ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

รอยรักแรงแค้น

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ช่อง 7 ส่งละครครบรส "รอยรักแรงแค้น"


ไอ้ขุมเล่าต่อหน้าเครื่องอัดเสียงว่า ตนลากร่างของวิมลรัตน์เข้าไปในห้องนอนเธอ โดยมีธาดายืนดูอยู่

“เฮียทำอะไรเนี่ย...เฮียฆ่าเมียตัวเองเหรอ!” ธาดาบอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจ “ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจเฮียก็เป็นฆาตกร”

ธาดาบอกว่าตนถึงเรียกมันมาช่วย ไอ้ขุมส่ายหน้าว่าเรื่องแบบนี้ใครจะช่วยได้

“เท่าไหร่?” ธาดาถามอย่างรู้ทัน ไอ้ขุมบอกว่าไม่คุ้มหรอก ธาดาถามอีกว่าเท่าไหร่! ไอ้ขุมก็ยังเล่นตัว จนธาดาบอกว่า “มึงไม่เอากูเรียกคนอื่นก็ได้”

ไอ้ขุมจึงบอกว่า “ล้านนึง” ธาดาบอกว่าตนมีไม่ถึง มันยอมลดให้ “งั้นแปดแสนขาดตัว!”

“ให้เราทำอะไรแลกกับเงินแปดแสนบาท” ลูกน้องเสี่ยอ๋าถาม

“เขาให้ผมช่วยจัดสถานที่แล้วก็อยู่รอรับโทรศัพท์...”

ไอ้ขุมเล่าเหตุการณ์ตอนนั้นเหมือนที่ดวงดาวได้อัดเสียงไว้ จากนั้นมันบอกว่า

“สุดท้ายเขาสั่งให้ผมหายหัวไปให้สุดขอบโลก ส่วนเรื่องศพและคดีความเขาจะจัดการเอง”

คิมหันต์ฟังมันเล่าจบ เขาด่าธาดาอย่างสุดแค้น!

ooooooo

เมื่อกลับมาที่สำนักงานกฎหมายบูรพา ชุมสายถามคิมหันต์ขณะนั่งอยู่ในรถด้วยกันว่า คิดจะทำอย่างไรกับเทปสารภาพของไอ้ขุม

“กระบวนการทางศาลคงลำบากใช่ไหม” คิมหันต์ถามไม่มองหน้า ชุมสายบอกว่ามันไม่มีร่องรอยการถูกซ้อมให้เห็นเลย “งั้นฉันอาจจะเก็บไว้ดูเล่นสักพักก่อน”

“ไอ้คิม...ไม่ว่าแกจะทำอะไร แกต้องบอกให้ฉันรู้ก่อนนะเพื่อน...ขอร้องล่ะ”

“เออ...” คิมหันต์ตอบไปอย่างนั้นเอง พอชุมสายลงจากรถ เขาจึงขับรถออกไป

ที่มุมลับตาไม่ไกลนัก มีรถติดฟิล์มหนาคันหนึ่ง ค่อยๆเคลื่อนออกมาตามรถของคิมหันต์ไป รถคันนั้นตามรถคิมหันต์ไปจนถึงทางเปลี่ยว ก็ขับตัดหน้ารถคิมหันต์ในระยะกระชั้นชิด จนคิมหันต์หักหลบเสียหลักลงข้างทาง

ชายฉกรรจ์สี่คนลงจากรถคันนั้น ตรงเข้าไปที่รถคิมหันต์ เปิดประตูรถอย่างเร็วจนเขาตั้งตัวไม่ทัน

“พวกแกจะทำอะไรฉัน”

“มากับผมเสียดีๆแล้วคุณจะไม่เจ็บตัว”

ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ลากคิมหันต์ไปยัดใส่รถพวกมันแล้วขับออกไปอย่างเร็ว คิมหันต์อยู่ในความมึนงงหวั่นวิตก

คิมหันต์ถูกพาไปที่โกดังร้างแห่งหนึ่ง ที่นั่นอรรถรออยู่แล้ว ทันทีที่คิมหันต์ถูกนำตัวเข้ามา อรรถพูดเสียงก้องว่า

“ฉันไม่ได้สนุกกับการไล่จับนายอย่างนี้หรอกนะ ทั้งยุ่งยากทั้งเสียเวลา ไอ้โกดังเก่าไกลหูไกลตาคนแบบนี้มันก็หาไม่ได้ง่ายๆ จะใช้ที่เดิมๆก็เบื่อ แถมยังอาจถูก

จับทางได้อีก และที่สำคัญ ฉันไม่ชอบเปิดตัวในภารกิจ

แบบนี้สักเท่าไหร่ แต่กับนายมันจำเป็น เพราะฉันต้องการได้ยินคำพูดจากปากของนายชัดๆว่านายจะเอายังไงกับลูกสาวฉัน”

คิมหันต์นิ่งไม่ตอบ จนอรรถถามว่าไม่ได้เตรียมคำตอบมาหรือ เขาก็ยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น...

ooooooo

คิมหันต์หายใจลึกๆ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญปัญหา แต่ก็ยังนิ่งเงียบอยู่ อรรถลุกเดินไปเผชิญหน้าถาม

“นายเป็นลูกผู้ชายรึเปล่าทำไมความรับผิดชอบต่ำอย่างนี้...พอมีปัญหากับลูกสาวฉัน นายก็หนีไปเฉยๆ ปล่อยให้พักตรานั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่คนเดียว ถ้าเขากระโดดตึกตายนายจะรับผิดชอบได้ไหม ไอ้ชุ่ยเห็นแก่ตัว

...แล้วนี่คิดจะนั่งนิ่งเป็นใบ้ รอให้ฉันเห็นใจนายงั้นเหรอ ไอ้ลูกชาย!”

“ผมขอเลิกกับพักตราครับ”

“ว่าไงนะ!!”

“ผมขอถอนหมั้นลูกสาวท่าน”

อรรถจ้องหน้าเขม็ง สั่งให้พูดใหม่ คิมหันต์ยังพูดคำเดิม เขาสั่งให้พูดใหม่อีก คิมหันต์รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่เขม็งเกลียว เขารวบรวมกำลังพูดคำเดิม แต่พูดได้แค่ “ผมต้องการ...” เท่านั้นก็ถูกอรรถตบปากหน้าหันทันที แต่คิมหันต์ก็ยังกัดฟันพูดจนจบว่า “ผมต้องการเลิกกับพักตรา ผมไม่ได้รักเธอ”

อรรถไม่พูดไม่ตบแต่พยักหน้าทีเดียว หมู่ชายฉกรรจ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ก็กรูกันเข้ากลุ้มรุมคิมหันต์เลือดกบปาก ล้มกลิ้งอยู่กับพื้น อรรถที่ถอยออกไปดูอยู่ ถามเหี้ยมว่า

“ยังต้องการเลิกกับลูกสาวฉันอีกไหม!”

“ถึงท่านจะซ้อมผมจนตาย ผมก็ยืนยันเหมือนเดิม...”

คิมหันต์ยืนยันคำเดิมแม้จะบอบช้ำเจียนตาย อรรถกระชากผมเขาให้เงยขึ้น ตะคอกใส่หน้า...

“ลูกสาวฉันไม่ดีตรงไหน...พักตรามีอะไรที่น่ารังเกียจจนนายรับไม่ได้ ลูกสาวฉันทำให้นายเสื่อมเสียเกียรติมากนักรึ!” คิมหันต์บอกเปล่า ถูกอรรถเหวี่ยงออกไปอย่างแรง ตวาด “รู้ไหมว่ามีผู้ชายมากมายแค่ไหน

ที่เรียงหน้ากันเข้ามาขอเป็นลูกเขยฉัน...นับหัวไม่ถ้วน แต่พักตราเลือกนาย แค่นี้ยังภาคภูมิใจไม่พออีกเหรอ!”

“พักตราควรจะได้ผู้ชายที่ดีกว่าผม”

“ทำไม...นายมีอะไรไม่ดี บอกมาซิ ฉันจะได้ไปบอกพักตรา”

“ข้อเสียข้อเดียวของผมก็คือผมไม่ได้รักลูกสาวท่านเลย...ผมถูกท่านบังคับ”

อรรถไม่ถามอะไรอีก เขาหันไปพยักหน้าให้ชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นอีกครั้งอย่างเน้นๆ พวกมันกรูกันเข้าหาคิมหันต์

“ถ้าผมตาย...ลูกสาวท่านก็ไม่ได้ตัวผมอยู่ดี...ผมไม่ได้รักพักตรา ท่านก็รู้ท่านใช้อำนาจบังคับตัวผม...แต่ท่านไม่มีวันได้หัวใจผม ท่านเปลี่ยนความรู้สึกของผมไม่ได้หรอก...”

อรรถนิ่งไปแต่ยังจ้องหน้าคิมหันต์ถมึงทึง

ooooooo

เช้ามืดวันรุ่งขึ้น คิมหันต์ในสภาพบอบช้ำสาหัส เลือดเกรอะกรัง ก็ถูกชายฉกรรจ์ขับรถของเขาพามาทิ้งไว้หน้าสำนักงานกฎหมายบูรพาแล้วพากันหนีไป

คิมหันต์ได้รับความช่วยเหลือจากยามพาไปพบชุมสาย ชุมสายจะพาไปหาหมอและไปแจ้งความ คิมหันต์ทั้งไม่ไปหาหมอและไม่แจ้งความ บอกว่ามันเป็นเวรเป็นกรรม ตนทำกับเขาไว้เยอะโดนบ้างก็สมเหตุสมผลแล้ว แจ้งความไปก็ไม่จบง่าย ย้อนถามว่า “หรือแกอยากมีเรื่องกับพลโทอรรถ?”

ฝ่ายพักตรา พอเห็นอรรถกลับมาก็ถามหาแต่คิมหันต์ พอมองหาไม่เห็นก็ตัดพ้อต่อว่าไหนพ่อสัญญาว่าจะพาเขากลับมาและคุยเรื่องแต่งงานกันไม่ใช่หรือ

พอเห็นอรรถนิ่งอึ้ง เธอตีโพยตีพายราวกับจะคลั่งว่า “พ่อโกหกพักตร์!”

อรรถชี้แจงว่าตนไม่ได้โกหก ตนพยายามเต็มที่แล้ว แต่บางทีเราอาจจะต้องกลับมายอมรับความจริงบ้าง พักตราถามทันทีว่า “ความจริงอะไรคะ!”

“ความจริงที่ว่าไม่มีใครในโลกนี้จะได้ทุกอย่างที่ตัวเองต้องการหรอก” เธอตะโกนว่าตนไม่ได้อยากได้ทุกอย่าง ตนอยากได้คิมหันต์เท่านั้น เขาต้องเป็นของตนคนเดียว “มีประโยชน์อะไรถ้าลูกได้ตัวเขาแต่ไม่ได้หัวใจเขา”

อรรถชี้แจงว่าตนพยายามทุกทางแล้วแต่คิมหันต์ก็ยังยืนยันว่าเขาไม่ได้รักเธอ ที่ทำไปเพื่อประชดมุกรินเท่านั้น แต่พักตราก็ยังคลุ้มคลั่งจะให้พ่อไปเอาตัวคิมหันต์มาให้ได้ ให้จัดการขั้นเด็ดขาดจัดการทั้งคู่ไปเลยก็ได้ ตะโกนเหมือนคนเสียสติว่า “พ่อต้องไปเดี๋ยวนี้เลย ไปสิ...จะปล่อยให้อีมุกได้ตัวคิมไปได้ยังไง” พลางฉุดกระชากอรรถออกจากห้อง

อรรถหมดความอดทนกับความคลุ้มคลั่งของพักตรา เขาตบหน้าเธอฉาดใหญ่จึงหยุดเธอได้ พักตราทรุดนั่งร้องไห้มองหน้าอรรถ ตัดพ้อ “พ่อตบพักตร์...”

“เพื่อให้ลูกมีสติ ฟังเหตุผลของพ่อบ้าง พ่อปล่อยให้ลูกเอาแต่ใจตัวเองมานานเกินไปแล้ว มันต้องพอเสียที”

“ไม่เป็นไรค่ะ” พักตราหยุดร้องไห้พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ถ้าพ่อไม่ช่วย พักตร์ทำเองก็ได้...มันอยู่ด้วยกันกับนังมุกใช่ไหมพ่อ” อรรถไม่ตอบเดินออกจากห้องไปเงียบๆ พักตราจิกตาอาฆาตแค้น

ooooooo

คิมหันต์ทำแผลเรียบร้อยแล้ว กลับไปที่ “เรือนหอ” พร้อมถุงอาหาร พอมุกรินเห็นสภาพของเขาเธอตกใจถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมแผลเต็มหน้าอย่างนี้

“การลงทุนมีความเสี่ยงแต่ก็คุ้ม...ผมบอกเขาแล้วว่าขอถอนหมั้น” มุกรินถามว่าบอกพักตราหรือ “บอกพ่อเขา...เขาคงจะไปเคลียร์กันเองได้”

มุกรินพูดอย่างเป็นห่วงว่าบอกพ่อยังขนาดนี้ ถ้าบอกลูกจะขนาดไหน คิมหันต์บอกว่าลูกมือเบากว่าพ่อมาก ถ้าเจอตัวเมื่อไรตนก็จะพูดทันที ถามมุกรินว่า ดีใจไหมที่เราจะได้มีชีวิตคู่อย่างเปิดเผยกันอีกครั้ง แล้วถามว่าพี่ชายเธอเป็นยังไงบ้าง มุกรินมองหน้าบอกว่าเขาไม่อยากรู้หรอก

“บอกแล้วไง อะไรที่คุณไม่สบายใจ ผมก็ไม่สบายใจด้วย” คิมหันต์ย้ำ มุกรินจึงบอกว่าดวงดาวเฝ้าอยู่ ตอนนี้รอทำซีที แต่วันนี้ตนจะไปหาปรารภหน่อย คิมหันต์ถามทันทีว่ามีอะไรหรือ

“เขามีงานนอกบริษัท มุกอาจจะรับจ๊อบพิเศษได้บ้าง ที่ไม่เกี่ยวกับ Fast Track”

คิมหันต์ถามว่ายังไม่เลิกจีบเธอหรือ มุกรินบอกว่าถ้าเขาไม่ให้ไปตนไม่ไปก็ได้ คิมหันต์บอกให้ไปเถอะ ตนเชื่อใจเธอ

พักตราโทรศัพท์ถามดวงดาวว่ามุกรินอยู่ไหน พอรู้ว่าอยู่โรงพยาบาลเธอลิ่วไปทันที ดวงดาวที่เฝ้าธาดาอยู่บอกเขาว่าตนจะออกไปซื้ออะไรกินหน่อย ย้ำกับเขาว่า “ถ้าพยาบาลเขาพาไปทำซีที อาก็อย่าดื้อนะ”

ขณะธาดาเข้าห้องน้ำ เขาได้ยินเสียงปิดประตูนึกว่าพยาบาลจะมาพาไปทำซีที บอกทั้งที่ยังอยู่ในห้องน้ำว่า

“คุณพยาบาล รอแป๊บนึงนะครับ ทำซีทีไม่นานใช่ไหม” กดชักโครกแล้วเปิดประตูออกมา ธาดาชะงักกึกเมื่อคนที่อยู่ในห้องไม่ใช่พยาบาล แต่กลายเป็นคิมหันต์!

คิมหันต์ทักเย้ยหยันว่าสภาพใกล้ตายแล้วหรือ ถูกสวนทันทีว่าสภาพเขาก็ไม่ต่างกับตนเย้ยคืนว่า

“โจทก์เยอะไม่ใช่เล่นล่ะสิ”

“ผมเป็นโจทก์ คุณและน้องสาวนั่นแหละคือจำเลย” ธาดายิ้มเยาะว่าอยากให้มุกรินได้ยินที่เขาพูดจัง “อัดเทปซี่ อัดไปเลย ผมจะได้พูดเรื่องที่น้องสาวคุณไม่เคยรู้ไปด้วย” ธาดาถามว่าเรื่องอะไร “เรื่องไอ้ขุม! ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่า ถ้ามุกรินรู้เรื่องทั้งหมดของไอ้ขุม เธอจะรู้สึกยังไง จะยังเคารพพี่ชายเลวๆอย่างนี้อีกไหม”

ธาดาไม่แยแสบอกว่าเขาจะกุเรื่องไอ้ขุมขึ้นมาอย่างไรก็ไม่มีใครเชื่อหรอก แต่พอคิมหันต์ท้าว่าอยากลองไหมอยากเห็นน้องสาวตัวเองทุรนทุรายไหม ธาดาก็เลี่ยงไปว่าเรื่องระหว่างเขากับตนไม่เกี่ยวกับมุกริน

“เกี่ยว...ยังไงก็เกี่ยว เพราะน้องสาวแกเป็นเมียฉัน หลงรักฉัน ไม่ว่าเธอจะเลือกข้างไหน เธอก็ต้องเจ็บปวด ทนทุกข์ทรมานอยู่วันยังค่ำ”

ธาดาพุ่งเข้าขย้ำคอคิมหันต์อย่างแค้นจัด ถูกคิมหันต์บิดมือเขาออก เตือนว่า “แกจะตายเร็วก็เพราะอย่างนี้แหละ อย่าเพิ่งรีบร้อนเลยน่า อยู่รออีกนิด รอให้ความลับถูกเปิดเผย รอให้ไอ้ขุมเป็นที่รู้จักของคนทั้งประเทศก่อนแล้วแกค่อยขาดใจตายดีกว่านะ ไอ้ธาดา!”

พยาบาลเปิดประตูเข็นรถเข้ามารับคนไข้ ทั้งคิมหันต์และธาดาต่างปรับท่าทีตัวเองเป็นปกติ แต่ยังพูดยังเชือดเฉือนกัน ธาดาบอกให้เขารีบกลับไปเสีย หวังว่าตนกลับมาจะไม่เห็นเขาอีก คิมหันต์ยั่วทิ้งท้ายว่า

“ถ้าอยากเจอมุกริน ก็ไปหาผมได้นะ เธออยู่กับผมทุกวัน...ทุกคืน...” พอออกจากห้องคิมหันต์โทร.ถามมุกรินว่าเสร็จหรือยัง เธอบอกว่าเสร็จพอดีและปรารภกำลังจะไปส่งตนที่โรงพยาบาล

มุกรินนั่งคุยโทรศัพท์กับคิมหันต์โดยมีปรารภขับรถอยู่ข้างๆ เธอเล่าว่าปรารภชวนไปเปิดบริษัทใหม่เพราะเขาจะลาออกจาก Fast Track เร็วๆนี้ คิมหันต์พูดทันทีว่า

“อย่าเพิ่งตกลงอะไรก่อนปรึกษาผมนะมุก ถึงยังไงผมก็ไม่ไว้ใจพ่อม่ายลูกสอง” มุกรินบอกว่าแล้วไปเจอกันที่บ้าน คิมหันต์บอกว่าตนจะไปรับเธอที่โรงพยาบาลดีกว่า “ผมจะรออยู่แถวโถงชั้นล่างก็แล้วกัน คุณเยี่ยมพี่ชายให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกมาเจอผม”

มุกรินวางสายจากคิมหันต์แล้ว ปรารภเปรยขึ้นว่า เขาคงไม่ไว้ใจให้เธอทำงานกับตน มุกรินพูดขำๆว่าเขาก็พูดไปอย่างนั้นแหละ พูดไปตามประสา แต่ปรารภไม่คิดอย่างนั้น เขาบอกว่า “คนขี้หึง” มุกรินเลยหัวเราะเบาๆ กลบเกลื่อน

ooooooo

พักตราไปเจอคิมหันต์ที่ห้องพักคนไข้ตอนธาดาถูกนำตัวไปทำซีที แล้วเธอโวยวายว่าเขามาหามุกริน ทั้งสองโต้เถียงกันและพักตราโผกอดคิมหันต์ถามว่าเขาไม่ได้คิดจะถอนหมั้นตนจริงๆใช่ไหม

มุกรินมาถึงพอดีเห็นทั้งสองกอดกันอยู่ พักตรายิ่งเชื่อว่าทั้งสองนัดพบกันที่นี่ ผละจากคิมหันต์ไปด่าทอมุกรินอย่างสาดเสียเทเสีย มุกรินถามคิมหันต์ว่า

“คิมคะ...คุณบอกว่าคุณถอนหมั้นพักตราแล้วไงคะ” คิมหันต์อึกอัก “คุณบอกว่าคุณพูดกับพ่อเขาแล้ว คุณบอกว่าเจอตัวเมื่อไหร่จะพูดต่อหน้าเขาไงคะ พูดเลยสิคิม”

พักตราจ้องหน้าคิมหันต์บอกให้พูดดังๆเลยว่าจะถอนหมั้นหรือไม่ถอน เขาสูดลมหายใจรวบรวมความกล้าบอกว่า

“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอกพักตรา”

เท่านั้นเอง พักตราจากสีหน้าท้าทายอย่างเป็นต่อ กลายเป็นโกรธจนหน้าแดงก่ำเอาปืนในกระเป๋าออกมาเล็งไปที่คิมหันต์ เขาบอกให้เธอเก็บปืนก่อน เธอสั่งให้เขาพูดก่อนว่าจะถอนหมั้นตนจริงไหม ประกาศกร้าวว่า

“ถ้าแกคิดจะถอนหมั้นฉันจริง ก็ไม่ต้องมีใครได้ใครทั้งนั้น ตายมันให้หมดทุกคนที่นี่เลยดีไหม!”

พักตราเล็งปืนไปที่มุกริน คิมหันต์ตะโกนลั่น “อย่านะพักตร์!” แต่หยุดเธอไม่ได้ มุกรินท้าทายว่าคิมหันต์เลิกกับเธอแน่ถ้าอยากยิงก็ยิงตนเลย พักตราหาว่ามุกรินเป็นคนบงการคิมหันต์ มุกรินสวนไปทันควันว่า

“ฉันกับคิมรักกัน รักกันมาก และเราสองคนเกลียดแกที่สุด รู้ไว้ด้วย”

“งั้นแกก็ตายพร้อมกันทั้งคู่เลย” พักตราเหนี่ยวไกทันที คิมหันต์กระโดดผลักเธอจนเซกระสุนเจาะผนังห้องแต่ปืนยังอยู่ในมือ พอตั้งตัวได้พักตราหันปืนยิงมุกรินอีกครั้ง คิมหันต์พุ่งไปเอาร่างบังมุกรินรับกระสุนแทน!

สิ้นเสียงปืนสามนัดซ้อน ร่างคิมหันต์ล้มจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น เสียงกรีดร้องดังลั่นโรงพยาบาล

ooooooo

ชุมสายมาถึงโรงพยาบาลเขาพูดแบบทนายทันทีว่ากรณีที่เกิดขึ้นเป็นคดีอุกฉกรรจ์ เป็นการจงใจทำร้ายผู้อื่นให้ถึงแก่ชีวิต เรื่องนี้ต้องมีการรับผิดชอบด้วยบทลงโทษสูงสุด

อรรถพูดแทรกขึ้นว่าเราอย่าเพิ่งพูดเรื่องคดีและบทลงโทษเลย เรื่องสำคัญที่สุดตอนนี้คือการช่วยผู้บาดเจ็บให้รอดชีวิตให้ได้ก่อน

ไม่นานหมอก็ออกมาแจ้งว่าผลการผ่าตัดดีมากสามารถนำกระสุนออกจากช่องท้องได้ทั้งสามนัดแล้ว พักผ่อนดูอาการในห้องไอซียูสักสองสามวัน ถ้าไม่มีอะไรก็ย้ายไปห้องพักปกติได้

บ่ายวันนี้เอง อรรถก็เอ่ยในห้องประชุมโรงพยาบาล ขอบคุณแพทย์ที่ช่วยชีวิตคิมหันต์ได้ แล้วพูดถึงภาพรวมของกรณีที่เกิดขึ้น

อรรถสรุปว่าตนไม่อาจปฏิเสธว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอุบัติเหตุหรือเป็นเรื่องบังเอิญ แต่อยากจะให้มองถึงสภาวะอารมณ์ของลูกสาวตน เพราะคนปกติใครจะพกปืนเข้ามาในโรงพยาบาล อ้างว่าคู่กรณีเป็นคนที่เธอรักสุดหัวใจซึ่งทนายนำสืบดูได้

ชุมสายติงว่าความไม่ปกติของพักตราเกิดจากการที่อรรถตามใจมาก ถูกอรรถโต้ อ้างอาวุโส ประสบการณ์ ของตนมาหักล้างข้อติติงของชุมสายว่า

“ถ้ามันจะมีอะไรผิด มันก็ไม่ใช่เพราะผมคนเดียว มันยังมีปัจจัยแวดล้อมอีกมากมายที่คนอายุเท่าคุณไม่เคยรู้ และจะไม่มีวันได้รู้ตราบใดที่คุณยังไม่มีครอบครัว”

อรรถใช้ทั้งวาทศิลป์ บารมี และอิทธิพลอำนาจ พูดจนควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของคนในห้องประชุมได้แล้ว เขารุกขั้นต่อไป

“ผมขอสรุปอย่างนี้นะครับ ในเรื่องของความเสียหาย นอกจากทรัพย์สินของโรงพยาบาลและที่ตัวบุคคลคือว่าที่ลูกเขยของผมแล้ว ไม่มีความเสียหายอื่นอีก ถูกต้องไหมครับ” ทีมแพทย์มองหน้ากันก่อนตอบว่าใช่ “เพราะฉะนั้น ถ้าเราเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้ เก็บเป็นความลับระหว่างเราเท่าที่อยู่ในห้องนี้ ก็ไม่ได้ทำให้เกิดผู้เสียหายเพิ่มมากขึ้น ถูกต้องไหมครับ”

ทุกคนในห้องถูกชักจูงจนนิ่งเงียบเป็นการยอมรับโดยปริยาย อรรถพูดต่อทันทีว่า

“ความเสียหายทั้งหมดของโรงพยาบาล ผมขอ รับผิดชอบเอง ว่าไงครับ” หมอไม่ทันพูด อรรถก็รวบรัด “ถ้าคิดว่าผมยังมีความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง ผมขอก็แล้วกัน เหยียบเรื่องนี้ไว้ให้มิด ที่นี่! เท่านั้น!!”

ทีมแพทย์พยักหน้ารับคำ ชุมสายเอ่ยขึ้นว่า “ผมขอเงื่อนไขอีกข้อนึง ช่วยส่งคุณพักตราไปรักษาอาการทางจิตด้วยได้ไหมครับ คนแบบนี้ปล่อยให้เพ่นพ่านข้างนอกไม่ได้หรอกครับ เผื่อวันหน้าวันหลัง เธอทำแบบนี้กับคนอื่นที่อื่นอีก ท่านจะลำบากกว่านี้นะครับ”

“ขอบใจที่ห่วงใยผม ส่วนนายคิมหันต์เพื่อนรัก

ของคุณ คุณก็ไม่ต้องห่วงนะผมจะดูแลเขาอย่างดี และเพื่อความสบายใจของทุกคน ผมจะย้ายคิมหันต์ไปพักฟื้นที่อื่น ที่เงียบๆ ไกลหูไกลตาคน” ชุมสายถามว่าที่ไหน “แล้วจะบอกทีหลังขอบคุณทุกท่านครับ ที่กรุณาให้ความร่วมมือกับผม” อรรถเอ่ยอย่างกระหยิ่มที่ทุกอย่างเป็นไปตามความต้องการของตน

ooooooo

ธาดากลับจากไปทำซีที พอรู้ว่าพักตรายิงคิมหันต์บาดเจ็บก็บ่นว่าตนไปแป๊บเดียวพักตราก็มาอาละวาดไล่ยิงคนกลางห้องเลยหรือ เขาย้ำให้มุกรินเลิกกับคิมหันต์เสียไม่อย่างนั้นพักตราก็จะก่อเรื่องรุนแรงขึ้นอีก

มุกรินบอกว่าตนจะพยายามเลี่ยงก็แล้วกัน ธาดาบอกเลี่ยงไม่ได้ต้องเลิกเด็ดขาดเท่านั้น

พอดีชุมสายเข้ามามุกรินถามว่าคิมหันต์เป็นอย่างไรบ้าง เขาบอกว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ตอนนี้นายพลอรรถเก็บตัวไว้เงียบห้ามคนอื่นเยี่ยม ดวงดาวถามว่า แล้วตำรวจล่ะ?

“ไม่มีตำรวจ เรื่องนี้ถูกเก็บเงียบไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นเหมือนว่าไม่เคยเกิดเรื่องขึ้น” ชุมสายบอกธาดาโมโหถามว่าชักปืนยิงคนกลางโรงพยาบาลอย่างนี้จะเงียบได้ ยังไงจะบ้ากันไปใหญ่แล้ว “ก็เหมือนฆาตกรที่ฆ่าคนตายแล้วศาลยกฟ้องไง มีให้เห็นไม่น้อยนะคุณธาดา” มุกรินถามว่าแล้วพักตราล่ะ “พ่อเธอส่งไปตรวจอาการทางจิต”

“ตามสูตรเป๊ะเลย ฆ่าคนตายแล้วอ้างว่าป่วยเป็นโรคจิต” ดวงดาวยิ้มสมเพช

ธาดาโมโหมาก เดินงุ่นง่านไปรอบห้องบอกว่าโรงพยาบาลแบบนี้อยู่ไม่ได้แล้ว บอกมุกรินให้กลับไปด้วยกันเลย ปรามน้องสาวว่า “แล้วอย่าให้พี่รู้นะว่ามุกกลับไปคบกับมันอีก เพราะคราวหน้าคนที่ถือปืนไล่ยิงมันอาจจะไม่ใช่ยัยพักตรา” หันบอกพยาบาลที่เดินเข้ามาว่า “ผมจะมาฟังผลเอกซเรย์วันหลังได้ไหม แล้วห้ามบอกผลกับคนอื่นเด็ดขาดนะครับ”

อรรถนั่งอยู่กับพักตราที่ห้องรับรองของโรงพยาบาล พักตราร้องไห้คร่ำครวญว่าตนไม่น่าทำเลยถามว่าคิมหันต์จะตายไหม เขาจะยังรักตนไหม ใครๆต้องด่าว่าตนเป็นฆาตกรโรคจิตยิงคู่หมั้นตัวเองแน่เลย

“จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยนอกจากคนที่นี่เท่านั้น

ซึ่งพวกเขาเห็นใจลูกและเข้าใจว่าเกิดจากภาวะความเครียด เพราะลูกรักคิมหันต์มากและคิมหันต์ก็จะยังรักลูกอยู่ ทุกคนรักพักตราของพ่อเหมือนเดิม เพราะฉะนั้นลูกไม่ต้องร้องไห้อีกแล้ว”

ส่วนมุกรินอรรถบอกว่าเธอไปดูแลพี่ชายตัวเอง ไม่เกี่ยวกับเรา และตนจะสั่งย้ายคิมหันต์ไปอยู่ที่อื่นจะได้ไม่ต้องเจอกันอีก และเพื่อให้ทุกอย่างจบลงด้วยดีและสมเหตุสมผล ตนจะส่งตัวเธอให้ไปอยู่ในความดูแลของหมออย่างใกล้ชิดเพื่อเป็นการฟื้นฟูสภาพจิตใจสักพักหนึ่ง เพื่อให้ผ่อนคลายและรอรับสิ่งดีๆกำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ พักตราถามว่ายังมีอะไรดีๆอีกหรือ

“มีซี่...พ่ออยู่ตรงนี้ทั้งคน พ่อจะปล่อยให้ลูกสาวคนสวยของพ่อระทมทุกข์ได้ยังไงล่ะ”

ooooooo

ชุมสายไปหาเสี่ยอ๋าที่บ่อน เสี่ยถามว่าใครยิงคิมหันต์ ตนจะส่งลูกน้องไปเอาคืนให้ไหม ชุมสายตัดบทว่าช่างเถอะคนลั่นกระสุนเป็นคู่หมั้นของคิมหันต์เอง และตอนนี้ก็เคลียร์กันจบแล้ว แล้วถามเสี่ยอ๋าว่าแผนการของคิมหันต์ก็คงต้องเลื่อนไป

พอเสี่ยบอกว่าไม่เป็นไร คิมหันต์พร้อมเมื่อไรตนก็พร้อมลงมือ ชุมสายเลียบเคียงถามว่าเสี่ยพอจะบอกได้ไหมว่าคิมหันต์คิดจะทำอะไร

“เสียใจครับคุณชุมสาย คุณคิมแกกำชับผมไว้ชัดเจนว่า เราทำทุกอย่างเพื่อตอบแทนเจ๊มล อาจมีบางอย่างผิดกฎหมายไปบ้างเราก็ยอม แต่แกขออย่าให้ทนายอย่างคุณชุมสายเข้ามารู้เห็นด้วย”

“โอเค แล้วไอ้ขุมล่ะ”

เสี่ยอ๋าชำเลืองมองไอ้ขุมที่นั่งกินข้าวกล่องอยู่ห่างออกไปท่ามกลางลูกน้องเสี่ยที่ห้อมล้อมอยู่ บอกว่า

“ผมจะส่งมันไปเก็บตัวกับพรรคพวกในที่ปลอดภัย ต้องการตัวมันเมื่อไหร่ก็เรียกได้เลย”

ขณะนั้นเองลูกน้องคนหนึ่งเข้ามารายงานเสี่ยว่าธาดามาเล่นอีกแล้ว เสี่ยบอก “ปล่อยมันเล่นไปก่อน...ยังไม่ถึงเวลา”

มุกรินอยู่กับดวงดาวที่บ้านเช่าของธาดา เธอถามว่าตนจะไปเยี่ยมคิมหันต์ได้ไหม ดวงดาวพยักหน้าบอกว่า

“ถ้ารู้ว่าเขาอยู่ไหน”

คิมหันต์ถูกย้ายโรงพยาบาล พักตราขออรรถไปเยี่ยมอรรถยังไม่ให้ไป เธอหนีไปหาเขาที่ห้องไอซียูจนได้ทำเอาพยาบาลต้องไล่ตามกันวุ่นวาย

เธอไปเกาะเตียงคิมหันต์ที่นอนไม่รู้สึกตัว พร่ำขอโทษ อ้อนวอนอย่าโกรธตน รำพึงรำพันฟูมฟาย

“พักตร์รักคิมนะ คิมอย่าเป็นอะไรนะ พักตร์อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคิม...ถ้าคิมเป็นอะไรไป พักตร์จะฆ่าตัวตายตาม คิมไป คิมต้องไม่ตายนะ...คิม...”

ooooooo

ปรารภนัดมุกรินไปพบกันที่ร้านอาหาร ดวงดาวติดตามไปด้วยบอกปรารภว่าช่วงนี้เป็นระยะอันตรายของมุกรินตนเลยตามมาด้วยเผื่อมีคนดักทำร้ายยังพอช่วยกันได้บ้าง

สั่งอาหารแล้ว ปรารภทักว่ามุกรินมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าหน้าตาดูไม่คอยดี มุกรินส่ายหน้าเนือยๆว่า ไม่มีอะไร

ปรารภเล่าว่าตนเตรียมเรื่องจดทะเบียนบริษัทอยู่ จะแบ่งหุ้นให้มุกรินยี่สิบเปอร์เซ็นต์ โดยเธอไม่ต้องลงเงิน รอรับปันผลอย่างเดียวพอ ถามว่าสภาพจิตใจของเธอพร้อมจะทำงานไหม

“พร้อมหรือเปล่าไม่รู้ค่ะ แต่มุกอยู่เฉยๆโดยไม่ ทำงานไม่ได้หรอก มุกไม่ได้มีเงินเก็บอะไรมากมาย” ปรารภเปรยว่าดูเหมือนเธอยังไม่อยากคุยเรื่องนี้ใช่ไหม มุกรินบอกว่าตนเป็นห่วงคิมหันต์ ปรารภถามงงๆว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ

“ท่านนายพลปิดเรื่องได้เงียบจริงๆด้วย เจ๋งว่ะ” ดวงดาวเอ่ยลอยๆ

พักตราอยู่กับจิตแพทย์ในห้องตรวจ จิตแพทย์ถามว่าเธอเคยมีปมอะไรฝังใจในอดีตไหม พักตราบอกว่ามีหลายปมหมออยากได้ปมแบบไหนล่ะ หมอว่าเอาแบบที่นึกถึงทีไรก็เจ็บปวดขึ้นมาทุกที เธอบอกว่าโดนเพื่อนล้อชื่อพ่อ

“น่าสนใจ พอโดนล้อแล้วคุณพักตรามีปฏิกิริยายังไงคะ”

“ตบหน้ามัน” จิตแพทย์ถามว่าแล้วยังไงอีก “มันไปฟ้องครู ฉันก็ตบหน้าครู ครูส่งไปหาหมอโรคจิต พอหมอเอ่ยปากถาม ฉันก็...สี่ทีรวด หมอฟันหักสองซี่”

จิตแพทย์ไม่ถามต่อ ค่อยๆปิดสมุดโน้ต ก็พอดีพยาบาลมาเคาะประตูบอกว่าคู่หมั้นคุณพักตราอยากมา เยี่ยม หมอรีบอนุญาตและให้ใช้ห้องหมอก็ได้เดี๋ยวหมอค่อยมา พอจิตแพทย์ออกไป พยาบาลก็เข็นรถพาคิมหันต์เข้ามา

พักตราไหว้ขอโทษคิมหันต์อย่างอ่อนช้อย สัญญาว่าจะปรับปรุงตัวเองจะไม่ทำตัวแบบเดิมอีกแล้ว คิมหันต์ขอว่าเธออย่าเก็บปืนไว้กับตัวได้ไหม มีกี่กระบอกเอาไปฝากที่คุณพ่อเธอให้หมด พักตราให้สัญญาอย่างว่าง่าย

“ไม่ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น การแก้ปัญหาระหว่างเราต้องไม่ใช้วิธีการฆ่ากันนะ” คิมหันต์ขอ เธอก็ให้สัญญาอีก แต่พอคิมหันต์ย้ำว่าไม่ว่าจะเป็นปัญหากับตนหรือกับมุกริน พักตราย้อนถามทันทีว่า เขาจะไม่ทิ้งตนไปใช่ไหม เรายังเป็นคู่หมั้นกันใช่ไหม คิมหันต์นิ่งไปพักตราถามย้ำอีกเขาตอบเลี่ยงๆว่า “วันนี้เรายังเป็นคู่หมั้นกันอยู่ครับ”

พักตราดีใจโผกอดเขา คิมหันต์ถามว่ามุกรินมาเยี่ยมตนบ้างหรือเปล่า เขาไม่ได้โดนลูกปืนของเธอใช่ไหม พักตราบอกว่าไม่รู้ว่ามุกรินมาเยี่ยมเขาหรือเปล่าแต่มุกรินไม่โดนลูกปืนของตน บอกว่าถ้าอยากให้ตนไปขอโทษตนก็จะไป

“แล้วแต่พักตร์เถอะ ผมแค่ไม่อยากให้คุณกลายเป็นผู้ต้องหาฆ่าคนตายเท่านั้นแหละ”

คิมหันต์ให้ชุมสายไปหามุกรินที่บ้าน ชุมสายไปแล้วโทร.บอกเขาว่าเธอไม่อยู่ คาดว่าเธอคงไปอยู่บ้านพี่ชายแล้ว ถามว่าถ้าเจอตัวแล้วจะให้บอกว่ายังไง

“บอกเขาว่าฉันอยู่ที่นี่ แล้วค่อยหาวิธีที่จะเจอกันหรือโทร.คุยกัน ฉันเป็นห่วงเขานะ ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง แกเข้าใจไหม”

ชุมสายเรียกถวิลและไสวมาบอกว่า คิมหันต์สั่งให้ทำความสะอาดที่นี่ให้ด้วย บอกแล้วบ่นว่า ไม่รู้จะทำไปทำไมทำไปก็ไม่มีใครอยู่ ถวิลบอกว่ามุกรินไง สักวันหนึ่งเธอต้องมาอยู่ที่นี่ ชุมสายทำหน้าไม่เชื่อ

ooooooo

ธาดายังไปเล่นที่บ่อนเสี่ยอ๋า เล่นเสียเสี่ยก็ยอมให้ยืมเพิ่ม แต่คราวนี้มีเงื่อนเวลากระชับเข้าไปอีกเพราะกลัวว่าเขาเล่นเสียแล้วตนจะเสียเงินเปล่า ธาดาถามว่าเสี่ยต้องการอะไรจากตน?

พอเสี่ยอ๋าบอกว่าน้องสาวเขา เพราะตนนอนฝันถึงเธอทุกคืน ธาดาโกรธจัดแม้จะพยายามเก็บกดแต่ก็ยังโพล่งไปว่า

“ถ้าผมได้ยินเสี่ยพูดอย่างนี้อีกครั้ง ผมจะไม่มาเหยียบที่นี่อีกเลย”

“ไม่มีปัญหา แต่ต้องจ่ายเงินที่ยืมไปคืนมาให้หมดเสียก่อน ถ้าคิดจะทำอย่างที่ว่านั่น”

สิ้นเสียงเสี่ยอ๋า ลูกน้องที่รายล้อมอยู่ก็ขยับเข้ามา ธาดากวาดตามองหวาดๆ ในขณะที่เสี่ยอ๋ายิ้มสบายๆ

ชุมสายไปที่บ้านเช่าของธาดา ดวงดาวออกมารับบอกว่าตอนนี้มุกรินกำลังมีแขก

แขกของมุกรินคือพักตรานั่นเอง เธอมาพูดให้มุกรินเจ็บใจว่า คิมหันต์ไม่คิดจะถอนหมั้นกับตน เขามีความสุขจากการปรนนิบัติของตน บอกมุกรินว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ขอเตือนว่า...

“อย่าทำอะไรล้ำเส้นอีก เพราะใครก็ตาม ลองได้ลั่นกระสุนนัดแรกไปแล้ว กระสุนนัดต่อๆไปมันจะง่ายกว่าเดิมมาก จำไว้ด้วย” แต่พอจะไปก็หันมาพูดเหมือนนึกได้ว่า “อีกนิดนึง ฉันอยากให้เธอรู้ว่า ที่ฉันมาวันนี้ก็เพราะคิมหันต์เป็นคนขอร้องให้ฉันมาพูดกับเธอ แต่เขาบอกว่า ฉันไม่จำเป็นต้องขอโทษก็ได้ เท่านี้แหละ”

ดวงดาวพาชุมสายไปนั่งรออยู่ข้างนอกแต่สามารถมองเห็นบรรยากาศการคุยกันของมุกรินกับพักตราชัดเจน พอออกมาเจอชุมสายเธอพูดประชดว่าเป็นทนายที่มาให้คำปรึกษาลูกค้าถึงบ้านเลยหรือ ถูกชุมสายศอกกลับว่า เท่าที่รู้คุณพ่อเธอจะส่งเธอไปบำบัดอาการทางจิตที่โรงพยาบาลไม่ใช่หรือ พักตราลอยหน้าบอกว่า

“ค่ะ และนี่คือการบำบัดนอกสถานที่ เป็นการฝึกจิตในภาคสนามค่ะ ไปก่อนนะคะ” พอพักตรากรีดกรายออกไป ดวงดาวก็พูดกับชุมสายว่า

“ปากอย่างนี้ตบได้ไม่เบื่อจริงๆ”

ชุมสายเข้าไปพบมุกริน เธอถามว่าคิมหันต์ให้เขามาหาหรือ ชุมสายบอกว่าเขาอยากพบเธอ เขาแคร์ความรู้สึกของเธอแล้วกดโทรศัพท์จะให้เธอคุยกับคิมหันต์ มุกรินบอกว่าอย่าเพิ่งตนยังไม่พร้อมจะคุย ชุมสายถามว่าเมื่อไหร่จะพร้อม

“ฉันจะบอกเองเมื่อพร้อม บอกกับคุณชุมสายนั่นแหละค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะโทร.ไปกวนตอนเขาอยู่กับพักตราหรอก”

ที่แท้ชุมสายกดสายติดต่อกับคิมหันต์แล้ว พอมุกรินเดินเข้าห้อง เขาถามคิมหันต์ว่า “แกได้ยินแล้วใช่ไหม ไอ้คิม” คิมหันต์บอกว่าได้ยินแต่เสียงเขา ทำไมไม่ให้ตนพูดกับมุกริน ด่าว่าเป็นทนายภาษาอะไร เต็มใจช่วยหรือเปล่า!

“ฉันช่วยจนไม่รู้จะช่วยยังไงแล้วนะ ไม่เชื่อถามดวงดาวก็ได้” คิมหันต์จึงขอพูดกับดวงดาว เธอฟังเขาพูดครู่หนึ่งพอวางสายก็พึมพำ “นึกแล้วเชียว”

ooooooo

เช้าตรู่วันนี้ อรรถมาที่โรงพยาบาลแต่เช้าบอกพักตราว่ามีข่าวดีมาบอก เธอจะได้ออกจากโรงพยาบาลวันนี้แล้ว เธอถามว่าแล้วคิมล่ะ พออรรถบอกว่าคิมต้องอยู่อีกสองสามวัน พักตราอ้อนจะอยู่ด้วย

อรรถบอกว่าไม่ได้เพราะตนมีงานให้เธอต้องทำ แล้วถามคิมหันต์ว่าลุกยืนเดินเหินได้ดีแล้วใช่ไหม คิมหันต์บอกว่าได้แล้ว อรรถชมว่าเก่งมาก สมกับเป็นลูกเขยนายทหาร

สายๆไสวก็มาหาคิมหันต์ที่ห้องพักคนไข้ เขาถามว่าได้ของที่ตนสั่งมาครบไหม ไสวบอกว่าครบ แล้วทั้งสองก็เริ่มปฏิบัติการทันที...

สิ่งที่คิมหันต์สั่งให้ไสวเอามาคือเสื้อผ้าของตน และหมวกแก๊ป ทั้งสองรีบปลอมตัวแลกกัน อึดใจเดียวคิมหันต์ก็เดินออกจากห้องไปในชุดเสื้อแจ็กเกตและใส่หมวกแก๊ป ส่วนไสวก็ใส่ชุดคนป่วยนอนหันหลังให้ประตู

ก่อนออกไป คิมหันต์เปลี่ยนป้ายที่หน้าห้องใหม่เขียนว่า “งดน้ำ งดอาหาร ห้ามเยี่ยมเด็ดขาด”

พอคิมหันต์เดินไปที่หน้าโรงพยาบาล แท็กซี่คันหนึ่งก็โฉบเข้ามารับ มีดวงดาวนั่งอยู่ในรถแล้ว

พอขึ้นรถ คิมหันต์ถามดวงดาวว่าเธอยังไม่ได้บอกมุกรินใช่ไหม ดวงดาวตอบยิ้มๆ ว่าบอกก่อนก็ไม่ตื่นเต้นสิ

“ขอบใจมากดวงดาว” คิมหันต์เอื้อมมือวางบนฝ่ามือดวงดาว ทำเอาเธอซึ้งอย่างประหลาด

ดวงดาวพาคิมหันต์ไปที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ดวงดาวเห็นรถขไองมุกรินและปรารภจอดอยู่ เธอบอกให้เขานั่งรอในรถตนขอไปเคลียร์ก่อน แล้วเธอก็เดินไปยังโต๊ะที่ปรารภนั่งคุยอยู่กับมุกริน

ปรารภกำลังคุยเรื่องการตั้งบริษัทใหม่กับมุกริน เขาตั้งชื่อบริษัทว่า MVP เป็นอักษรย่อชื่อของมุกริน ของตัวเอง ส่วนตัว “V” คือคำว่า “value for ...” ปรารภอธิบายอย่างภูมิใจว่า “หมายความว่ามุกรินมีค่ายิ่งสำหรับปรารภ”

เขาบอกมุกรินว่าอีกสองอาทิตย์ก็น่าจะจดทะเบียนบริษัทเสร็จเรียบร้อย เราก็เริ่มหาลูกค้าได้ทันที

พอดีดวงดาวเข้ามาบอกปรารภขอยืมตัวมุกรินออกไปสักครู่ ปรารภเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ดวงดาวพามุกรินไปหาคิมหันต์ที่นั่งรออยู่ในห้องพิเศษของสวนอาหารแล้วตัวเองก็ถอยไป คิมหันต์บอกมุกรินทันทีว่าคิดถึงเธอมาก มุกรินถามว่าพักตรารู้ไหมว่าเขามาที่นี่

“ผมไม่สน ผมรู้แต่ว่า ผมคิดถึงคุณ ตอนอยู่ในห้องผ่าตัด ผมพยายามมองหามุก แต่ก็ไม่เห็น ผมคิดว่า ถ้าผมตาย ขอตายในอ้อมแขนผู้หญิงที่ผมรัก หรืออย่างน้อย ก็ขอให้ได้เห็นลมหายใจสุดท้ายของผม...ผมรักมุกนะ...”

“มุกอยากไปเยี่ยมคุณใจจะขาด แต่มุกโดนกีดกันทุกทาง มุกไม่รู้เลยว่า คิมผ่าตัดอยู่ห้องไหน พักห้องไหน จนย้ายโรงพยาบาลออกไปมุกก็ยังไม่รู้”

“ผมก็เพิ่งมารู้เรื่องทั้งหมดทีหลัง ผมนึกว่ามุกรังเกียจผมจนไม่อยากเจอหน้าผมอีก”

“คิมช่วยชีวิตมุก มุกจะโกรธคิมได้ยังไง”

คิมหันต์เปรยๆ ว่าไม่คิดว่าพักตราจะทำได้ถึงขนาดนี้ มุกรินเสริมว่าแล้วก็ไม่ต้องรับผิดอะไรด้วย คิมหันต์เสนอว่าเราอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว ชวนหนีไปซานฟราน สถานที่เราพบรักกันไหม ตนจะทำงานเลี้ยงเธอเอง

มุกรินบอกว่าเราคงหนีไม่ได้ง่ายเพราะพักตรามาขู่ตนที่บ้าน ถามคิมหันต์ว่าเขายังไม่ได้ถอนหมั้นพักตราใช่ไหม

“โธ่...พักตร์เป็นคนแบบนี้ มุกคิดว่าเขาจะยอมฟังผมเหรอ จะบอกหรือไม่บอกมันไม่ต่างกันหรอก” เห็นมุกรินนิ่ง คิมหันต์เอ่ยย้ำ “ไปกับผมนะ มุก”

ระหว่างที่ดวงดาวคุยกับปรารภ เธอถามเขาว่าคิดยังไงกับมุก คาดหวังอะไรในตัวเธอหรือเปล่า

“ถ้าบอกว่าไม่ได้หวังอะไรก็คงจะไม่น่าเชื่อ แต่ผมเตรียมใจสำหรับความผิดหวังไว้แล้ว”

“ดี...ถ้าอยากฟังเพลงอกหักก็ไปที่ร้านนี้ได้นะ” ดวงดาวส่งนามบัตรให้บอกว่า “ฉันร้องเพลงอยู่ที่นี่...”

พอดีมุกรินเดินกลับมาที่โต๊ะ ดวงดาวถามว่าเรียบร้อยแล้วหรือ มุกรินบอกว่าเขารอเธออยู่ในรถแท็กซี่ ดวงดาวลุกขึ้นบอกมุกรินว่าแล้วไปเจอกันที่บ้านแล้วกัน

“ตกลงเรื่องบริษัท MVP ยังสนใจทำกับพี่อยู่หรือเปล่า” ปรารภถามใจคอไม่ปกติ “หรือว่านายคิมหันต์เขาไม่อยากให้มุกทำงานกับพี่”

“เปล่าค่ะ...ขอเวลามุกตัดสินใจอีกนิดนะคะ พี่รภ”

ปรารภพยักหน้ารับอย่างไม่มีทางเลือก แต่ลึกๆ แล้วอดใจเสียไม่ได้...

ooooooo

คิมหันต์ก้มหน้าก้มตาเดินไปที่ห้องพักของเขาในโรงพยาบาลโดยไม่มีใครสังเกต พอเข้าห้องเขาเห็นเตียงนอนว่างเปล่า พอร้องเรียกน้าไหว อรรถก็ปรากฏตัวขึ้น พูดด้วยหน้าตาดุดัน

“ฉันผิดหวังในตัวนายจริงๆ” อรรถด่าคิมหันต์ว่า ไม่รู้ว่าโง่ปัญญาอ่อนหรือจงใจดื้อดึงกับตน คิมหันต์ถามว่าเขาต้องการอะไรจากตน “ฉันต้องการให้นายทำให้ลูกสาวฉันมีความสุข นั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันต้องการจากนาย!”

อรรถบอกว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหนอย่างไร ตนไม่ว่า แต่อย่าบกพร่องต่อลูกสาวตน อรรถพูดอย่างรู้เท่ารู้ทันการกระทำของเขาทุกอย่าง คิมหันต์ถามว่าแล้วพักตรารู้ไหม อรรถบอกว่าตนไม่ปล่อยให้เธอทรมานเพราะต้องมารับรู้ความชั่วของคนอย่างเขา ถามว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นอีกไหม!

คิมหันต์บอกว่าตนไม่กล้ารับปากแต่ยืนยันว่า “ผมบอกท่านแล้วในโกดังคืนนั้น ไม่ว่าท่านจะใช้วิธีรุนแรงแค่ไหน ท่านก็บังคับจิตใจผมไม่ได้” อรรถถามว่าแม้แต่ความตายหรือ? “ครับ ถึงตัวผมตาย ท่านก็เอาหัวใจของผมไปไม่ได้” อรรถขู่ว่าถ้าเป็นคนที่เขารักล่ะ เขาจะยอมแลกไหม อาจจะเป็นคนที่เขาไปหาเมื่อกี๊นี้ก็ได้!

เป็นคำขู่ที่ทำให้คิมหันต์ตัดสินใจขั้นสุดท้าย เขาโทร.สั่งถวิลกับไสวให้จัดกระเป๋าเดินทางให้ และโทร.บอกดวงดาวที่บ้านธาดาว่า “ผมมีเรื่องด่วนที่คุณต้องช่วยผม”

คุยกับคิมหันต์แล้ว ดวงดาวเข้าไปบอกมุกรินในห้องนอนว่า

“คิมหันต์เขาให้บอกเธอว่า เช้าพรุ่งนี้ต้องหนีแล้ว เพราะเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย สถานการณ์ไม่น่าไว้ใจอย่างยิ่ง”

ooooooo

คืนนี้อรรถถามพักตราว่าเธอพร้อมสำหรับช่วงเวลาสำคัญแล้วใช่ไหม ย้ำว่านี่อาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่พ่อทำเพื่อลูกได้พักตราตื่นเต้นดีใจมากบอกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่และมีความหมายกับตนมากที่สุดในชีวิต ขอบคุณที่พ่อทำเพื่อตน

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น มุกรินพร้อมกระเป๋าเดินทางใบย่อมก็ไปถึงบ้านของคิมหันต์ ไสวบอกว่า

“คุณคิมให้เราเตรียมเสื้อผ้าให้แกกระเป๋าเบ้อเร่อเลยครับ แล้วก็มารอรับคุณมุกที่นี่”

ไสวถามว่าจะไปไหนกันหรือ ถวิลเดาว่าต่างประเทศใช่ไหม เพราะคิมหันต์ให้หยิบพาสปอร์ตให้ด้วย

ฝ่ายคิมหันต์ออกจากโรงพยาบาลแต่เช้า เรียกแท็กซี่แล้วเขานั่งคิดเครียด คนขับแท็กซี่แอบโทรศัพท์พูดเบาๆว่า

“เรียบร้อยแล้วครับท่าน”

ที่แท้คนขับแท็กซี่เป็นคนที่อรรถส่งมาดักรับคิมหันต์ และพาไปส่งยังสถานที่จัดงานที่เตรียมไว้พร้อมแล้ว คิมหันต์นั่งหลับตามาตลอดทาง พอลืมตาก็แปลกใจถามแท็กซี่ว่าจะพาตนไปไหน แล้วคนขับแท็กซี่คนเดิมหายไปไหน

“เขาป่วยครับ” คิมหันต์ถามว่าแล้วนี่จะพาตนไปไหน? “ไปตามคำสั่งพลโทอรรถครับ”

คิมหันต์แทบช็อก ถูกคนขับแท็กซี่ขู่ว่าอย่าคิดกระโดดรถหนีเพราะเขากำลังบาดเจ็บอยู่ มันไม่คุ้ม

ooooooo

คิมหันต์ถูกพาไปยังสถานที่จัดงานแต่งงานหรูหรา เขาเจออรรถที่นั่น อรรถเยาะเย้ยว่า

“นายไม่ฉลาดไปกว่าฉันหรอก ฉันย้ำหลายครั้งแล้วว่า ฉันเบื่อการตามไล่ตามจับนายเต็มที เกมแมวจับหนูมันต้องอวสานในวันนี้ได้แล้ว...ก่อนอื่นนายต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเสียก่อน

ระหว่างคิมหันต์ถูกพาตัวไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชั้นบน เขามองลงมาเห็นป้ายคลาสสิกที่ติดไว้ในตำแหน่งเด่นทั้งภาษาอังกฤษและภาษาไทยว่า “งานมงคลสมรส พักตรา & คิมหันต์”

คิมหันต์ช็อกกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงนี้

ฝ่ายมุกรินไปรอคิมหันต์ที่บ้านเขา รอแล้วรอเล่าเขาก็ยังไม่มา ถามถวิลกับไสวว่าเขานัดไว้กี่โมง ทั้งสองบอกว่าน่าจะมาถึงนานแล้ว ไสวเสนอว่าให้ลองโทร.หาชุมสายดูว่าจะรู้ไหม ชุมสายรับโทรศัพท์ตอบอย่างร้อนใจว่า

“ผมไม่ทราบเลยครับ ที่โรงพยาบาลก็บอกว่าเช็กเอาต์ไปแล้ว เจ้าหน้าที่ที่นั่นบางคนเห็นว่าคิมหันต์นั่งแท็กซี่ออกไปคนเดียว... พักตรากับพ่อของเธออาจจะดักฉกตัวระหว่างทางก็เป็นได้ครับ”

เวลาเดียวกัน คิมหันต์ในชุดเจ้าบ่าวหล่อ เท่ กำลังเข้าสู่พิธีวิวาห์ที่จัดอย่างใหญ่โตหรูหรา

ชุมสายยังคุยโทรศัพท์อยู่อย่างร้อนใจว่า “ผมเชื่อว่าเดี๋ยวมันต้องหาทางโทร.มาจนได้ ไม่โทร.มาที่ผมก็ที่ดวงดาว...แล้วผมจะรีบส่งข่าวคุณมุกทันทีครับ”

“ขอบคุณค่ะ” มุกรินเสียงแผ่วเบาเหมือนคนหมดแรง...

ooooooo

ณ สถานที่จัดงานแต่งงาน อรรถเอ่ยแสดงความยินดีและอวยพรคู่บ่าวสาวให้ครองรักกันนานๆ จนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรและมีตัวเล็กๆ ให้ตนอุ้มเร็วๆ

พักตราดีใจจนออกนอกหน้า ในขณะที่คิมหันต์ในชุดหล่อเท่ก้มหน้าตลอดเวลา อรรถเอ่ยกับพักตราและคิมหันต์ว่า

“พ่อทำหน้าที่ดีที่สุดของคนเป็นพ่อแล้วนะ...งานอาจจะรวบรัดไปหน่อย แต่ก็ครบทุกพิธีกรรมและเป็นไปตามความเหมาะสมของเธอทั้งสองคน โดยเฉพาะสภาพร่างกายของคิมหันต์”

อรรถอนุญาตว่าหลังจากนี้ทั้งสองจะไปฮันนีมูนกันที่ไหน จัดงานฉลองให้ใหญ่โอ่อ่าอีกกี่ครั้งก็ทำได้ไม่มีปัญหา แล้วให้ทั้งสองจดทะเบียนสมรสกัน

“ผมขอพูดเป็นการส่วนตัวกับท่านก่อนได้ไหมครับ” คิมหันต์เอ่ย อรรถจึงให้พักตราไปนั่งคุยกับเจ้าหน้าที่ก่อน เดี๋ยวจะพาคิมหันต์ไปจดทะเบียนเอง

เมื่ออยู่กันตามลำพัง คิมหันต์ติงอรรถว่า

“ท่านทำอย่างนี้ไม่ได้ สิ่งที่ท่านทำทั้งหมดนี้มันเป็นแค่เปลือก มันเป็นงานแต่งที่ท่านอุปโลกน์ขึ้นมาอย่างชุ่ยๆ วันนึงผมก็ต้องหนีไปจากพักตราจนได้”

“นั่นมันเป็นเรื่องของอนาคต เพราะเมื่อวันนี้ฉันสร้างเปลือกห่อนายไว้แล้ว ฉันก็เชื่อว่าวันนึงข้างหน้า ลูกสาวของฉันจะสร้างเนื้อเยื่อภายในจนแข็งแกร่งขึ้นมาได้”

“ไม่มีทาง”

“อย่าดูถูกความรัก แล้วเธอจะรู้ว่าความรักสร้างสิ่งมหัศจรรย์ได้เสมอ”

“แต่ผมไม่ได้มีความรักให้พักตรา”

“ฉันหมายถึงความรักที่เธอมีให้วิมลรัตน์ ฉันรู้ว่าเธอรักพี่สาวของเธอมาก มากจนทำให้เธอยังคงฝังใจเจ็บแค้นนายธาดาอย่างไม่มีวันลบเลือนได้...ฉันพูดผิดไหมล่ะ”

คิมหันต์นิ่งอึ้งอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ อรรถพูดต่อไปอย่างพยายามครอบงำความคิดเขาทีละน้อย...ทีละน้อย...

“การแก้แค้นเอาคืนยังเป็นความปรารถนาสูงสุดในใจนาย ยิ่งนายธาดาช้ำใจมากเท่าไหร่ นายก็ยิ่งมีความสุข มากเท่านั้น และใครล่ะที่มีผลต่อจิตใจของนายธาดามากที่สุด...เมื่อไหร่ที่มุกรินผิดหวัง นายธาดาก็แทบจะเจียนอยู่เจียนตายไปในทุกครั้ง เห็นรึยังว่านายกำลังได้โอกาสที่จะชำระสะสางความแค้นเคืองครั้งนี้อย่างสาสม”

ฟังอรรถแล้วสีหน้าคิมหันต์เครียดขึ้นเรื่อยๆ...

อรรถตอกย้ำต่อไปอย่างใจเย็น

“นายไม่จำเป็นต้องอยู่กับพักตราเพราะความรัก แต่นายจะอยู่กับพักตราได้เพราะความแค้น ฉันหยิบยื่นลูกสาวให้นายใช้ขนาดนี้ นายยังไม่ชอบอีกเหรอ”

คิมหันต์นิ่งแล้ว...นิ่งอีก...กับคำหว่านล้อมของอรรถ เขาหายใจลึกๆ เงยหน้ามองอรรถก่อนพูดว่า

“ท่านเอาลูกสาวมาเสี่ยงขนาดนี้...พักตราอาจจะต้องพบกับความผิดหวังที่สุดในชีวิตนะครับ”

“ฉันไม่กลัวการเสี่ยง เพราะทุกครั้งที่ฉันเสี่ยง ฉันไม่เคยแพ้...และอย่าลืมว่า ความรักสร้างปาฏิหาริย์ได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นความรักของใคร” อรรถไว้ลายทิ้งทวนแล้วเดินออกไป

ooooooo

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เผยภาพคู่ "แอฟ-ต่อ" ฟิตติ้ง "ขอเกิดใหม่ใกล้ๆ เธอ"

เผยภาพคู่ "แอฟ-ต่อ" ฟิตติ้ง "ขอเกิดใหม่ใกล้ๆ เธอ"
21 พ.ย. 2562
19:18 น.