักหันมาตาปรือง่วงเต็มทน

    “ฉันขอบคุณมากนะคะที่คุณใส่ใจดูแล เอาไว้โอกาสหน้าฉันอยากจะตอบแทนคุณบ้าง ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเบอร์โทรศัพท์ อีเมล เฟซบุ๊ก ไลน์ วอทแอพ อินสตาแกรม ทัมเบลอ แทงโก้ให้ฉันติดต่อคุณบ้างไหม”

    เชนฟังมึนงงจนตาแทบเหล่ ง่วงจนลืมตาเกือบไม่ขึ้นถามว่ามันคืออะไรแล้วยืนสัปหงก ปลายฟ้าถามว่าเป็นอะไร

    “ผม...ผม...ง่วง...” พูดจบก็หมดสติร่วงล้มทับเธอเต็มตัว!

    ooooooo

    ปลายฟ้าผลักเต็มแรงจนเชนหลุดไปจากตัวพลิกไปนอนแผ่กรนเบาๆ ปลายฟ้าพยายามปลุกก็ไม่กระดิก เธอเลยเอาผ้ามาปูลากเชนเข้าไปในผ้าแล้วลากเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล

    พอลากเข้าบ้าน เชนรู้สึกตัวก็งัวเงียขึ้นมาเรียกหาแต่ลินดา...ลินดา ลุกขึ้นยืนโงนเงนไขว่คว้าหาลินดา

    แต่แล้วก็รูดลงกองกับพื้นหลับไปอีก ปลายฟ้าลากเชนไปนอนที่เตียงก็ถูกเชนเหวี่ยงแขนใส่จนกระเด็นไปกองกับพื้น

    ปลายฟ้าเพ่งมองเชนแปลกใจว่าวันนี้ทำไมผิวไม่ใช่ขาวดำ คงไม่ใช่ชายขาวดำคนนั้น ตัดสินใจจะพิสูจน์ปลดกระดุมเสื้อดู ก็เห็นผิวเป็นปกติ เธอใช้มือถือถ่ายรูปไว้ พึมพำ...

    “สีผิวก็เหมือนคนปกติทั่วไป แต่เกรียมแดด เป็นไปได้ยังไง หรือจะไม่ใช่นายคนนั้น...ต้องใช่สิ”

    ขณะปลายฟ้ากำลังถ่ายรูปเก็บไว้เป็นหลักฐานนั้น ถูกเชนละเมอคว้าไปกอดปากก็พร่ำเรียกแต่ลินดา...ลินดา...

    ปลายฟ้าสลัดหลุดออกมา เชนไขว่คว้าเรียกลินดา... อย่าไป...แล้วนอนกรน คร่อก...คร่อก...

    ปลายฟ้ายื้อกับเชนจนหมดแรง นอนหอบอยู่ข้างๆ นั่นเอง

    ooooooo

    อาทิตย์สร้างความแตกแยกขึ้นในหมู่ชาวบ้าน กลุ่มหนึ่งศรัทธาอาทิตย์แต่อีกกลุ่มเห็นว่านั่นเป็นเรื่องมายา เลอะเทอะไร้สาระ เจนจิรามาเจอเหตุการณ์นี้บอกตากล้องให้เก็บภาพเก็บเสียงไว้ให้หมด ส่วนตัวเองก็รายงานอย่างตื่นเต้น...

    “ชาวบ้านสองกลุ่มกำลังปะทะกันแล้วค่ะ ฝ่ายที่ไม่เชื่อไม่ศรัทธาถูกกล่าวหาว่าผิดและกำลังคุกคามชีวิตความเป็นอยู่ด้วยวิธีที่ไม่น่าจะเรียกได้ว่าเป็นผู้เจริญแล้ว”

    ปรากฏว่าประมุขมากระชากไมค์จากเจนจิราสั่งปลดเธอกลางอากาศและให้แอลซ่ามาทำแทน เขายื่นไมค์ที่กระชากจากเจนจิราให้แอลซ่าให้ทำต่อ แอลซ่ารายงานทันทีว่า

    “สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แอลซ่าพูดเลยว่าคือปาฏิหาริย์ของพลังศรัทธาค่ะ”

    เจนจิรามึน ถามประมุขว่า “อะไรกันคะหัวหน้า??”

    ประมุขดุว่าเธอไม่รู้หรือว่าพลังความศรัทธาอาทิตย์มีมากมายขนาดไหน สถานีเราอยู่ได้เพราะเรตติ้งรายการของด็อกเตอร์อาทิตย์สูงทะลุเพดานอยู่รายการเดียว แล้วสั่งเจนจิรา

    “คุณไปทำเรื่องผู้ชายตัวประหลาดขาวดำ หรืออยากให้พนักงานคนอื่นต้องเดือดร้อนเพราะคุณด้วย เมื่อวานเขาไปโผล่ที่คลินิกหมอบารมี ตอนนี้เขาดังใหญ่แล้ว ผมไม่ให้คุณทำงานอื่น ยกเว้นไปตามล่าผู้ชายตัวขาวดำคนนั้น ถ้าสมายล์ทีวีไม่ได้ตัวผู้ชายตัวขาวดำ

    คนนั้นมาเป็นสถานีแรก คุณและคนในแผนกของคุณทั้งหมดตกงานแน่!!”

    เจนจิราเดินมาที่รถคิดเครียด “หัวหน้าใช้วิธีนี้กับฉันได้ยังไง แล้วจะเอายังไง ฉันจะให้นายเชนถูกรุม

    กินโต๊ะไม่ได้ ฉันต้องช่วยเขาให้หนีไปจากการตามล่าของทุกรายการทีวี และทุกวงการสื่อ...ใช่! นี่คือเป้าหมายของฉัน!!”

    อยู่ๆพวกพนักงานในฝ่ายก็พากันถือป้ายทำหน้าละห้อย ขอให้เจนจิราอย่าทำให้พวกตนตกงาน

    “ฉันเข้าใจ...แต่ถ้าเจ้านายนิสัยไม่ดี จะไปทำงานด้วยทำไม นี่เป็นโอกาสที่ทุกคนจะได้ไปเจอเจ้านายใหม่ที่ดีกว่า!! ฉันกำลังทำให้ทุกคนได้เจอสิ่งดีๆ...ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณ คนกันเอง...บาย”

    เจนจิราขับรถพรืดไปเลย พวกในฝ่ายที่แห่มากันต่างหน้าเสีย กลัวตกงาน

    ooooooo

    เช้าวันรุ่งขึ้น ขณะตฤณกำลังวาดการ์ตูนอยู่นั้น ตังตังมาถามเขาว่าเห็นเชนไหม เชนหายไปแล้ว ตฤณบอกว่าไม่รู้ พอดีเจนจิรามาถึงเธอถามหาเชน ตฤณเคืองที่มาถึงก็ถามหาเชน ทุกคนห่วงแต่เชน เจนจิราเลยเปิดเฟซบุ๊กให้ดู

    ปรากฏรูปเชนที่แชร์กันในเฟซบุ๊กในมุมต่างๆ ขณะเชนอยู่ในบารมีคลินิก มีวงกลมสีแดงเน้นภาพให้เห็นด้วย ตฤณตกใจพรวดขึ้นช่วยกันตามหาเชน เจนจิราสงสัยว่าหรือเชนจะกลับเข้าไปในหนังได้สำเร็จแล้ว ตฤณตะโกนอย่างดีใจว่า

    “จริงเหรอ สุดยอด! กลับไปเลย!!”

    ตังตังบอกว่าเชนยังไม่ได้กลับเพราะปกดีวีดียังไม่มีรูปเชน ตฤณสงสัยว่าเชนออกไปข้างนอก เลยถูกเจนจิราตำหนิรุนแรงว่าปล่อยออกไปได้ยังไงมันอันตรายมาก เพราะถ้ามีคนข่าวคนไหนมาเจอ เชนจะเป็นยังไงเคยคิดบ้างไหม

    ตฤณกับเจนจิราโต้เถียงกันอีกตามเคย จนตังตังต้องบอกให้หยุดทะเลาะกันเสียที ตฤณเลยขอไปทำงานสร้างอนาคตที่ตนไม่ค่อยจะมีก่อนแล้วเดินไปเลย พอเดินไปแล้วก็คิดได้ โมโหตัวเองว่าพูดอย่างนั้นไปได้ยังไง ทำไมไม่ไปช่วยเจนจิรา เห็นเจนจิรากับตังตังออกตามหาเชนก็จะไปช่วย พลันก็ห้ามตัวเองว่า

    “ไม่!...เดี๋ยวเจนก็ตามให้ไอ้บารมีแฟนเขามาช่วยเองแหละ ไม่ต้องสนใจ นายเชนจะหายไปไหนก็ช่างเขา ดีเสียอีกไม่ต้องมีตัวป่วนในชีวิต...เลิกสนใจ ทำงาน!” บอกตัวเองอย่างนั้น แต่ก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกมองหาที่หน้าต่าง

    ooooooo

    เชนตื่นขึ้นมาตอนเช้ารู้สึกสดชื่นมาก เอะใจว่าตนมานอนที่บ้านนี้ได้ยังไง ตนไม่เคยง่วง ไม่เคยหลับ แล้วที่นี่บ้านใคร

    ปวันในคราบปลายฟ้านั่งจิบกาแฟดูอยู่ พอเชนตื่นเธอทักว่าตื่นแล้วหรือ เชนตกใจถามว่าตนมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ปลายฟ้าถามว่าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้เลยหรือ เชนตาเหลือกนึกว่าตัวเองล่วงเกินเธอ ถามตัวเองอย่างสับสนว้าวุ่นใจว่า

    “เชนข่มเหงน้ำใจคุณ? ไม่...ไม่จริง...ผมทำลงไปได้ยังไง ที่แท้ผมเป็นคนแบบนั้นหรือนี่!!”

    ปลายฟ้าตกใจงงไม่รู้จะตอบอย่างไร เชนเลยตีขลุมว่าใช่ ตนล่วงเกินเธอแล้ว เชนมองเธอช็อก! เชนแสดงความเป็นสุภาพบุรุษสัญญาว่าจะขอรับผิดชอบต่อการกระทำที่ขาดสติของตัวเอง ตนจะดูแลเธอเอง

    บังเอิญผงเข้าตาปลายฟ้า เธอน้ำตาไหล เชนคิดว่าเธอร้องไห้เข้าโอบกอดปลอบขวัญ เป็นจังหวะที่ทิวากับราตรีมาดูแลคนเช่าบ้านรายใหม่ ปลายฟ้าตกใจรีบลากเชนเข้าบ้าน ทิวากับราตรีเดินเข้ามาพอดีเพราะประตูรั้วไม่ได้ใส่กุญแจ

    ราตรีตาไวบอกว่าตนเห็นผู้ชายวิ่งแว้บๆ เข้าไปในบ้าน ทิวาชวนรีบไปดูกัน

    ปลายฟ้าลากเชนพาไปหลบ เชนถามว่าทำไมเราต้องหลบด้วย เธอบอกว่าตนไม่อยากให้ใครเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกัน

    ทิวากับราตรีเข้ามาได้ยินเสียงเชน ทิวาบอกราตรีว่า “จริงด้วย เสียงผู้ชายอยู่ในนั้น!”

    ooooooo

    น้องสมายล์ แมงกะพรุน โลมา มาเล่นที่บ้านตังตัง แต่วันนี้ตังตังยุ่งมากเพราะเชนหายไป บอกเพื่อนๆให้เล่นกันไปก่อนเดี๋ยวตนมา ครู่เดียวจันทร์เจ้าก็พากังฟูมา

    กังฟูลงจากรถวิ่งเข้าไปในบ้าน ตังตังบอกว่าไม่ให้กังฟูเข้าบ้านแล้ววิ่งไล่ตามไป เจนจิรารอในรถบ่นเบื่อๆ

    “อ้าว...ตังตัง แล้วเชนล่ะ?”

    พวกเด็กผู้หญิงพากันต่อต้านไม่ให้กังฟูมาเล่นด้วย จันทร์เจ้าฝากกังฟูไว้กับตฤณ เขาบอกให้พากลับไปเลย จันทร์เจ้าบอกว่าขืนพาไปด้วยกังฟูก็จะกวนจนตนไม่ได้ทำงาน

    “แต่ผมต้องการสมาธิทำงาน! ตังตังเงียบ!! บอกให้ทุกคนเงียบๆๆๆ!!” ตฤณตะโกนแต่ถูกเสียงเด็กๆ กลบหมด

    ที่บ้านเช่าของปลายฟ้า ทิวากับราตรีได้ยินเสียงผู้ชายในบ้านก็เป็นห่วงว่าอาจเป็นคนร้าย จึงเอากุญแจสำรองไขเข้าไป เชนได้ยินเสียงไขกุญแจ เขาบอกเธอว่าไม่ทันแล้ว พลันก็อุ้มเธอกระโดดลงจากระเบียงทันที ทิวากับราตรีเห็นต่างอุทานอึ้ง

    จันทร์เจ้าเห็นเชนอุ้มปลายฟ้าโดดลงจากระเบียงลงมายืนเท่ก็อุทาน “อู้ว้าววว...” พวกเด็กๆมองกันตาค้าง ส่วนเจนจิรากับตังตังดีใจมากอุทานเรียก “เชน!!!”

    ปลายฟ้าบอกเชนว่าเธอปลอดภัยแล้ว ให้วางตนลงได้แล้ว เชนย่อเข่าค่อยๆวางเธอลงอย่างแสนสุภาพ บอกว่า

    “เชนคงวางคุณได้แต่ตัว แต่หัวใจขอถือไว้นะครับ”

    “สำบัดสำนวนจริงๆ อู้ว้าวววววว” จันทร์เจ้ามองเชนเคลิ้มตาไม่กะพริบ ส่วนปลายฟ้าเห็นคนมากมายกลัวถูกจับได้ว่าเป็นตำรวจปลอมมา อาศัยความชุลมุนรีบออกจากบ้านไป เชนจะตามถูกจันทร์เจ้ามาขวางไว้ทำท่าเขินแล้ววิ่งออกไป

    ทิวากับราตรีชะโงกมองจากข้างบนเห็นปวันในคราบปลายฟ้าจะหนีกลับก็ตะโกนบอกว่าไม่ต้องหนี หน้าไม่อายพาเชนขึ้นมาอยู่บนห้องสองต่อสองตั้งแต่เช้า เชนได้ยินตะโกนบอกว่า

    “ใครว่าครับ ตั้งแต่เมื่อคืนต่างหาก” ทุกคนตกใจอุทานหา! ปลายฟ้าบ่นเชนว่าบอกเขาทำไม! แล้วพูดอย่างผ่าเผยว่า “เชนโกหกไม่เป็น ลูกผู้ชายกล้าทำก็ต้องกล้ารับ!”

    ทุกคนเหวอ แต่ทิวากับราตรีถึงกับเป็นลมไปเลย

    ooooooo

    พวกเด็กๆแยกออกไปเล่นอีกมุมหนึ่ง กังฟู ตามไปขอเล่นด้วย เด็กผู้หญิงทั้งสี่ไม่ยอมให้เล่น กังฟูขู่ว่าถ้างั้นตนจะไปป่วนพวกผู้ใหญ่ พวกเด็กผู้หญิงเลยจำต้องยอม

    แต่พวกผู้ใหญ่ไม่ต้องให้กังฟูมาป่วนก็ปั่นป่วนกันน่าดูแล้ว เหตุเพราะต่างมีใจให้เชน ปลายฟ้าจึงถูกคาดคั้นเรื่องมีอะไรกับเชนหรือเปล่า เชนเองแสดงความเป็นสุภาพบุรุษเต็มที่ยืนยันยัดเยียดตัวเองจะรับผิดชอบต่อปลายฟ้า

    ปลายฟ้ายืนยันว่าตนไม่มีอะไรกับเชน ใครๆ ก็พากันโล่งใจ แต่เชนจะให้มีให้ได้ ยืนยันจะรับผิดชอบความผิดทุกอย่างที่ทำลงไป

    “ไม่...ไม่เป็นไร ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรฉันทั้งนั้น” ปลายฟ้ายืนกรานแล้วจะออกไป จันทร์เจ้าปรี่มายิ้มหวานให้เชน เขามองงงๆ ถามว่า ตนไม่รู้จักเธอใช่ไหม จันทร์เจ้าดีดดิ้นถามว่าอยากรู้จักไหม บอกว่าตนเป็นผู้ปกครองของกังฟู เห็นเด็กๆน่ารักเลยมีของฝากมาให้เด็กๆ นิดหน่อย เธอตบมือเรียกให้คนขนของเข้ามาเลย

    คนขนเครื่องเล่นเข้ามาราวกับจะตั้งสวนสนุก ทิวากับราตรีเดินมาถามว่าขนอะไรมาเยอะแยะ ขณะจันทร์เจ้ากับทิวาราตรีกำลังโต้ตอบกันนั้น เชนจะไปตามปลายฟ้า ถูกจันทร์เจ้าคว้าแขนไว้ชวนไปเล่นอะไรสนุกๆข้างในกันดีกว่า

    ส่วนปวันที่ปลอมเป็นปลายฟ้า พอวิ่งออกมาก็รับโทรศัพท์จากผู้การธงทิว เธอดูโทรศัพท์เซ็งๆ

    ooooooo

    พวกเด็กๆเห็นสระว่ายน้ำยางและมีชุดว่ายน้ำมากมายมาให้เลือกต่างดีใจเลือกชุดเอาไปเปลี่ยนกัน มีแต่กังฟูที่แค่ถอดชุดก็โดดลงสระยางเล่นน้ำบันเทิงใจไปคนเดียว

    จันทร์เจ้าใส่ชุดว่ายน้ำอยู่ข้างใน พอถอดชุดนอกออกก็แอ่นอวดเชน เชนผงะตาเหลือกวิ่งหนีขึ้นไปหลบในห้อง บังเอิญเป็นห้องที่เด็กผู้หญิงทั้งสี่กำลังเปลี่ยนชุดว่ายน้ำกันอยู่ เด็กๆพากันร้องกรี๊ด เชนบอกว่าตนกำลังถูกตามล่า บอกตังตังว่าให้ช่วยสายลับเชนด้วย

    ตังตังบอกว่าสายลับเชนขอให้ช่วยแสดงว่าต้องเป็นเรื่องร้ายแรง ฉะนั้นเราต้องช่วย สมายล์ถามอย่างไม่พอใจว่า

    “ตกลงว่าเราจะไม่ว่ายน้ำแล้ว แต่จะเล่นเป็นสายลับแทนใช่ไหม”

    “เล่นน้ำด้วยเล่นสายลับด้วย ถ้าภารกิจนี้สำเร็จ เชนจะแต่งตั้งให้ทุกคนเป็นสายลับจิ๋วผู้ช่วยเหลือเชนทันที” เชนอ่อย พวกเด็กๆดีใจเร่งเชนให้บอกแผนการมาเลย

    ทิวา ราตรี และจันทร์เจ้าแย่งกันวิ่งไล่ตามเชนขึ้นไป ขณะทิวากำลังจะใช้กุญแจสำรองไขประตูห้องที่เชนหลบอยู่นั้น เด็กๆก็เปิดประตูออกมา ร้องบอก “ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ไม่รู้อยู่ในห้องน้ำ” สามสาวใหญ่ทั้งสามแย่งกันกรูไปที่ห้องน้ำ เชนที่หลบอยู่หลังประตูวิ่งอ้าวออกไป เลยรอดเงื้อมมือไก่แก่แม่ปลาช่อนทั้งสามไปได้หวุดหวิด

    ขณะกำลังจะวิ่งออกจากบ้าน เชนถูกกังฟูกระโดดเกาะหลังตะโกนบอกแม่ว่าจับเชนได้แล้ว สามสาวใหญ่โผล่ดูเห็นเป็นเชนจริงๆ ก็แข่งกันวิ่งลงมา ตังตังร้องบอกเพื่อนๆว่า “ต้องไปช่วยสายลับเชน” แล้ววิ่งตามป้าๆ ทั้งสามไป

    “ใช้แผนสุดท้าย สละชีวิตเพื่อท่านผู้นำ!!” ตังตังตะโกนบอกเพื่อนๆ ทุกคนรับทราบแล้ววิ่งไปหาสามสาวใหญ่ ตังตังกระโดดเกาะทิวา สมายล์เกาะราตรี แมงกะพรุนกับโลมาเกาะจันทร์เจ้า ทุกคนช่วยกันลากป้าทั้งสามออกจากเชนไปลงสระน้ำ ต่างว่ายน้ำกันจ๋อมแจ๋ม พอโผล่ขึ้นมาอีกที เชนก็หายไปแล้ว!

    พอภารกิจสำเร็จเด็กๆก็เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน จันทร์เจ้าเพิ่งนึกได้ไม่เห็นกังฟู หันมาถามหา...

    “กังฟูล่ะ...กังฟูหายไปไหน”

    ที่แท้กังฟูยังเกาะหลังเชนอยู่ เชนบอกให้ลงจากหลังแล้วกลับไปหาแม่ยังไม่สาย กังฟูไม่ยอมลง เชนบอกว่าตามใจให้เกาะแน่นๆ ตนจะพาขึ้นรถเมล์ไปถึงวังบูรพาเลย

    “ขึ้นรถเมล์!! ปล่อยก็ได้...” กังฟูยอมลงจากหลังเชน สองมืออูมๆกุมเป้าวิ่งอ้าวกลับไปที่บ้าน

    “คุณปลายฟ้า...” เชนมองหาอย่างเป็นห่วง

    ooooooo

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบไปพบผู้การธงทิวที่ห้องทำงานสำนักงานตำรวจ ทั้งสองถูกผู้การตำหนิอย่างรุนแรงว่าอวดดี งานที่ให้ทำไม่ทำแต่ไปทำงานที่ไม่ได้ให้ทำ ถ้าด็อกเตอร์อาทิตย์โกรธขึ้นมาไม่ให้ความช่วยเหลือเราในการทำสารคดีจะทำยังไง!!

    ผู้การสั่งเป็นครั้งสุดท้ายว่าห้ามยุ่งกับด็อกเตอร์อาทิตย์อีก หน้าที่เดียวคือต้องเอาตัวชายขาวดำคนนั้นมา ต้องเอามาให้ได้ก่อนนักข่าว ผู้การด่าๆๆ แล้วทำท่าจะเป็นลม จ่าเจี๊ยบรีบยื่นยาดมให้

    “ขอบใจ...คราวหน้าเด้งแน่ๆ” ธงทิวปรามทั้งหมวดและจ่าพากันจ๋อย พอออกมาจากห้อง หมวดปวันบอกจ่าเจี๊ยบว่าถ้าผู้การต้องการชายขาวดำมากตนก็จะหามาให้ได้ บอกจ่าว่า

    “ฉันอยากเข้าไปดูโชว์ของด็อกเตอร์อาทิตย์ ฉันไม่ยุ่งอะไร ก็แค่ไปดูการแสดง แต่ถ้าด็อกเตอร์อาทิตย์หรือลูกน้องเขามายุ่งกับฉัน ก็ถือว่าไม่ผิดคำสั่งของผู้การ จริงไหม”

    ooooooo

    ตฤณทนเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กๆไม่ได้ หนีไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่สวนสาธารณะ สถานที่ที่เขากับเจนจิรารู้จักและคบกัน คิดถึงคำพูดสุดท้ายของเจนจิราที่ว่าไม่รู้ว่าตอนนั้นทำไมตนถึงคบกับเขาได้

    ภาพในอดีตผุดพรายขึ้นความทรงจำ...วันนั้นตฤณมานั่งวาดรูปอยู่ที่นี่ เจนจิรากับเพื่อนมาฝึกทำรายการส่งอาจารย์ ความสดใสน่ารักของเจนจิราทำให้เขาแอบวาดรูปเธอเป็นคาแรกเตอร์การ์ตูน ยิ่งวาดยิ่งมีความสุข แล้วจู่ๆ เจนจิราก็เอาไมค์มาจ่อสัมภาษณ์ว่า

    “คุณคิดว่าชีวิตที่มีความสุขของคนในเมืองหลวงควรจะเป็นยังไงคะ”

    ตฤณอึกอักประหม่าเมื่อคนสวยมายืนอยู่ตรงหน้า ตอบความสุขของคนหลายแบบ แล้วสรุปว่า

    “แต่สำหรับผมคือคุณ” พอเจนจิราทำหน้าสงสัย ตฤณก็ยิ่งประหม่า พูดแก้ตัวไปเรื่อยว่าตนก็แค่ยกตัวอย่างตนไม่ได้หมายถึงเธอ พอดีเพื่อนๆมาเห็นรูปเจนจิราที่ตฤณวาดไว้ก็บอกให้มาดูกัน

    “เธอวาดรูปเราเหรอ ไหนขอดูหน่อยซิ” เจนจิราจะมาดู ตฤณปฏิเสธว่าไม่ใช่ เจนจิราเลยจะแย่ง ตฤณวิ่งหนีเจนจิรายิ่งอยากดูวิ่งไล่กันไปท่ามกลางเสียงเชียร์เสียงแซวของเพื่อนๆ จนตฤณวิ่งหนีไปไกล เพื่อนๆพากันหัวเราะขำ

    ooooooo

    ขณะตฤณกำลังตกอยู่ในภวังค์กับอดีตนั้น เจนจิราตัวจริงเสียงจริงก็ทักขึ้น

    “คุยด้วยได้ไหม” ถามพลางเหลือบมองรูปวาดในมือตฤณ

    เวลานั้นเจนจิราชมว่าฝีมือเขาใช้ได้ ตนชอบเพราะไม่ซ้ำแบบใคร แล้วต่างก็เล่าถึงความชอบของตัวเอง เจนจิราบอกว่าเธออยากเป็นพิธีกร เป็นผู้ประกาศข่าวมันน่าตื่นเต้นและมีประโยชน์กับสังคมด้วย ส่วนตฤณบอกว่าตนอยากเป็นหมอ ช่วยบำบัดความเครียดให้คนทั่วโลกด้วยภาพวาดของตน

    “ชอบวาดจริงๆ หรือชอบเล่นๆ”

    “ชอบจริงๆสิ เจนเคยอ่านหนังสือหรือดูหนังที่มันทำให้เรารู้สึกมีพลังอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นไหม นั่นแหละเราอยากทำอย่างนั้นด้วยการ์ตูน เราเชื่อว่ามันทำได้ การ์ตูนของเราต้องสร้างแรงบันดาลใจให้คนอื่นได้ เราจะเป็นนักเขียนการ์ตูนระดับโลกให้ดู!”

    ฟังความฝันที่ยิ่งใหญ่นี้แล้ว เจนจิราทั้งปลื้มและทึ่งในพลังไฟของตฤณมาก

    แต่วันนี้เขาและเธอพบกันในความรู้สึกที่เปลี่ยนไปแล้ว...วันนี้เจนจิรามาที่นี่ ที่ที่ตฤณมาทุกครั้งที่มีปัญหาและต้องการความเป็นส่วนตัว ตฤณถามว่าเธอเอง ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ

    “ใช่ แต่...ตั้งแต่วันนี้ไป เค้าจะไม่มาที่นี่อีก...เพราะ ที่นี่ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว มันไม่สามารถทำให้เค้ารู้สึกปลอดภัยและมีความหวังอีก”

    ตฤณถามว่าทำไม ถูกย้อนถามว่าไม่รู้จริงๆหรือว่ารู้แต่ไม่ยอมรับ ตฤณให้เธอบอกมา

    “เค้าเคยเห็นความฝันและความมุ่งมั่นในแววตาของตัวเอง มันทำให้เค้าอยากมีไฟอย่างนั้นบ้าง เค้าอยากไปถึงความฝันที่ตั้งใจไว้บ้าง ตอนนี้เค้าได้เป็นผู้ประกาศแล้ว แล้วตัวเองล่ะ?!!”

    “ก็การเป็นนักวาดการ์ตูนที่ได้รับการยอมรับ มันไม่ง่าย”

    “มันไม่ใช่ประเด็น ประเด็นคือพลังความมุ่งมั่นที่เค้าเคยเห็นและทำให้เค้าประทับใจในตอนนั้น มันหายไปไหนหมด ทำไมสิ่งที่เค้าเคยเห็นตอนนี้ มันมีแต่ความเรื่อยเฉื่อยเอื่อยแฉะ พ่ายแพ้ สิ้นหวัง ไร้ค่า นี่ไม่ใช่ตฤณคนที่เค้าเคยรัก”

    “ก็...ก็เค้าไม่เก่ง เค้ามันห่วย พอใจหรือยัง”

    “เค้าไม่เคยเสียใจที่ตัวเองไม่เก่งหรือไม่เคยประสบความสำเร็จอะไรเลย แต่เค้าเสียใจที่ตัวเองยอมแพ้อย่างหมดรูป ไม่ดิ้นรน ไม่ต่อสู้ ไม่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองเรียกว่าความฝันและความสุขมา”

    ตฤณอึ้งกับประโยคที่แทงใจดำนั้น เมื่อเจนจิรายื่นหนังสือรูปปลาวาฬที่ตฤณเคยให้ไว้คืน บอกเขาว่า

    “รับคืนไปด้วย...เค้าไม่อยากดูมันอีกแล้ว” เจนจิราน้ำตาร่วงแล้วหันหลังเดินหนีไป ตฤณนิ่งอึ้ง สับสน

    แต่เจนจิราเดินป้ายน้ำตาไปไม่ไกล เธอชะงักเมื่อเห็นป้ายโฆษณาบารมีคลินิกบนยอดตึกสี่แยก เธอเงยหน้า สูดลมหายใจเต็มปอด ยืดตัวตรงพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่อย่างเข้มแข็ง

    ooooooo

    ตฤณกลับถึงบ้าน เจอตังตังวิ่งออกมาชี้ให้ดูเชนที่นั่งอยู่บนหลังคาและจ้องมองไปที่บ้านเช่าของปลายฟ้าเล่าว่า

    “เนี่ย เชนอยู่อย่างนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว ไม่กิน ไม่ดื่ม ไม่ลุกไปไหน อ้อ...ไม่กะพริบตาด้วย”

    “ถ้าถามจะตอบไหม”

    “ตอบ” เชนตอบทันที บอกว่า “เชนรอปลายฟ้ากลับบ้านอยู่ เชนจะต้องรับผิดชอบสิ่งที่เชนทำลงไป”

    ตฤณบอกว่าอยากทำอะไรก็ทำเถอะ พรุ่งนี้จะพาไปหาวิศวะ ถ้าซ่อมแว่น 3DDD เสร็จจะพาเชนกลับ เชนทำหน้างง ตังตังบอกว่ากลับไปในหนังไปปกป้องโลกช่วยลินดาไง

    “เชนกลับไปในหนังแล้วคุณปลายฟ้าล่ะ ไม่ได้! ยังไงเชนก็ต้องแสดงความรับผิดชอบ ตฤณ...เชนขออะไรอย่างนึงได้ไหม” เชนหันมาพูดจริงจังกับตฤณ

    เช้าวันรุ่งขึ้น เจนจิราก็ได้รับโทรศัพท์จากตังตังขอยืมเงินหนึ่งหมื่นให้เชนไปตัดสูท เจนจิรารับสายตังตังพลางเดินคุยออกจากบ้าน... “ตังตังบอกทุกคนด้วยนะว่าถ้าไม่ใช่เพราะเชนน้าจะไม่ช่วยเด็ดขาด รอแป๊บนะ กำลังไป”

    ตฤณรู้สึกเสียหน้ามากบ่นตังตังว่ารออีกแป๊บเดียวตนเบิกค่าเขียนการ์ตูนได้ก็ไม่ต้องยืมใครแล้ว

    ที่สำนักงานตำรวจ จ่าเจี๊ยบวิ่งมาบอกหมวดปวันว่า “สายของเราที่ให้สะกดรอยตามเจนจิราแจ้งว่า เมื่อเช้าเจนจิราขับรถไปรับนักเขียนการ์ตูนกับคนในบ้าน กำลังจะไปไหนไม่ทราบ” พอดีมือถือดังขึ้นจ่ารับแล้วบอกว่าทราบแล้วมาพลางยื่นหน้าจอให้หมวดปวันดู พอดูหมวดบอกว่า “อยู่แค่ตรงนี้เอง ไป”

    แต่ที่อีกมุมหนึ่ง นารีกับอินทุกำลังสะกดรอยตามหมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบอยู่เช่นกัน!

    ooooooo

    สิ่งที่เชนเอ่ยปากขอตฤณอย่างจริงจังคือ ขอเงินซื้อสูทก่อนไปพบปลายฟ้า แต่ต้องไปที่ร้านสูทอินทราซึ่งเชนบอกว่าเป็นร้านตัดเสื้อที่โก้ที่สุดในกรุงเทพฯ

    พอเชนเข้าร้านบอกช่างที่นั่งหลับอยู่ว่า “ผมเอาแบบเดิมที่เคยตัดครับ” ช่างตื่นลืมตาดูพอเห็นเชนเท่านั้นก็ตกใจแกมดีใจร้องทักเชนเป็นสำเนียงจีนอย่างตื่นเต้น เชนแปลกใจถามว่ารู้จักตนด้วยหรือ ช่างบรรยายอย่างจำได้จริงๆว่าเขาคือเชน สายลับเจ้าเสน่ห์ ทำเอาตฤณใจคอไม่ดีที่มีคนจำเชนได้ ช่างที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ของเชนของขึ้นกระโดดขึ้นบนเก้าอี้ทำท่าประจำของเชนอย่างแข็งแรงสวยงาม แต่พอทำเสร็จก็เป็นลมไปเลย

    หมวดปวันกับจ่าเจี๊ยบออกจากสำนักงานตำรวจ ทั้งสองไหวตัวทันรู้ว่าถูกติดตามจึงย้อนรอยทำทีหยุด

    ผูกเชือกรองเท้าแต่หยิบก้อนหินปาไปที่นารีกับอินทุในชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่ พอทั้งสองรู้ตัวก็วิ่งออกมา ถูกจ่าเจี๊ยบกระชากคอเสื้อไว้ทั้งสองคน หมวดปวันตามมาข้างหลังเอากุญแจมือใส่ข้อมืออินทุกับนารี พอใส่เสร็จกลับกลายเป็นกุญแจมือใส่มือของจ่าเจี๊ยบไปฉิบ!

    แต่จ่าเจี๊ยบก็ได้กุญแจที่หมวดปวันโยนให้ไขกุญแจมือออกและตามหมวดไปไล่ล่าอินทุกับนารี ทั้งสองวิ่งหนีเข้าไปในโรงงานเย็บเสื้อผ้าร้าง เกิดปะทะกันขึ้น โชคดีที่เชนกับตฤณและตังตังออกจากร้านตัดเสื้อได้ยินเสียงปะทะกัน เชนเข้าไปโหนโซ่โรยตัวไปยืนเท่ที่เครื่องจักรสูง

    เชนใช้โซ่เหวี่ยงปัดมีดที่นารีขว้างมาพุ่งกลับไป

    เฉี่ยวหน้าเธอเองได้เลือดทำให้นารียิ่งแค้น เชนยังคงควง โซ่กวัดแกว่งปัดทั้งมีดและไพ่คมที่อินทุร่อนมาแล้วดีดตัว

    ลงข้างล่าง อินทุกับนารีตามลงมา เชนสู้แบบหนึ่งต่อสอง เชนมีฝีมือและชั้นเชิงที่เหนือกว่ามาก สุดท้ายทั้งอินทุและนารีก็หนีไป

    ตฤณและตังตังดูการต่อสู้ด้วยความชื่นชมฝีมือของเชน หมวดปวันทึ่งฝีมือของเชนมาก พออินทุกับนารีหนีไป เชนก็เดินมาหาหมวดปวันส่งมือให้จับถามว่า “เป็นอะไร ไหมครับคุณผู้หญิง” หมวดปวันไม่จับมือและรีบก้มหน้ากลัวเชนจำได้ เธอเรียกจ่าเจี๊ยบปรากฏว่าจ่าหายไป เดินหาจึงพบจ่านอนอยู่ที่พื้น ปวันเข้าไปดูและเร่งให้รีบไปกัน

    เชนตามมาทวงคำขอบคุณจากปวันเลยต่อปากต่อคำกันพอเจ็บๆคันๆ จ่าเจี๊ยบเร่งให้รีบไปเพราะกลัวเชนจะจำได้

    ooooooo

    อินทุกับนารีกลับไปถึงห้องทำงานของอาทิตย์ที่ตึกสมายล์เคเบิ้ลทีวีในสภาพมอมแมม ถูกอาทิตย์เกรี้ยวกราดว่าใช้ให้ไปจัดการสั่งสอนหมวดปวันแต่ทำไมกลับมาในสภาพนี้

    ทั้งสองรายงานว่ามีคนมาช่วยหมวดปวัน คนนั้นรูปร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำมีหนวดแต่งตัวหลงยุค แต่ฝีมือการต่อสู้เก่งมาก ถูกอาทิตย์ย้อนถามว่า “ใครมันจะมาเก่งกว่า พวกแก” พูดจบดีดนิ้วสองมือพร้อมกันแล้วตบที่หน้าอกทั้งสอง สองคนเหมือนถูกสะกดจิต หันบีบคอกันเองจนเกือบขาดใจแล้วอาทิตย์ก็ดีดนิ้วอีกเปาะ ปรามว่าถ้าโดนเล่นงานกลับมาอีกจะโดนหนักกว่านี้ ทั้งสองจึงคลายมือจากคอกันและกัน

    แต่พอนารีบอกว่าเด็กที่ขโมยแว่นสามมิติไปอยู่กับหมวดปวัน อาทิตย์ตะคอกว่าแล้วทำไมเพิ่งจะบอก ไล่ไปสืบมาให้ได้ว่าหมวดปวันกับเด็กนั่นเกี่ยวอะไรกัน หรือว่ารู้เรื่องแว่นสามมิติของเรา ทั้งสองรับคำแล้วรีบไป

    เชนได้รับบาดเจ็บ ตฤณพากลับไปให้ตังตังทำแผลให้ เชนอยากตอบแทนตฤณที่ช่วยตน เสนอว่าจะให้สอนวิธีง้อคนรักให้ตนก็ยินดี ตฤณบอกไม่ต้องห่วงตน ตัวเองนั่นแหละถึงกับให้ตังตังโทร.ไปยืมเงินเจนจิราแล้วดูสูทนั่นซิ เชนก้มมองเห็นสูทเปื้อนก็รีบปัด แล้วแวะไปซื้อกุหลาบแดงมาดอกหนึ่งซ่อนไว้ในสูท

    ด้วยความสงสัยว่าเชนกับชายขาวดำเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า ปวันจึงแปลงกายเป็นปลายฟ้าอีกครั้งกลับไปที่บ้านเช่าเพื่อสืบเรื่องนี้

    เชนไปรอปลายฟ้าที่บ้านเช่าของเธอ พอปลายฟ้ามาถึงก็ขอคุยกับเชนสองต่อสอง เชนเอาดอกกุหลาบแดงให้และขอแต่งงาน ปลายฟ้าขอรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อน เธอจำต้องรับดอกกุหลาบเพื่อให้เชนเล่า ปลายฟ้าถามชื่อนามสกุล ที่อยู่ถิ่นฐาน เชนบอกว่าตนชื่อเชน ส่วนนามสกุลได้ยินคนเขาเรียกกันว่า สายลับเจ้าเสน่ห์ แต่พอถามลึกกว่านั้นเชนก็ตอบวกวนยอกย้อน

    ขณะที่เชนกำลังถูกปลายฟ้าถามลึกเข้าไปทุกทีนั้น ตังตังมาบอกว่า ตฤณติดต่อวิศวะได้แล้วให้รีบไปเดี๋ยวนี้เลย ปลายฟ้าเสียดายที่ยังไม่ได้เรื่องอะไรเลย แต่กลับมีข้อสงสัยเพิ่มขึ้นว่าใครคือวิศวะ?

    มีปัญหาอีกจนได้เมื่อเชนจะพาตฤณไปง้อเจนจิราตอบแทนที่ช่วยตน ตฤณบอกว่าไม่ต้องยุ่งกับตนไปจัดการเรื่องของตัวเองเถอะ จนตังตังต้องตัดสินว่าให้ตฤณไป

    ง้อเจนจิราและตนจะพาเชนไปหาวิศวะเอง เรียกแท็กซี่บอกทางแค่นั้นไม่ยาก

    เชนเอากระถางต้นกระบองเพชรเล็กๆให้ตฤณเอาไปง้อเจนจิรา ย้ำหลักปฏิบัติกับตฤณว่า

    “นายต้องทำให้สำเร็จ อย่าทิฐิ อย่าประชด ผู้หญิงชอบความจริงใจ”

    ooooooo

    ตฤณบ่ายหน้าไปตึกสมายล์เคเบิ้ลทีวีพร้อมกับกระถางต้นกระบองเพชรที่เชนเอาให้ พอดีที่นั่นกำลังมีการโฆษณารายการตามล่าชายตัวขาวดำให้เจนจิรา โดยบารมีจะแจกวอชเชอร์ทดลองทำหน้าเด้งให้พนักงานที่นี่ทุกคนด้วย

    ตฤณเห็นรูปคัตเอาต์เท่าตัวจริงของบารมีวางโฆษณาคลินิกความงามอยู่ หมั่นไส้เลยเอาปากกาไปเขียนหนวดให้ดูแมนๆ บารมีมาเจอถามว่าทำอะไรตนไม่ได้เลยหันมาทำรูปตนใช่ไหม ขณะทั้งสองกำลังจ้องหน้าเอาเรื่องกันอยู่นั้น เจนจิรามาเจอถามว่าจ้องหน้าตรวจสภาพผิวกันอยู่หรือ

    เจนจิราถามตฤณว่ามาทำไม ตฤณย้อนถามว่ามาไม่ได้หรือ บารมีตอบเย้ยว่า

    “ไม่ได้ เพราะนายมันเป็นอดีตไปแล้ว อย่าตามมารังควานเจนอีกเลย ไปเถอะครับเจน ผมอยากคุยเรื่องรายละเอียดรายการของเจนครับ” บารมีจูงมือเจนจิราไปให้บาดตาตฤณเล่น ตฤณฉุนขาดจะตามไปแต่ลิฟต์ปิดเสียแล้วเลยวิ่งขึ้นทางบันไดหนีไฟแทน ทั้งหมดนี้อยู่ในสายตาของอินทุที่ซุ่มดูอยู่

    ตฤณวิ่งขึ้นไปทันเจนจิรากับบารมีออกจากลิฟต์พอดี บารมีถามว่าจะตามมาป่วนอะไรอีก ตฤณไม่สนใจบารมี เขารีบเอากระถางกระบองเพชรให้เจนจิรา บอกว่า

    “เค้าต้องการสื่อว่า เค้าก็เหมือนกระบองเพชรนี่ ไม่มีค่าอะไร มีแต่หนามคอยทิ่มแทงให้เจ็บปวด แต่ถ้าตัวเองให้เวลา ขอแค่ให้เวลา ไม่ต้องดูแลอะไร แค่วางไว้เฉยๆ ตรงไหนก็ได้ เค้าสัญญาว่าในที่สุด เค้าก็จะออกดอกมาให้ตัวเองชื่นชมเหมือนกระบองเพชรต้นนี้ให้ได้”

    เจนจิราอึ้งกับคำพูดที่จริงจังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของตฤณ แม้จะถูกบารมีคอยพูดแทรกเยาะเย้ยตลอดเวลา ตฤณก็ไม่สนใจ จนกระทั่งบารมีจูงมือเจนจิราเข้าไปในออฟฟิศ ตฤณคว้าแขนเจนจิราไว้ เธอบอกเขาว่า

    “ตัวเอง...ถ้าเค้ารู้ว่ากระบองเพชรต้นนี้ออกดอกแน่ๆ นานแค่ไหนเค้าก็รอได้ แต่...บางทีตัวเองอาจไม่ใช่พันธุ์ที่มีดอกไง...เข้าใจไหม?”

    บารมีขำก๊าก เจนจิราเดินเข้าออฟฟิศไปกับบารมี ตฤณเลยได้แต่ยืนหน้าจ๋อยเจื่อนอยู่หน้าออฟฟิศของบารมี...

    ooooooo




    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 20:26 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์