ข่าว
  • Thairath Talk
  • 100 year

    นิยายไทยรัฐ

    เรือนริษยา

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ระหว่างที่กฤตพนธ์กับภานุแยกกันหนีไม่อยากให้เสี่ยเตี้ยจับได้แต่พิรุธของทั้งสองก็รู้ถึงหูฤทัยกับไม้จนได้เพราะเสี่ยเตี้ยโทร.มาบอกอดสงสัยไม่ได้กลัวสองหนุ่มปริศนาจะทำให้ธุรกิจยักยอกขายข้าวสารจะพังไม่เป็นท่าฤทัยโมโหมากแต่นึกไม่ออกว่าเป็นฝีมือใครไม้เบ้ปากบอกไม่เห็นจะเดายาก...ต้องเป็นฝีมือนังลูกเลี้ยงตัวแสบแน่ๆ!

    ฝ่ายนันทนัชกำลังรื้อค้นห้องทำงานพ่ออย่างเร่งรีบกว่าจะสบโอกาสทางสะดวกไม่มีคนเพ่นพ่านรอบๆเหมือนเคยก็ลุ้นแทบแย่แต่เพราะความซุ่มซ่ามของตัวเองและเสียงเอะอะของแม่เลี้ยงซึ่งตามหาเธอให้วุ่นจากด้านนอกทำให้เกือบทำแจกันโบราณของพ่อตกแตกเมื่อตั้งสติได้เลยรีบเก็บข้าวของเข้าที่และออกจากห้อง

    นันทนัชจะไปตั้งหลักและสงบอารมณ์ที่รุ่มร้อนนอกบ้านเพราะหาพินัยกรรมของพ่อไม่เจอแต่ไม่ทันขยับไปไหนฤทัยกับไม้ก็มาดักหน้าเสียก่อนพร้อมถ้อยคำแดกดันมากมายจนนันทนัชแทบทนไม่ไหวไหนจะท่าทางคุกคามของเดือนที่วางตัวเป็นปรปักษ์กับเธอมาตลอดนันทนัชเกือบจะคว้าปืนมาขู่แล้วถ้ากฤตพนธ์ซึ่งแวะมาหาจะไม่แตะมือห้ามเพราะเห็นไม้ทำท่าแปลกๆเหมือนพกของดีไว้ที่บั้นเอว

    กฤตพนธ์ถอนใจโล่งอกเมื่อเห็นนันทนัชผลุนผลันออกจากบ้านหลังจากนั้นไม่นานส่วนตัวเองยื่นกระเช้าของฝากให้ฤทัยอ้างว่ามานพซื้อมาฝากพวกฤทัยไม่ค่อยเชื่อนักเพราะทหารหนุ่มทำท่าจะแปรพักตร์ไปเข้ากับนันทนัชในระยะหลังแต่เมื่อเห็นหน้าตาใสซื่อกับแววตาจริงใจเลยไม่กล้าแย้งและรับของฝากแต่โดยดี

    ส่วนนันทนัชออกจากบ้านด้วยความโมโหขัดใจที่ถูกแม่เลี้ยงกับลูกสมุนไล่ราวกับหมูหมาโชคดีที่กฤตพนธ์มาขวางทันเวลาเลยไม่ต้องปะทะลับฝีปากให้เจ็บใจเหมือนเคยหญิงสาวควักมือถือจะส่งคำขอบคุณเขาแต่ก็ช้ากว่าอีกฝ่ายที่ส่งข้อความมาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ว่าให้ไปเจอกันในที่แห่งหนึ่ง...มีเรื่องเสี่ยเตี้ยจะบอก!

    ฟากกฤตพนธ์ยิ้มบางๆถูกใจที่นันทนัชส่งข้อความตอบรับนัดพวกฤทัยคอยจับสังเกตอยู่แล้วแอบระแวงทหารหนุ่มไม่น้อยแต่เพียรซักหรือจับผิดเท่าไหร่ก็ไม่ค่อยได้เรื่องฤทัยไม่ติดใจนักต่างจากไม้ปักใจข้อสันนิษฐานเดิมและมั่นใจมากว่ากฤตพนธ์ต้องมีส่วนรู้เห็นเรื่องนันทนัชพยายามสืบเรื่องเสี่ยเตี้ยแน่ๆ

    ooooooo

    บ่ายวันเดียวกันบริเวณริมแม่น้ำเจ้าพระยา... นันทนัชยืนรออยู่แล้วด้วยท่าทางสงบลงมากกฤตพนธ์ยิ้มกว้างดีใจมากจะได้มีโอกาสใกล้ชิดกับเธอในวันนี้นันทนัชก็ตื่นเต้นไม่แพ้กันแต่พยายามสงวนท่าทีทหารหนุ่มแกล้งขอยิ้มให้กำลังใจเพื่อทักทายเขาบ้างแต่เธอกลับยืนกอดอกนิ่งๆอย่างคนมีฟอร์ม

    ผมอุตส่าห์ไปสืบเรื่องเสี่ยเตี้ยมาให้คุณนะถ้าคุณไม่ยิ้มผมก็ไม่บอก

    นันทนัชเลยต้องยิ้มให้แบบขอไปทีกฤตพนธ์ส่ายหน้าขำๆเอ็นดูมากกว่ารำคาญเริ่มต้นเล่าเรื่องของเสี่ยเตี้ยที่สืบมาได้พร้อมกับภานุนันทนัชดีใจออกนอกหน้าที่มีหนทางเอาผิดกับฤทัยแต่กฤตพนธ์กลับไม่เห็นด้วยนัก

    แต่ผมคิดว่าเรื่องข้าวแค่นี้มันจิ๊บจ๊อยมันทำอะไรคุณน้าฤทัยไม่ได้หรอก

     “ยกเว้นว่าเขาแอบขายหลายครั้งจนมันมีมูลค่ามากกว่าสองล้านขอเวลาฉันรวบรวมหลักฐานอีกหน่อยเถอะ

    ท่าทางเอาจริงเอาจังของนันทนัชทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้กฤตพนธ์อ้าปากจะแย้งแต่มือถือของเธอดังขึ้นเสียก่อนบทสนทนาเรื่องเสี่ยเตี้ยเลยต้องหยุดชะงักนันทนัชมีสีหน้าเคร่งเครียดทิพย์นั่นเองที่โทร.มาสอบถามความคืบหน้าเรื่องค้นหาพินัยกรรมกฤตพนธ์จับตามองตลอดนึกสงสัยไม่น้อยที่ทิพย์กดดันนันทนัชให้หาพินัยกรรมมากจนผิดปกติส่วนนันทนัชหันมาเห็นเขามองมาด้วยสายตาแปลกๆก็โกรธไม่ชอบให้ใครแอบฟังเธอคุยเรื่องส่วนตัว

    อาการงอนและเหวี่ยงโดยไร้สาเหตุทำให้กฤตพนธ์งงไปหมดเมื่อเธอออกปากไล่เลยเริ่มฉุนความหวังดีและความห่วงหาที่มีให้ตลอดทำให้ไม่ยอมผละไปตามที่อีกฝ่ายต้องการแต่กลับโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    เสี่ยเตี้ยรู้ว่ามีคนสืบเรื่องซื้อข้าวมันต้องบอกคุณน้าฤทัยแน่โชคดีที่ผมขวางทันไม่งั้นคุณเสร็จนายไม้ไปแล้ว

    ฉันไม่กลัวมันหรอก...ฉันมีปืน

    คุณมีคนเดียวหรือไงนายไม้ก็มีผมเห็นมันเหน็บปืนที่เอวยิ่งคุณทำตัววุ่นวายสืบเรื่องโน้นเรื่องนี้มากขึ้นเท่าไหร่ชีวิตคุณก็ยิ่งตกในอันตรายมากขึ้นเท่านั้นแล้วยังเรื่องพินัยกรรมอีกคุณอยู่คนเดียวในบ้านหลังนั้นไม่ได้หรอก

    นันทนัชโต้ว่าอยู่คนเดียวได้และยืนกรานจะอยู่ต่อจนกว่าจะหาพินัยกรรมเจอกฤตพนธ์โกรธมากสวนกลับ

    คุณอยากได้มรดกมากจนยอมเสี่ยงตายขนาดนี้เลยเหรอ

    ใช่...ฉันอยากได้มรดกของพ่อฉันอยากสบายเหมือนลูกผู้ดีคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดอย่างคุณไง

    ถ้อยคำประชดประชันทำให้กฤตพนธ์หมดความอดทนกระชากร่างบางมาชิดประกบปากจูบอย่างดุดันตามอารมณ์ที่พลุ่งพล่านนันทนัชตะลึงงันเมื่อรวบรวมสติได้ก็รีบผละออกแล้วตบหน้าเขาเต็มแรงทหารหนุ่มรู้สึกตัวว่าทำรุนแรงเกินไปเลยอยากจะอธิบายและปลอบประโลมแต่นันทนัชก็ไม่เปิดโอกาสแล้ววิ่งหนีไปเสียก่อน

    รสจูบที่เพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรกทำให้อดรู้สึกวูบวาบไม่ได้แต่ถึงกระนั้นนันทนัชก็นึกเคืองทหารหนุ่มไม่หายที่ใจร้ายใช้กำลังขโมยจูบจากเธอหญิงสาวหงุดหงิดมากและตรงไปหาธีร์กับแฟนต้าที่ร้านอาหารไม่อินังขังขอบกับเสียงเรียกเข้าหลายสิบครั้งของกฤตพนธ์...คิดจะโทร.มาง้องั้นหรือมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกน่า!

    ooooooo

    กฤตพนธ์แทบคลั่งเพราะนันทนัชไม่รับสายภานุเห็นท่าทางเหมือนคนถูกศรรักปักอกของเพื่อนก็อดแซวไม่ได้กฤตพนธ์หน้างออายที่ถูกล้อแต่คงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ...ในเมื่อมันรักไปแล้วทั้งหัวใจ

    เวลาเดียวกันที่ร้านแฟนต้า...นันทนัชปลีกตัวจากเพื่อนรักทั้งสองไปคุยกับทิพย์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดธีร์คอยจับสังเกตตลอดเมื่อทำงานเสร็จเลยหันมาคุยกับแฟนต้าด้วยน้ำเสียงจริงจัง

    เหมือนน้าทิพย์กำลังกดดันอะไรนัน

    คงไม่พ้นเรื่องพินัยกรรม...ทำอย่างกับว่าน้าทิพย์อยากได้พินัยกรรมไว้เองงั้นแหละ

    ข้อสันนิษฐานของแฟนต้าไม่เกินจริงแม้แต่น้อยเพราะนันทนัชลำบากใจมากที่ไม่อาจตามหาพินัยกรรมได้ทันใจอดีตพี่เลี้ยงท่าทางอึกอักของนันทนัชทำให้ธีร์กับแฟนต้าทนไม่ไหวปรี่ไปขวางและขอร้องไม่ให้ทิพย์กดดันนันทนัชไปมากกว่านี้ทิพย์อึ้งไปอึดใจแต่นายแบบหนุ่มก็ไม่สนโพล่งออกไปอย่างเหลืออด

    นันอยู่บ้านหลังนั้นคนเดียวนะครับน้าแค่นันจะเดินไปเดินมายังไม่ได้เลยพวกนั้นมันคอยขัดขาทุกอย่างแต่นี่น้าจะให้นันไปรื้อค้นบ้านทุกซอกทุกมุมมันจะเป็นไปได้ยังไงครับ

    แล้วจะให้น้าทำยังไงน้าทำได้แค่พยายามแนะนำเพราะนอกจากคุณนันจะต้องช่วยตัวเองแล้วน้าก็ไม่เห็นว่าจะมีใครช่วยคุณนันได้หรือว่าคุณธีร์จะเข้าไปช่วยหาพินัยกรรมในบ้านคะ

    แฟนต้าทนไม่ไหวต้องช่วยพูดว่าธีร์กับเธอคงไปช่วยไม่ได้แค่คราวที่แล้วก็ถูกตะเพิดออกมาแทบไม่ทัน

    น้าถึงบอกว่าคุณนันต้องพยายามด้วยตัวเองไม่งั้น... คุณนันจะต้องสูญเสียทุกอย่างคุณนันจะยอมแพ้หรือคะ

    แต่ถ้าเราต้องแพ้ก็ต้องแพ้ครับเราต้องทำใจยอมรับให้ได้ธีร์โต้

    ทำใจยอมรับ...พูดง่ายๆคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกว่านังฤทัยมันทำอะไรไว้กับพวกเราบ้างที่คุณนันต้องถูกส่งไปเมืองนอกไม่ได้พบหน้าพ่อจนวันตายก็เพราะฝีมือของมัน...ใช่ไหมคะคุณนัน

    ทิพย์มองมาด้วยแววตาอาฆาตแค้นชิงชังนันทนัชพลอยสะเทือนใจไปด้วยธีร์กับแฟนต้ายืนกรานไม่อยากให้นันทนัชเสี่ยงภัยคนเดียวอีกทิพย์โมโหมากประชดให้ทำตามอย่างที่อยากทำเพราะเธอคงบังคับใครไม่ได้ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่ไยดีนันทนัชได้แต่มองตามเครียดๆกลัวอดีตพี่เลี้ยงจะผิดหวังเลยตั้งใจจะกลับไปหาพินัยกรรมให้หนักกว่าเดิมธีร์กับแฟนต้าพยายามห้ามแต่ก็ขัดความตั้งใจของนันทนัชไม่ได้อยู่ดี

    ฝ่ายทิพย์กลับไปอาละวาดขว้างปาข้าวของในห้องพักระบายอารมณ์นึกโกรธธีร์กับแฟนต้าที่มาจุ้นจ้านแผนการของเธอไหนจะนันทนัชที่อ่อนปวกเปียกไม่ได้เรื่องอย่างใจเธอเท่าไหร่นักความแค้นที่สุมอกทำให้

    แม่ครัวใหญ่แทบนั่งไม่ติดอยากจะรู้นักว่าลิตรเอาพินัยกรรมไปซ่อนไว้ที่ไหน...ทุกสิ่งทุกอย่างต้องเป็นของฉันไม่ใช่แกนังฤทัย!

    ooooooo

    แม้จะรู้สึกประหม่าที่ถูกขโมยจูบดื้อๆแต่สุดท้ายนันทนัชก็ต้องพึ่งทหารหนุ่มอีกครั้งเมื่อต้องไหว้วานให้เขานำรถของพ่อไปซ่อมให้กฤตพนธ์เต็มใจทำให้อย่างไม่เกี่ยงงอนและอาสาจะนำมาให้ถึงบ้านด้วยตัวเอง

    ระหว่างที่นันทนัชยืนรอรถมาส่งด้วยใจจดจ่อไม้กลับส่งสายตาประหลาดมาให้เพราะได้ยินข่าวจากพวกคนงานในโรงสีว่าลูกสาวคนเดียวของลิตรส่งคนไปสืบเรื่องยักยอกข้าวเมื่อฤทัยทราบเรื่องก็หัวเสียแหวลั่น

    อีบ้านี่มันคันจริงๆอยู่ดีๆไม่ชอบจะเล่นกันไม่เลิกใช่ไหมแล้วมันรู้อะไรบ้างล่ะ

    ไม้ไม่มีท่าทีเดือดร้อนอะไรเพราะเตรียมการตอบรับไว้แล้วสบายใจได้ครับพี่เงินของเราปิดปากไอ้พวกกุลีในโรงสีได้สนิทแต่กับคุณนัน...ท่าทางเราจะจัดการปิดปากได้ยากเธอหาทางจะแฉเราทุกทางเลย

    ก็มันอยู่ไหนล่ะฉันจะปิดปากมันเดี๋ยวนี้เลย

    ไม้บุ้ยบ้ายไปทางหน้าเรือนรัตนะฤทัยไม่รอช้าปรี่ไปหาหวังเอาเรื่องลูกเลี้ยงตัวแสบอย่างเต็มที่

    ฝ่ายนันทนัชไม่รู้ตัวจะเจอฤทธิ์แม่เลี้ยงมัวต่อปากต่อคำกับทหารหนุ่มที่นำรถมาส่งกฤตพนธ์ยิ้มกรุ้มกริ่มรู้ดีว่าเธอตั้งใจมารอรถเลยทำเป็นนิ่งไม่เร่งร้อนอะไรนันทนัชหงุดหงิดที่รอนานปราดไปแย่งกุญแจจากมือแต่กลับถูกเขาพลิกเกมมากุมมือไว้กฤตพนธ์ยื้อยุดกวนประสาทจนนันทนัชต้องถามว่าต้องการอะไรกันแน่

    ผมก็จะรับผิดชอบที่เอารถมาส่งช้าทำให้คุณต้องรอแล้วก็จะรับผิดชอบที่เมื่อวานผมเอ่อ...จูบคุณ

    นี่หยุดเลยนะ...คุณอย่ามาพูดอะไรแถวนี้ถึงคุณจะรู้สึกผิดมากก็เถอะ

    เปล่า...ผมไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลย...ผมรู้สึกโชคดีต่างหาก

    นันทนัชถึงกับอึ้งสายตาร้อนแรงแต่แฝงแววหวานของเขาทำให้เธอเขินจนยืนแทบไม่อยู่กฤตพนธ์ชอบใจมากที่มีโอกาสทำซึ้งกับหญิงสาวที่แอบมีใจแต่ทั้งสองก็ต้องผละจากกันแทบไม่ทันเมื่อได้ยินวาจาแดกดันของฤทัย

    นี่...โรงแรมม่านรูดแถวนี้มันปิดหมดแล้วหรือไงพวกหน้าด้าน...ไร้ยางอายมันถึงกล้ามายืดเบียดบี้บัดสีกันหน้าบ้านแบบนี้ไหนบอกว่าเป็นลูกหลานผู้ดีมีสกุลไง

    นันทนัชขยับจะเอาคืนแต่กฤตพนธ์ถลามาขวางฤทัยหมั่นไส้มากเลยแขวะทหารหนุ่มเข้าอีกคนแต่กฤตพนธ์กลับไม่สะทกสะท้านตอกกลับไม่ไว้หน้าฤทัยฉุนกึกแต่ไม่กล้าออกท่าทางมากเมื่อเหลือบไปทางโรงจอดรถก็ถึงกับหน้าเสียเพราะรถสปอร์ตคันหรูของลิตรจอดอยู่ในสภาพปกติทุกอย่างนันทนัชมองมาอย่างรู้ทัน

    แปลกใจไหมล่ะ...รถพ่อฉันที่คุณน้าสั่งให้ลูกน้องชั่วๆแอบกำจัดมันเหมือนที่แอบกำจัดพ่อฉันเพื่อแย่งสมบัติไง” 

    ฤทัยข่มอารมณ์สุดความสามารถรักษามาดสุดฤทธิ์ไม่อยากโต้ตอบต่อหน้ากฤตพนธ์

    นี่...คุณหนูผู้สูงส่งช่วยฟังแล้วจำให้ขึ้นใจนะว่าพ่อเธอน่ะหัวใจวายตายเองไม่มีใครฆ่าเขาโดยเฉพาะฉัน... ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เขารักเป็นคนสุดท้ายฉันไม่ได้ฆ่าคุณลิตร” 

    โกหกหน้าตายฉันไม่เชื่อผู้หญิงอย่างคุณ

    ท่าทางไม่มีใครยอมใครของแม่เลี้ยงลูกเลี้ยงทำให้กฤตพนธ์ใจไม่ดีรีบจับทั้งสองแยกจากกันแล้วพานันทนัชขึ้นรถออกไปฤทัยมองมาด้วยสายตาเคียดแค้นเจ็บใจที่นันทนัชมีตัวช่วยตลอดไม้อาสาไปจัดการจะได้หมดเสี้ยนหนามแต่ฤทัยไม่อยากเสี่ยงให้เรื่องบานปลายเลยขอให้รอโอกาสเหมาะกว่านี้

    ooooooo

    กฤตพนธ์ปรายตามองนันทนัชอย่างไม่ไว้ใจท่าทางกระฟัดกระเฟียดพร้อมระเบิดตลอดเวลาของเธอทำให้อดหวั่นไม่ได้ในที่สุดนันทนัชก็ทนไม่ไหวอาละวาดระบายอารมณ์โกรธจัดแม้เขาจะบอกให้ใจเย็นเธอก็ไม่สน

    ฉันใจเย็นมามากพอแล้วคุณกฤตพนธ์คุณก็ไม่ได้ตาบอดหูหนวกนี่คุณก็เห็นว่ายายนั่นจงใจเล่นงานฉันแล้วคุณก็ปล่อยให้มันทำโดยไม่ให้ฉันตอบโต้หมายความว่ายังไง

    กฤตพนธ์ถอนใจหนักหน่วงไม่อยากพูดแรงทำร้ายจิตใจเธอแต่คิดว่าคงต้องเตือนสติอย่างจริงจังงั้นคุณตอบผมมาก่อนคุณนันทนัชว่าทำไมทุกครั้งที่คุณเจอแม่เลี้ยงคุณต้องอาละวาดด่าทอตบตีกับเขาทุกครั้ง

    ก็นังนั่นมันฆ่าพ่อฉันมันทำลายทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตฉันคุณไม่เห็นหรือ

    ผมไม่เห็นครับแต่สิ่งที่ผมเห็นคือคุณดู...คลั่งเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้มากกว่า

    นันทนัชอ้าปากค้างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะพูดตรงขนาดนี้กฤตพนธ์ก็ลำบากใจแต่คิดว่าเป็นการดีกว่า

    ผมพูดในฐานะเพื่อนที่ยืนข้างคุณนะครับเพราะทุกครั้งที่มีปัญหาแล้วคุณเป็นแบบนี้คุณนั่นแหละจะพ่ายแพ้แล้วก็สูญเสียทุกอย่างเพราะปล่อยให้อารมณ์ร้ายๆมาควบคุมตัวคุณเอง

    คำพูดของเขาทำให้ภาพในอดีตหวนคืนในหัวอีกครั้งทั้งวีรกรรมอาละวาดทำลายข้าวของอารมณ์โมโหร้ายของตัวเองหลังกลับจากเมืองนอกและอาการปวดศีรษะทุกค่ำคืนที่ทำให้แทบข่มตานอนไม่หลับความเครียดที่สั่งสมมานานทำให้ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาพูดถูกทุกอย่างท่าทีที่อ่อนลงทำให้กฤตพนธ์โล่งใจตัดสินใจดึงเธอมากอดปลอบประโลม

    ไม่ต้องกลัวนะครับคุณนันคนดีของผม...คุณไม่ได้ต่อสู้คนเดียวผมอยู่ตรงนี้ไม่มีใครทำอะไรคุณได้

    ความอ่อนโยนของกฤตพนธ์ทำให้ใจอ่อนยวบน้ำตาพานไหลด้วยความสะเทือนใจแต่ก็ยอมทำตามที่เขาขอ

    ฉันจะพยายามค่ะทุกครั้งที่ฉันจะอาละวาดกับใครก็ตามฉันจะนึกถึงคุณ

    งั้นคุณต้องนึกถึงผมวันละยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วล่ะครับเพราะคุณน่ะ...ขี้โมโหจอมอาละวาด

    งั้นฉันคงต้องพยายามไม่โมโหเพราะฉันไม่อยากนึกถึงคุณทั้งวันเบื่อหน้าทหารขี้เก๊ก

    สองหนุ่มสาวยิ้มให้กันอย่างอารมณ์ดีนันทนัชสบายใจขึ้นคำพูดเตือนสติและท่าทางเชื่อมั่นของเขาทำให้อบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกส่วนกฤตพนธ์ก็ปลื้มที่ทำให้เธอสงบและเข้มแข็งขึ้นไม่อ่อนแอและเป็นทาสความโกรธอย่างที่ผ่านมา

    กฤตพนธ์พานันทนัชไปวัดหลังจากนั้นอยากทำอะไรก็ได้ให้เธอสบายใจที่สุดแม้จะเป็นแค่เรื่องเล็กๆก็ตามนันทนัชซาบซึ้งใจมากเธอพาเขาไปเยี่ยมโกศเก็บกระดูกของเรไรกับรำเพยแต่บังเอิญเจอชิดที่กำลังกวาดลานวัดไม่ไกลกันนั้นอดีตคนขับรถหน้าเสียอยากคุยกับคุณหนูคนสวยมากแต่กลัวทิพย์รู้แล้วจะเอาเรื่องเลยตัดสินใจผละไปเสียก่อนนันทนัชจะตามแต่กฤตพนธ์ห้ามไว้ดูออกว่าชิดคงไม่พร้อมเผชิญหน้ากับเธอ

    คุณไม่น่าดึงฉันเลยฉันจะได้รู้เรื่องพ่อแม่มากขึ้นลุงชิดเป็นคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์รู้เรื่องจริงทั้งหมด

    นันทนัชถอนใจด้วยความเสียดายแต่เมื่อตรึกตรองตามคำเขาก็อดคล้อยตามไม่ได้เลยหันไปสนใจกับการไหว้โกศแม่กับป้าแทนส่วนกฤตพนธ์มองตามชิดอย่างสงสัยมั่นใจว่าอดีตคนเก่าแก่ของเรือนรัตนะต้องมีความลับอะไรบางอย่างแน่และเขาก็ต้องรู้ให้ได้สักวัน...ฝ่ายชิดได้แต่แอบมองจากอีกมุมเงียบๆรำพึงกับตัวเองแผ่วเบา

    ถ้าคุณหนูได้รู้ความจริงทั้งหมดแบบที่ไอ้ชิดรู้คุณหนูอาจจะไม่มีความสุขเลยนะครับ

    ชิดหลับตาลงอย่างอ่อนล้าภาพความทรงจำในอดีตผุดในหัวอีกครั้งเป็นวันที่ลิตรกับเรไรจะแต่งงานอดีตคนขับรถจำได้ดีว่าทุกคนในเรือนรัตนะวิ่งเตรียมงานให้วุ่นแถมจ้างทิพย์มาเป็นแม่ครัวพิเศษอีกต่างหากเพราะเป็นคนมีฝีมือส่วนเขาทำหน้าที่พิเศษไปรับลิตรจากร้านตัดเสื้อเจ้าบ่าวที่เรไรลงทุนตัดให้ท่าทางพะเน้าพะนอเอาใจเกินเหตุของลิตรทำให้ชิดอดมองด้วยความไม่ไว้ใจไม่ได้แม้แต่นวลแม่ครัวใหญ่ก็คิดไม่ต่างกัน

    แล้วไอ้...เอ๊ยคุณลิตรน่ะเขาจะรักคุณเรไรจริงๆหรือเปล่าไอ้ชิด

    ฉันไม่กล้าคิดหรอกได้แต่ภาวนาขอให้นายลิตรรักคุณเรไรด้วยความจริงใจเถอะไม่มีอย่างอื่นเคลือบแฝง

    แต่ถึงจะเป็นเป้าสายตาคนทั้งงานลิตรก็ไม่สนคนจะนินทาความสัมพันธ์อันรวดเร็วระหว่างเขากับเศรษฐินีเจ้าของโรงสียิ่งได้จดทะเบียนสมรสกับเรไรยิ่งทำให้ความหยิ่งผยองในตัวมากเป็นทวีคูณรำเพยเฝ้ามองทุกอย่างด้วยแววตาเศร้าหมองแม้จะทำใจมาแล้วว่าลิตรเป็นคนของพี่สาวแต่ใจเจ้ากรรมก็อ่อนไหวกับสายตาคมของเขาไม่เลิกลิตรรู้สึกไม่ต่างกันและแอบมองตามน้องสาวภรรยาหมาดๆอย่างอาลัยอาวรณ์

    ooooooo

    รำเพยมองพิธีมงคลตรงหน้าด้วยแววตาปวดร้าวน้ำตาพานจะไหลด้วยความเสียใจแต่พยายามข่มอย่างสุดความสามารถแต่ที่เลวร้ายกว่าคือต้องหลบสายตากรุ้มกริ่มของวันชัยลูกชายเสี่ยวิชัยซึ่งเป็นคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่เด็กเรไรก็เห็นดีเห็นงามและคอยเปิดทางให้เสมอจนลิตรแอบเคืองขัดใจมากที่น้องภรรยาจะถูกใส่พานให้คนอื่น

    อาการเหมือนไม่ชอบใจของลิตรเมื่อมองไปทางวันชัยกับรำเพยทำให้เรไรอดแปลกใจไม่ได้สัญชาตญาณของผู้หญิงซึ่งระแวงเรื่องแบบนี้อยู่แล้วจึงเริ่มทำงานลิตรเริ่มรู้สึกตัวเมื่อถูกมองมาด้วยสายตาคาดคั้นรีบเปลี่ยนท่าทางเป็นเอาอกเอาใจเหมือนเคยจนเรไรคลายความสงสัย

    ฝ่ายทิพย์มองตามคู่บ่าวสาวคนดังด้วยความอิจฉาได้แต่โกรธโชคชะตาตัวเองที่ต่ำต้อยด้วยยศศักดิ์ฐานะและชาติกำเนิดเลยเป็นได้แค่แม่ครัวรับจ้างแบบนี้ลิตรแอบเห็นเธอตั้งแต่เดินเข้างานแต่ไม่กล้าทักเพราะกลัวเรไรจะไม่พอใจเมื่อสบโอกาสหลังเลิกงานเลยปลีกตัวมาคุยด้วยในมุมลับตาทิพย์มองเขาด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์อยากจะยื้อเขาไว้แต่คงเป็นไปไม่ได้ได้แต่ขอบคุณเขาที่จ้างมาทำงานลิตรรู้จักเสน่ห์ของตัวเองดีเลยโอ่ด้วยความภูมิใจ

    งั้นเปลี่ยนคำขอบใจเป็นทิพย์มีอะไรจะให้ช่วยก็บอกฉันเต็มใจในฐานะที่เคยรู้จักกันจนเกือบจะได้เป็นแฟน

    ลิตรส่งยิ้มเจ้าชู้แล้วผละไปสวนหลังบ้านทิ้งทิพย์ให้มองตามด้วยความเซ็ง...ใช่สิฉันจะสู้คุณนายเรไรได้ยังไง

    จุดหมายแท้จริงของลิตรคือเจ้าของร่างบางในชุดสวยที่เขาคะนึงหาทุกโมงยามรำเพยนั่งเหม่อคนเดียวในสวนหลังบ้านอยากมีเวลานิ่งๆสักพักเพราะเหนื่อยกายและใจตลอดทั้งวันแต่ลิตรก็ปรากฏตัวตรงหน้าแถมสารภาพความในใจอีกต่างหากเลยทำให้สภาพจิตใจที่แย่อยู่แล้วเหมือนจะหนักขึ้นแต่คนที่ทำให้รำเพยแทบหัวใจหลุดจากร่างคือเรไรที่โผล่เข้ามาโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงลิตรหน้าซีดแล้วรีบหาทางแก้ตัวโดยอ้างว่ามาถามเรื่องภรรยาจากน้องสาว

    แหม...ลิตรน่ะไปถามคนอื่นทำไมถามพี่สิ

    พี่จะบอกทุกอย่างเราไม่มีอะไรต้องปิดบังกันแล้วเพราะนับจากวันนี้เราก็เป็นสามีภรรยากันตามประเพณีและกฎหมายต่อไปชีวิตและทุกสิ่งทุกอย่างของพี่จะเป็นของลิตรคนเดียว

    ขาดคำก็โอบคอสามีหนุ่มหมาดๆด้วยแรงเสน่หาลิตรเลยรับลูกอุ้มเจ้าสาวต่างวัยไปเข้าหอเสียงหัวร่อต่อกระซิกของคู่บ่าวสาวคู่ใหม่ทำให้รำเพยเจ็บร้าวทั้งอกกว่าจะข่มตานอนได้ก็เกือบเช้าและตัดสินใจไปทำบุญที่วัด

    แต่ถึงจะทำบุญให้ใจผ่องแผ้วแต่ความเจ็บช้ำก็ก่อกวนไม่เลิกรำเพยนั่งร้องไห้คนเดียวที่มุมสงบในวัดและเฝ้าถามตัวเองว่ารู้สึกยังไงกันแน่ทันใดนั้น...หญิงสาวก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อมีพ่อเฒ่าท่าทางแปลกๆปรากฏตัวข้างๆ

    อีหนูเอ๊ย...ทุกข์จากความไม่รู้กับความทุกข์ที่ตัวเองรู้แก่ใจแต่ทำใจยอมรับไม่ได้น่ะอย่างไหนมันหนักกว่ากัน

    พ่อเฒ่ามองมาด้วยแววตาจริงจังทำให้รำเพยกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจเขาอยู่ดี

    พวกเอ็งมันก็ดีแต่โกหกพกลมถ้ามีใครสักคนกล้าลุกขึ้นมาพูดความจริงบางทีชะตากรรมที่น่ากลัวมันอาจจะไม่เกิดก็ได้แต่ก็อย่างว่าแหละนะกรรมของใครคนนั้นก็ต้องชดใช้เองข้าสงสารเอ็งนะอีหนูแต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะงั้นเอ็งต้องช่วยตัวเองหมั่นทำบุญทำความดีเข้าไว้แล้วบุญจะรักษาตัวเอ็งและทายาทของเอ็ง

    พ่อเฒ่าหัวเราะเบาๆแล้วผละจากไปทิ้งรำเพยให้มองตามงงๆยังไม่เข้าใจว่าพ่อเฒ่าหมายถึงอะไร

    ฟากเรไรต้อนรับวันชัยกับเสี่ยวิชัยแต่เช้าแถมต้องอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับสองพ่อลูกแทนรำเพยที่ไปวัดลิตรมองมาด้วยสายตาไม่ชอบใจยิ่งเห็นข้าวของกำนัลมากมายที่วันชัยเอามาฝากหวังให้รำเพยพอใจยิ่งหัวเสียเรไรไม่ทันสังเกตอาการแปลกๆของสามีแถมเล่าให้ฟังอีกต่างหากว่าวันชัยกับรำเพยเป็นคู่หมั้นคู่หมายกันตั้งแต่เด็ก

    ลิตรอึ้งไปอึดใจคำบอกเล่าของเรไรทำให้หัวใจแทบแหลกสลายความฝันและความหวังจะได้อยู่ใกล้ๆรำเพยจนตายดับวูบอย่างไม่ต้องสงสัยความแค้นที่อัดแน่นเลยทำให้คิดแผนร้ายจ้างคนไปดักทำร้ายถึงผับที่วันชัยไปฉลองงานวันเกิดกับเพื่อนอาการของวันชัยสาหัสมากร้อนถึงเสี่ยวิชัยต้องไปแจ้งข่าวกับเรไรในเช้าวันถัดมาเพราะคาใจคำพูดของเหล่าอันธพาลที่รุมทำร้ายลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

    คนแบบมึง...อย่าสะเออะไปแตะต้องดอกไม้งามที่ไม่ใช่ของมึง...จำไว้!”

    คำพูดข่มขู่บอกนัยบางอย่างที่เดาได้ไม่ยากเรไรเลยตัดสินใจตามไปพิสูจน์ความจริงบางอย่าง...

    เวลาเดียวกันที่สวนหลังเรือนรัตนะ...รำเพยจัดดอกไม้ใส่พานถวายพระลิตรโผล่มาหาและเขย่าตัวเธอเต็มแรงด้วยความโมโหหึงระแวงว่าหญิงสาวที่หมายปองจะรับรักวันชัยรำเพยพยายามบ่ายเบี่ยงจากการจับกุมตกใจไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าเขาทราบเรื่องวันชัยเป็นคู่หมั้นคู่หมายของเธอแต่เพียรถามเท่าไหร่เขาก็ไม่บอกว่ารู้มาจากไหน

    พี่จะรู้จากไหนไม่สำคัญพี่แค่อยากรู้ว่ารำเพยรักมันจะแต่งงานกับมันหรือเปล่า

    ลิตรออกแรงบีบมากกว่าเดิมจนรำเพยเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดร้องขอให้ปล่อยแต่เขาก็ไม่ยอม

    พี่ก็เจ็บ...เจ็บที่พี่รักรำเพยสุดหัวใจแต่รำเพยไม่ยอมรับรักพี่

    รำเพยชะงักไม่คิดว่าเขาจะกล้าพูดขนาดนี้ลิตรมองมาด้วยสายตาร้อนแรงแผดเผาไม่รู้เลยว่าเรไรแอบมองจากอีกมุมด้วยความสงสัยท่าทางสามีกับน้องสาวเหมือนคู่รักทะเลาะกันไม่มีผิดลางสังหรณ์บางอย่างทำให้อดใจเสียไม่ได้...หรือว่าลิตรกับรำเพยจะมีความลับอะไรปิดบังเธอ

    ooooooo

    อาการแปลกๆของลิตรกับรำเพยทำให้เรไรเก็บไปคิดมากภาพเหตุการณ์ต่างๆก่อนหน้านี้โดยเฉพาะในคืนแต่งงานของตัวเองหวนกลับมาอีกครั้งรวมทั้งเสียงซุบซิบนินทาของบรรดาแขกเหรื่อเกี่ยวกับการแต่งงานของลิตรกับเธอ

    ถ้าเป็นฉันนะต่อให้เจ้าสาวหูหนวกตาบอดก็ต้องยอมล่ะ

    ก็ไม่แน่นะบางทีนายลิตรอาจจะหวังเทครัวทั้งพี่ทั้งน้องเลยก็ได้เอาพี่ไว้เป็นขุมทองเอาน้องไว้เป็นเมียตัวจริง

    คำปรามาสนั้นทำให้เรไรเกิดแรงบันดาลใจจะเปลี่ยนโฉมตัวเองให้ดูเป็นสาวและอ่อนเยาว์ขึ้นรำเพยกับทุกคนในบ้านได้แต่มองด้วยความประหลาดใจแต่พูดอะไรไม่ได้กลัวเศรษฐินีใหญ่จะโกรธแต่คนที่ตะลึงสุดเห็นจะเป็นลิตรทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นภรรยาสาวแก่ทำตัวเด็กสุดท้ายเลยตัดสินใจบอกให้กลับไปทำตัวเหมือนเดิม

    ผมชื่นชมความสามารถและหลงรักความเก่งของพี่มากกว่าครับ...ไม่ใช่สาวแก่นแก้วคนไหน

    เรไรอึ้งไปอึดใจความระแวงจางหายเหลือทิ้งไว้แต่เพียงความซาบซึ้งที่เขารักเธอจากสิ่งที่เธอเป็นไม่ใช่รูปโฉมอย่างที่คิดตั้งแต่แรกแต่ถึงกระนั้นความหึงหวงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาใหม่อีกครั้งเมื่อเห็นสามีแอบไปคุยลับๆล่อๆกับรำเพยในสวนหลังบ้านลิตรถึงกับหน้าถอดสีส่วนรำเพยตกใจไม่แพ้กันแต่พยายามข่มไว้เรไรมองมาอย่างจับผิดเห็นดอกรำเพยบนถาดในมือน้องสาวเลยจงใจพูดกระทบเป็นนัยๆ

    มันเป็นดอกไม้พิษที่พร้อมจะกลับมาทำร้ายคนปลูกได้ทุกเวลา

    ลิตรได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าออกความเห็นส่วนรำเพยเข้าใจทุกคำเจ็บปวดเหลือเกินกับวาจาถากถางของพี่สาว

    และถ้าเมื่อไหร่พิษของมันมาทำร้ายคนแบบพี่พี่ก็สามารถตัดมันทิ้งได้อย่างไม่ลังเลเธอเข้าใจไหม

    รำเพยพยักหน้ารับจ๋อยๆผละจากไปทั้งน้ำตาทิ้งลิตรให้มองตามเครียดๆ...เป็นห่วงรำเพยเหลือเกิน

    ฝ่ายเรไรไม่ไว้ใจน้องสาวกับสามีตัดสินใจเจ้ากี้เจ้าการหาโอกาสให้วันชัยใกล้ชิดกับรำเพยมากขึ้นโดยเริ่มตั้งแต่เช้าวันถัดมารำเพยเลยต้องฝืนใจแต่งตัวสวยไปทานข้าวกับครอบครัววันชัยลิตรแค้นใจมากแต่

    ไม่กล้าโวยวายให้เรไรสงสัยแต่เมื่อสบโอกาสในบ่ายวันเดียวกันจึงออกไปจ้างพวกขี้ยาในหมู่บ้านให้ดักทำร้ายวันชัย

    ด้านรำเพย...อึดอัดใจมากต้องอยู่ตามลำพังกับวันชัยแม้เขาจะเป็นคนดีแต่เธอก็ไม่มีใจให้วันชัยพยายามเข้าหาและแตะเนื้อต้องตัวเธอด้วยความเสน่หาแต่ต้องถูกพวกขี้ยาลากมาซ้อมจนอ่วมเสียก่อนรำเพยตกใจมากต้องรวบรวมสติอยู่นานกว่าจะคิดได้และตะโกนเรียกคนมาช่วย

    เมื่อลิตรทราบเรื่องก็หัวเสียมากเช่นเดียวกับเรไรแต่ด้วยคนละเหตุผลกันเสี่ยวิชัยเป็นคนพาวันชัยกับรำเพยกลับมาส่งที่เรือนรัตนะเพื่อแจ้งข่าวทั้งหมดรวมทั้งเป็นความตั้งใจของวันชัยที่อยากมาส่งรำเพยให้ถึงบ้านลิตรเบ้หน้าด้วยความหมั่นไส้อดไม่ได้ต่อว่าวันชัยที่ดูแลรำเพยไม่ดีเรไรต้องช่วยไกล่เกลี่ยเช่นเดียวกับเสี่ยวิชัย

    ดีที่มีหนูรำเพยไปด้วยเลยพาคนไปช่วยทันเวลาไม่งั้นก็ไม่รู้ว่าไอ้พวกนั้นมันจะทำอะไรวันชัยมั่งขอบใจนะ

    อุ๊ย...ขอบใจทำไมเสี่ยแบบนี้แหละที่เขาเรียกคู่ทุกข์คู่ยากนี่ขนาดยังไม่แต่งนะรำเพยยังช่วยเหลือพ่อวันชัยถึงขนาดนี้ถ้าไม่เรียกว่าเนื้อคู่จะให้เรียกว่าอะไร

    อั๊วก็ว่าแบบนั้นแหละคุณเรไรฟ้าประทานหนูรำเพยมาเป็นสะใภ้อั๊วจริงๆ

    ลิตรหมดความอดทนตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้าว่าวันชัยคงปกป้องรำเพยไม่ได้เรไรไม่ชอบที่สามีเสียมารยาทพยายามจะปรามแต่เหมือนไม่ได้ผลนักวันชัยเลยต้องสัญญาด้วยจะไม่ทำให้รำเพยเสียใจและจะดูแลไปตลอดชีวิตรำเพยมองมาด้วยสายตาลำบากใจส่วนลิตรกำหมัดแน่นด้วยความแค้นต่างจากเรไรที่หัวเราะเสียงใส

    ได้ยินชัดหรือยังจ๊ะลิตรผู้ชายคนนี้กำลังสาบานว่ารักรำเพยต่อหน้าพี่ต่อหน้าเธอต่อหน้าพวกเราทุกคนแล้วอย่างนี้เราจะใจจืดใจดำขัดขวางความรักของคนทั้งคู่ได้ยังไงเรามารีบหาฤกษ์แต่งงานให้เร็วที่สุดกันเถอะ

    ooooooo

    คำประกาศกร้าวของเรไรทำให้ลิตรเครียดจัดหึงหวงรำเพยจนทนไม่ไหวแอบไปดักรอเธอที่

    หน้าห้องพระแล้วฉวยโอกาสเข้าถึงตัวด้วยความสิเน่หารำเพยตกใจมากดิ้นรนขัดขืนเต็มกำลังแต่สู้แรงเขาไม่ได้ลิตรอดรนทนไม่ไหวโน้มตัวมาใกล้หมายจะจูบให้ได้สักครั้งแต่ทั้งสองก็ต้องสะดุ้งผละจากกันเมื่อเรไรตัดสินใจปรากฏตัว!

    เรไรโมโหหึงปรี่ไปตบน้องสาวคนเดียวให้หายแค้นลิตรผวาห้ามโดยมีนวลกับชิดวิ่งมาดูเพราะได้ยินเสียงเอะอะเป็นฝ่ายแยกรำเพยออกไปส่วนลิตรลากเรไรเข้าห้องด้วยสภาพที่ทุลักทุเลเต็มที

    ลิตรต้องใช้ความพยายามมากลากภรรยาสาวแก่เข้าห้องฤทธิ์รักแรงหึงทำให้เรไรดิ้นไม่หยุดตั้งท่าจะออกไปทำร้ายรำเพยให้ได้ลิตรไม่รู้จะทำยังไงได้แต่กอดเธอแน่นและพูดปลอบให้สงบ

    มันไม่มีอะไรจริงๆครับมันเป็นอุบัติเหตุน้องรำเพยล้มผมเข้าไปช่วยก็แค่นั้นเองครับ...ไม่มีอะไร

    แต่คนฉลาดอย่างเรไรหรือจะเชื่อหน้าตาใสซื่อของลิตรในครั้งนี้เพราะภาพที่เห็นก่อนหน้ามันบอกอะไร

    มากกว่านั้น  แต่ถึงกระนั้นลิตรก็ไม่ยอมแพ้โปรยเสน่ห์เต็มพิกัดโอ้โลมด้วยคำหวานหวังให้ภรรยาสาวแก่คลายใจ

    จริงๆนะครับผมรักพี่เรไรคนเดียวพี่อย่าเอาตัวไปเปรียบเทียบกับน้องรำเพยเลยนะครับน้องรำเพยไม่มีอะไรสู้ภรรยาแสนสวยของผมได้พี่เรไรเป็นนางฟ้าของผมแค่คนเดียวเชื่อใจผมนะครับ

    ลิตรดึงเธอมากอดปลอบสัมผัสนั้นทำให้เรไรยอมอ่อนท่าทีลงแต่แววตากลับแข็งกร้าวเพราะตัดสินใจบางอย่างแล้วเย็นวันเดียวกันเลยประกาศกลางโต๊ะอาหารให้ทุกคนเตรียมตัวต้อนรับเสี่ยวิชัยมาสู่ขอรำเพยในสัปดาห์หน้าลิตรตกใจหน้าเสียเช่นเดียวกับรำเพยที่ใจไม่ดีเรไรจับตามองอยู่แล้ว...เหยียดยิ้มสะใจที่แยกสามีจากน้องสาวได้

    แต่พิธีสู่ขอของวันชัยก็ต้องเลื่อนไปอีกสักพักเพราะลิตรแอบส่งคนไปวางเพลิงโรงสีของเสี่ยวิชัยในไม่กี่วันต่อมาเรไรรับฟังพลางนิ่วหน้าข้องใจเหลือเกินว่าเหตุใดถึงมีแต่เรื่องไม่ดีกับครอบครัวเสี่ยวิชัยบ่อยในระยะนี้ชิดซึ่งติดตามเจ้านายสาวใหญ่ไปเยี่ยมเสี่ยวิชัยถึงโรงสีปรายตามองลิตรด้วยความสงสัยเรไรออกปากจะช่วยเหลือเสี่ยวิชัยด้วยความเต็มใจสร้างความไม่พอใจให้แก่ลิตรเป็นอย่างมากแต่ออกอาการไม่ได้เพราะกลัวเรไรจะจับได้

    ไม่เพียงแต่ชิดที่สงสัยในตัวลิตรเรไรเองก็รู้สึกไม่ต่างกันลิตรรู้ตัวดีแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กลบเกลื่อนท่าทีพิรุธ

    ครอบครัวนั้นเขาอาจจะมีศัตรูก็ได้ครับเพราะท่าทางเขาก็ดูจะร้ายไม่ใช่เล่น

    ไม่น่าจะมีนะเสี่ยวิชัยน่ะมือสะอาดและใจดีใครๆก็รักแกส่วนวันชัยก็เหมือนพ่อเลย  ไม่น่าจะมีศัตรูที่ไหน

    ลิตรไม่ยอมแพ้พยายามหว่านล้อมให้เรไรเปลี่ยนใจไม่ยกรำเพยให้วันชัยเรไรมองมาด้วยสายตาหวาดระแวงภาพความใกล้ชิดของสามีกับน้องสาวทำให้คิดมากลิตรแตะมือบนหน้าเรไรอย่างทะนุถนอมหวังให้เธอตายใจ

    ผมทำทุกอย่างเพื่อพี่เรไรนะครับอะไรไม่ดีผมก็แค่อยากช่วยไม่ให้มันทำความเดือดร้อนให้นางฟ้าของผม

    ขอบใจจ้ะลิตรเทพบุตรแสนดีของพี่เรื่องวันชัยกับรำเพยน่ะ  พี่มั่นใจว่าวันชัยต้องเป็นสามีที่ดีให้รำเพยแน่ๆ

    ooooooo

    และแล้วงานหมั้นของรำเพยกับวันชัยก็มาถึงบรรยากาศเต็มไปด้วยความขมขื่นเพราะฝ่ายหญิงไม่เต็มใจแม้จะพยายามเก็บอาการอย่างสุดความสามารถ  แต่ลิตรก็สังเกตเห็นร้าวรานใจไม่แพ้กันแต่ทำอะไรไม่ได้เรไรเฝ้ามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสะใจหัวใจล้นทะลักไปด้วยความสุข...คราวนี้แหละจะได้มาแย่งลิตรของฉันไปไม่ได้

    แต่ถึงจะหมั้นหมายไปแล้วเรไรก็ไม่พอใจแค่นั้นเช้าวันต่อมาจึงเรียกน้องสาวมาสั่งความให้เก็บข้าวของไปอยู่บ้านวันชัยเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวรำเพยร้องไห้โฮที่ถูกพี่สาวคนเดียวขับไล่ไสส่งแม้จะพยายามขอร้องให้รอเวลาเท่าไหร่  เรไรก็ไม่สนตัดสินใจเด็ดขาดให้ไปตั้งแต่คืนนี้...ฉันจะได้สบายใจว่าหมดเสี้ยนหนามจริงๆ

    สายวันเดียวกัน...เสี่ยวิชัยมารับเรไรไปดูฤกษ์งานแต่งของรำเพยกับวันชัยลิตรมองตามด้วยความแค้นใจ

    ไปดูฤกษ์แต่งงานให้รำเพยงั้นหรือหึ...อีแก่ขอให้มึงกับเสี่ยวิชัยขับรถคว่ำตายกลางทางให้รู้แล้วรู้รอดจะได้ไม่ต้องอยู่เป็นมารขวางความรักกูกับรำเพย

    ลิตรอารมณ์เสียจนใครก็เข้าหน้าไม่ติดตัดสินใจไประบายความเครียดในผับเหมือนเคยฤทัยนักร้องสาวดาวเด่นประจำร้านมองมาด้วยความสงสัยอยากรู้ว่าหนุ่มหล่อที่นั่งดื่มเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตายเป็นใคร...

    ฝ่ายรำเพยเก็บข้าวของด้วยความหมดอาลัยตายอยากเสียใจมากที่ถูกพี่สาวผลักไสอย่างไม่เหลือเยื่อใยแต่ถึงกระนั้นก็ไม่อาจขัดคำสั่งต้องลากกระเป๋าไปรอหน้าบ้านอย่างอ่อนล้าเต็มทีลิตรกลับมาถึงบ้านในสภาพเมามายหลังจากนั้นไม่นานเห็นรำเพยพร้อมกระเป๋าเดินทางใบโตท่ามกลางสายฝนก็นิ่วหน้าสงสัยเมื่อรู้ว่าเธอจะไปอยู่กับวันชัยก็ช้ำใจมากถลันตัวเข้าแนบชิดจนรำเพยตกใจแทบตั้งตัวไม่ติด

    เอ่อ...พี่ลิตรอย่าทำอย่างนี้เข้าบ้านเถอะเดี๋ยวใครมาเห็นแล้วไปฟ้องพี่เรไร

    พี่เป็นห่วงรำเพยพี่ไม่ได้ทำอะไรผิดรำเพยเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว  กลางค่ำกลางคืนจะปล่อยให้เดินตากฝนอย่างนี้ได้ไงอย่างน้อยก็ขอให้พี่ได้ดูแลรำเพยเป็นครั้งสุดท้ายเถอะนะ...ให้พี่ขับรถไปส่งรำเพยนะครับ

    คำพูดและน้ำเสียงของลิตรทำให้รำเพยแทบจะปล่อยโฮด้วยความสะเทือนใจปฏิเสธไม่ลงปล่อยให้เขาขับรถไปส่งและบอกตัวเองในใจว่าขอเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้ใกล้ชิดเขาก็ยังดี

    ooooooo

     

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้

    สมบัติมหาเฮง EP.8 เมธีและพวก ตามหาบันทึกจนเจอ แต่ถอดความไม่ได้
    30 ก.ย. 2563

    03:15 น.

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    วันพุธที่ 30 กันยายน 2563 เวลา 05:17 น.