รอยรักหักเหลี่ยมตะวัน

ไอโกะยังคาดคั้นให้ทาเคชิยอมรับว่าแอบคบกับแพรวดาวอย่างที่ซาโตชิบอก ทาเคชิยืนกรานเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่งในมหาวิทยาลัย ไอโกะแว้ดไม่จริงเพราะเขาไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิง ไอโกะจะไปเค้นให้แพรวดาวยอมรับ ทาเคชิรั้งตัวไว้ ขู่ว่าถ้าทำอะไรแพรวดาว ตนจะไม่เกรงใจอีก

“แกจะทำอะไรน้องฉัน”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้น ข้อตกลงการแต่งงานระหว่างโอะนิซึกะกับมิซาว่าถือเป็นโมฆะ โอะนิซึกะไม่มีวันยอมรับนายหญิงที่มีคดีทำร้ายร่างกายติดตัว” ทาเคชิท้าให้ลองดู

ไอโกะฮึดฮัดไม่กลัวคำขู่ แต่ซาโตชิเกรงเป็นเรื่องใหญ่จึงดึงลากน้องสาวกลับไป...ในห้องฉุกเฉิน พยาบาลเอาถุงยามาส่งให้ทาโร่และเข็นรถมารอรับ ให้ไปเปิดผ้าปิดตาที่บ้านเพื่อจะได้พักสายตาเต็มที่ แพรวดาวลุกขึ้นเซล้ม ทาโร่รีบประคอง ใบหน้าเขาใกล้ชิดเธอจนใจหวิว แพรวดาวขอให้เปิดตาเพื่อตนจะได้ทำอะไรถนัด ทาโร่จับมือเธอให้นั่งลงและจะแกะผ้าออกให้ เขาโน้มหน้าไปใกล้หน้าเธอ ทาเคชิก้าวเข้ามาบอกว่าจะทำเอง ทาโร่ชะงักถอยออกมายืนก้มหน้า

“ผมอยู่ตรงหน้าคุณแล้วเซโกะ” ทาเคชิกล่าว แพรวดาวรู้สึกใจชื้นขึ้น

พอเปิดผ้าปิดตาออก ทาเคชิรีบถามเห็นตนไหม เธอพยักหน้า เขาดีใจโผกอดที่ตาเธอไม่เป็นอะไร ทาโร่มองอย่างรู้สึกปวดใจ...ทั้งสองเดินเคียงคู่กันมา แพรวดาวกล่าวขอโทษที่เป็นเหตุให้เขาต้องลำบาก ทาเคชิรีบบอกว่าไม่ใช่ความผิดเธอ ไอโกะต่างหากที่เป็นต้นเหตุ ต้องมาขอโทษด้วยซ้ำ แต่แพรวดาวไม่อยากให้ยุ่งยากไปกว่านี้ ให้เขากลับไปบอกไอโกะว่าตนจะไม่พบกับเขาอีก และจะกลับเมืองไทยทันทีที่เรียนจบ ทาเคชิเศร้าลง หญิงสาวเอื้อมมือไปแตะมือทาเคชิ

“ฉันผิดเองที่เข้ามาวุ่นวายกับคุณ”

“ไม่เซโกะ คุณไม่ได้ทำอะไรผิด” ทาเคชิกุมมือแพรวดาวชักมือกลับถอยห่าง “คุณกับไอโกะกำลังจะหมั้นกัน ฉันยังปล่อยตัวเองให้มาอยู่ใกล้คุณ สมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้”

“ผมแค่อยากให้เวลาที่เหลืออยู่ของเรา มีค่ามากที่สุด มันก็เท่านั้น” ทาเคชิขยับเข้าหา

แพรวดาวดันตัวเขาออก “เราทำตามหัวใจมากพอแล้วค่ะ” ทาเคชิจะแย้ง แพรวดาวใช้นิ้วแตะริมฝีปากเขา แล้วส่ายหน้า หลบสายตาที่เขามองมา “จากนี้ไป...เราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน”

“แต่ผมไม่เคยรู้สึกกับคุณแค่นั้น”

“เราเป็นได้แค่นั้นค่ะ”

ทาเคชิมองด้วยสายตาเจ็บปวด แพรวดาวน้ำตาคลอเจ็บปวดไม่แพ้กัน ทาเคชิดึงเธอมากอดแนบแน่นราวกับกอดนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย “คุณจะเป็นฝันดีของผมตลอดไปเซโกะ”

ทาโร่ยืนอยู่ที่รถ มองทั้งสองคนแล้วก้มมองเสื้อตัวเองตรงที่แพรวดาวซ่อมให้อย่างเศร้าๆ ทาเคชิเดินเข้ามาบอกทาโร่ว่า ให้อยู่ดูแลแพรวดาวอย่าให้ใครทำอะไรเธออีก ดูแลให้ดีเหมือนที่ตนดูแล ทาโร่รับคำจะดูแลเธอด้วยชีวิต...

ในขณะที่ไอโกะยังคงเคียดแค้นแพรวดาวคว้าตุ๊กตามาแทงด้วยคัตเตอร์อย่างสยดสยอง ส่วนซาโตชิฟ้องริกิว่าทาเคชิไม่ให้เกียรติไอโกะเลย เอาแต่ปกป้องผู้หญิงไทย ริกิเข่นเขี้ยว...มิซาว่ากับโอะนิซึกะใกล้จะอยู่ร่วมกันไม่ได้แล้ว

แพรวดาวไม่รู้เลยว่าทาโร่เฝ้าอยู่หน้าบ้านตลอดทั้งคืน จนเช้าตรู่ เธอออกมาทิ้งขยะ ต้องแปลกใจเมื่อเห็นถ้วยกาแฟกระดาษทิ้งอยู่ในขยะหลายถ้วย ทาโร่ซึ่งซ่อนตัว อยู่โมโหตัวเองที่พลาด พอดีมีชายแก่ผอมๆโทรมๆเดินมาจะจับไหล่แพรวดาว เขาตกใจคิดว่ามาทำร้ายเธอจึงโผล่ออกมาจับชายแก่บิดแขน เขาร้องโอดโอยจนหญิงสาวตกใจ หันมองรีบสั่งให้ทาโร่ปล่อย

หลังจากนั้น ทาโร่มานั่งสลดอยู่ในสวนบ้านขอโทษที่ใจร้อนไปหน่อย แพรวดาวอธิบายว่าลุงแกมาเก็บขยะไปขายทุกเช้า และตนก็จะทำข้าวกล่องให้แกตลอด และพอรู้ว่าทาโร่ต้องมาเฝ้าตนตามคำสั่งทาเคชิก็เกรงใจ เผอิญเสียงท้องเขาร้องขึ้น เธอยิ้มขำๆจะทำข้าวต้มหมูให้เขา

“ไม่เหมาะมั้งครับ คุณเป็นเหมือนเจ้านายของผม”

“ฉันไม่รู้ว่าพวกของคุณแบ่งสถานะกันยังไง แต่สำหรับฉัน คุณไม่ใช่ลูกน้องฉันไม่ใช่เจ้านาย คิดซะว่าเป็นเพื่อนกันนะคะ”

“เป็นเพื่อนกันก็ต้องช่วยเหลือกัน จริงไหมครับ เดี๋ยวผมไปช่วยคุณทำข้าวต้มหมูเอง”

แพรวดาวยิ้มๆ สอนทาโร่ทำอย่างสนุกสนานสร้างความสุขใจให้กับชายหนุ่มอย่างมาก

ooooooo

เช้าวันนี้ ริกิมาถามทาเคชิถึงบ้าน สถานการณ์ดูตึงเครียดมาก ว่าเมื่อวานไม่เหมาะที่จะพูด วันนี้พร้อมจะอธิบายหรือยัง ไอโกะโวยจะถามทำไมในเมื่อตนบอกไปหมดแล้ว ริกิให้จูโร่พาไอโกะไปรอที่ห้องรับแขก เธอไม่ยอมไปจะฟังคำตอบของทาเคชิ แต่ริกิเสียงเฉียบสั่งจูโร่เอาตัวไป

จากนั้นริกิหันมาเผชิญหน้าทาเคชิเพื่อรอคำอธิบาย เขายืนกราน “ผมกับเซโกะแค่เรียนที่คณะเดียวกัน ไอโกะไม่ควรจะหึงไร้สาระ คนทั้งเมืองรู้ว่าไอโกะคือว่าที่คู่หมั้นของผม ถึงยังไงโอะนิซึกะกับมิซาว่าก็ต้องเป็นทองแผ่นเดียวกัน”

ริกิว่าถ้าอิจิโร่ยังอยู่ป่านนี้จัดงานหมั้นไปแล้ว ทาเคชิสวน ทุกอย่างเปลี่ยนไป ตนต้องเอาคนที่ฆ่าครอบครัวตนมาลงโทษก่อน ริกิย้อนถามถ้าหาตัวการไม่ได้ ไอโกะไม่ต้องรอไปตลอดชีวิตหรือ ทาเคชิโต้ ตนไม่ใช่คนไร้เกียรติขนาดนั้น...ริกิไม่พอใจ ให้ทาเคชิไปสาบานต่อหน้าป้ายบรรพบุรุษ ทาเคชิจ้องอย่างไม่เกรงกลัว

“ไม่จำเป็นต้องสาบาน โซเรียวแห่งโอะนิซึกะมีเกียรติมากพอ เมื่อรับปากแล้วต้องทำตามสัญญา การข่มขู่ใช้กับผมไม่ได้ผลหรอกครับ...โซเรียวแห่งมิซาว่า”

ริกิถลึงตาไม่พอใจที่ทาเคชิไม่ยำเกรง...คัตสึกำดาบพร้อมต่อสู้แต่ริวปรามไว้ โคจิ มาซาโตะและคาซูมะสีหน้ากลัดกลุ้มที่โซเรียวของพวกเขาเจอศึกหนัก แต่เชื่อว่ามิซาว่าทำอะไรเขาไม่ได้ ริวเปรย “แต่มีคนนึงที่จะทำให้เหล็กกล้าอย่างทาเคชิพังทลายได้”

สามทหารเสือถามว่าใคร ริวตอบว่าสาวไทยคนนั้น... คาซูมะไม่อยากเชื่อว่าเธอจะมีอิทธิพลขนาดนั้น ริวท้า ถ้าวันนี้ทาเคชิแอบไปหาเธออีก มั่นใจได้เลยว่าเธอคือคนกุมชีวิตทาเคชิ

ตลอดเวลาในมหาวิทยาลัย ทาโร่ตามดูแลแพรวดาว จนเธอมารู้ตัวเมื่อเขาเข้ามาช่วยหอบหนังสือในห้องสมุด ทาโร่เดินตามมาส่งถึงบ้านด้วยหัวใจพองโตที่ได้ใกล้ชิดเธอ...พอเข้าบ้านแพรวดาวแปลกใจที่มีรองเท้าผู้ชายถอดวางอยู่ ไม่ทันไรทาเคชิเดินออกมารับ

“โอคาเอรินาไซ...ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ”

แพรวดาวเหวอเขามาได้อย่างไร มาซาโกะยกถาดน้ำชาออกมาวาง ทัก “กลับมาแล้วเหรอเซโกะ ท่านโซเรียวมารอนานแล้วจ้ะ...ขอโทษด้วยนะคะ ที่หาชาดีกว่านี้ไม่ได้”

ทาเคชิรีบบอกว่าแค่นี้ก็ดีแล้ว มาซาโกะก้มหัวถอยกลับไป เขาหันมาถามแพรวดาวว่าแก้มยังแสบอยู่ไหม ตนเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ แพรวดาวยิ้มๆแต่แววตาเต็มไปด้วยความไม่สบายใจที่เขายังมาวุ่นวายด้วย ทาเคชิขอโทษที่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ หญิงสาวอึ้งเขินตัดใจบอกเขาว่า อีกแค่ปีเดียวตนก็จะกลับเมืองไทย เมื่อเขาแต่งงานกับไอโกะก็จะลืมตนไปเอง ทาเคชิยืนยันไม่มีวัน พร้อมหยิบสร้อยจี้หยกแกะสลักรูปตราประจำตระกูลโอะนิซึกะขึ้นมายื่นให้เธอ

“ของสำคัญขนาดนี้ ฉันรับไว้ไม่ได้...”

ทาเคชิเอานิ้วแตะริมฝีปากเธอ “หยกชิ้นนี้จะช่วยปกป้องคุณ คนที่เห็นจะรู้ว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม จะไม่มีใครกล้าทำร้ายคุณ...” เขาดึงเธอมากอดกระซิบ “สวมมันไว้ แล้วผมจะไม่มาพบคุณอีก” แพรวดาวน้ำตาคลอ เขาสวมสร้อยให้เธอ “ลาก่อนเซโกะ...ผมจะรักคุณตลอดไป”

ชายหนุ่มอดใจไม่ไหวประทับจูบอำลาตรงหน้าผากเธออย่างทะนุถนอม ทาโร่แอบมองภาพบาดใจด้วยความเจ็บปวด...จากนั้นก็มารายงานริวกับโคจิ ริวยิ้มที่ตนคาดเดาถูก โคจิกำชับลูกชายให้ดูแลผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจของโซเรียวให้ดี ทาโร่รับคำ
ooooooo

ด้านไอโกะยังร้องไห้ฟูมฟาย ริกิทนไม่ไหวบอกลูกสาวถ้ายังทำตัวแย่ๆแบบนี้ ทาเคชิคงหาเรื่องไม่แต่งงานด้วยแน่ ตนขอสั่งห้ามทำร้ายแพรวดาวอีก แต่ไอโกะยิ่งแค้น ขว้างปาข้าวของ กระเป๋าถือตัวเองหล่นของกระจาย ทำให้เห็นกระดาษโน้ตของเคนอิจิที่แอบหยอดใส่โอบิตนมา

ไอโกะหยิบมาอ่านซ้ำแล้วตัดสินใจไปหาเคนอิจิที่ไนต์คลับกลางดึก เคนอิจิกระหยิ่มใจรอฟังความต้องการของไอโกะ เมื่อเธอบอกว่าให้เอาตัวแพรวดาวมาขายตัวอยู่ที่นี่ไม่ต้องให้เห็นเดือนเห็นตะวัน เคนอิจิย้อนถามทำไมไม่ให้พ่อเธอจัดการเอง ไอโกะเสียงกร้าวจะช่วยหรือไม่

เคนอิจิรู้ดีว่าเธอกลัวทาเคชิรู้แล้วจะยิ่งเกลียด จึงแกล้งเรียกร้อง

“เสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางขนาดนี้ ค่าตอบแทนสูงมากนะครับ”

“จะเรียกเท่าไหร่ก็ว่ามา”

“ของบางอย่างมีค่ามากกว่าเงิน” เคนอิจิลูบไล้แขนไอโกะ และยื่นหน้าไปไซ้ซอกคอไอโกะขยะแขยงถอยหนีเมื่อรู้ความต้องการของเขา “ไม่มีทาง! แกไม่มีทางได้ตัวฉัน”

“ขอโทษที่ต้องทำให้ผิดหวัง...” เคนอิจิดันไอโกะลงบนโซฟา ไม่สนใจการดิ้นรนกรีดร้องของเธอ เขาปลุกปล้ำเธอด้วยความสะใจ สมุนที่รออยู่ด้านนอกยิ้มย่องที่เจ้านายกำลังสุขสม

เช้าวันใหม่ ริกิแปลกใจที่ลูกสาวไม่ลงมาทานข้าวเช้า ซาโตชิแขวะว่ากลับถึงบ้านเช้าอย่างนั้นจะลงมาไหวอย่างไร...ส่วนไอโกะนั่งร้องไห้ใต้ฝักบัวด้วยความเจ็บปวดทั้งเสื้อผ้าชุดเดิม ถูไถเนื้อตัวราวกับจะให้รอยสัมผัสจากเคนอิจิหลุดออกไปจากร่าง...

เช้าวันเดียวกัน ทาโร่เดินยิ้มจะออกจากบ้าน โคจิรู้ว่าจะออกไปดูแลแพรวดาว ทำทีเปรยว่าผู้หญิงคนนี้สวยทั้งรูปสวยทั้งจิตใจ ทาโร่เผลอรับว่าเธอจิตใจดี อ่อนโยนแต่เข้มแข็งไม่แพ้ผู้ชาย โคจิจึงว่า “มิน่า ใครที่อยู่ใกล้เป็นต้องหลงรักไปซะทุกราย”

ทาโร่อึ้งสลดลง อ้อมแอ้มว่า “โซเรียวรักเธอมาก ไม่มีใครกล้ารักเธอหรอกครับ”

“ถ้าจริงอย่างว่าก็ดี จะได้ไม่ห่วงว่าจะมีเรื่องปวดหัวอีก” โคจิตบไหล่ลูกชายอย่างรู้ทัน

ทาโร่มาแอบมองแพรวดาวทำงานที่ร้านผลไม้ของมาซาโกะ เขายิ้มอย่างสุขใจ...ในขณะที่ทาเคชิ ริวและโคจิมาพบโอะซะมุที่สำนักงานตำรวจ ทาเคชิโมโหมากเมื่อโอะซะมุแจ้งว่า หลักฐานที่มีอ่อนทำให้เอาตัวเคน–อิจิมาสอบสวนไม่ได้ เขาโวยแบบนี้ประชาชนจะฝากความหวังกับตำรวจได้อย่างไร โคจิปรามให้โซเรียวใจเย็น โอะซะมุหันมาขอบคุณที่เข้าใจแต่โคจิกลับบอกว่า จากนี้ไปโอะนิซึกะจะตามเรื่องทั้งหมดเอง หวังว่าคงเข้าใจเช่นกัน ...โอะซะมุเครียด

สามคนกลับมาขึ้นรถ ทาเคชิยังหงุดหงิด อยากได้เพียงหลักฐานชิ้นเดียวก็จะเล่นงานเคนอิจิได้ ริวเสนออยากเห็นซากระเบิดที่ติดรถ อาจมีตราของซะโต้ติดอยู่ โคจิเห็นด้วย

บ่ายวันนั้น ทาเคชิกับริวแอบเข้าไปในห้องเก็บหลักฐานของตำรวจ เพื่อค้นซากระเบิดมาวิเคราะห์พบว่าเป็นระเบิดแบบรุนแรงหวังฆ่าล้างตระกูล ทาเคชิกำซากระเบิด แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ริวจับไหล่เชิงให้กำลังใจจะหาหลักฐานเพิ่มเพื่อเอาผิดเคนอิจิจนได้

ทางด้านทาโร่มาถึงร้านผลไม้เห็นแผงล้มระเน ระนาดหน้าร้านก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปมองหาแพรวดาว มาซาโกะเดินมาจากหลังร้าน ตกใจเมื่อเห็นทาโร่ เขาถามทันทีแพรวดาวอยู่ไหนและทำไมร้านเป็นแบบนี้ เธอตอบว่า มีเด็กวิ่งมาชน ส่วนแพรวดาวรอรับผลไม้ที่มาส่งอยู่หลังร้าน...ทาโร่รีบมาที่หลังร้านเห็นแพรวดาวกำลังเช็กผลไม้ก็โล่งอก ทันใดมีรถตู้สีดำติดฟิล์มดำเข้ามาจอด ยามะกับโคเฮเปิดประตูลงมาจับแพรวดาว เธอกรีดร้องให้คนช่วย ทาโร่ตกใจวิ่งเข้ามา สมุนเคนอิจิลงจากรถมาอีก 5 คน กรูเข้าจัดการทาโร่ เขาต่อสู้อย่างดุเดือด...ทาโร่มัวแต่ปกป้องหญิงสาวทำให้พลาดท่าถูกฟาดด้วยไม้จนสลบ แพรวดาวถูกลากขึ้นรถ

หลังจากนั้น ทาโร่ฟื้นขึ้นมาในสภาพสะบักสะบอม พบว่าตัวเองกลับมาอยู่บ้าน โคจิยื่นหน้าเข้าถามเกิดอะไรขึ้น ทาโร่นึกได้รีบบอกให้ไปช่วยแพรวดาว ถูกพวกซะโต้จับตัวไป โคจิเกรงทาเคชิรู้เรื่องต้องบุกไปถล่มซะโต้แน่ จึงบอกลูกให้พักก่อน แล้วค่อยพาคนไปช่วย

ooooooo

ห้องลับในซ่องของเคนอิจิ แพรวดาวรู้สึกตัวขึ้นมาพบตัวเองนอนอยู่บนเตียงเก่าๆ ในห้องทึบๆ หน้าต่างถูกปิดตายหมด มีเพียงแสงสว่างจากหลอดไฟดวงเล็กๆบนเพดาน

ไม่ทันไรเคนอิจิเปิดประตูเข้ามาแล้วปิดประตูกดล็อก แพรวดาวตกใจถอยกรูดทั้งที่ยังมีอาการมึนถามเขาจะทำอะไร เคนอิจิย่างสามขุมเข้ามาสายตาหื่นกระหาย กล่าวว่า พ่อค้าต้องชมคุณภาพสินค้าก่อน สวยๆอย่างนี้คงเรียกแขกได้มาก ไม่พูดพล่ามเขากระชากเธอเข้ามา

“ความสวยของเธอเป็นดาบสองคม ทำให้คนรักและเกลียดได้ในเวลาเดียวกัน ฮ่าๆๆ”

เคนอิจิเหวี่ยงหญิงสาวลงบนเตียง โถมตัวลงคร่อม เธอ แพรวดาวต่อสู้จิกข่วนจนโดนเขาตบและกระชากคอเสื้อขาด เธอร้องไห้ตัวสั่นเป็นลูกนกขอร้องอย่าทำอะไรตน ทันใดเคนอิจิเห็นสร้อยคอหยกรูปตราประจำตระกูลโอะนิซึกะที่เธอห้อยคอ ก็ชะงักก่อนจะหัวเราะร่า

“ไอ้ทาเคชิคงรักเธอมาก ถึงให้หยกประจำตระกูลเอาไว้...มิน่า คุณหนูไอโกะถึงได้โกรธแค้น จนสั่งให้ฉันจับตัวเธอมาขาย หึๆ...ผู้หญิงน่ากลัวที่สุดเวลาหวงของรัก”

แพรวดาวอึ้งเมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือไอโกะ เคนอิจิดึงสร้อยขาดติดมือออกมา หัวเราะร่าอย่างมีแผนร้ายก่อนจะกลับออกไป แพรวดาวดึงเสื้อกอดอกร่ำไห้ด้วยความหวาดกลัว

ในขณะที่ไอโกะยังมีท่าทีหวาดผวาเมื่อถูกพ่อกับพี่สะกิด จนต้องมาซุกตัวในห้องนอนด้วยความเก็บกดไม่อาจเล่าความอัปยศนี้ให้ใครฟังได้...ทางเคนอิจิสะใจที่ได้ตัวลูกสาวมิซาว่ามาเชยชมแล้วยังจะโค่นโอะนิซึกะลงได้อีก เขาให้ชินอิจินำสร้อยหยกไปให้ทาเคชิให้บอกมาพบตนคนเดียวพรุ่งนี้ ไม่อย่างนั้นตนจะประมูลขายผู้หญิงที่เขารัก ชินอิจิ ยามะและโคเฮมองงงๆ

“คุณหนูไอโกะอยากให้จับตัวเซโกะมาขายซ่องเท่านั้นนี่ครับ”

“เซโกะไม่มีค่าเท่ากับลมหายใจของไอ้ทาเคชิ หมดเสี้ยนหนามอย่างโอะนิซึกะโซเรียว เคนอิจิ ซะโต้ก็จะได้ครองเมืองนี้ทั้งหมด” เคนอิจิแสยะยิ้มอย่างมุ่งมั่น...

เมื่อทาเคชิได้เห็นสร้อยหยกที่ตนมอบให้แพรว–ดาวก็ตกใจ ถลาเข้ากระชากคอชินอิจิมาตะคอกถามอย่างขาดสติ ว่าทำอะไรแพรวดาว ชินอิจิยิ้มยั่วบอกให้ใจเย็น ตนเป็นแค่คนส่งข่าว และบอกตามคำของเคนอิจิ...ทาเคชิเหวี่ยงหมัดใส่หน้าชินอิจิแล้วตามกระหน่ำชกไม่ยั้ง จนริวต้องเข้ามาดึงไว้ ทาเคชิกราดเกรี้ยวบอกให้กลับไปรายงานเคนอิจิว่าคืนนี้ตนจะไปและห้ามใครแตะต้องแพรวดาวแม้ปลายเล็บ เคนอิจิคลานกลับอย่างหมดสภาพ...ทาเคชิหันมาจ้องโคจิ เขาก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่ลูกชายดูแลแพรวดาวไม่ดี

“ทำไมไม่รีบบอกผมทันทีที่เกิดเรื่อง...ต่อไปนี้ผมจะแก้ปัญหาด้วยตัวเอง”

“เคนอิจิตั้งใจใช้เซโกะเป็นเหยื่อล่อให้แกไปติดกับดัก” ริวเตือน ทาเคชิโต้ว่าแพรวดาวเป็นผู้หญิงของตน ตนมีหน้าที่ปกป้องเธอ ริวแย้งเห็นผู้หญิงสำคัญกว่าโอะนิซึกะหรือ ทาเคชิกลับบอกว่า ผู้ชายสายเลือดซามูไรต้องปกป้องผู้หญิงของตัวเอง ถ้าโซเรียวอย่างตนทำไม่ได้ ก็ไม่ต่างจากคนขี้ขลาด ทาเคชิกำสร้อยเดินออกไปอย่างเจ็บแค้น...โคจิกล่าวกับริวว่า เคนอิจิเลือกตีโซเรียวได้ตรงจุดอ่อนจริงๆ ริวให้ช่วยกันคิดวิธีขัดขวาง

ooooooo

มิโยะโกะพามาซาโกะมาพบฮิโระ อาเบะผู้เป็นพ่อเพื่อแจ้งความที่แพรวดาวถูกจับตัวไป ฮิโระ– อาเบะแปลกใจว่าแพรวดาวเป็นคนต่างชาติมาเรียนที่นี่ ไม่น่าไปเกี่ยวข้องกับกลุ่มอิทธิพล

ขณะที่แพรวดาวถูกบังคับให้เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกิโมโน...ส่วนทาเคชิสวมชุดฮากามะนั่งคุกเข่าต่อหน้าป้ายบรรพบุรุษและดาบประจำตระกูล เขามองจี้หยกด้วยความเป็นห่วงคนรัก

“เซโกะ...คุณเป็นอันตรายเพราะผม” ทาเคชิพึมพำ

ทาโร่เข้ามาคุกเข่าข้างหลัง รับผิดที่ปล่อยให้แพรวดาวถูกจับตัวไป ขอแก้ตัวด้วยการไปช่วยเธอกลับมา แต่ทาเคชิกลับบอกว่า ตนต้องไปช่วยผู้หญิงของตนด้วยตัวเอง ทาเคชิหันมามองทาโร่ซึ่งยังอยู่ในสภาพบาดเจ็บ โคจิ คาซูมะ มาซาโตะ คัตสึและเซกิเข้ามาคุกเข่าพร้อมริวขอยกพวกไปถล่มซะโต้ชิงตัวแพรวดาวมาเอง แต่ทาเคชิกลับยกดาบซามูไรขึ้นมาวางตรงหน้าทุกคน

“ถ้าคืนนี้ผมพ่ายแพ้ ตำแหน่งโซเรียวจะตกเป็นของริว อาทั้งสามต้องช่วยริวดูแลโอะนิซึกะต่อไปด้วย...

ขอให้ทุกคนเคารพการตัดสินใจของโอะนิซึกะ โซเรียว” ทาเคชิประกาศกร้าวก่อนที่จะมีคนค้าน ทุกคนจำต้องก้ม หัวรับ เขาหยิบดาบสั้นมาเหน็บโอบิที่เอว “โซเรียวต้องทำหน้าที่สุภาพบุรุษ เพื่อปกป้องเกียรติของผู้หญิงคนรักและต้องแก้แค้นแทนดวงวิญญาณของคนในครอบครัวโอะนิซึกะที่ถูกซะโต้ฆาตกรรม”

ริวลุกขึ้นประจันหน้าทาเคชิ “ฉันห้ามความต้องการของโซเรียวไม่ได้ นอกจากอวยพรให้นายได้รับชัยชนะกลับมา” ริวตบมือสองที คัตสึยกถาดน้ำชาเข้ามาอย่างรู้หน้าที่ ยื่นให้ทาเคชิกับริวคนละถ้วย ริวกล่าว “แด่ชัยชนะของโอะนิซึกะโซเรียว”

ทาเคชิรับมาดื่มพร้อมกับริว สีหน้าริวยิ้มอย่างพอใจ พอทาเคชิวางถ้วยจะก้าวเดินก็เซ เขาชี้หน้าริวก่อนจะล้มลงหมดสติ ทาโร่ทึ่ง “ยานอนหลับของอามาซาโตะออกฤทธิ์เร็วมาก”

“ขอโทษที่ต้องใช้วิธีนี้ แต่ฉันยอมให้โอะนิซึกะโซเรียวเป็นอะไรไปไม่ได้” ริวกล่าว

โคจิให้รีบวางแผนไปช่วยแพรวดาวกลับมาอย่างรัดกุม...ขณะเดียวกันไอโกะออกมาพบเคนอิจิที่ศาลเจ้าประจำเมือง เธอสวมแว่นดำพรางสายตาคนทั่วไป มาถึงเธอก็ถามทันทีว่าจับนังนั่นมาได้หรือยัง เคนอิจิกะลิ้มกะเหลี่ย จะไม่ทักกันก่อนหรือเมียจ๋า ไอโกะปรี๊ดจะโวยเขาขู่

“อยากให้คนรู้เหรอว่าเราเป็นอะไรกัน ผมมีเทปเสียงของคุณอยู่นะจ๊ะที่รัก”

“แกแอบอัดเสียงฉันไว้!” ไอโกะตกใจ

“ทั้งเสียงที่สั่งเล่นงานนังเซโกะ และเสียงอื่นๆอีกเยอะแยะ...ไม่ต้องตกใจ เทปนั้นจะถูกเก็บไว้อย่างดี ตราบใดที่เมียยังทำตัวน่ารักกับผัว”

ไอโกะไม่คิดว่าเคนอิจิจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ แต่กลัวถูกแฉจึงต้องสะกดกลั้น ถามเรื่องแพรวดาว เคนอิจิบอกว่าคืนนี้ลูกค้าตนได้สนุกกับเธอแน่ ไอโกะยังอยากให้เธอตายคาซ่อง เขายิ้มเจ้าเล่ห์ขอให้ได้ค่าตัวคุ้มก่อนไอโกะ ขยะแขยงท่าทีของเขา บอกทำอย่างไรก็ช่าง อย่าให้กลับมายั่วทาเคชิได้อีก เคนอิจิแกล้งโอดโอยเจ็บปวดที่ได้ยินเมียพูดถึงชายอื่น ไอโกะกระแทกเท้ากลับไป

ooooooo

ริววางแผนจะกระจายกำลังออกเป็นสามจุด ตนจะเข้าไปด้านหน้า ทาโร่อ้อมไปด้านหลัง ส่วนโคจิรอฟังสัญญาณด้านนอก แล้วค่อยยกพวกถล่มไนต์คลับพร้อมกัน...คัตซึหน้าตื่นเข้ามารายงานว่า ทาเคชิหาย ตัวไป พบแต่จดหมายบนเตียง ริวรีบเปิดอ่าน

“ถึงริว โอะนิซึกะ เพื่อนรักที่รู้ใจ ฉันรู้ว่าแกต้องขัดขวางไม่ให้ฉันไปช่วยเซโกะ และมั่นใจว่าแกต้องใส่อะไรไว้ในน้ำชา...ฉันปล่อยให้ผู้หญิงที่ฉันรักถูกทำลายไม่ได้ จี้หยกที่ฉันมอบให้เซโกะเป็นเหมือนสัญญาที่จะปกป้องเธอด้วยชีวิต ฉันจะสู้กับเคนอิจิด้วยศักดิ์ศรีของสายเลือดซามูไร เพื่อทวงแค้นให้พ่อ ให้ทุกคนและเพื่อเกียรติของเซโกะ” เขาลงท้ายว่าจะพิทักษ์เมืองนี้ให้ปลอดภัยจากคนชั่ว...ริวส่งจดหมายให้โคจิอ่าน โคจิว่าต้องไปช่วยโซเรียวตามแผนที่วางไว้

“มันก็จริงอย่างที่ทาเคชิพูด การกำจัดซะโต้ไม่ใช่แค่เรื่องหัวใจ แต่มันเป็นการทวงความสุขของเมืองนี้ให้กลับมา การปกป้องเมืองนี้จากอิทธิพลเถื่อน ถือเป็นเกียรติสูงสุดของนักรบอย่างพวกเรา” ริวสำทับทาโร่ขอสละชีวิตเพื่อโซเรียว ริวย้ำ “การต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นการประกาศให้ซะโต้รู้ว่า โอะนิซึกะจะไม่ยอมให้อันธพาลชั่วหน้าไหนมาย่ำยีเมืองนี้เด็ดขาด”...

แยกจากเคนอิจิมาได้ ไอโกะไปช็อปปิ้งอารมณ์ดีกลับมาบ้าน ริกิกับซาโตชิแปลกใจ สงสัยทาเคชิจะทำตัวดีด้วย...ไอโกะซื้อแหวนเพชรเม็ดงามมาสวมนิ้วนางซ้ายอย่างสะใจ

“ไม่มีนังเซโกะ ทาเคชิก็ต้องหมั้นกับฉัน ด้วยแหวนวงนี้ ฮึๆ ผู้หญิงของทาเคชิคือ ไอโกะ มิซาว่า คนเดียวเท่านั้น”

ในขณะที่ ทาเคชิก้าวเข้ามาในไนต์คลับ พวกสมุนซะโต้ตรวจค้นอาวุธแล้วดึงดาบสั้นที่โอบิของเขาออกไป ทาเคชิขบกรามแน่นจำยอม แล้วเดินตามสมุนไปพบเคนอิจิ...ประตูเลื่อนออกเห็นแพรวดาวถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ในชุดกิโมโนนอนอยู่บนพื้น เคนอิจินั่งบนเบาะกลางห้อง ลูกน้องยืนอยู่รอบห้อง พอแพรวดาวเห็นทาเคชิก็ร้องไห้โฮ

“ทาเคชิ!คุณมาช่วยฉัน ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นกับดัก”

ทาเคชิปวดใจเมื่อเห็นน้ำตาหญิงที่รัก เขาพยายามถ่ายทอดกำลังใจผ่านสายตาให้เธออุ่นใจ...เคนอิจิหัวเราะถากถางนับถือความรักของโอะนิซึกะโซเรียวจริงๆ ทาเคชิ เสียงกร้าวจะเอาอย่างไรว่ามา เคนอิจิทำท่าคิดกวนๆ
จะเอาอะไรที่สมน้ำสมเนื้อแลกกับผู้หญิงของโซเรียว ว่าแล้วก็หันไปลากตัวแพรวดาวมา ทำท่าหื่นกระหายกระชากคอเสื้อเธอเปิดออก เธอกรีดร้องตกใจ ทาเคชิแทบถลาเข้าไปฆ่าเคนอิจิ ตะคอกถาม

“แกต้องการอะไร แลกกับการปล่อยเซโกะเป็นอิสระ”

เคนอิจิยิ้มเจ้าเล่ห์ ให้เล่นโจฮังหนึ่งเกม แพรวดาวแปลกใจที่เล่นเกมทอดลูกเต๋าเสี่ยงทาย เคนอิจิยิ้มย่องที่แพรวดาวรู้จัก บอกทาเคชิว่าตนจะทอยลูกเต๋าให้ทายว่าเป็นโจ...เลขคู่ หรือฮัง...เลขคี่ ถ้าทายถูกก็เอาหญิงสาวกลับไป ถ้าแพ้ เกมนี้เดิมพันด้วยชีวิต แพรวดาวมองทาเคชิเครียด

ด้านหลังไนต์คลับ ทาโร่แอบเข้ามาโดยสวมรอยเป็นเด็กเสิร์ฟ สมุนที่เฝ้าหลังร้านไม่คาดคิดกลับสั่งให้เอาเครื่องดื่มออกมาให้ด้วย ทาโร่ก้มหน้าผงกหัวรับคำ...ส่วนริวปลอมเป็นนักเที่ยวเข้ามาอย่างเนียนๆ

มีสาวสวยรายล้อมได้ไม่ยาก โคจิซุ่มรออยู่ในรถตู้กับลูกน้องอย่างเป็นห่วงเคนอิจิกับทาเคชินั่งประจันหน้ากัน ชินอิจิยกอุปกรณ์การเล่นโจฮังมาวาง ทาเคชิเอ่ย

“เกมแห่งเกียรติยศ ถ้าแพ้ ฉันยอมตายด้วยดาบของตระกูลโอะนิซึกะ”

เคนอิจิครุ่นคิดก่อนจะหันไปสั่งโคเฮให้เอาดาบสั้นของทาเคชิมาคืน โคเฮออกไปเอา สวนกับทาโร่ที่ยกถาดเครื่องดื่ม ทาโร่รีบก้มหน้ามองเข้าไปในห้องที่โคเฮเดินกลับเข้าไป เห็นทาเคชิและแพรวดาวอยู่ในนั้น... โคเฮวางดาบสั้นของทาเคชิบนโต๊ะ ทาเคชิมองดาบตัวเองก่อนจะสบตาแพรวดาวเชิงขอกำลังใจ พอเคนอิจิจะเริ่ม ทาเคชิขอตรวจสอบลูกเต๋าก่อน

ทาโร่ทำทียกถังน้ำแข็งไปเสิร์ฟที่โต๊ะริวเพื่อกระซิบบอกว่าทาเคชิอยู่ห้องไหน ริวมองในถังมีปืนซุกซ่อนอยู่ ริวส่งสัญญาณให้คัตสึกับเซกิเตรียมพร้อม

เมื่อเคนอิจิเขย่าลูกเต๋าในถ้วยไม้ไผ่แล้วคว่ำลง บอกให้ทาเคชิขานเสียงดังๆ แพรวดาวใจแป้ว ทาเคชิชักดาบสั้นออกมาปักลงบนโต๊ะใกล้ถ้วยลูกเต๋าขาน โจคือเลขคู่ พอเคนอิจิจะเปิดถ้วย แพรวดาวลุ้นใจแทบขาด ทาเคชิขบกรามแน่นรอดู...เปิดออกมาเห็นลูกเต๋าเป็นเลข สามกับหนึ่ง

ทาเคชิกระชากดาบออกจากโต๊ะลุกขึ้นประกาศ “เลขคู่...ฉันชนะ” แล้วตรงเข้าตัดเชือกที่มัดแพรวดาวออก กอดเธอด้วยความดีใจ “ผมไม่มีวันทิ้งผู้หญิงที่รักเป็นอันขาด”

“ความรักของโซเรียวมันน่าซาบซึ้งจริงๆ...แต่นึกหรือว่าฉันจะปล่อยแขกผู้มีเกียรติกลับง่ายๆ” เคนอิจิปรบมือช้าๆ ชินอิจิ ยามะและโคเฮ ขยับเตรียมพร้อม

ทาเคชิกระชับดาบในมือ บอกให้ปล่อยผู้หญิงไปก่อน แล้วมาต่อสู้กันตัวต่อตัว ยามะยื่นดาบให้เคนอิจิ ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทาเคชิเสียเปรียบเพราะเป็นดาบสั้น...สมุนซะโต้ได้ยินเสียงต่อสู้จะเข้าไปช่วย ทาโร่กระโดดขวาง ริว คัตสึและเซกิตามไปช่วยทาเคชิ เสียงปืนเสียงต่อสู้ทำให้ลูกค้าแตกตื่นวิ่งหนี โคจิเห็นเช่นนั้นก็นำลูกน้องบุกเข้าไปทันที ชินอิจิรีบมารายงานเคนอิจิว่า โอะนิซึกะถล่มไนต์คลับเราแล้ว ทาเคชิดึงแพรวดาวมาปกป้องข้างหลัง ทำให้เกือบเสียท่าเคนอิจิ ทาโร่พุ่งเข้ามาช่วย เคนอิจิตวาดลั่น

“โซเรียวของพวกแกมันขี้ขลาด ไม่กล้ามาคนเดียว”

“เราตามมาเอง เพราะรู้ว่าสุนัขอันธพาลมันชอบลอบกัด” ทาโร่ตวาดกลับ ทาเคชิหันหลังชนกับทาโร่ต่อสู้กับพวกเคนอิจิอย่างเหนือชั้น เคนอิจิโดนดาบสั้นของทาเคชิปาดเข้าที่แขน ร้องลั่นหาว่ายกพวกมารุม โอะนิซึกะโซเรียวไร้เกียรติไม่ต่างจากอันธพาล...ริวกับโคจิและลูกน้องจัดการพวกข้างนอกราบเรียบบุกเข้ามา ทาเคชิประกาศจะสู้กับเคนอิจิ ด้วยศักดิ์ศรีของซามูไรห้ามใครช่วย เขาฟันกับเคนอิจิอย่างดุเดือดเสียงกร้าว

“แกพรากชีวิตคนในครอบครัวฉัน...แกใช้ธุรกิจเถื่อนครอบงำเมืองนี้...แกทำลายเกียรติของผู้หญิงที่ฉันรัก แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต” ทาเคชิตวัดดาบกรีดโดนข้างแก้มเคนอิจิร้องอ๊าก...ทาเคชิตามจะซ้ำ ชินอิจิเห็นเจ้านายเสียท่าจะเข้าช่วย แต่กลับโดนเคนอิจิลากตัวมาบัง ทาเคชิ ยั้งมือ มองอย่างเหยียดหยาม “ไอ้คนไม่มีศักดิ์ศรีรังแกผู้หญิง กลัวตายจนต้องหลบหลังลูกน้อง”

ทันใดเสียงไซเรนตำรวจดังมา เคนอิจิฉวยโอกาสวิ่งหนี ทาเคชิจะตามแต่โคจิรั้งไว้ให้หนีก่อน ถ้าตำรวจรู้ว่าโอะนิซึกะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไม่ดีแน่ ทาเคชิเป็นห่วงแพรวดาวจึงพาหนี

ooooooo

โอะซะมุตบโต๊ะเปรี้ยงที่จับใครไม่ได้สักคน ทั้งที่เกิดการทะเลาะวิวาทในไนต์คลับ พยานแถวนั้นก็บอกปัดไม่รู้ไม่เห็น ฮิโระ อาเบะสันนิษฐานจะเกี่ยวข้องกับที่แพรวดาวหายไป

ในรถตู้ ทาเคชิกอดแพรวดาวแนบแน่นที่ตัวสั่นน้ำตานองหน้า โคจิจะไปส่งเธอที่บ้านแต่ทาเคชิเสียงเฉียบให้กลับบ้านโอะนิซึกะ แพรวดาวต้องอยู่กับตน ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเธอเท่าที่นั่น แพรวดาวจะค้าน แต่ทาเคชิทำตาดุ ไม่มีใครกล้าขัด โคจิพยักหน้าให้คนขับรถกลับบ้าน

คัตสึกับเซกิมาส่งข่าวมาซาโกะว่าแพรวดาวจะไปอยู่บ้านโอะนิซึกะและให้ช่วยเก็บเสื้อผ้าเธอให้ มาซาโกะงงจะไปอยู่ในฐานะอะไร...

ในขณะที่ทาเคชิพาแพรวดาวเข้ามาเคารพป้ายบรรพบุรุษ ก่อนจะหันมาประกาศกับทุกคนว่า “เซโกะ เป็นผู้หญิงของโซเรียว ในฐานะโอคุซัง สมาชิกโอะนิซึกะ ทุกคนมีหน้าที่ดูแลปกป้องเธอด้วยชีวิต”

“โอคุซัง...ภรรยารอง!” แพรวดาวตกใจจะแย้ง

ทาเคชิยกมือห้าม พยักหน้าให้อายะโกะพาแพรวดาว ไปพักผ่อน หญิงสาวไม่กล้าเถียงตามอายะโกะออกไป... โคจิเตือนทาเคชิว่าริกิต้องไม่พอใจแน่ ทาเคชิกวาดตามองทุกคน

“อาโคจิไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของผม และทุกคนในห้องนี้ ก็คิดเหมือนอาโคจิ”

มาซาโตะให้เหตุผลว่า ไม่อยากให้บาดหมางกับมิซาว่าเพราะผู้หญิง...คาซูมะเสริม จัดการกับซะโต้ก็ยากแล้ว ถ้ามิซาว่าตั้งตัวเป็นศัตรูกับเราอีก เมืองนี้คงลุกเป็นไฟ ทาเคชิสบตาริว

“อนาคตของโอะนิซึกะ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของโซเรียว” ริวกล่าวนิ่งๆ

ทาเคชิหันกลับไปมองป้ายบรรพบุรุษสักพักก่อนจะยืนยัน “ผมตัดสินใจแล้ว ต่อไปนี้เซโกะจะอยู่ที่นี่ในฐานะโอคุซัง...โอะนิซึกะโซเรียวจะรับผิดชอบทุกอย่างที่เกิดขึ้นเอง”

ทุกคนหนักใจแต่ไม่กล้าขัด...แพรวดาวรู้สึกเกรงใจเป็นกังวลอย่างมากจะเอ่ยกับอายะโกะ แต่เธอรีบเลี่ยงออกไปจากห้องเสียก่อน แพรวดาวมองภายในห้องที่จัดเป็นระเบียบอย่างหนักใจ ทาเคชิเลื่อนประตูเข้ามา แพรวดาว รีบบอกว่าตนนอนที่นี่ไม่ได้ ทาเคชิอธิบาย

“จะไม่มีใครกล้ารังแกคุณที่นี่ ผมทำเพื่อปกป้องคุณจากเคนอิจิและไอโกะ”

“แต่ฉันเป็นโอคุซัง ภรรยารองของคุณไม่ได้ ถ้าพ่อแม่ฉันรู้ท่านจะต้องเสียใจ วัฒนธรรมของบ้านเมืองเราต่างกัน”

“อีกปีเดียวคุณก็จะเรียนจบกลับเมืองไทย ทุกอย่างจะจบสิ้น...อยู่กับผมนะเซโกะ เป็นโอคุซังของผม” ทาเคชิกุมมือแพรวดาวขอร้อง

“ฉันทำไม่ได้” แพรวดาวดึงมือออก น้ำตาคลอ ทาเคชิสวมกอด

“ผมสัญญาจะไม่แตะต้องตัวคุณ ขอให้เราอยู่เป็นเพื่อนร่วมห้องเพื่อตบตาทุกคนเท่านั้น คุณจะเป็นโอคุซังแค่ในนาม เมื่อคุณกลับเมืองไทย แฟนของคุณจะไม่มีทางรู้”

แพรวดาวเจื่อนลง รู้สึกผิดที่หลอกเขาเรื่องแฟนแต่แรก ทาเคชิเช็ดน้ำตาให้ เธอคลี่ยิ้ม เขาดีใจ “รอยยิ้มของคุณทำให้หัวใจผมสว่างเสมอ...ดึกแล้วผมจะพาเจ้าหญิงเข้านอน” เขาประคองแพรวดาวให้นอนบนเบาะ ห่มผ้าให้อย่างทะนุถนอม “คุณไม่ใช่ฝันดีของผมอีกแล้ว... เซโกะ จากนี้ไป คุณจะเป็นความสุขของผมทุกวัน” ทาเคชิดึงเชือกที่ห้อยลงมาจากเพดาน ไฟดับลง

แพรวดาวรู้สึกอุ่นใจ...ต่างจากทาโร่ที่ยืนมองเศร้าๆ ใต้หน้าต่างเบื้องล่าง โคจิเข้ามาย้ำเตือน หน้าที่ของเราคือปกป้องโซเรียวและผู้หญิงของโซเรียวด้วยชีวิต อย่าให้ ความรู้สึกส่วนตัวมาทำลายความรับผิดชอบ ทาโร่ก้มหัว แต่โคจิกลับกำชับไม่ใช่ให้รับรู้แต่ต้องทำให้ได้ เขารับคำ

ooooooo