เรือนริษยา

กฤตพนธ์ร้อนรนมากที่นันทนัชไม่รับสาย นึกเป็นห่วงกลัวเธอใช้แต่อารมณ์และเผลอทำอะไรร้ายแรง ต่างจากพวกฤทัยที่นั่งคุยกันเคร่งเครียด โดยเฉพาะรณฤทธิ์ เจ็บใจมากที่กำจัดนันทนัชไม่ได้ ฤทัยพยายามเตือนไม่ให้หุนหันพลันแล่นเพราะคนที่เขาคิดกำจัดเป็นทายาททางสายเลือดเพียงคนเดียวของลิตร

รณฤทธิ์หัวเสียที่แม่ตัดกำลังใจ ฤทัยต้องปลอบให้ใจเย็นเพราะคนอย่างเธอไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายเดียวแน่ นันทนัชจะต้องเจอของหนักในเร็ววัน...ใครจะยอมให้บ่อเงินบ่อทองที่เคยเสวยสุขมานานสูญหายง่ายๆ!

กว่านันทนัชจะข่มตาหลับก็เกือบค่อนคืน เมื่อตื่นก็ต้องนิ่วหน้า เมื่อศรีมารายงานว่าฤทัยออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง นัยว่ามีนัดกับใครบางคนที่โรงสี นันทนัชไม่รอช้าตามไปสังเกตการณ์ โดยมีกฤตพนธ์ซึ่งเป็นห่วงเธอมากไปดักรอ ต่อว่าใหญ่ที่เธอยิงปืนขู่รณฤทธิ์เมื่อคืน นันทนัชไม่ยี่หระและแหวไม่ให้ยุ่ง

“ผมมีสิทธิ์ยุ่งในฐานะครูสอนยิงปืนของคุณไง ผมสอนให้คุณยิงเพื่อป้องกันตัว ไม่ใช่เที่ยวเอาไปยิงมั่วขู่ใคร”

“ฉันต่างหากที่โดนขู่ นายรณฤทธิ์บุกเข้าห้องนอนฉัน ขนเสื้อผ้าฉันไปทิ้งนอกบ้าน ฉันเลยต้องป้องกันตัว”

กฤตพนธ์อ้าปากค้าง คิดไม่ถึงว่าพวกฤทัยจะทำรุนแรงเช่นนั้น แต่สภาพเหมือนอดนอนทั้งคืนและดวงตาบอบช้ำของหญิงสาวทำให้อดคิดตามไม่ได้ เมื่อเธอเดินเข้าโรงสีเลยตามไปด้วย สองหนุ่มสาวเถียงกันตามประสาพ่อแง่แม่งอน เลยไม่ทันระวังว่าจะทำเสียงกุกกักให้ไม้ซึ่งมาดูต้นทางให้ฤทัยสงสัย

ในขณะที่นันทนัชกับกฤตพนธ์วิ่งหลบให้วุ่น ฤทัยกำลังเจรจาซื้อขายข้าวสารที่แอบลักลอบขนจากโรงสีมาขายให้เสี่ยเตี้ย...ขาประจำที่ทำธุรกิจกันมานาน ไม้ปรี่มาขัดจังหวะ อ้าปากจะบอกว่าอาจมีคนตามมา นันทนัชเลยตัดสินใจปรากฏตัวพร้อมกับกฤตพนธ์ ฤทัยหน้าเสีย รีบไล่เสี่ยเตี้ยให้ออกไป แต่ช้ากว่านันทนัชที่ไปดักหน้าถามเรื่องข้าวสารจำนวนมากมายที่ซื้อขายกัน ฤทัยพยายามเฉไฉแต่ก็ต้องสะอึกเมื่อนันทนัชถามถึงเอกสารซื้อขาย

เสี่ยเตี้ยผละไปแล้วไม่อยากมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องวุ่นวายกฤตพนธ์มองตามด้วยความสงสัยฤทัยร้อนตัวเลยท้าให้นันทนัชแยกไปคุยในห้องส่วนตัวทหารหนุ่มกับไม้จำต้องคุมเชิงด้านนอกปล่อยให้สองสาวต่างวัยเจรจาตามลำพังฤทัยไม่รอช้าถลาไปตบหน้าลูกเลี้ยงสาวเต็มแรงสองครั้งล้างแค้นที่ยิงปืนขู่รณฤทธิ์และสาระแนตามมาถึงที่นี่

“คิดจะไล่บี้เล่นงานฉันให้จนมุมเหรออีเด็กเมื่อวานซืนแกไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันทำให้นันทนัชลืมความเจ็บแสบบนหน้าปรี่ไปกระชากผมแม่เลี้ยงแล้วตบคืนฤทัยถึงกับผงะหวั่นลึกๆหากจะต้องปะทะกับนันทนัชแต่ถึงกระนั้นก็ทำใจดีสู้เสือสวนกลับ

“มีแรงแค่นี้เนี่ยนะจะมาสู้รบปรบมือกับฉันแกอย่าทระนงตัวไปเลยว่าเป็นลูกสาวแท้ๆเพียงคนเดียวของนายลิตรชาติกำเนิดของแกมันก็ไม่ได้สูงส่งเลอค่าอะไรเลยตรงกันข้าม...แกมันโสโครกเหมือนแม่แกนั่นแหละ”

ท่าทางเกรี้ยวกราดของฤทัยไม่ได้ทำให้นันทนัชหวาดหวั่นแหวกลับอีกต่างหากว่าแม่เธอเกี่ยวอะไรด้วย

“นังทิพย์มันไม่ได้เล่าหรือว่าตอนแม่แกตั้งท้องพ่อแกเป็นผัวพี่สาวแม่แกอยู่แต่แม่แกไปแย่งผัวพี่สาวมาแม่แกน่ะมันสมควรตายแล้วแย่งผัวพี่สาวผู้มีพระคุณของตัวเองทำให้คุณนายเรไรตรอมใจตายมันเนรคุณเลี้ยงไม่เชื่อง!”

นันทนัชพูดไม่ออกฤทัยเหยียดยิ้มสะใจแล้วผละไปเมื่อเจอกับกฤตพนธ์ที่ด้านนอกเลยตีหน้ายิ้มแย้มชวนไปทานข้าวบ้านทหารหนุ่มปฏิเสธเสียงเรียบอ้างว่ามีธุระอย่างอื่นฤทัยไม่ชอบใจนักและถือโอกาสพูดตรงๆ

“รู้ตัวหรือเปล่าคะว่าคุณกฤตกำลังทิ้งมิตรแล้วเลือกศัตรู”

“อย่าคิดอย่างนั้นสิครับผมไม่ได้เป็นศัตรูกับใครแล้วผมก็ยังเป็นมิตรกับทุกคน”

“เป็นมิตรกับทุกคนรวมทั้งคนที่ทำตัวเป็นศัตรูกับครอบครัวน้าด้วยเนี่ยนะมันเหมือนกับว่าคุณกฤตทำตัวเป็นศัตรูกับน้านั่นแหละมันไม่ต่างกันหรอกอยากอยู่คุยธุระก็เชิญ”

หลังแยกกับฤทัยกฤตพนธ์ก็ไปดูนันทนัชได้ยินเสียงสะอื้นและเห็นรอยแดงบนแก้มก็อดสงสารไม่ได้แต่ถามเท่าไหร่หญิงสาวก็ไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นได้แต่แก้ตัวแกนๆว่าไม่ทันระวังตัวเท่านั้นกฤตพนธ์ต้องโอบปลอบสัมผัสอบอุ่นทำให้นันทนัชน้ำตาไหลแค้นใจมากและสัญญากับตัวเอง...จะไม่ยอมเสียเวลาจัดการกับยายแม่เลี้ยงอีกแล้ว!

ooooooo

สิ่งแรกที่นันทนัชทำคือไปหาสมุทรชัยกับไกรภัทรที่สำนักงานโรงสีคาดคั้นใหญ่เรื่องซื้อขายลับๆล่อๆของฤทัยเมื่อเช้ากฤตพนธ์สงสัยไม่ต่างกันเสนอให้ตรวจเอกสารบัญชีการซื้อขายสมุทรชัยอึ้งไปอึดใจต่างจากไกรภัทรที่รับปากจัดการให้ด้วยความเต็มใจสมุทรชัยได้แต่มองตามลูกชายงงๆ...หรือว่ามันจะคิดอะไรกับคุณนัน

ทนายสองพ่อลูกแยกไปทำงานแล้วนันทนัชทรุดตัวนั่งที่โต๊ะภายในสำนักงานอย่างอ่อนแรงยกมือกุมแก้มช้ำเบาๆนึกสมเพชตัวเองที่ต้องเจอเรื่องเลวร้ายเช่นนี้กฤตพนธ์มองมาด้วยความเห็นใจเตือนสติให้เธอระวังตัวกว่าเดิมเพราะคนร้ายยังลอยนวลแถมพวกฤทัยก็ทำตัวแปลกๆจนไม่น่าไว้ใจ

“ขอบคุณที่เตือนค่ะฉันจะไม่ประมาทคนอย่างฉันไม่มีอะไรจะเสียอย่างมากก็แค่ตายฉันขอทำหน้าที่ลูกที่ดีสักครั้งหาคนที่ฆ่าพ่อให้ได้แต่พูดไปทายาทตระกูลอัศวัติอย่างคุณคงไม่เข้าใจความรู้สึกลูกกำพร้าอย่างฉันหรอก”

“ทำไมผมจะไม่เข้าใจผมเองก็กำพร้าเหมือนกับคุณพ่อแม่ผมตายตั้งแต่เด็กที่โตมาได้ก็เพราะลุงเลี้ยงผมมา”

นันทนัชไม่อยากเชื่อตั้งท่าจะพูดอะไรบางอย่างแต่เขาผละไปขึ้นรถเสียก่อนกฤตพนธ์นิ่วหน้าด้วยความกังวลแม้จะยิ้มแย้มปลอบใจหญิงสาวแต่ข้อมูลหลายอย่างทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้ยิ่งนึกถึงคำพูดของพ่อเฒ่าปริศนาที่เขาพบโดยบังเอิญในโรงพยาบาลเมื่อหลายวันก่อนว่าเขาคือผู้เปลี่ยนชะตากรรมของนันทนัชเลยยิ่งใจเสีย

“มาถึงขั้นนี้...ผมคงปล่อยให้คุณตายไม่ได้”

ในขณะที่ไกรภัทรตั้งหน้าตั้งตาสืบหาข้อมูลเรื่องการซื้อขายของฤทัยให้นันทนัชแบบทุ่มสุดตัวจนสร้างความประหลาดใจให้แก่สมุทรชัยอย่างมากแม่ม่ายสาวใหญ่ผู้ต้องสงสัยกลับยื่นเช็คเงินสดสองล้านบาทให้รณฤทธิ์กนกกรเห็นเลยโวยวายด้วยความอิจฉาอยากได้ของแพงๆบ้างสองพี่น้องเถียงกันให้วุ่นร้อนถึงฤทัยต้องปรามให้หยุดแค่นี้ก็จะบ้าแล้ว...อย่าให้เรื่องพวกแกมาทำให้ฉันประสาทไปกว่านี้เลย!

เช้าวันถัดมา...นันทนัชจะออกจากบ้านไปหาทิพย์หวังสุดใจว่าพี่เลี้ยงเก่าแก่จะช่วยเล่าเรื่องพ่อกับแม่ในอดีตได้แต่แทนที่จะได้ขับรถออกจากบ้านกลับต้องให้ศรีเรียกรถรับจ้างให้เพราะดันแอบไปเห็นฤทัยกับไม้ทำมิดีมิร้ายกับรถของเธอเสียก่อนส่วนทิพย์ซึ่งกำลังจ่ายตลาดจำต้องตามนันทนัชไปคุยอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักยิ่งถูกถามเรื่องอดีตของลิตรกับรำเพยยิ่งเครียดไม่อยากเล่าให้มีพิรุธแต่ดูเหมือนจะขัดนันทนัชได้ยากเต็มที

“คุณนันคะ...เรื่องพวกนั้นมันผ่านมานานแล้วนะคะเราก็ไม่สมควรไปรื้อฟื้นมันอีก”

“แต่ถ้าเรื่องทั้งหมดมันเกี่ยวพันกับเกียรติและศักดิ์ศรีของคนที่เรารักล่ะคะเราก็ควรจะปล่อยให้มันถูกเหยียบย่ำทำลายจากคนชั่วคนโกงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อและตักตวงผลประโยชน์เข้ากระเป๋าตัวเองเหรอคะ”

ท่าทางจริงจังของนันทนัชทำให้ทิพย์ใจอ่อนยอมเล่าว่ารู้จักลิตรตั้งแต่เด็กๆในอดีตลิตรเป็นเพียงชายชาวบ้านธรรมดาหาเช้ากินค่ำและมีฐานะยากจนแต่เพราะความไม่เอางานเอาการและเจ้าชู้ก็ทำให้เกิดเรื่องถูกเจ้าหนี้กับนักเลงละแวกนั้นบุกไปทำร้ายถึงห้องพักบ่อยๆแต่เขาก็เอาตัวรอดมาได้แบบหวุดหวิดทุกครั้ง

ส่วนทิพย์เป็นลูกสาวแม่ค้าขายข้าวแกงในตลาดฐานะทางบ้านก็ไม่ได้ดีไปกว่าลิตรและดูเหมือนจะแย่กว่าด้วยซ้ำเพราะมีพ่อเลี้ยงขี้เมาคอยจับตามองด้วยสายตาโลมเลียหวังทำเมียตลอดทิพย์แอบมองลิตรเสมอเพราะชายหนุ่มเป็นคนหน้าตาดีแต่ความเกียจคร้านและความไม่เป็นโล้เป็นพายก็เป็นที่ขึ้นชื่อจนชาวบ้านรู้กันทั้งบางไม่เว้นแม้แต่แม่ของเธอที่ส่งสายตาปรามเสมอเมื่อเห็นเธอชม้ายชายตามองเขาบ่อยๆ

ooooooo

ลิตรถูกไล่ออกจากงานจนได้ในวันหนึ่งโทษฐานก่อเรื่องวุ่นวายและขี้เกียจตัวเป็นขนทำให้นายจ้างเอือมระอาความทะเยอทะยานและคำพูดของพ่อเฒ่าทำให้คิดหนักสุดท้ายก็แสยะยิ้มคว้าปืนพกสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่มีพร้อมห่อผ้าบรรจุกิ่งรำเพยของพ่อเฒ่าขี่มอเตอร์ไซค์คู่ใจไปปล้นธนาคารหวังรวยทางลัด

ทิพย์ดึงตัวเองออกจากอดีตหวังจบเรื่องแต่เพียงเท่านี้แต่ต้องหน้าเจื่อนเมื่อนันทนัชรบเร้าให้เล่าต่อว่าลิตรเจอกับเรไรและรำเพยได้อย่างไรทิพย์มีท่าทีอึกอักอ้างว่าไม่ทราบเรื่องทั้งหมดแต่ชิดเป็นคนพูดให้ฟังว่าสองพี่น้องเจ้าของโรงสีใหญ่เจอกับลิตรเป็นครั้งแรกตอนเกิดอุบัติเหตุชิดขับรถของเรไรไปเฉี่ยวมอเตอร์ไซค์ของลิตร

เรไรกับรำเพยซึ่งกำลังเถียงกันเรื่องความละโมบโลภมากของญาติพี่น้องที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อสมบัติมากมายของเรไรหัวเรี่ยวหัวแรงใหญ่ที่ทำให้กิจการโรงสีกับการปล่อยเงินกู้เจริญรุ่งเรืองขนาดนี้สองพี่น้องต้องตกใจหน้าซีดเมื่อเห็นว่ามีมอเตอร์ไซค์ล้มข้างทางโดยชายหนุ่มคนขับนอนคว่ำหน้าไม่รู้ว่าเป็นตายอย่างไรชิดรีบลงไปดูโดยมีสองพี่น้องตามติดลิตรค่อยๆยันตัวลุกขึ้นด้วยความยากลำบากโกรธโชคชะตานักที่ซวยไม่หยุดหย่อน

เรไรหมั่นไส้ท่าทางหยิ่งๆของชายหนุ่มเจ้าของมอเตอร์ไซค์เป็นกำลังต่างจากลิตรที่ตะลึงตาค้างเมื่อมองผ่านเศรษฐินีใหญ่ไปยังหญิงสาวอีกคนเยื้องไปทางด้านหลังเรไรเขินเข้าใจผิดคิดว่าเขาตะลึงความงามของเธอลิตรก็ไม่แก้ความเข้าใจผิดนั้นแถมเปรยเสียงเพ้ออีกต่างหากว่าตัวเองคงตายไปแล้วถึงได้เห็นนางฟ้ามายืนตรงหน้า

สาวแก่ไม่เคยแต่งงานถึงกับยกมือทาบอกเขินอายเป็นกำลังเพราะคิดว่าเขาพูดถึงตัวเองส่วนรำเพยหน้าแดงก่ำเข้าใจความหมายและคำพูดของชายแปลกหน้าเป็นอย่างดีว่าหมายถึงตนแต่เรไรคงไม่ได้สังเกตอาการคนทั้งสองรีบเปลี่ยนท่าทางเป็นยิ้มแย้มและสั่งชิดอย่างกระตือรือร้นให้พาลิตรไปโรงพยาบาล

รำเพยกับชิดอดแปลกใจท่าทางของเรไรไม่ได้แต่ต้องสงบปากสงบคำเพราะไม่อยากถูกด่าส่วนลิตรมองบรรยากาศหรูหราในโรงพยาบาลกับท่าทีนอบน้อมของหมอและพยาบาลด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเป็นครั้งแรกในชีวิตหนุ่มชาวบ้านจนๆจะมีคนพินอบพิเทาเช่นนี้ได้แต่มองไปที่เรไรด้วยความสงสัยว่าเธอเป็นใครกันแน่

ในที่สุดลิตรก็ได้คำตอบหลังจากนั่งมองหมอกับพยาบาลปฏิบัติกับเขาราวกับคนไข้ชั้นดี

“นอกจากคุณเรไรจะเป็นเจ้าของโรงสีใหญ่ที่สุดของที่นี่แล้วเธอยังทำธุรกิจเกี่ยวกับที่ดินให้เงินช่วยทำบุญกับโรงพยาบาลแล้วก็ปล่อยกู้...เอ๊ย...ไม่ใช่เธอช่วยเหลือคนในโรงพยาบาลที่ขัดสนหรือฝืดเคืองเรื่องเงินทองค่ะ”

ลิตรเก็บข้อมูลด้วยแววตาครุ่นคิดส่วนเรไรถึงกับกลับไปเพ้อที่บ้านฝันกลางวันเห็นหน้าตาหล่อเหลาของลิตรจนรำเพยกับชิดเริ่มไม่สบายใจแต่สาวเทื้อเศรษฐิินีเจ้าของโรงสีอย่างเรไรก็ไม่สนหมั่นไปเยี่ยมและฝากฝังหมอให้ดูแลชายหนุ่มอย่างดีต่างจากท่าทางเค็มและเคี่ยวตอนปล่อยเงินกู้กับชาวบ้านลิบลับ

แต่ถึงจะเค็มจนทะเลเรียกแม่แต่เรไรก็ไม่ใช่เจ้าหนี้ใจไม้ไส้ระกำแม้จะไม่ใจอ่อนกับท่าทางโอดครวญขอผลัดหนี้ของชาวบ้านแต่สาวใหญ่ก็มีคุณธรรมพอจะไม่เอาเปรียบลูกหนี้ซึ่งส่วนมากคือชาวบ้านตาดำๆ

“ฉันทำมาหากินเหมือนกันนะเงินทองที่ให้ยืมไปฉันก็ต้องทำงานหนักหาเหมือนกันไม่ได้ปล้นใครเขามาแต่สัญญาก็ต้องเป็นสัญญาจ่ายครบฉันก็คืนโฉนดให้แต่ถ้าจ่ายไม่ได้ฉันก็ต้องยึดเท่านั้นเอง”

ชาวบ้านอึ้งไปอึดใจเถียงไม่ออกเพราะคำพูดของเรไรเป็นสิ่งยุติธรรมที่สุดแล้วแต่ก็มีลูกหนี้บางคนไม่เห็นด้วยโดยเฉพาะศรขี้ยาประจำหมู่บ้านที่พยายามเสนอโฉนดบ้านแลกเงินแต่เรไรไม่ยอมเพราะเป็นที่ดินตาบอดศรผูกใจเจ็บและอดแขวะความเค็มของเศรษฐินีใหญ่ไม่ได้เรไรโมโหมากตอกกลับไม่ไว้หน้า

“ไอ้ศร...ไอ้เด็กเมื่อวานซืนเรื่องของคนอื่นไม่เกี่ยวกับแกแล้วเงินทองของฉันฉันจะแบ่งหรือแจกจ่ายให้ใครหรือจะเก็บไว้ในหลุมศพใครมันก็เรื่องของฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับกุ๊ยขี้ยาข้างถนนแบบแกน้ำหน้าอย่างแกสลึงหนึ่งก็ไม่มีทางได้จากฉัน...แล้วถ้าใครมีปัญหาไม่พอใจคิดว่าฉันใจยักษ์ใจมารก็ไม่ต้องมาเอาเงินฉัน”

เรไรรวบสมุดเช็คและซองโฉนดไปขึ้นรถชาวบ้านหน้าตื่นรุมด่าศรเป็นการใหญ่กลัวเรไรจะไม่ยอมปล่อยกู้อีกส่วนชิดถลาตามติดเจ้านายสาวใหญ่ถอนใจหนักหน่วงด้วยความสงสารเมื่อได้ยินเธอบ่นน้อยใจ

“ถ้าคุณเป็นยักษ์เป็นมารจริงๆคุณจะช่วยผมจะดูแลคุณรำเพยแล้วก็ช่วยคนอีกเยอะแยะเหรอครับอย่างนายลิตรที่คุณเรไรช่วยไว้เมื่อวานก็น่าจะบอกได้นะครับว่าคุณเรไรเป็นคนยังไง”

เรไรพอยิ้มได้บ้างและอารมณ์ดีขึ้นมากเมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อชวนฝันของลิตรรีบปัดเรื่องกลุ้มและสั่งชิดโทร.บอกรำเพยให้ทำอาหารสุดฝีมือไปเยี่ยมลิตรที่โรงพยาบาลคนขับรถหนุ่มแปลกใจแต่ไม่ถามอะไรเชื่อว่าเจ้านายสาวใหญ่คงทำเพราะเห็นแก่เพื่อนมนุษย์เท่านั้น...คุณเรไรคงไม่คิดอะไรกับหนุ่มชาวบ้านคนนั้นหรอก

ooooooo

อาการมองมาอย่างไม่วางตาของลิตรทำให้รำเพยอึดอัดกระดากใจเหลือเกินที่ถูกมองด้วยสายตาเหมือนจะกลืนกินเช่นนี้ต่างจากเรไรที่เอาอกเอาใจหนุ่มชาวบ้านจนออกนอกหน้าปรนเปรอเขาด้วยอาหารเลิศรสและถ้อยคำอ่อนหวานจนทุกคนมองหน้ากันด้วยความอึกอักแต่เรไรก็ไม่สนแถมชอบใจอีกต่างหากเพราะคิดว่าลิตรอาจจะมีใจ

ความรักครั้งแรกทำให้เรไรหันมาสนใจตัวเองจริงจังบำรุงบำเรอหน้าตาปรับเปลี่ยนทรงผมรวมทั้งเสื้อผ้าให้ดูดีมีสง่าและที่สำคัญอ่อนวัยลงลิตรจะได้ไม่ขายหน้าที่ต้องเดินคู่กับเธอลิตรสังเกตเห็นและมองมาอย่างรู้ทันตามประสาหนุ่มเจ้าชู้เขาเอาอกเอาใจเธอด้วยวาจาหวานหูพร้อมสายตากรุ้มกริ่มจนสาวเทื้อ

ไม่เคยมีคนรักเคลิ้มไปหมดส่วนรำเพยกับชิดมองอาการคลั่งรักของเรไรด้วยความกระอักกระอ่วนใจแต่ก็ไม่รู้จะเตือนยังไง

ท่าทางเหมือนคนมีความรักอารมณ์ดีตลอดเวลาของเรไรทำให้บรรดาลูกหนี้อดแปลกใจไม่ได้แต่ไม่ได้ถามอะไรมากกลัวเจ้าหนี้สาวใหญ่จะหงุดหงิดและพาลไม่ยอมผ่อนเวลาชำระหนี้มีเพียงศรขี้ยาคู่ปรับที่มองด้วยดวงตาเจ็บแค้นแล้วพาพรรคพวกสองสามคนไปรุมทำร้ายหมายกระชากกระเป๋าเงินสดเรไรยื้อสุดกำลังดิ้นรนขัดขืนเอาตัวรอดโดยมีชิดคอยช่วยไม่ห่างกว่าจะรอดมาได้ก็สะบักสะบอมทั้งคู่จนเศรษฐินีใหญ่ต้องคิดหนัก...หรือจะเพิ่มคนติดตามดี

เรไรครุ่นคิดอยู่นานสุดท้ายก็ตัดสินใจวางแผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวด้วยการทาบทามลิตรมาทำงานกับตนจะได้ใกล้ชิดชายหนุ่มที่หมายปองและมีคนคุ้มกันด้วยลิตรรู้ทันแต่แกล้งขอคิดดูก่อนดูเชิงว่าสาวเทื้อเจ้าของโรงสีจะทำเช่นไรเรไรไม่ยอมแพ้อย่างที่คาดตามไปตะล่อมถึงบ้านพักซอมซ่อของเขาแต่ลิตรเล่นตัวไม่ยอมใจอ่อนจนเมื่อคิดได้ว่าอาจเป็นโอกาสดีได้ใกล้ชิดรำเพยเลยเปลี่ยนใจตอบตกลงทำงานกับเรไรในเช้าวันถัดมา

แต่อดีตของลิตรก็ตามหลอกหลอนไม่หยุดเฮียสงซึ่งโกรธแค้นลิตรหนักหนาเพราะบังอาจลักลอบได้เสียกับลูกสาวคนเดียวลิตรเลยถูกตามล่าและซ้อมอย่างหนักเกือบเอาชีวิตไม่รอดโชคดีที่เรไรตามมาช่วยทันเวลา

“ฉันไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเฮียสงมีเรื่องอะไรกับลิตรแต่ต่อไปนี้...ลิตรเป็นคนของฉันเพราะฉะนั้นเฮียสงน่าจะรู้ดีว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับคนของฉันถ้าเฮียยังมีหนี้อะไรค้างคาให้มาเก็บกับฉันอย่ามายุ่งกับคนของฉัน”

เฮียสงฮึดฮัดขัดใจแต่เกรงอิทธิพลของเรไรเลยต้องรามืออย่างเสียไม่ได้ส่วนลิตรอ้าปากค้างแอบกลัวเศรษฐินีใหญ่ไม่น้อยนึกถึงตัวเองว่าหากทำอะไรผิดจะต้องมีชะตาชีวิตเช่นไรแต่ไม่ทันถามอะไรมากเรไรก็สั่งให้ชิดมาพยุงลิตรไปที่โรงสีจัดแจงให้พักในเรือนคนงานมอบหมายให้คนเก่าแก่ดูแลและสอนงานให้

แต่แทนที่จะสนใจงานใหม่และอ่อนน้อมถ่อมตัวให้น่าคบหาลิตรกลับวางมาดเป็นคนโปรดขี้เกียจสันหลังยาวและมักมองชิดด้วยความอิจฉาเสมอเมื่อรู้ว่าคนขับรถหนุ่มได้ทำงานใกล้ชิดและพักในเรือนรัตนะกับเรไรชิดก็รู้สึกถึงแววตาแปลกๆของลิตรความไม่ไว้ใจที่มีก่อนหน้าเริ่มหนาแน่นเรื่อยๆ...กลัวเจ้านายสาวใหญ่จะถูกหลอก

นอกจากชิดและบรรดาคนงานที่โรงสีรำเพยก็เป็นอีกคนหนักใจไม่น้อยที่พี่สาวเอ็นดูและให้ความสนใจกับลิตรจนออกนอกหน้าแม้จะรู้สึกดีกับสายตาหวานของเขาทุกครั้งที่เจอแต่ไม่มากพอจะไว้ใจส่วนลิตรไม่สนใจสายตาตำหนิจากคนรอบข้างตั้งหน้าตั้งตาประจบหว่านเสน่ห์ใส่เรไรเต็มกำลังจนสาวเทื้อไม่เคยมือชายหลงจนถอนตัวไม่ขึ้นยอมให้ตามไปเก็บหนี้ที่ตลาดด้วยภายในเวลาไม่กี่เดือนหลังจากเริ่มงานลิตรลำพองใจมากจ้องปึกเงินในกระเป๋าของเรไรตาแทบถลนโดยมีชิดคุมเชิงห่างๆ...ไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่แต่ไม่อยากขัดใจเรไร

ในที่สุดลิตรก็ได้พิสูจน์ตัวเองเมื่อยอมเอาตัวเข้าเสี่ยงปกป้องเรไรจากแก๊งขี้ยาซึ่งนำโดยศรชิดพยายามช่วยเจ้านายสาวใหญ่สุดความสามารถแต่ก็แทบเอาตัวไม่รอดเพราะพวกศรมีอาวุธพร้อมมือกว่าลิตรถลาเอาตัวกันเรไรจนตัวเองถูกตีบาดเจ็บสาหัสเรไรซาบซึ้งใจมากเมื่อมีชาวบ้านมาช่วยก็รีบสั่งให้พาลิตรกลับบ้านให้รำเพยทำแผลส่วนพวกศรถูกเศรษฐินีใหญ่สั่งซ้อมปางตายโทษฐานมาลองดีและทำร้ายคนอย่างเธอ!

ooooooo

แม้ร่างกายสะบักสะบอมแค่ไหนแต่ความยิ่งใหญ่โอ่โถงของเรือนรัตนะที่มีโอกาสเยือนครั้งแรกก็ทำให้ลิตรถึงกับอ้าปากค้างเรไรมองด้วยความเอ็นดูและให้คนไปตามรำเพยมาทำแผลลิตรปลื้มใจมากจ้องไม่วางตาจนรำเพยอึดอัดนวลซึ่งมาคอยรับใช้เลยอาสาทำแทนและปล่อยให้รำเพยไปทำงานอื่น

แต่ถึงกระนั้นรำเพยก็หลบไม่พ้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกตอนมื้อเย็นของวันเดียวกันลิตรมองอาหารหน้าตาดีมากมายสลับกับใบหน้าสวยหวานของรำเพยจนเริ่มเบลออยากลองกินให้หมดทุกอย่างแต่กลัวเรไรไม่พอใจแล้วพาลทำให้เขาอดได้รับการปรนนิบัติอย่างดีรำเพยก้มหน้าก้มตากินไม่สบสายตาลิตรเลยหันไปเอาอกเอาใจเรไรพูดจาเจียมเนื้อเจียมตัวขอไปนอนพักที่นอกระเบียงก่อนจะกลับบ้านเพราะอ่อนเพลียเหลือเกินเรไรไม่ยอมโวยลั่น

“ว้าย...ไม่ได้ๆเธอเจ็บเพราะช่วยพี่พี่จะให้เธอลำบากอีกได้ยังไงล่ะไปชิด...พาลิตรไปนอนที่เรือนเธอนะห้องที่ว่างน่ะอ้อ...ยายนวลให้ใครไปทำความสะอาดไว้ทีนะแล้วรำเพยก็ทำข้าวเย็นที่กินง่ายๆให้ลิตรเขาด้วย”

เรไรออกคำสั่งเสียงเข้มทุกคนในบ้านวิ่งกันให้วุ่นเพราะลิตรคนเดียวแต่เจ้าตัวกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวตีหน้าซื่อแต่ข้างในดีใจเนื้อเต้นจะได้อาศัยในเรือนหลังใหญ่ไม่ต้องทนนอนหลังขดหลังแข็งในบ้านพักคนงานกระจอกๆอีกแล้ว

ทิพย์ดึงตัวเองจากอดีตความรู้สึกปวดร้าวในอกกลับมาอีกครั้งเธอเข้าใจหัวอกลิตรเวลานั้นดีเธอเองก็ประสบและรู้สึกแบบเดียวกันตอนเขาพาไปอยู่ด้วยเมื่อหลายปีก่อน...และฉันต้องได้ทุกอย่างกลับคืนมา!

เวลาเดียวกันที่สำนักงานหน่วยข่าวกรองฯ... กฤตพนธ์คร่ำเคร่งกับการรื้อเอกสารเกี่ยวกับประวัติของลิตรจนภานุอดมองมาด้วยความแปลกใจไม่ได้ไม่นึกเลยว่าเพื่อนรักจะจริงจังกับคดีนันทนัชขนาดนี้

“หรือว่าแกเริ่มสงสัยการตายของคุณลิตรเหมือนลูกสาวคนสวยของคนตายแล้วเหมือนกัน”

“นั่นสิ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองกำลังหาอะไรแต่ในระหว่างที่ยังมืดแปดด้านถ้าอย่างน้อยเรารู้เรื่องคุณลิตรและคนรอบข้างบ้างบางทีมันอาจเป็นประโยชน์ต่อไปข้างหน้าก็ได้”

ภานุส่ายหน้าน้อยๆเพื่อนเขาจะรู้ไหมว่าถลำตัวเข้าสู่วังวนของนันทนัชมากขึ้นทุกทีกฤตพนธ์ไม่สนใจท่าทางเหมือนอยากแซวมัวพะวงกับกองเอกสารตรงหน้าทันใดนั้น...มือถือของเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข่าวดีจากหมวดเมธตำรวจผู้รับผิดชอบคดีการตายของลิตรซึ่งโทร.มาแจ้งเรื่องผลชันสูตรศพลิตรที่เพิ่งออกมาทหารหนุ่มหน้าตื่นรับปากดิบดีจะแจ้งนันทนัชเองเมื่อได้ยินจากตำรวจเจ้าของคดีว่าติดต่อหญิงสาวไม่ได้ตั้งแต่เช้า

นันทนัชติดต่อยากจริงๆอย่างที่หมวดเมธบอกแต่กฤตพนธ์ไม่ยอมแพ้เพียรโทร.จนในที่สุดเธอก็รับสายพร้อมเสียงหวานแต่แฝงแววกังวลใจว่าเขามีอะไรกับเธอถึงต้องโทร.ถี่ยิบขนาดนี้

“มีครับ...เป็นเรื่องสำคัญด้วยแต่ที่สำคัญไม่แพ้กันก็คือ...ผมเป็นห่วงคุณ”

“ขอบคุณนะคะคุณกฤตสำหรับน้ำใจคุณที่มีให้ฉันตอนที่ฉันกำลังต้องการพลังใจในการรับรู้เรื่องราวบางอย่างอยู่ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะออกเป็นแบบไหนแต่ฉันว่าอย่างน้อยมันน่าจะทำให้ทุกอย่างในชีวิตฉันชัดเจนขึ้น”

“คุณกำลังทำอะไรเสี่ยงๆอยู่หรือเปล่าคุณนัน”

“เปล่าค่ะ...ฉันปลอดภัยดีอยู่กับคนที่วางใจได้ที่สุดในชีวิตเลยล่ะค่ะแล้วเรื่องสำคัญของคุณคืออะไรคะ”

“เรื่องสำคัญมากขนาดนี้บอกทางโทรศัพท์ไม่ได้ครับเดี๋ยวผมไปรับคุณแล้วเราค่อยนั่งคุยกันดีกว่านะครับ”

นันทนัชจำต้องรับปากกฤตพนธ์ดีใจมากที่จะได้เจอเธอให้สมกับที่คิดถึงและเป็นห่วงส่วนทิพย์มองท่าทางหญิงสาวที่เลี้ยงตั้งแต่เด็กด้วยแววตานิ่งเฉยต่างจากในใจที่รุ่มร้อนด้วยความโกรธทหารหนุ่มที่มาวุ่นวายกับนันทนัช

ฝ่ายภานุนั่งมองท่าทางดีอกดีใจของเพื่อนรักยิ้มๆแซวใหญ่ว่าจะเครียดเรื่องนันทนัชมากทำไมเธอยังปลอดภัยและไม่ได้ถูกลอบทำร้ายอย่างที่นึกกลัวตอนติดต่อไม่ได้กฤตพนธ์ถอนหายใจหนักหน่วง

“ฉันก็ภาวนาให้เขาโชคดีบ่อยๆอย่าให้มีใครทำร้ายเธออีกเลยฉันกลัวว่าครั้งต่อไปฉันจะไปช่วยเธอไม่ทัน”

“งั้นเราก็ต้องช่วยกันสืบหาการตายของคุณลิตรและค้นประวัติตระกูลคุณนันกันต่อไหมเผื่อจะช่วยไขคดีได้”

กฤตพนธ์ส่ายหน้าปฏิเสธบอกจะรีบไปหานันทนัชรู้ดีว่าเพื่อนแกล้งถ่วงไม่ให้ไปหาหญิงสาวภานุได้แต่หัวเราะเบาๆมองตามเพื่อนจนลับตา...ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากฤตพนธ์จะเป็นเอามากขนาดนี้

ooooooo

นันทนัชนั่งคุยกับทิพย์อีกพักใหญ่เรื่องราวในอดีตหลายอย่างทำให้อดคิดถึงพ่อแม่ไม่ได้อยากให้ท่านทั้งสองอยู่ด้วยเวลานี้จริงๆเธอเหนื่อยจะสู้เพื่อสิทธิ์ของตัวเองแบบนี้เต็มทีทิพย์ยกมือแตะใบหน้าหญิงสาวที่เลี้ยงตั้งแต่เด็กแผ่วเบาเปรยเสียงอ่อนว่านันทนัชหน้าสวยหวานเหมือนรำเพยแต่นิสัยใจร้อนหุนหันเหมือนลิตรไม่มีผิด!

ความคิดของทิพย์ดำดิ่งสู่อดีตอีกครั้งตอนลิตรพยายามทำตัวใกล้ชิดกับรำเพยแต่เหมือนจะเป็นไปด้วยความยากลำบากเพราะรำเพยมีท่าทางแตกตื่นมากกว่าเขินอายแต่ลิตรไม่ยอมแพ้หมั่นแวะไปให้เห็นจนเธอผ่อนท่าทีลงแต่ถึงกระนั้นถ้อยคำอ่อนหวานและวาจาเกี้ยวพาราสีก็ทำให้รำเพยอดประหม่าไม่ได้อึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูกทุกครั้งที่เขาเอาตัวมาใกล้ชิดนวลแอบสังเกตอาการของทั้งสองและคอยกันรำเพยออกจากลิตรบ่อยๆ

ในขณะที่หว่านเสน่ห์รำเพยลิตรก็ไม่ละหน้าที่ประจบเรไรอย่างออกนอกหน้าผลคือเศรษฐินีใหญ่ไว้ใจและเห็นดีเห็นงามทุกเรื่องจนลิตรนึกลำพองใจแต่ต้องหน้าเจื่อนเมื่อดันเผลอส่งยิ้มให้ทิพย์ในวันหนึ่งตอนตามเรไรไปเก็บหนี้ในตลาดเสียงตะโกนโหวกเหวกของแม่ทิพย์ทำให้เรไรนิ่วหน้าสงสัยว่าลิตรอาจจะรู้จักทิพย์เป็นพิเศษ

“ก็แค่เด็กแถวบ้านน่ะครับเห็นกันมาตั้งแต่เด็กๆไม่ได้สนิทกันมากมายหรอกครับ”

เรไรยิ้มอย่างมีความหมายส่งความนัยที่รู้กันสองคน “เป็นแค่นั้นก็ดีแล้วฉันเป็นห่วงเพราะคนหน้าตาดีแบบลิตรคงจะมีผู้หญิงมาติดพันไม่น้อยแล้วสิ่งที่น่ากลัวสำหรับผู้หญิงคือเวลาโกรธเพราะความหึงหวงถ้าผู้หญิงคนเดียวลิตรคงจัดการได้แต่ถ้ามีผู้หญิงหลายคนพี่ว่า...คงไม่ใช่เรื่องง่ายๆจะจัดการให้มันลงตัว...ลิตรว่าจริงไหม”

“ครับ...ผมจะจำคำพูดพี่เรไรเอาไว้แล้วตอนนี้ผมก็ไม่มีตาไปมองใครหรอกครับผมปักใจที่ผู้หญิงคนเดียว”

เรไรยิ้มเขินคิดว่าเขาหมายถึงตัวเองส่วนลิตรยิ้มหวานหวนคิดถึงท่าทีเขินอายของรำเพยที่ได้เห็นบ่อยครั้งในระยะหลังสัญชาตญาณหนุ่มเจ้าชู้ทำให้เชื่อว่าเธอน่าจะมีใจบ้างโดยไม่รู้เลยว่ารำเพยก็กำลังเหม่อคิดเรื่องเดียวกันจนเผลอทำเข็มเย็บผ้าเกี่ยวนิ้วตัวเองเลือดออก...เรานี่ท่าจะบ้าจะไปคิดถึงเขาทำไมให้เจ็บตัวเนี่ย!

ในขณะที่ลิตรมีชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆเพราะเป็นคนโปรดของเรไรและได้เลื่อนฐานะเป็นผู้ช่วยคนสนิทอย่างเต็มตัวทิพย์กลับมีชะตากรรมน่าสมเพชนอกจากถูกแม่แดกดันทุกวันเรื่องแอบชอบลิตรยังถูกพ่อเลี้ยงมองมาด้วยสายตาโลมเลียตลอดเวลาหวังรวบหัวรวบหางลูกเลี้ยงสาวหน้าตาใสซื่อเป็นเมียให้ได้สักวัน

ชิดเฝ้าสังเกตการณ์ระหว่างลิตรกับเรไรตลอดรู้สึกแปลกกับท่าทางเหมือนเป็นคนดีเกินเหตุของลิตรแต่เรไรดูไม่ติดใจเพราะหลงผู้ช่วยคนใหม่อย่างถอนตัวไม่ขึ้นชิดเลยต้องระวังเป็นพิเศษกลัวเจ้านายสาวใหญ่จะถูกหลอกจริงๆ

ลิตรมองออกว่าถูกจับตามองนึกเคืองแทบแย่และอยากกำจัดชิดให้พ้นทางเมื่อสบโอกาสในวันหนึ่งแอบเทยาถ่ายใส่น้ำดื่มให้ชิดคนขับรถหนุ่มเลยต้องนอนซมอยู่บ้านในวันถัดมาเพราะท้องร่วงจนขยับตัวไม่ไหวเรไรบ่นกระปอดกระแปดเซ็งที่อดไปเก็บหนี้ในตลาดลิตรยิ้มเข้าแผนและอาสาขับรถให้แทนเศรษฐินีใหญ่ไม่คิดมากสั่งให้รีบออกไปทันทีโดยมีลิตรมองมาด้วยแววตาบางอย่าง...คราวนี้แหละไอ้ชิดได้ตกกระป๋องแน่!

รำเพยเฝ้ามองทุกอย่างด้วยความกังวลยิ่งเรไรแสดงท่าทีว่าถูกใจลิตรเท่าไหร่ก็ยิ่งสับสนไม่รู้ว่าควรพูดหรือทำตัวอย่างไรให้ลบเรื่องลิตรออกไปจากใจส่วนลิตรก็ลืมเรื่องรำเพยชั่วขณะตั้งหน้าตั้งตาเอาอกเอาใจจนเรไรหลงมากกว่าเดิมวันหนึ่งจึงเอ่ยปากให้เขาไปเก็บของจากห้องพักคนงานในโรงสี

“ต่อไปนี้...พี่ให้ลิตรเข้ามาอยู่ในเรือนเดียวกับชิดเวลาไปทำงานจะได้สะดวกลิตรจะได้มาทำหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวของพี่อย่างเต็มที่สักทีอยู่ในรั้วเดียวกันฉุกเฉินจะได้เรียกใช้สะดวก...จริงไหม”

ลิตรดีใจตัวลอยในที่สุดความฝันก็เป็นจริงได้อยู่บ้านหลังใหญ่แถมดูจะเป็นที่โปรดปรานของเจ้าของอีกต่างหากชิดกับรำเพยได้แต่เฝ้าดูด้วยความหนักใจ...ดูท่าเรไรจะถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว

ไม่เพียงแต่เรไรเท่านั้นที่ชื่นชอบลิตรสาวน้อยสาวใหญ่ในบ้านต่างพากันหลงคารมหนุ่มคนงานใหม่ประจำเรือนรัตนะกันหมดไม่เว้นแม้แต่นวลที่เคยตั้งป้อมและคอยกันรำเพยออกห่างก็ยอมผ่อนท่าทีและพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเองขึ้นแต่ลิตรก็ไม่หยุดความพอใจแค่นี้ความละโมบโลภมากทำให้วางแผนชั่วใส่ยาถ่ายลงอาหารของเรไรหวังจะขอไปเก็บหนี้แทนเศรษฐินีใหญ่ไม่นึกระแวงความไว้ใจและความลุ่มหลงทำให้เอ่ยปากอนุญาต

“ผมไม่อยากให้ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างพี่ทำงานหนักเกินตัวพี่เรไรไม่ต้องกังวลนะครับผมจะทำงานให้เรียบร้อยและจะดูแลผลประโยชน์ของพี่เรไรผู้มี

พระคุณของผมให้ดีที่สุดขอให้คุณพี่สบายใจได้”

เรไรฟังน้ำเสียงจริงใจด้วยสีหน้ามีความสุขไม่เคยมีผู้ชายคนไหนดูแลและห่วงใยความรู้สึกของเธอ

แบบนี้มาก่อนเช่นเดียวกับรำเพยที่แม้ตะขิดตะขวงใจตอนแรกแต่หน้าซื่อๆกับท่าทางนอบน้อมของลิตรก็ทำให้เชื่อสนิทลิตรรู้ทันรับรองแข็งขันจะทำหน้าที่แทนอย่างดีเรไรภูมิใจมากเอ่ยชมไม่ขาดปาก

“ลิตรช่วยพี่ยามลำบากตลอดรำเพยไปจัดการเอารถคันใหญ่ของพี่ให้ลิตรใช้นะตัวแทนพี่เขาต้องได้สิ่งดีที่สุด”

ooooooo

คำประกาศกร้าวของเรไรวันนั้นทำให้ลิตรลำพองใจมากแม้หลายคนรวมทั้งรำเพยจะมองมาด้วยความแปลกใจที่พี่สาวทุ่มให้ผู้ช่วยคนสนิทขนาดนี้ลิตรก็ไม่สนความเห็นแก่ตัวและความรักสบายทำให้ไม่ยี่หระหยิ่งผยองและตั้งหน้าตั้งตาทวงหนี้อย่างขาดความเมตตาจนชาวบ้านโจษกันทั่วว่าลิตรได้ดีเพราะเกาะเรไรกิน!

แต่ลิตรก็ไม่โง่จนขาดสติเขาแกล้งทำเป็นยอมให้ลูกหนี้บางรายและถือโอกาสยักยอกเงินบางส่วนไปใช้จ่ายส่วนตัวรวมทั้งแอบเก็บใส่ธนาคารหวังรวยเป็นเศรษฐีทางลัดเรไรไม่ชะล่าใจแถมเขินม้วนเมื่อผู้ช่วยหนุ่มซื้อดอกไม้ช่อเล็กๆมาให้ปลื้มใจเหลือเกินเพราะตั้งแต่เกิดไม่เคยมีใครทำดีกับสาวแกร่งอย่างเธอมาก่อนลิตรยิ้มหวานรู้ทันท่าทางขวยเขินของสาวเทื้ออย่างเรไรทำให้กระหยิ่มใจและเอ่ยปากเรื่องที่คิดไว้มาระยะหนึ่งแล้ว

“ถ้าต่อไปนี้ผมจะออกไปจัดการเรื่องลูกหนี้ให้พี่เรไรเองจะได้ไหมครับ”

“ทำไมล่ะลิตรพูดเหมือนจะไม่อยากไปไหนมาไหนกับพี่อย่างนั้นแหละ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะครับผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลยผมแค่อยากให้พี่ได้อยู่บ้านสบายๆไม่ต้องออกไปลำบากไปเจอลูกหนี้คร่ำครวญให้เสียสุขภาพจิตต่างหากครับ”

น้ำเสียงและท่าทางจริงใจของลิตรทำให้เรไรใจอ่อนยวบยิ่งเขาดึงมือเธอไปกุมยิ่งหวั่นไหวลิตรพยายามกล่อม

“ผมแค่อยากแบ่งเบาภาระของพี่เรไรบ้างนะครับอยากให้พี่ได้พักได้มีเวลาให้ตัวเองบ้างเท่านั้นเองครับ”

เรไรใจอ่อนสิ่งที่เขาเสนอตรงกับความต้องการส่วนลึกของเธอทุกอย่างแต่เพื่อให้แน่ใจจึงถามย้ำอีกครั้ง

“ครับ...ผมอยากทำตัวให้เป็นประโยชน์แล้วก็อยากตอบแทนบุญคุณนางฟ้าคนดีของผมคนนี้บ้าง”

คำว่านางฟ้าทำให้เรไรดีใจตัวแทบลอยไม่ติดพื้นอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินคำเกี้ยวพาราสีของเขาลิตรจงใจยิ้มหว่านเสน่ห์ขอให้เธอไว้ใจคนงานหนุ่มหน้าซื่อใจสะอาดอย่างเขาว่าจะดูแลเธออย่างดี

“จ้ะลิตร...พี่เชื่อลิตรและยินดีรับทุกสิ่งที่ลิตรตั้งใจทำให้พี่...ด้วยหัวใจ”

ลิตรแอบตกใจเล็กน้อยแม้รู้ดีว่าเรไรหลงเขาจนโงหัวไม่ขึ้นแต่ไม่คิดว่าเศรษฐินีใหญ่จะอาการหนักขนาดนี้แต่ถึงกระนั้นก็ยิ้มหวานตอบรับดิบดีพลางปล่อยใจลอยไปหารำเพย...ผู้หญิงอีกคนที่เขาฝันหามาตลอด

แต่ถึงจะบอกตัวเองแบบนั้นลิตรก็ไม่ทิ้งนิสัย

เก่าเงินทองที่ยักยอกจากเงินใช้หนี้ของเรไรก็เอามาเที่ยวเตร่เมาหัวราน้ำจนผู้คนที่ได้พบเห็นเอือมระอาแต่สาวๆที่บาร์เจ้าประจำกลับไม่เห็นแบบนั้นเพราะชายหนุ่มใจใหญ่และทิปหนักจนเป็นที่รู้กันเสี่ยวิชัยคู่ค้าทางธุรกิจของเรไรมาเที่ยวบาร์เดียวกันและเห็นเข้ามองมาด้วยความสนใจและสงสัยไม่น้อยว่าผู้ช่วยส่วนตัวคนดังของเรไรดูจะเจ้าชู้พอตัวและร้ายไม่เบาทีเดียว

เมื่อได้เจอเรไรในวันถัดมาก็อดเปรยถึงลิตรไม่ได้ว่าฟู่ฟ่าร่ำรวยไม่แพ้เจ้านายสาวใหญ่เห็นไปเที่ยวบาร์บ่อยๆแถมจ่ายหนักจนสาวๆติดใจกันเป็นแถวเรไรไม่พูดว่าอะไรแต่ในใจร้อนรุ่มด้วยความหึงหวงโกรธจนแทบระงับไว้ไม่อยู่เมื่อแยกกับเสี่ยวิชัยเลยตัดสินใจทำบางอย่าง...

เวลาเดียวกันที่สวนเรือนรัตนะ...ลิตรไม่รู้ตัวจะเจอดีแอบมองลาดเลารอบตัวแล้วแสยะยิ้มร้ายโผล่ไปทักทายรำเพยที่ก้มหน้าก้มตาตัดแต่งกล้วยไม้ในกระถางตามลำพังหญิงสาวหน้าแดงด้วยความประหม่าความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานเกือบปิดไม่มิดเมื่อสบตาเขาลิตรดูออกข่มใจอย่างมากไม่กระโจนเข้าใส่และยื่นสร้อยข้อมือน่ารักให้แทน

“ผมเก็บเงินจากการทำงานหลายเดือนเลยนะครับ  ตั้งใจจะให้สร้อยเล็กๆเส้นนี้แทนความรู้สึกขอบคุณและ...”

ลิตรตั้งท่าจะพูดต่อแต่รำเพยตัดบทและขอตัวดื้อๆแม้จะหวั่นไหวไปกับสายตาหวานเยิ้มของเขาแต่ท่าทางชัดเจนของพี่สาวก็ช่วยเตือนสติให้ยอมผละไปอย่างไม่เหลียวหลังลิตรจะตามแต่ถูกนวลซึ่งแอบเห็นโดยบังเอิญถลามาขวางส่งสายตาเขียวใส่จนเขาต้องยอมถอยอย่างเสียไม่ได้

ooooooo

คำพูดของเสี่ยวิชัยทำให้เรไรเครียดหนักหลังรื้อของในห้องเขาทุกซอกทุกมุมเลยค้นพบว่ามีหลักฐานบางอย่างบ่งบอกว่าคำพูดของเสี่ยวิชัยเป็นเรื่องจริงเศรษฐินีใหญ่ใจเย็นอดทนรอจนผู้ช่วยหนุ่มคนโปรดเดินโซซัดโซเซกลับมาลิตรเกือบหายเมาเป็นปลิดทิ้งเมื่อเห็นหน้าขมึงตึงของเจ้านายสาวใหญ่!

ลิตรร้อนตัวเมื่อถูกถามว่าหายไปไหนจนดึกดื่นก็เฉไฉว่าไปพักผ่อนตามประสาอ้อนเสียงหวานว่ามีอะไรให้รับใช้เรไรเบ้หน้าย้อนถามว่าทำงานกับเธอมานานเท่าไหร่ลิตรตอบว่าเกือบปีพร้อมพร่ำเอาใจว่าเธอเป็นเจ้านายแสนดีบุญคุณท่วมหัวใช้เท่าไหร่ก็คงไม่หมดเศรษฐินีเหยียดยิ้มเย็นแกล้งถามว่าเขาทำงานอะไรบ้างวันนี้ลิตรรีบรายงานว่าไปทวงหนี้แวะทานข้าวและดื่มนิดหน่อยจึงกลับบ้านเรไรเหลืออดที่เขาโกหกตาใสปาสมุดบัญชีใส่หน้า

“พูดความจริงลิตรความจริงที่เธอหลอกพี่มาตลอดเธอรู้ใช่ไหมว่าพี่ไว้ใจเธอมากแค่ไหนไม่ว่าใครจะมาฟ้องอะไรพี่เกี่ยวกับเธอพี่ก็ไม่เชื่อทั้งนั้นตราบใดที่พี่ยังไม่เห็นกับตาตัวเอง”

สมุดบัญชีตัวเองทำให้ลิตรลนลานความโกรธของเรไรทำให้สมองหมุนหนักคิดหาทางเอาตัวรอด

“พี่เรไร...ฟังผมอธิบายก่อนได้ไหมครับผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้เลยนะครับ”

“งั้นก็พูดมาทำไมคนที่เพิ่งทำงานได้แค่ไม่กี่เดือนแต่มีเงินฝากในธนาคารเป็นแสน...แกเอาเงินมาจากไหน”

ความผิดที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาทำให้ลิตรเครียดจัดรู้ดีว่าเรไรต้องเอาเรื่องถึงที่สุดและเขาก็ไม่อยากกลับไปเป็นยาจกหาเช้ากินค่ำไปวันๆอีกแล้วเลยยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งคุกเข่ากอดขาเจ้านายสาวอย่างน่าสมเพช

“ผมขอโทษครับพี่เป็นความผิดของผมเองผมยินดีคืนเงินทั้งหมดให้พี่แล้วขอทำงานใช้หนี้ให้พี่ไปตลอดจนกว่าพี่จะเห็นว่าคุ้มค่ากับเงินที่หายไปครับ”

“พูดง่ายดีนี่...คิดเหรอว่าฉันจะยังเลี้ยงงูพิษแบบแกไว้”

คำพูดเหี้ยมเกรียมและท่าทางโหดอำมหิตของเรไรทำให้ลิตรขนหัวลุกความรักตัวกลัวตายทำให้โพล่งออกไป

“ผมรู้ตัวเองดีคนอย่างผมมันก็เป็นได้แค่หมาข้างถนนเท่านั้นผมจะไม่ขออะไรมากไปกว่าให้พี่เรไรฟังความจริงจากผมจนจบแล้วพี่จะเอาผมไปส่งตำรวจหรือไปยิงทิ้งที่ไหนผมก็ยอมทั้งนั้น”

“แกไม่ต้องมาโกหกตอแหลถ้าแกอยากมีลมหายใจต่ออีกสักนิดแกบอกความจริงฉันมาแกเอาเงินฉันทำไมไอ้หมาขี้ขโมยแกหักหลังฉันได้ยังไงไอ้คนสารเลวไอ้คนทรยศ”

“ผมไม่ได้ทรยศคนที่ผมรักผมอยากเก็บเงินมาขอพี่แต่งงานผมอยากแต่งงานกับพี่...พี่ได้ยินไหมพี่เรไร!”

เรไรพูดไม่ออกทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงคำสารภาพรักของเขาทำให้ความคิดจะฆ่าให้ตายต้องหยุดชะงักสับสนจนบอกไม่ถูกไม่คิดมาก่อนว่าผู้ช่วยหนุ่มจะรักเธอมากขนาดนี้ลิตรรีบดึงซองสร้อยข้อมือที่เคยจะให้รำเพยมายื่นตรงหน้าเจ้านายสาวใหญ่เอ่ยเสียงอ่อนว่าเก็บเงินหลายเดือนกว่าจะซื้อได้

“ผมรู้ดีว่าผมเป็นคนจนไม่มีอนาคตเพราะฉะนั้นที่ผ่านมาผมเลยไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนไม่เคยคิดลงหลักปักฐานกับใครเพราะผมไม่อยากให้คนที่ผมรักต้องมาต่อสู้ความจนแบบที่ผมเจอแต่ความคิดของผมมันก็เริ่มเปลี่ยนไป...ตั้งแต่วันที่ถูกรถชนบนถนนวันนั้น...วันที่ผมได้เจอนางฟ้าของผม”

เรไรใจเต้นรัวเกิดมาก็เพิ่งเคยมีชายหนุ่มมาสารภาพรักความรู้สึกหวั่นไหวถาโถมจนน้ำตาคลอ

ลิตรใจมาเป็นกองแล้วรีบพูด “ผมบอกพี่ไปหมดทุกอย่างแล้วคราวนี้พี่จะทำยังไงกับคนจนตรอกแบบผมก็ได้เพราะอย่างน้อย...ผมก็มีโอกาสได้บอกความจริงกับคนที่ผมรักและเทิดทูนแล้ว”

เรไรน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจปลื้มจนแทบคุมเสียงตัวเองไม่ได้ตอนที่ตัดสินใจเอ่ยออกไป

“งั้นพี่ขอรับสร้อยเส้นนี้เป็นของหมั้นจากลิตรก็แล้วกันนะ”

ถึงตาลิตรอ้าปากค้างพูดไม่ออกบ้างไม่คิดเลยว่าคำพูดเอาตัวรอดแบบขอไปทีจะทำให้เรื่องเลยเถิดเช่นนี้ความรักและความหวังของเขาจะได้ครอบครองรำเพยดูจะห่างออกไปและอาจจะไม่เป็นจริงตลอด

ชีวิตต่างจากเรไรที่ยิ้มไม่หุบโผกอดหนุ่มคนรักต่างวัยด้วยความเสน่หา...ในที่สุดความรักของเธอก็สมหวังเสียที

เมื่อตกลงกันได้เรไรก็ไม่สงวนท่าทีอีกต่อไปสองหนุ่มสาวต่างวัยใช้เวลาด้วยกันตามประสาคู่รักข้าวใหม่ปลามันรำเพยและคนงานทุกคนถึงกับตะลึงยิ่งเรไรสั่งการให้ปฏิบัติต่อลิตรราวกับคุณผู้ชายของบ้านยิ่งทำตัวไม่ถูก

“ตกใจอะไรรำเพยป้านวลก็แค่เตรียมกาแฟกับของเช้าให้คุณลิตรเท่านั้นเอง”

รำเพยไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองส่วนนวลกับสาวใช้คนอื่นๆมองหน้ากันเลิ่กลั่กเรไรเลยต้องย้ำ

“ใช่แล้ว...คุณลิตร...อีกไม่นานลิตรจะเข้ามาเป็นคุณผู้ชายของเรือนรัตนะลิตรกับฉันกำลังจะแต่งงานกัน”

การตัดสินใจอย่างเร่งร้อนของพี่สาวทำให้รำเพยพูดไม่ออกเมื่อสบตาลิตรที่มองมาอย่างขอโทษก็ทำให้กระอักกระอ่วนใจมากความรู้สึกอ่อนหวานยังคงเหลืออยู่บางเบาในเมื่อเขาจะได้เป็นพี่เขยเธอก็ควรทำใจยอมรับเรื่องนี้ให้ได้และควรจะจบเรื่องความหวั่นไหวบ้าๆนี้สักที!

ทิพย์ดึงตัวเองจากอดีตยังจำความรู้สึกอกหักของตัวเองได้ข่าวงานแต่งงานใหญ่โตของเรไรกับลิตรเป็นที่โจษจันทั้งหมู่บ้านแม้ใครจะประณามว่าเขาเป็นหนูตกถังข้าวสารได้ลงเอยกับเศรษฐินีใหญ่พร้อมพรั่งด้วยทรัพย์สมบัติที่กินทั้งชาติก็ไม่หมดทิพย์ก็ไม่สนใจเพราะมัวเสียใจที่ต้องสูญเสียเขาไปอย่างไม่มีวันกลับมา

ooooooo